တောင်တန်းမြစ်ချောင်းတို့က ငါ့နာမည်မေး၊ တောင်ထိပ်ငါးသွယ် လာကြိုလှည့်

ချင်ဖုန်း မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး သူ၏ခြေထောက်အောက်မှ ရှစ်ကွက်အစီအရင်ကို ခဏတာကြည့်ရှုလေ့လာကာ အတွေးထဲနစ်မြုပ်နေသည်။

"ဒီကျောက်စိမ်းဆွဲသီးနဲ့ ရွှေ့ပြောင်းပြောင်းလဲနိုင်တဲ့အစွမ်းက ဒီအလင်းတန်းအစီအရင်အတွင်းမှာပဲ သုံးလို့ရတာတော့ မဖြစ်နိုင်လောက်ဘူးမလား။"

သူ၏မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ်ထူးဆန်းနေသည်။ ဤမျှသေးငယ်သောစက်ဝိုင်းအတွင်း၌ ဤကျောက်စိမ်းဆွဲသီးဖြင့် ရွှေ့ပြောင်းပြောင်းလဲနိုင်သောအစွမ်းက ဘာများပြီးမြောက်အောင်လုပ်နိုင်မည်နည်း။ သူရန်သူ၏တိုက်ခိုက်မှုများကို မက်ထရစ်ဇာတ်ကားထဲကဇာတ်လိုက်လိုမျိုး အမြဲတမ်း သူ၏ကိုယ်ကိုအနည်းငယ်ရွှေ့လျားကာ ရှောင်တိမ်းနေရမည်လော။

မဟုတ်ဘူး၊ အကယ်၍ရန်သူက နေရာအနှံ့သက်ရောက်တဲ့တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်ရင်ရော။

ချင်ဖုန်း၏ပါးစပ် တွန့်ကွေးသွားပြီး ဂရုတစိုက်စဉ်းစားပြီးနောက် အသုံးဝင်မှုတစ်ခုကို တွေးမိသွားသည် -- သူနှင့်သူ၏ဇနီး ရင်းနှီးပွေ့ဖက်ကြသည့်အခါ သူမအပေါ်တွင်ရှိနေပြီးနောက် သူချက်ချင်းအပေါ်သို့ရောက်ရှိသွားရန် ရွှေ့ပြောင်းခြင်းအစွမ်းကို အသုံးပြုနိုင်သည်။

သို့သော် ထပ်မံစဉ်းစားကြည့်သောအခါ အတော်အတန်အရာမဝင်လှဟု ထင်ရသည်။

"ထားလိုက်တော့။ ဖြစ်နိုင်တာက ငါ့ရဲ့ကျင့်ကြံမှုအဆင့်အတန်း မမြင့်မားသေးလို့ ဖြန့်ကျက်လိုက်တဲ့အလင်းတန်းအစီအရင်က ဒီလောက်သေးငယ်နေတာဖြစ်မယ်။ နောင်မှာငါ့ကျင့်ကြံမှုတိုးတက်လာတဲ့အခါ ပိုကြီးတဲ့အလင်းတန်းအစီအရင်တစ်ခု ဖန်တီးနိုင်ကောင်းနိုင်မှာပါ။ လောလောဆယ်တော့ ဒီရွှေ့ပြောင်းခြင်းနည်းစနစ်ကို စမ်းကြည့်ရအောင်။"

ချင်ဖုန်း ကုတင်အစွန်းသို့လျှောက်သွားပြီး ခေါင်းအုံးတစ်လုံးကိုကောက်ယူကာ သူ၏ခြေထောက်ရင်းတွင် ထားလိုက်သည်။ မှတ်သားဖွယ်ရာမှာ အလင်းတန်းအစီအရင်သည် သူ့ကိုဗဟိုပြုထားသောကြောင့် သူနှင့်အတူရွေ့လျားနိုင်သည်။

အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ချင်ဖုန်း သူ၏ဝိညာဉ်အာရုံကိုအသက်သွင်းလိုက်သည်။ သူ၏ခြေထောက်အောက်မှရွှေရောင်အလင်းတန်းအစီအရင်အတွင်းရှိ ရှစ်ကွက်အစီအရင်ပုံမှ အဖြူရောင်အလင်းတစ်ချက်လက်ခနဲဖြစ်သွားပြီး သူချက်ချင်းပင်ခေါင်းအုံးနှင့် နေရာချင်းလဲလှယ်သွားသည်။

