လရောင်အောက်မှ ရင်ဖွင့်စကားများ

ချင်ဖုန်းနှင့်သူ၏အဖော်နှစ်ဦး မရပ်မနားခရီးနှင်ခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ညမနက်မီ ချီယွမ်မြို့မှ ကျင့်ယန်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

အချိန်ဖြုန်းမနေဘဲ ချင်ဖုန်းသည် စီကျန့်နှင့်ကန်းဖေးလန်တို့ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ချင်အိမ်တော်သို့ အလျင်အမြန်ပြန်လာခဲ့သည်။

"သူတို့ကိုမတွေ့တာ သုံးရက်ရှိပြီ၊ အိမ်မှာတစ်ယောက်ယောက်ငါ့ကို သတိရနေရဲ့လားမသိဘူး။"

ကျွီ!

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ချင်အိမ်တော်၏တံခါးမကြီး ပွင့်လာသည်။ ချင်ဖုန်း ခြေလှမ်းဝင်လိုက်ရာ အံ့ဩစရာပင်၊ တံခါးဖွင့်ပေးသူကို သူချက်ချင်းမမှတ်မိဘဲ တစ်ခဏတာ ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်သွားသည်။

"ယောက်ဖ၊" ရုတ်တရက်နှုတ်ဆက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချင်ဖုန်း လန့်သွားပြီး အသံနောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မီးသွေးခေါင်းဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူနှုတ်ခမ်းမဲ့ပြုံးလိုက်သည်၊ "နောက်ပိုင်း ညနေခင်းတွေမှာ အဖြူရောင်ရှပ်အင်္ကျီတစ်ထည်လောက် ဝတ်လို့မရဘူးလား။"

ရှင်းရှန့်က ရှုပ်ထွေးစွာမေးသည်၊ "ဒီအနက်ရောင်ဝတ်စုံမှာ တစ်ခုခုမှားနေလို့လား။"

"ဟုတ်တာပေါ့၊ ပြဿနာရှိတာပေါ့။ မင်းက လုံးဝမမြင်ရသလောက်ပဲ၊" ချင်ဖုန်းက နှုတ်ခမ်းမဲ့ပြုံးရင်း ပြောလိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုပြောမည်အပြုတွင် ချဉ်းကပ်လာသောခြေသံများက ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

"ဖုန်းအာ၊ မင်းနောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာပြီပေါ့၊" ပထမဆုံးစကားပြောသူမှာ ဒုတိယသခင်မဖြစ်ပြီး သူမ၏မျက်လုံးများ အနည်းငယ်နီရဲနေသည်။ မကြာသေးမီက ခန်းမဆောင်တွင်သူမညည်းညူခဲ့သော်လည်း သူ့ကိုမြင်သောအခါ စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့်တမ်းတမှုတို့က အခြားမည်သည့်စိတ်ခံစားချက်ကိုမဆို လွှမ်းမိုးသွားသည်။

"အစ်ကိုကြီး၊" ဒုတိယညီက ပြုံးရင်းနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း သူ၏ဒုတိယညီကို အံ့ဩစွာကြည့်လိုက်သည်။ သုံးရက်အတွင်းမှာပင် သူ၏ဒုတိယညီအတွင်းမှချီစွမ်းအင်မှာ ပို၍ပင်အားကောင်းနေပုံရသည်။ သူဆဋ္ဌမအဆင့်သို့ ဖောက်ထွက်လုနီးပါးဖြစ်နေပုံရသည်။ အမှန်ပင်၊ သူထူးကဲသောအရည်အချင်းကို ပိုင်ဆိုင်သည်။ ချင်ဖုန်း စိတ်ထဲတွင်သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အသိအမှတ်ပြုခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ "အင်း၊ ကြည့်ရတာ မင်းဒီရက်ပိုင်းအတွင်း မင်းရဲ့ကျင့်ကြံမှုကို လျစ်လျူမရှုခဲ့ဘူးထင်တယ်။"

