ငွေကိုမြေမှုန့်လို သုံးဖြုန်းသော သခင်လေး

လမင်းကြီး မြင့်မြင့်သာနေပြီး ကြယ်ရောင်များ တလက်လက်တောက်ပနေသည်။ ယနေ့ည လရောင်ပြခန်း၏အဝင်ဝမှာ ထူးထူးခြားခြား စည်ကားနေသည်၊ အကြောင်းမှာ နတ်ဘုရား မူးရစ်ရီဝေ ယမကာ၏ လေလံပွဲနေ့ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

လရောင်ပြခန်းမှ ကျော်ကြားသောအရက်နှင့် မန်နေဂျာဖုန်၏ မရပ်မနားကြော်ငြာမြှင့်တင်မှုများကြောင့် မြို့ထဲမှမှူးမတ်များနှင့် ချမ်းသာသောကုန်သည်များသည် ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော နတ်ဘုရား မူးရစ်ရီဝေ ယမကာကို အချိန်အတော်ကြာ တပ်မက်နေခဲ့ကြသည်။

လူအများပိုမိုဆွဲဆောင်နိုင်ရန်နှင့် ၎င်း၏ဂုဏ်သတင်းကိုမြှင့်တင်ရန် မန်နေဂျာဖုန်သည် နတ်ဘုရား မူးရစ်ရီဝေကို တတိယထပ်အရက်ဆိုင်တွင် လေလံတင်မည့်အစား လုပ်ငန်းစု၏အဝင်ဝတွင် တိုက်ရိုက်လေလံတင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ငွေကြေးများများစားစားမရှိသော သာမန်ပြည်သူများပင်လျှင် ဤပွဲ၏စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် အသစ်အဆန်းဖြစ်မှုကို ခံစားလိုစိတ်ဖြင့် စိတ်အားထက်သန်စွာ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ချမ်းသာပြီးသြဇာရှိသူများ သူတို့၏နေရာများတွင် နေရာယူပြီးသောအခါ မန်နေဂျာဖုန် သူ၏နဖူးမှချွေးများကိုသုတ်လိုက်ပြီး မေးသည်၊ "သခင်လေး ချင်အိမ်တော်ကို ပြန်ရောက်ပြီလား။"

စားပွဲထိုး ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ "ကျွန်တော်ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း နေ့တိုင်းချင်အိမ်တော်ကို သွားခဲ့ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သခင်လေးက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကအရာရှိတွေ ခေါ်သွားပြီးကတည်းက ပြန်မရောက်သေးပါဘူး။"

"သူဌေး၊ ကျွန်တော်တို့လေလံပွဲကို ရွှေ့ဆိုင်းသင့်ပါသလား။"

"လေလံပွဲအချိန်ကို အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ကြေညာထားပြီးသားဖြစ်ပြီး မှူးမတ်တွေနဲ့ချမ်းသာတဲ့ကုန်သည်တွေက ဒီနေ့ကိုစောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြတာ။ ငါတို့သာရွှေ့ဆိုင်းလိုက်ရင် ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိတော့မှာလဲ။ ထားလိုက်တော့၊ စီစဉ်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ ဆက်လုပ်ကြရအောင်။" မန်နေဂျာဖုန် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ထွက်လာခဲ့သည်။

သူထူထပ်သောလူအုပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး စားပွဲထိုးအား နတ်ဘုရား မူးရစ်ရီဝေကို ယူဆောင်လာရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် လေလံပွဲမတိုင်မီ အိမ်ရှင်က ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ကြွားဝါကြော်ငြာလေ့ရှိသည်။ သို့သော် ချင်ဖုန်း လေလံပွဲကိုအဆိုပြုစဉ်က များများစားစားမပြောရန် အထူးညွှန်ကြားခဲ့သည်။ ဝိုင်၏ရနံ့က သူ့အလိုလို သက်သေခံလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် မန်နေဂျာဖုန် များများစားစားမပြောပေ။ သူဝိုင်စည်၏အဖုံးကို ရိုးရိုးလေးဖွင့်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလို မွှေးကြိုင်သောရနံ့တစ်ခု လေထုထဲတွင်ပြည့်နှက်သွားပြီး လူတိုင်းကိုမူးယစ်သွားစေသည်။

"မွှေးလိုက်တာ။"