အကွာအဝေးမှာ လက်မအနည်းငယ်မျှသာဖြစ်သော်လည်း။

အောင်မြင်သောကြိုးပမ်းမှုတစ်ခုအပြီးတွင် ချင်ဖုန်း ဝမ်းမြောက်နိုင်ခြင်းမရှိမီမှာပင် သူခေါင်းမူးဝေသွားပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ယိုင်နဲ့သွားကာ ကုတင်အစွန်းတွင် ထိုင်ချလိုက်မိသည်။

ရွှေ့ပြောင်းခြင်းအစွမ်းကို တစ်ကြိမ်မျှအသုံးပြုရုံဖြင့် သူ့ကိုဤမျှအားနည်းသွားစေလိမ့်မည်ဟု သူဘယ်တော့မှမျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

ကံကောင်းစွာပင် အနည်းဆုံးတော့ ပင်ကိုယ်အစစ်အမှန်အနှစ်သာရကိုအသုံးပြုစဉ်ကကဲ့သို့ သတိလစ်မေ့မြောသွားခြင်းတော့မရှိခဲ့ပေ။

"ဒီထူးဆန်းတဲ့ရှစ်ကွက်ဗေဒင်ကျောက်စိမ်းပြားက တကယ်ပဲရတနာတစ်ခုပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့လက်ရှိစွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် သူ့ရဲ့စစ်မှန်တဲ့အစွမ်းအစကို အပြည့်အဝမထုတ်ဖော်နိုင်သေးဘူး။"

ချင်ဖုန်း မူလက ရှစ်ကွက်အစီအရင်နေရာပြောင်းလဲခြင်းနည်းစနစ်ကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုခဲ့သော်လည်း လက်ရှိအခြေအနေအရ သူလက်လျှော့လိုက်ရသည်။

ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို သူ၏သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ထည့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချကာ ခဏတာအနားယူပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင်ပြန်လည်သက်သာလာခဲ့သည်။

ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်

တံခါးခေါက်သံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာပြီး တည်းခိုခန်းအကူ၏အသံ အပြင်ဘက်မှထွက်ပေါ်လာသည်၊ "သမားတော်ချင်၊ ဘုရင်ခံအိမ်တော်က မှူးမတ်တစ်ယောက် ခင်ဗျားကိုရှာနေပါတယ်။"

ငါ့မြေဂရမ် ရောက်လာပြီလား။

ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာအမူအရာ ဝင်းပသွားပြီး အလျင်စလိုတံခါးဖွင့်လိုက်ရာ တည်းခိုခန်းအကူနောက်မှလိုက်ပါလာသော အရာရှိပုံသဏ္ဌာန်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်၊ အစောပိုင်းက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနခန်းမဆောင်တွင် သူတွေ့ခဲ့သောလူပင်ဖြစ်သည်။

"သခင်လေးချင်၊ ဒါတွေက ကျုံးထျန်းလမ်းက မြေဂရမ်သုံးခုပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီးလက်ခံပေးပါ၊" အရာရှိက ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း မြေဂရမ်များကိုယူလိုက်ပြီး အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်၊ "အရာရှိမင်း၊ ခင်ဗျားကိုယ်တိုင်ပို့ဆောင်ပေးရအောင် ကျွန်တော်ဘယ်လိုလုပ်ခွင့်ပြုနိုင်မှာလဲ။ ကျွန်တော်ခင်ဗျားကို အရက်နည်းနည်းလောက် တိုက်ကျွေးပါရစေလား။"

အရာရှိ လက်ကာပြလိုက်သည်၊ "သမားတော်ချင်ရဲ့ကြင်နာတဲ့ကမ်းလှမ်းမှုကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ချီယွမ်မြို့ကကိစ္စတွေက လက်ရှိမှာအလုပ်များနေပါတယ်။ အခုအချိန်မရှိသေးဘူး။ နောင်မှာတခြားအခွင့်အရေးတစ်ခု ရှာကြတာပေါ့။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အရာရှိ နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာသွားသည်။

အရာရှိကိုနှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်း တည်းခိုခန်းအကူကိုဖယ်ရှားလိုက်ပြီး မြေဂရမ်သုံးခုကိုကိုင်ကာ သူ၏အခန်းသို့ပြန်သွားပြီး အထပ်ထပ်အခါခါစစ်ဆေးကြည့်ရှုနေသည်။ ဤမြေဂရမ်သုံးခုတည်းကပင် အနည်းဆုံး ငွေကျပ်သောင်းပေါင်းများစွာ တန်ဖိုးရှိသည်ဟုပြောလျှင် ချဲ့ကားရာမရောက်ပေ။

ထို့အပြင် ချီယွမ်မြို့တွင်မြေဂရမ်များဝယ်ယူရန် ငွေကြေးတစ်ခုတည်းသာမက ဆက်သွယ်မှုများလည်း လိုအပ်သည်။

မြေဂရမ်များကို သူ၏သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ဂရုတစိုက်သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ချင်ဖုန်း အခန်းထဲမှထွက်ခွာကာ ပျော်ရွှင်သောခြေလှမ်းများဖြင့် လှမ်းထွက်လာခဲ့သည်။

မူလက သူချီယွမ်မြို့သို့လာရောက်ရန်မလိုလားခဲ့သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ ဤခရီးစဉ်မှာ အတော်အတန်အကျိုးအမြတ်များသောခရီးစဉ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူ၏ကျင့်ကြံမှုတွင် လျင်မြန်စွာတိုးတက်မှုရရှိရုံသာမက အဖိုးတန်ကျောက်စိမ်းတစ်ခုနှင့် မြေဂရမ်သုံးခုကိုပါ မမျှော်လင့်ဘဲရရှိခဲ့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏နှလုံးသားထဲမှစိတ်လှုပ်ရှားမှုကို သူထိန်းမနိုင်သိမ်းမရဖြစ်ကာ သူ၏အရင်ဘဝကသီချင်းတစ်ပုဒ်ကို မနေနိုင်ဘဲညည်းဆိုမိသည်၊ "တောင်တန်းမြစ်ချောင်းတို့က ငါ့နာမည်မေး၊ တောင်ထိပ်ငါးသွယ် လာကြိုလှည့်၊ ဓားအလင်းတဖျပ်ဖျပ်၊ လောကဓံလှိုင်း လျော့ငြိမ်စေ။

ဘဝမှာ အချစ်အမုန်း စိတ်အလိုလိုက်၊ မုန်တိုင်းမိုးလေဆင်လိုငြား၊ ကမ္ဘာစစ်မဲ့ခေတ်ကို တမ်းတလိုက်။

နေနှင့်လတို့က မေးသည်..."

ချင်ဖုန်း လှေကားထစ်များမှဆင်းသက်လာပြီး ရုတ်တရက်သူ၏အသံ ရပ်တန့်သွားသည်။ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီအချိန်ကြီးမှာ တစ်ယောက်ယောက်ဒီကိုအရက်လာသောက်နေရတာလဲ၊ ပြီးတော့ လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်နေတော့ အနေရခက်လိုက်တာ။

သို့သော် အံ့ဩဖွယ်ရာပင် ဤလူငယ်မှာ အတော်အတန်နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး သူ၏ညီငယ်နှင့်ပင် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သည်။

လူငယ်၏မျက်နှာပေါ်မှထူးဆန်းသောအမူအရာကိုကြည့်ရင်း ချင်ဖုန်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး မေးသည်၊ "ဘာဖြစ်တာလဲ ညီလေး၊ မင်းအစ်ကိုကြီးနဲ့အတူ သီချင်းဆိုသင်ချင်လို့လား။"