ဘေးမှရှင်းရှန့်က ထပ်ပြောသည်၊ "လက်ရှိဒုတိယသခင်လေးရဲ့ ချီစွမ်းအင်ထိန်းချုပ်မှုက အရင်ကထက် အများကြီးသာလွန်နေပါပြီ။ ကျွန်တော်တောင် သူနဲ့တိုက်ခိုက်ရင် အသာစီးရဖို့ သေချာမှာမဟုတ်ဘူး။"

ချင်ဖုန်း စဉ်းစားနေမိသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မွှေးရနံ့တစ်ခု သူ၏နှာခေါင်းထဲသို့ လွင့်ဝင်လာသည်။ သူရှေ့သို့ကြည့်လိုက်ရာ အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် လှပသောအမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"သခင်လေ၊" လန်နင်ရွှမ်က တိုးညှင်းစွာနှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး သူမ၏တွန့်ချိုးနေသောမျက်ခုံးများ အနည်းငယ်ပြေလျော့သွားသည်။ သူမ၏နှလုံးသားထဲမှစိုးရိမ်ပူပန်မှု နောက်ဆုံးတွင် သက်သာရာရသွားသည်။

ချင်ဖုန်း သူ၏ရှေ့မှအလှမယ်ကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်ပြီး စိုးရိမ်ကြောင်းထုတ်ဖော်ပြောကြားသည်၊ "အစ်မလန်၊ ခင်ဗျားကျင့်ကြံမှုတိုးတက်ဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေရင်တောင် အနားယူဖို့ကိုလည်း ဂရုစိုက်သင့်တယ်။ ခင်ဗျားကိုကြည့်ပါဦး၊ ခင်ဗျားသူငယ်အိမ်တွေထဲမှာ သွေးကြောမျှင်လေးတွေ ယှက်ဖြာနေပြီ။"

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ လန်နင်ရွှမ် မျက်နှာနီမြန်းသွားသော်လည်း ညအမှောင်က ၎င်းကိုကောင်းစွာဖုံးကွယ်ထားသည်။ သူမအလျင်အမြန်ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်၊ "သခင်မလေးက ဆွေးနွေးစရာတစ်ခုခုရှိလို့တဲ့။ သခင်လေး အချိန်ရရင် သူ့ဆီသွားတွေ့ချင်တွေ့ပါဦး။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမအလျင်အမြန်ထွက်ခွာသွားသည်။

ချင်ဖုန်း သူမ၏အလျင်စလိုဖြစ်နေမှုကို နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။

သို့သော် ဒုတိယညီ၊ ရှင်းရှန့်၊ နှင့် လန်နင်ရွှမ်တို့၏အတွင်းအားကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီးနောက် ဤပုဂ္ဂိုလ်သုံးဦးမှာ နတ်သိုင်းသတ္တမအဆင့်၏အထွတ်အထိပ်သို့ ချဉ်းကပ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူတွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

အကယ်၍သူတို့မကြာခင် ဆဋ္ဌမအဆင့်သို့မဖောက်ထွက်နိုင်ပါက သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှသွေးနှင့်စွမ်းအင်များမှာ အတွင်းအားအဖြစ်သို့ မစုစည်းနိုင်တော့ပေ။

"သူတို့က ဖောက်ထွက်ဖို့တစ်ခုတည်းပဲ လိုတော့တာ။ ငါသူတို့ကိုအဲ့ဒါရှာတွေ့အောင် ကူညီပေးနိုင်မလားမသိဘူး။" ချင်ဖုန်း မေးစေ့ကိုပွတ်သပ်ရင်း ခေါင်းငုံ့ကာစဉ်းစားနေမိသည်။

"အဟမ်း အဟမ်း’’

မကြာမီမှာပင် ခြောက်ကပ်ကပ်ချောင်းဟန့်သံတစ်ခု သူ၏အတွေးများကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏စိတ်မချရသောအဘိုးကြီးပင်။ သူနှုတ်ခမ်းမဲ့ပြုံးလိုက်ပြီး နှုတ်ဆက်သည်၊ "အဖေ၊ သားပြန်ရောက်ပါပြီ။"