"ဟုတ်တယ်။"

လူအုပ်ကြီးမှာ ပီတိဖြာသောမျက်နှာအမူအရာများ ပြသနေကြသည်။

ဤသည်ကိုမြင်လျှင် မန်နေဂျာဖုန် ဖြည်းညှင်းစွာပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ဝိုင်စည်၏အဖုံးကို နောက်တစ်ကြိမ်ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ကျန်ရှိနေသောရနံ့မှာ ဆက်လက်ပျံ့နှံ့နေဆဲဖြစ်သည်။

ချမ်းသာပြီးသြဇာရှိသူများ သူတို့၏စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို နောက်ထပ်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်၊ "မန်နေဂျာဖုန်၊ လေလံပွဲ ဘယ်တော့စမှာလဲ။"

"ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ကိုစောင့်မနေခိုင်းနဲ့တော့။ ကနဦးလေလံဈေးက ဘယ်လောက်လဲ။"

"အားလုံးပဲ စိတ်ရှည်ကြပါခင်ဗျာ။ နတ်ဘုရား မူးရစ်ရီဝေက လရောင်ပြခန်းရဲ့ရတနာတစ်ခုပါ။ ချက်လုပ်ခြင်းကနေ နောက်ဆုံးထုတ်ကုန်အထိ လုပ်ငန်းစဉ်အများအပြားကို ဖြတ်သန်းရပြီး အချိန်နဲ့လူအင်အား အများကြီးစားသုံးပါတယ်။"

မန်နေဂျာဖုန် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏လက်ဖြင့်အောက်သို့ဖိချလိုက်ကာ လက်တစ်ချောင်းထောင်ပြလိုက်သည်၊ "ဒီဝိုင်အတွက် ကနဦးလေလံဈေးက ငွေကျပ်တစ်ရာပါ။"

ဤစကားများကိုကြားသောအခါ လူအုပ်ကြီး အေးစက်သောလေကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ကြသည်။ ငွေကျပ်တစ်ရာ -- ဒါက ဘယ်လိုအယူအဆမျိုးလဲ။ သူတို့ထိုပမာဏကိုစုဆောင်းရန် ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြာမြင့်ပေလိမ့်မည်။

လူအုပ်၏တုံ့ပြန်မှုများကိုမြင်လျှင် မန်နေဂျာဖုန် အနည်းငယ်စိတ်မသက်မသာဖြစ်သွားသည်။ မည်သည့်အရက်မဆို ငွေကျပ်တစ်ရာဖြင့်ရောင်းချသည်ကို သူဘယ်တော့မှမကြားဖူးခဲ့ပေ။

သို့သော် ဤကနဦးဈေးနှုန်းမှာ သူသတ်မှတ်ခဲ့ခြင်းမဟုတ်၊ သခင်လေးက ပေးပို့ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူဤအတိုင်းသာ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

ချမ်းသာပြီးသြဇာရှိသောကုန်သည်များ တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး လေထုမှာ အနည်းငယ်ထူးဆန်းသွားသည်။

သို့တစေ သူတို့ဈေးနှုန်းကြောင့် ကြောက်လန့်သွားခြင်းမရှိပေ။ ထိုအစား သူတို့တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လေလံဆွဲစပြုလာကြသည်။

"ငွေတစ်ရာ့ငါးဆယ်။"

"ငွေနှစ်ရာ။"

လေလံဆွဲခြင်း ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေပြီး မကြာမီမှာပင် နတ်ဘုရား မူးရစ်ရီဝေ၏ဈေးနှုန်းမှာ ငွေငါးရာသို့ မြင့်တက်သွားသည်။

မန်နေဂျာဖုန် သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သည်။ အကယ်၍သူဤလေလံပွဲကို ဖျက်ဆီးမိခဲ့ပါက သခင်လေးကိုမည်သို့ရှင်းပြရမည်ကို သူမသိပေ။

လေလံဈေး ဆက်လက်မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ ချမ်းသာသောကုန်သည်တစ်ဦး ဤအရက်တွင် စီးပွားရေးအခွင့်အလမ်းတစ်ခု မြင်တွေ့သွားပုံရသည်။ သွားကြိတ်ကာ သူအော်ဟစ်လိုက်သည်၊ "ငွေတစ်ထောင်။"