ငါသာမရှက်ရင် တခြားသူတွေရှက်လိမ့်မယ်။

"ညီလေး ဟုတ်လား။" အဖြူရောင်ဝတ်လူငယ် မျက်လုံးပြူးကျယ်သွားပြီး သူ၏မျက်လုံးထောင့်များ ဒေါသဖြင့်အနည်းငယ်တုန်ခါသွားကာ သူ၏နောက်မှသစ်သားသေတ္တာ တုန်ခါသွားပြီး ၎င်းပေါ်မှထူးခြားသောပုံစံများ အဖြူရောင်အလင်းဖြင့်တောက်ပလာကာ စူးရှသောဓားသံတစ်ခုနှင့်အတူ လိုက်ပါလာသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ချင်ဖုန်း သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် တုန်ခါမှုတစ်ခုခံစားလိုက်ရပြီး တစ်ခဏတာတွေဝေသွားလျှင် မလှမ်းမကမ်းမှလူငယ်နှင့် သူကင်းကွာသွားတော့မည်ကဲ့သို့ပင်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကြီးမားကြမ်းတမ်းသောလက်ဖဝါးတစ်ခု သစ်သားသေတ္တာပေါ်သို့ဖိနှိပ်လိုက်ရာ ဓားသံရုတ်တရက်ရပ်တန့်သွားပြီး သိသာထင်ရှားသောဖိအားမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

တခြားတစ်ယောက်ရှိသေးတာလား။

အမြင်အာရုံရှုထောင့်ကြောင့် ချင်ဖုန်း အစွန်အဖျားတွင်ထိုင်နေသောလူငယ်ကိုသာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။

သူသတိကြီးစွာဖြင့် လှေကားထစ်များမှနောက်တစ်လှမ်းဆင်းလိုက်ပြီး အနည်းငယ်ရှေ့သို့ကိုင်းကာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သစ်သားသေတ္တာကိုကိုင်ထားသူမှာ ဆံပင်ဖြူနှင့်မည်းရောယှက်နေသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင် အခြားတစ်ယောက်ရှိနေသည်မှာ မမျှော်လင့်ဘဲ လှံနတ်မင်းပင်တည်း။

ချင်ဖုန်း ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်သွားသည်။ မဟာချန်မင်းဆက်၏ကျော်ကြားသောလှံနတ်မင်း၊ နတ်စစ်သူကြီးဆယ့်နှစ်ဦးထဲမှတစ်ဦးက အဘယ်ကြောင့်ဤလူနှစ်ဦးနှင့်အတူ ထိုင်နေရသနည်း။

ဤလူငယ်မှာလည်း သာမန်မဟုတ်သောပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ရမည်။

သူ၏အကြည့် အောက်သို့ရွေ့သွားပြီး အဖြူရောင်ဝတ်လူငယ်၏ခါးကိုကြည့်လိုက်ရာ ထိုနေရာတွင် နန်းမြို့တော်၏နတ်ဘုရားလက်မှုပညာရှင်အလုပ်ရုံမှထုတ်လုပ်သော မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးခါးစည်းတံဆိပ်တစ်ခု ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးစည်း၏ညာဘက်ခြမ်းတွင် တံဆိပ်ပြားတစ်ခုချိတ်ဆွဲထားသည်။

ကြာနီပုံစံ၊ ကြယ်သုံးပွင့်၊ ၎င်းမှာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၏ ကြာနီကြယ်သုံးပွင့်တံဆိပ်တော်မှလွဲ၍ အခြားမည်သည်မျှမဟုတ်ပေ။

ပြီးတော့ တံဆိပ်ပြား၏အပြင်ဘက်စက်ဝိုင်းတွင် ကြယ်များကဲ့သို့သော ပလက်တီနမ်ကျောက်တုံးငယ်အချို့ ရှိနေသည်။

ချင်ဖုန်း အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်မိသည်။ သူထိုသေးငယ်သောပလက်တီနမ်ကျောက်တုံးများ၏ တိကျသောအရေအတွက်ကိုမမြင်နိုင်သော်လည်း သုံးဆယ့်ခြောက်ခုရှိသည်မှာ သေချာသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသည်မှာ မဟာချန်မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၏ ကြယ်တာရာစစ်သူကြီးသုံးဆယ့်ခြောက်ဦးတံဆိပ်တော် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ဤနူးညံ့သိမ်မွေ့သောအဖြူရောင်ဝတ်လူငယ်မှာ အံ့ဩဖွယ်ရာပင် ကြယ်တာရာစစ်သူကြီးသုံးဆယ့်ခြောက်ဦးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်နေသည်တကား။