ချင်ကျန့်အန်း နှာမှုတ်သံဖြင့်အသိအမှတ်ပြုလိုက်ပြီးနောက် သူ၏မျက်နှာ ချက်ချင်းတည်ကြည်သွားသည်။ "ဖုန်းအာ၊ မင်းအရွယ်ရောက်နေပြီဖြစ်ပေမယ့် မင်းမိသားစုကိုစိတ်ပူပန်မှုနည်းပါးအောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ မင်းမသိသေးဘူး။ အပြင်လောကက ပွက်လောရိုက်နေပြီး မင်းကနေရာအနှံ့လျှောက်သွားနေတယ်။ ဒီနေ့ ငါမင်းနဲ့အလေးအနက်စကားပြောရမယ်။"

သူစကားဆုံးသည်နှင့် ဒုတိယသခင်မက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ့ကိုဘေးသို့ဆွဲခေါ်သွားသည်။ "ဖုန်းအာ ခုမှပြန်ရောက်တာ။ သူအနားယူရမယ့်အချိန်။ ရှင်ဒီမှာဘာတွေလာပြောနေတာလဲ။"

ချင်ကျန့်အန်း ပါးစပ်ဟလိုက်ပြီး ခုနကပင်မခန်းမဆောင်တွင် သူတို့ဆွေးနွေးခဲ့သည်နှင့် ကွဲပြားနေသည်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။

"မဟုတ်ဘူးလေ မိန်းမ၊ အစောပိုင်းက နင်..."

"ကျွန်မဘာဖြစ်လို့လဲ။ ရှင်ဒီညဧည့်သည်အခန်းမှာ နောက်တစ်ခါအိပ်ဖို့စီစဉ်နေတာလား။"

ချင်ကျန့်အန်း ချက်ချင်းရှုံးနိမ့်သွားပြီး မယုံနိုင်စွာစိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ဒုတိယသခင်မ ချင်ဖုန်းထံသို့ စိုးရိမ်သောမျက်နှာဖြင့်လှည့်လိုက်သည်။ "မင်းပြန်ရောက်ပြီဆိုတော့ ဒီနေ့စောစောအနားယူလိုက်တော့။ ကျန်တာတွေကို မနက်ဖြန်မှပြောကြတာပေါ့။"

"ဟုတ်ကဲ့ ဒုတိယအမေ"

သာမန်စကားအနည်းငယ်ပြောဆိုပြီးနောက် လူတိုင်းထွက်ခွာသွားကြသည်။

သူ၏မိသားစုဝင်များ၏ကျောပြင်ကိုကြည့်ရင်း ချင်ဖုန်း သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် နွေးထွေးမှုကိုခံစားလိုက်ရသည်။ လောကအခြေအနေမည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မိသားစုနှင့်အတူရှိနေခြင်းက အရေးအကြီးဆုံးပင်။

ရုတ်တရက် ချင်ဖုန်း တစ်စုံတစ်ခုကိုစဉ်းစားမိလိုက်ပုံရသည်။ သူသူ၏ဘေးမှအမည်းရောင်ဝတ်လူထံလှည့်ကာ မေးသည်၊ "ဘာဖြစ်လို့ငါယာအန်းနဲ့တခြားသူတွေကိုမတွေ့တာလဲ။ သူတို့ထွက်သွားကြပြီလား။"

ယောက်ျားတစ်ယောက်လိုဟန်ဆောင်ထားတဲ့အဲ့ဒီလူက သူ့လက်မောင်းကိုကုသပေးဖို့ ငါ့ကိုလိုအပ်မှာမဟုတ်ဘူးလား။

ငါသူ့ကိုအသုံးပြုပြီး ငါ့ရဲ့ကျွမ်းကျင်မှုကိုလေ့ကျင့်ရင်း အဖိုးတန်ဆေးဖက်ဝင်အပင်တချို့ကို လျှို့ဝှက်သိမ်းထားဖို့ မျှော်လင့်နေခဲ့တာ။

ရှင်းရှန့် ပြန်ဖြေသည်၊ "သခင်လေးယာအန်း ထွက်မသွားသေးပါဘူး။ သူလမ်းလျှောက်ထွက်သွားတာဖြစ်နိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ သူလူလေးယောက်ကို စေလွှတ်လိုက်တာတော့ အမှန်ပါပဲ။"