ဤဈေးနှုန်းတွင် ပတ်ဝန်းကျင် ချက်ချင်းတိတ်ဆိတ်သွားပြီး အပ်တစ်ချောင်းကျသံကိုပင် ကြားနိုင်လောက်သည်။

အခြားသူများ တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်ကာ ခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။ အရက်တစ်အိုးတည်းအတွက် ဤမျှငွေအမြောက်အမြားသုံးစွဲခြင်းမှာ လုံးဝမလိုအပ်ပေ။

သူတို့လက်လျှော့လိုက်ကြသည်။

ငွေတစ်ထောင်လေလံဆွဲခဲ့သောကုန်သည်မှာ ဤသည်ကိုမြင်လျှင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူဤဝိုင်၏တန်ဖိုးကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။ ကောင်းကင်မြို့တော်တွင် အနည်းငယ်လုပ်ကိုင်ပြီးနောက် ပြန်လည်ရောင်းချပါက ဈေးနှုန်းမှာ အဆပေါင်းများစွာ တက်သွားမည်မှာသေချာသည်။

သူမိမိ၏အောင်မြင်မှုကို ယုံကြည်စိတ်ချနေစဉ်မှာပင် မသင့်လျော်သောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်၊ "ငွေနှစ်ထောင်။"

"ဘာရယ်။" ကုန်သည် အသံလာရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အရင်ကစကားမပြောခဲ့သော အဖြူရောင်ဝတ်လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ရုပ်ရည်ချောမောကာ ထူးကဲသောအမူအရာရှိသည်။

ပြီးတော့ ဤအဖြူရောင်ဝတ်လူငယ်မှာ အမှန်ပင် ယာအန်းဖြစ်သည်။

မန်နေဂျာဖုန် တံတွေးကို ဂလုခနဲမြိုချလိုက်ပြီး သူ၏စိတ်လှုပ်ရှားနေသောခံစားချက်များကို တည်ငြိမ်အောင်ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏မျက်နှာပေါ်မှဝမ်းသာမှုမှာ ဖုံးကွယ်ရန်ခက်ခဲနေသည်။

ငွေနှစ်ထောင် -- ဤသည်မှာ အရက်ဆိုင်အားလုံး၏ ငါးရက်နီးပါး စုစုပေါင်းအမြတ်ငွေပင်။

လေလံဈေး ငွေတစ်ထောင်မှနှစ်ထောင်သို့ ခုန်တက်သွားပြီးနောက် အခြားမည်သူမျှစကားမပြောတော့ပေ။ သူတို့အားလုံး လေလံဆွဲသူမှာ ရူးနေပြီဟု ထင်ကြသည်။ လေလံပွဲများ ဤသို့အလုပ်လုပ်ကြသလော။

မန်နေဂျာဖုန် နောက်ဆုံးဈေးနှုန်းကိုသတ်မှတ်လိုက်ပြီး အခြားလေလံဆွဲသူများ မကျေမနပ်ရေရွတ်လျက် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

သာမန်ပြည်သူများမှာ ကျေနပ်ခြင်းမရှိကြပေ။ အရက်တစ်အိုးကို ငွေနှစ်ထောင်ဖြင့်ရောင်းချသည်။ အတိတ်ကဆိုလျှင် သူတို့ထိုသို့သောအရာကို စိတ်ကူးထဲတွင်ပင် မတွေးဝံ့ခဲ့ကြပေ။

ယာအန်း ဝမ်ရွှီအား နတ်ဘုရား မူးရစ်ရီဝေကို သိမ်းယူရန်အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သူဘယ်လက်ဖြင့်အဖုံးကိုမတင်ကာ တစ်ချက်ရှူရှိုက်လိုက်ပြီး သူ၏အံ့ဩမှုကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်တော့ပေ။ "ဒီကျင့်ယန်မြို့ငယ်လေးမှာ ဒီလောက်ကောင်းမွန်တဲ့ဝိုင်ရှိနေတာ တကယ်ပဲငါ့ကိုအံ့ဩစေတယ်။"

ဝမ်ရွှီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒီဝိုင်က တကယ်ကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငွေနှစ်ထောင်လေလံဆွဲတာက အရမ်းများလွန်းနေတာမဟုတ်ဘူးလား။"