ဂလု။

တံတွေးမြိုချသံမှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် အထူးပင်စူးရှနေသည်။

ငါခုနက ဒီလူငယ်ကိုတောင် လှောင်ပြောင်မိသေးတယ်။ ငါ့ကိုဘယ်သူက ဒီလောက်သတ္တိတွေပေးလိုက်တာလဲ။ ကံများကောင်းနေလို့လား။

"သမားတော်ချင်၊ ခင်ဗျားထွက်ခွာတော့မှာလား။" တည်းခိုခန်းမှူး ရုတ်တရက်ရှေ့သို့ထွက်လာပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း သတိပြန်ဝင်လာပြီး ရယ်မောလိုက်သည်၊ "ဟုတ်တယ်၊ ဒီဘက်ကကိစ္စတွေပြီးသွားပြီ။ ကျွန်တော်ပြန်ဖို့အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ။"

"အဲ့ဒီလိုသာဆိုရင် ကျွန်တော်ခင်ဗျားကို လိုက်မပို့တော့ပါဘူး။ နောက်တစ်ခေါက်ခင်ဗျားချီယွမ်မြို့ကိုရောက်ခဲ့ရင် ကျွန်တော်တို့အရက်ဆိုင်ကို ထပ်လာလည်ပါဦး။ ကျွန်တော်တို့ဆိုင်ရှင်က ညွှန်ကြားထားပါတယ်၊ ခင်ဗျားသာဖြစ်နေသမျှကာလပတ်လုံး ဘာကျသင့်ငွေမှရှိမှာမဟုတ်ဘူးတဲ့။"

"ကောင်းပါပြီ။" ချင်ဖုန်း အနည်းငယ်တည်ငြိမ်သွားပြီး လှေကားထစ်များမှဖြည်းညှင်းစွာဆင်းသက်လာကာ သူ၏ဘေးမှလူသုံးဦးကို သတိကြီးစွာဖြင့်ကြည့်ရှုနေသည်။

ကံကောင်းစွာပင် သူတို့အရက်ဆိုင်အဝင်ဝမှထွက်ခွာသည်အထိ လှုပ်ရှားမှုတစ်စုံတစ်ရာမပြုလုပ်ခဲ့ကြပေ။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်သုံးဦးမှာ ငြိမ်သက်စွာကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

သို့သော် အဖြူရောင်ဝတ်လူငယ်မှာမူ သူ့ကိုမဖော်ရွေသောအကြည့်များဖြင့် ဆက်လက်စိုက်ကြည့်နေသည်။

ချင်ဖုန်း အရက်ဆိုင်မှထွက်ခွာသွားပြီး လူသုံးဦး၏အကြည့်ကိုရှောင်လွှဲကာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနသို့ အလျင်အမြန်ပြေးထွက်သွားသည်။

အစောပိုင်းက သူစီကျန့်နှင့်အခြားသူများကို အရာအားလုံးပြီးပြတ်သွားလျှင် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနတွင် နောက်တစ်ကြိမ်စုဝေးကြမည်ဟု ပြောထားခဲ့သည်။

အရက်ဆိုင်မှာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနနှင့် မဝေးလှပေ၊ လမ်းအနည်းငယ်သာဖြတ်ကျော်ရန် လိုအပ်သည်။

လမ်းထောင့်တစ်ခုကိုကွေ့လိုက်သည်နှင့် စီကျန့်နှင့်အခြားသူများ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၏တံခါးပေါက်အပြင်ဘက်တွင် သူတို့၏မြင်းများပေါ်၌ ထိုင်စောင့်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကောင်လေး၊ အားလုံးရပြီလား။" စီကျန့်က မေးလိုက်သည်။

"မြန်မြန်၊ ကျွန်တော့်ကိုမြင်းပေါ်တင်ပေး။" ချင်ဖုန်း စိုးရိမ်တကြီးအော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။" စီကျန့် ရှုပ်ထွေးသွားသော်လည်း သူ၏အရိပ်လက်ဖြင့် သူ့ကိုမြင်းပေါ်သို့မတင်ပေးလိုက်သည်။