ချင်ဖုန်း စဉ်းစားနေမိသည်။ လူလေးယောက်ကိုစေလွှတ်လိုက်တယ်ဆိုတာက သတင်းအချက်အလက်စုဆောင်းပြီး ဆေးပင်တွေရှာဖွေခိုင်းတာဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒီလူက တကယ်ပဲငြိမ်ငြိမ်မနေနိုင်ဘူး။

သို့သော် သူမကိုယ်တိုင်ထွက်မသွားသေးသောကြောင့် ချီယွမ်မြို့နှင့်ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကိစ္စကို သူမနှင့်ဆွေးနွေးရန် သူမျှော်လင့်နေသေးသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါနားလည်ပြီ။ မင်းရဲ့သခင်မလေးကို သွားနှုတ်ဆက်လိုက်ဦးမယ်။ တခြားကိစ္စမရှိရင် မင်းလည်းစောစောအနားယူတော့။"

"ကောင်းပါပြီ သခင်။"

ချင်အိမ်တော်၏ ရေကန်ဘေးပြာသာဒ်တွင် ယနေ့ညလရောင်မှာ ထူးထူးခြားခြားလှပနေသည်။

စင်ကြယ်သောလရောင် သွန်းဖြိုးကျနေပြီး အဖြူရောင်နှင့်အပြာရောင်ဝတ်ရုံနှင့်အလှမယ်တစ်ဦးကို လင်းထိန်စေသည်။

လရောင်အောက်မှဖြူစင်သောအသားအရေမှာ ရောင်ခြည်ဝန်းတစ်ခုထုတ်လွှင့်နေပြီး ဆောင်းရာသီ၏ပထမဆုံးနှင်းကဲ့သို့ တောက်ပကြည်လင်နေသည်။

"သခင်မလေး၊ သခင်လေး ပြန်ရောက်ပါပြီ၊" လန်နင်ရွှမ်က တိုးညှင်းစွာပြောလိုက်သည်။

"အင်း။"

"သခင်မလေး၊ သူ သခင်မလေးကိုတွေ့ဖို့ လာပါလိမ့်မယ်

"သူရောက်နေပြီ။" အေးစက်စက်အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လန်နင်ရွှမ် စင်္ကြံဘက်သို့ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အမှန်ပင် ချင်ဖုန်းကိုတွေ့လိုက်ရသည်။

"သခင်မလေး၊ ကျွန်မအရင်သွားလိုက်ပါဦးမယ်။"

လျိုကျန့်လီ အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ "စောစောအနားယူတော့။ မင်းဒီရက်ပိုင်းအတွင်း အရမ်းစိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ရတယ်။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်မလေး။" လန်နင်ရွှမ် တစ်ခဏတုံ့ဆိုင်းသွားပြီး သူမ၏အသံမှာ ခြင်တစ်ကောင်အသံကဲ့သို့တိုးညှင်းနေသည်။ သူမ၏မျက်နှာ နီမြန်းသွားပြီး ချင်ဖုန်းအနားမှဖြတ်ကာ အလျင်အမြန်ထွက်ခွာသွားသည်။

"အစ်မ--" ချင်ဖုန်း သူမကိုနှုတ်ဆက်မည်အပြုတွင် သူစကားမဆုံးမီမှာပင် သူမအဝေးသို့ရောက်ရှိသွားနှင့်ပြီဖြစ်သည်။

"ဘာတွေအလျင်စလိုဖြစ်နေတာလဲ။" ချင်ဖုန်း ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ရေကန်ဘေးမှအဆောင်ဆီသို့ လှမ်းထွက်သွားသည်။

ထိုရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ကောင်းသောပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကိုကြည့်ရင်း ချင်ဖုန်း သက်ပြင်းမချဘဲမနေနိုင်တော့ဘဲ အရင်ဘဝကကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရလိုက်သည် --

"ရှေးယခင်မှ ယခုတိုင် အပြီးတိုင်လှသူမရှိ၊ မျက်စိပသာဒ၊ စိတ်မှာကြည်နူး၊ အလှစစ်ဟူသည်။ တိုင်းနိုင်ငံပြိုလဲ၊ မြို့ပြပျက်စေ၊ အလှမာန်ဟုန်။ ကမ္ဘာတစ်ခွင်လုံး၊ ကြွေလောက်အောင်ပင်၊ အံ့မခန်းတည်း။"