"များတယ် ဟုတ်လား။" ယာအန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ကောင်းကင်မြို့တော်က ကြယ်ဆွတ်မျှော်စင်ကို မင်းမှတ်မိသေးလား။"

"ဟုတ်ကဲ့၊ မှတ်မိပါတယ်ခင်ဗျာ။ သခင်လေးနောက်ကိုမလိုက်ခဲ့ရင် ကျွန်တော်အဲ့ဒီနေရာကို သွားနိုင်ခဲ့မှာမဟုတ်ဘူး၊" ဝမ်ရွှီက အတိတ်ကိုပြန်လည်အမှတ်ရနေသည်။

ကြယ်ဆွတ်မျှော်စင်သည် ကောင်းကင်မြို့တော်ရှိ အခမ်းနားဆုံးအရက်ဆိုင်ဖြစ်ပြီး အနိမ့်ဆုံးထပ်တွင် အနည်းဆုံးပဉ္စမအဆင့်ရှိ အနိမ့်ဆုံးအဆင့်အရာရှိများကိုသာ တည်ခင်းဧည့်ခံပြီး အပေါ်ဆုံးထပ်မှာမူ တော်ဝင်မျိုးနွယ်များနှင့်သူတို့၏ဆွေမျိုးများကိုသာ ဝန်ဆောင်မှုပေးသည်။

"ကြယ်ဆွတ်မျှော်စင်မှာ 'ယစ်မူးအိပ်မက်' လို့ခေါ်တဲ့ဝိုင်တစ်မျိုးရှိခဲ့တယ်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က တစ်ခါက ငွေတစ်သောင်းလေလံဆွဲပြီးဝယ်ချင်ခဲ့ပေမယ့် ငြင်းပယ်ခံခဲ့ရတယ်။"

"အဲ့ဒီ 'ယစ်မူးအိပ်မက်' ရဲ့မူးယစ်မှုကို မြည်းစမ်းဖူးတယ်၊ တကယ်ကိုထူးကဲတဲ့ချက်လုပ်မှုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီ 'နတ်ဘုရား မူးရစ်ရီဝေ' ကတော့ ငါ့အထင် အဲ့ဒီသောက်စရာထက်တောင် သာလွန်တယ်၊" ယာအန်းက ယုံကြည်မှုရှိစွာပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ရွှီနှင့်မော့လင်ထျန်းတို့ ထိုစကားများကိုကြားလျှင် တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် ကြယ်ဆွတ်မျှော်စင်မှဝိုင် 'ယစ်မူးအိပ်မက်' အကြောင်းကို သဘာဝအတိုင်းပင်ကြားဖူးကြသည်၊ ဧကရာဇ်မင်းမင်ဒူးပင် ချီးကျူးခဲ့သည်တကား။ သို့သော် သခင်လေး၏စကားများနှင့်ပတ်သက်၍ သူတို့သံသယမဝင်ကြသောကြောင့် သူတို့၏အလွန်ကြီးမားသောအံ့ဩမှု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"ဒီ 'နတ်ဘုရား မူးရစ်ရီဝေ' ကိုသာ ရတနာစုဆောင်းပြခန်းကမြှင့်တင်ပြီး ကောင်းကင်မြို့တော်မှာလေလံတင်ရောင်းချခဲ့ရင် ငွေတစ်သောင်းကျော်နဲ့ရောင်းရမယ်လို့ ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆရာကလည်း ဒီလိုဝိုင်မျိုးကိုကြိုက်နှစ်သက်တယ်၊ ဒါကြောင့် ငါတို့နောက်မှနန်းမြို့တော်ကိုပြန်တဲ့အခါ သူ့ကိုမြည်းစမ်းဖို့နည်းနည်းလောက်ယူသွားကြရအောင်။ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် ဝိုင်ကိုသိမ်းထားလိုက်ပါ။"