ကန်းဖေးလန်၏ဖျော့တော့သောအပြာရောင်မျက်လုံးများ တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ်စိတ်လွတ်နေပုံရကာ သူမ၏နားရွက်ဖျားမှပန်းရောင်မှာ တဖြည်းဖြည်းပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ရှင်းပြဖို့အချိန်မရှိတော့ဘူး။ မြန်မြန်၊ ကျင့်ယန်မြို့ကို အမြန်ပြန်ကြစို့။" ချင်ဖုန်း အသက်ရှူမဝဖြစ်နေသည်။

စီကျန့်နှင့်ကန်းဖေးလန် တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း နောက်ထပ်မမေးမြန်းကြတော့ပေ။

မြင်းဇက်ကြိုးကိုတစ်ချက်ဆွဲလိုက်သည်နှင့် ခွာသံများပဲ့တင်ထပ်လာပြီး သူတို့သုံးဦး အိမ်အပြန်ခရီးကို စတင်ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

အရက်ဆိုင်တွင် အဖြူရောင်ဝတ်လူငယ် ညည်းညူလိုက်သည်၊ "ဘာဖြစ်လို့ ခင်ဗျားတို့က ငါကိုတားမြစ်ပြီး အဲ့ဒီလူကိုသင်ခန်းစာတစ်ခုပေးခွင့်မပြုခဲ့တာလဲ။ သူငါ့ကို ညီလေးလို့တောင်ခေါ်ရဲသေးတယ်။ ဒါတင်မကသေးဘူး၊ အဲ့ဒီတောင်တန်းမြစ်ချောင်းတွေက သူ့နာမည်မေးတယ်တို့၊ တောင်ထိပ်ငါးသွယ်ကလာကြိုတယ်တို့ကရော ဘာလဲ။ သူတကယ်ကိုမောက်မာတာပဲ။"

သွယ်လျသောလူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသား ပြုံးလိုက်ပြီး သီချင်းစာသားများကိုထပ်ခါတလဲလဲရွတ်ဆိုသည်၊ "တိမ်နှင့်မိုးကိုလှည့်ပြောင်းလိုခြင်း၊ ကသောင်းကနင်းဖြစ်နေသောလောက စစ်မဲ့ဖြစ်စေလိုခြင်း၊ ဘယ်လောက်စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့ကောင်လေးလဲ။ စုမာခုန်း၊ ခင်ဗျားသူ့ကိုမှတ်မိပါသလား။"

လှံနတ်မင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ "ရန်သူကိုတွန်းလှန်နိုင်ခဲ့ပေမယ့် မြို့ထဲကပြည်သူတွေ ပိုးမွှားကပ်ဘေးဒဏ်ကို ခံစားခဲ့ကြရသေးတယ်။ သမားတော်အားလုံးအစွမ်းကုန်ကြိုးစားနေတဲ့အချိန်မှာ ချီယွမ်မြို့မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနက သူ့ကိုဖိတ်ခေါ်ခဲ့ပြီး အကျပ်အတည်းကိုဖြေရှင်းပေးခဲ့တယ်။"

သွယ်လျသောလူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသား စားပွဲကိုသူ၏လက်ချောင်းများဖြင့် ခပ်ဖွဖွပုတ်လိုက်သည်၊ "သမားတော်၊ စာပေသူတော်စင်ရဲ့အစဉ်အလာ၊ ခုနကအငွေ့အသက်လှုပ်ခတ်မှုက စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်။ စားပွဲထိုး၊ ငွေရှင်းမယ်။"

စားပွဲထိုး အလျင်အမြန်ရောက်ရှိလာသည်၊ "သခင်၊ ဒီစားပွဲအတွက် စုစုပေါင်းကျသင့်ငွေက..."

အဖြူရောင်ဝတ်လူငယ် စားပွဲပေါ်တွင်ငွေချန်ထားခဲ့ပြီး သူတို့သုံးဦး ထရပ်ကာထွက်ခွာသွားကြသည်။

သူတို့ထွက်ခွာသွားစဉ် စားပွဲထိုး ရှုပ်ထွေးစွာခေါင်းကုတ်လိုက်သည်၊ "ထူးဆန်းလိုက်တာ၊ ဘာဖြစ်လို့ငါဒီလူသုံးယောက်ကို အစောပိုင်းကသတိမထားမိခဲ့တာလဲ။"