ဤကဗျာမှာ လျိုကျန့်လီအတွက် သီးသန့်ဖန်တီးထားသကဲ့သို့ပင်။

"ကျွန်တော်ပြန်ရောက်ပါပြီ။"

"အင်း။"

အတိုချုပ်စကားပြောဆိုပြီးနောက် ညမှာတိတ်ဆိတ်မှုသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

ချင်ဖုန်း လျိုကျန့်လီနှင့်မလှမ်းမကမ်းတွင်ရပ်နေပြီး လက်များကိုနောက်ပစ်ကာ ရေကန်ကိုရှုခင်းခံစားနေသကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေသည်။ လက်တွေ့တွင်မူ သူအနေရခက်နေပြီး ဘာပြောရမည်မသိဖြစ်နေသည်။ ကဲကွာ၊ ချင်ဖုန်း။ မင်းဘယ်လိုအလှမျိုးကို မြှူဆွယ်မဖူးလို့လဲ။ အထူးသဖြင့် မင်းရဲ့ကိုယ်ပိုင်ဇနီးကိုလေ။

အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူစကားစမြည်ပြောရန် အကြောင်းအရာတစ်ခုရှာဖွေတော့သည်။

"မကြာသေးခင်က အိမ်တော်ကို ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်တဲ့လူငယ်တစ်ယောက်ရောက်လာတယ်၊ ယောက်ျားလေးလိုဝတ်စားထားတော့ ဘယ်သူမှမသိဘူးထင်နေတာ။ တော်တော်စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်။"

လျိုကျန့်လီ သူ့ကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းလွှဲလိုက်သည်။

မှားတွက်မိသွားပြီ။ သူတစ်ယောက်ရှေ့မှာ တခြားမိန်းမတစ်ယောက်အကြောင်း ဘယ်လိုလုပ်ထုတ်ပြောမိရတာလဲ။ ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာ တောင့်တင်းသွားပြီး သူဆက်ပြောသည်၊ "သူမက မင်းနဲ့ဆင်တူတဲ့ဒဏ်ရာမျိုးရထားတယ်၊ သူမညာဘက်လက်မောင်းကသွေးကြောတွေ ကြေမွသွားခဲ့တာ။ သူမကျွန်တော့်ကိုကုသပေးဖို့တောင်းဆိုတယ်၊ အောင်မြင်ခဲ့ရင် မင်းပြန်လည်ကောင်းမွန်လာဖို့ မျှော်လင့်ချက်ရှိကောင်းရှိနိုင်တယ်။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။" ပုံမှန်တည်ငြိမ်သောအသံ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ပုံမှန်မဟုတ်သောအရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

အကြောင်းအရာပြီးဆုံးသွားပြီး ချင်ဖုန်း နောက်ဆုတ်လိုက်သည်၊ "တခြားကိစ္စမရှိရင် ကျွန်တော်သွားတော့မယ်၊ အနားယူတာကို မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး။"

လျိုကျန့်လီထံမှ တုံ့ပြန်မှုမရှိပေ။

ချင်ဖုန်း အနည်းငယ်စိတ်ပျက်သွားပြီး ထွက်ခွာရန်လှည့်လိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လျိုကျန့်လီ ရုတ်တရက်စကားပြောလာသည်၊ "ချီယွမ်မြို့ကအတွေ့အကြုံတွေအကြောင်း ပြောပြပါ။"

ချင်ဖုန်း၏နှလုံးသား မြင့်တက်သွားသည်၊ "သိချင်မှတော့ ပြောပြရမှာပေါ့။"

လရောင် ရေကဲ့သို့စီးဆင်းနေစဉ် ချင်ဖုန်း အကျယ်တဝင့်ပြောကြားတော့သည်။

လျိုကျန့်လီ တိတ်ဆိတ်စွာနားထောင်နေပြီး သူမ၏တည်ငြိမ်သောမျက်လုံးများမှာ လရောင်ကြောင့် ပြောင်းလဲသွားပုံရသည်။