"ကောင်းပါပြီ သခင်လေး၊" မော့လင်ထျန်း သူ၏ညာလက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဝိုင်အိုးမှာ ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ယာအန်း တစ်ခဏရပ်တန့်ပြီး ဆက်ပြောသည်၊ "ဒီနေ့ ဒီလရောင်ပြခန်းကထမင်းပွဲက အံ့ဩစရာတွေနဲ့ပြည့်နေခဲ့တယ်။ 'ဟော့ပေါ့' လို့ခေါ်တဲ့ဟင်းပွဲအပြင် ဒီနတ်ဘုရားမူးရစ်ရီဝေလည်းရှိသေးတယ်။ ဒီကနောက်ကွယ်ကပိုင်ရှင်ကို ကျွန်မစိတ်ဝင်စားတယ်။ ဝမ်ရွှီ၊ မန်နေဂျာဖုန်နဲ့ စကားပြောလိုက်ပါ။ မနက်ဖြန်နေ့လည်မှာ ပိုင်ရှင်နဲ့တွေ့ပြီး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုဆွေးနွေးချင်တယ်။"

"ကောင်းပါပြီ သခင်လေး။"

"ညဉ့်နက်နေပြီ၊ ချင်အိမ်တော်ကို ပြန်ကြစို့။"

ယာအန်း လှည့်ထွက်ကာ ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်ရာ ဝမ်ရွှီနှင့်အခြားသူများ တရင်းတနှီးလိုက်ပါသွားကြသည်။

"စကားမစပ်၊ အစ်ကိုချင် ထွက်သွားတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ။" ယာအန်းက မေးလိုက်သည်။

"သခင်လေးထံ အစီရင်ခံပါတယ်၊ ဒီနေ့အပါအဝင် သုံးရက်ရှိပါပြီ။"

"အင်း၊" ယာအန်း စဉ်းစားတွေးတောဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ချင်အိမ်တော်၏ပင်မခန်းမဆောင်၌ ဒုတိယသခင်မ စိုးရိမ်တကြီး ဟိုလျှောက်ဒီလျှောက်လုပ်နေသည်။

"ဖုန်းအာ ထွက်သွားတာ အခုသုံးရက်ရှိပြီ၊ ပြန်မလာသေးဘူး။ တစ်ခုခုများဖြစ်သွားတာလား။

ချီယွမ်မြို့မှာ အရင်ကဒုက္ခတွေဖြစ်ခဲ့တယ်လို့ ကြားမိတယ်။ ဒီကလေးက ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ အဲ့ဒီကိုသွားရတယ်လို့။"

ချင်ကျန့်အန်း နှစ်သိမ့်သည်၊ "ကလေးက ကြီးပြင်းလာပြီ၊ အပြင်ထွက်ပြီးအတွေ့အကြုံတွေယူတာလည်း ကောင်းတာပဲ။ မိန်းမ၊ ဒီလောက်အများကြီးစိုးရိမ်နေစရာမလိုပါဘူး။"

ဒုတိယသခင်မ သူ၏စကားကိုကြားလျှင် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ သူမ၏လက်များကိုခါးတွင်ထောက်ကာ သူ၏နှာခေါင်းကိုညွှန်ပြလိုက်သည်၊ "ရှင်ကလည်း ပြောရက်လိုက်တာ။ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က ဒီလောက်အန္တရာယ်များတဲ့အခြေအနေမှာ ရှင့်ဘယ်ရောက်နေခဲ့လဲ။ ဒီနေ့နေ့လည်မှ ပြန်ရောက်လာတယ်။ ကျွန်မကြည့်ရတာ ဖုန်းအာ၊ သူဘာလုပ်ချင်လုပ်ချင်လုပ်နိုင်ပေမယ့် သူကအမြဲတမ်းကျွန်မကိုစိုးရိမ်အောင်လုပ်တယ်။ စကားမစပ်၊ ဒီတစ်ခေါက်ရှင့်စီးပွားရေးမှာ ငွေဘယ်လောက်ရှုံးခဲ့လဲ။"

ချင်ကျန့်အန်း၏မျက်နှာအမူအရာ တောင့်တင်းသွားပြီး အလျင်အမြန်အကြောင်းအရာပြောင်းလိုက်သည်၊ "မိန်းမ ပြောတာမှန်ပါတယ်။ ဖုန်းအာက နည်းနည်းထိန်းရခက်တယ်။ သူပြန်လာတဲ့အခါ သူ့ကိုအတူတူပြောကြရအောင်။"

ထိုအချိန်တွင် ချင်အိမ်တော်၏တံခါးပေါက်အပြင်ဘက်မှ သူတို့စိတ်အားထက်သန်စွာမျှော်လင့်နေခဲ့သောအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကျွန်တော်ပြန်ရောက်ပါပြီ။"