လရောင်ပြခန်း၏ နောက်ကွယ်မှ သူဌေးကြီး

နောက်တစ်နေ့တွင် နံနက်စာစားပြီးနောက် ချင်ဖုန်းသည် ယာအန်းနှင့်အခြားသူများကို တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ အတိုချုံးနှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ယာအန်းက ချီယွမ်မြို့၏အခြေအနေကို မေးမြန်းစုံစမ်းသည်။

ချင်ဖုန်း ဘာမှဖုံးကွယ်မထားဘဲ ဖြစ်ရပ်များကို အကျဉ်းချုံးပြန်ပြောပြလိုက်သည်။ သို့သော် ဇာတ်ကြောင်းပြန်ဆိုမှုမှာ ယမန်နေ့ညကနှင့်နှိုင်းယှဉ်လျှင် အချိန်ဆယ်ပုံတစ်ပုံပင် မကြာမြင့်ပေ။

၎င်းကိုကြားပြီးနောက် ယာအန်း အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ "မဆိုးပါဘူး၊ မင်းငါတို့စာပေပညာရှင်တွေကို အရှက်မရစေခဲ့ဘူး။"

ချင်ဖုန်း သူ့ကိုဘေးစောင်းငဲ့ကြည့်ရင်း တွေးလိုက်သည်၊

"မင်းဘာလို့ဒီလောက်မောက်မာတဲ့စကားတွေပြောနေရတာလဲ။ အိမ်မှာများ သတ္တုတွင်းရှိနေလို့လား။"

သြော်၊ မင်းက ယုလင်မြို့က ရတနာစုဆောင်းပြခန်းရဲ့သခင်လေးကိုး။ ဒါဆိုရင်တော့ အဆင်ပြေပါတယ်။

"စကားမစပ်၊ ငါ မင်းနဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုတစ်ခုဆွေးနွေးချင်တယ်။ စိတ်ဝင်စားလား။" ချင်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

"ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု ဟုတ်လား။" ယာအန်း တစ်ခဏစဉ်းစားပြီး ပြောသည်၊ "ဆေးကုခန်းတစ်ခုဖွင့်ချင်တာလား။"

ချင်ဖုန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ "ဆေးကုခန်းမဟုတ်ဘူး၊ စားသောက်ဆိုင်ပါ။ မင်းနောက်ကွယ်မှာ ရတနာစုဆောင်းပြခန်းရှိတယ်၊ ကျယ်ပြန့်တဲ့ဆက်သွယ်မှုကွန်ရက်နဲ့အတူပေါ့။ ငါမှာအမြဲတမ်းစိတ်ကူးတစ်ခုရှိခဲ့တယ်၊ အဲ့ဒါက စားသောက်ဆိုင်ကို အဓိကကောင်းကင်မြို့တော်တွေအထိချဲ့ထွင်ပြီး နာမည်ရအောင်လုပ်ဖို့ပဲ။ လက်ရှိမှာ ငါချီယွမ်မြို့မှာ ခြေကုပ်တစ်ခုရထားပြီ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းနဲ့ဆွေးနွေးချင်တဲ့အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေ အများကြီးရှိတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ မင်းက အဆက်အသွယ်ကောင်းကောင်းရှိတဲ့သူပဲလေ။ မင်းစိတ်ချနိုင်ပါတယ်၊ နောင်မှာစားသောက်ဆိုင်ချဲ့ထွင်လာတဲ့အခါ အမြတ်ငွေခွဲဝေမှုနဲ့ပတ်သက်လို့..."

"စောင့်ဦး၊" ယာအန်း ဖြတ်ပြောလိုက်သည်၊ "စီးပွားရေးလုပ်တာကလည်း ဉာဏ်ရည်လိုအပ်တယ်။ မင်းငါ့အသက်ကိုကယ်ခဲ့ပေမယ့် အဲ့ဒါကြောင့်သက်သက်နဲ့တော့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လို့မဖြစ်ဘူး။ ဒါ့အပြင် မင်းကဆေးပညာမှာကျွမ်းကျင်မှတော့ အဲ့ဒီအပေါ်မှာပဲစွဲစွဲမြဲမြဲလုပ်ကိုင်မယ့်အစား တခြားအရာတွေမှာဝင်မရှုပ်သင့်ဘူးလား။ မင်းရဲ့စိတ်ပျံ့လွင့်နေတဲ့စိတ်ထားနဲ့ ဘယ်နယ်ပယ်မှာမှ အထွတ်အထိပ်ကိုဘယ်လိုရောက်နိုင်မှာလဲ။"

ဟက်၊ မင်းငါ့အစွမ်းအစကိုနားမလည်လို့သာ ဒီစကားတွေပြောနေတာ။

ဤသို့တွေးရင်း ချင်ဖုန်း ထပ်ပြောသည်၊ "စကားလုံးတွေချည်းသက်သက်က လုံလောက်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒီလိုလုပ်ရအောင် ယာအန်းညီတော်၊ နေ့လည်ကျရင် ငါမင်းကိုနေရာတစ်ခုခေါ်သွားမယ်။ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျတွေ့ကြုံခံစားပြီးတဲ့နောက်မှာ စိတ်ပြောင်းသွားနိုင်တယ်။"

ယာအန်း အနည်းငယ်မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဒီနားလည်ရခက်တဲ့လူကို ဘယ်လိုအကျိုးသင့်အကြောင်းသင့်ပြောရမလဲလို့ တွေးနေမိသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်ရွှီ အလျင်အမြန်ယာအန်းထံချဉ်းကပ်လာပြီး စကားအနည်းငယ်ကို တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

ဤသည်ကိုကြားလျှင် ယာအန်း ချက်ချင်းပြောသည်၊ "နားလည်ပြီ။ သူ့ကိုပြန်ပြောလိုက်ပါ၊ အချိန်မီသေချာပေါက်ရောက်လာမယ်လို့။"

စကားပြောပြီးနောက် သူမချင်ဖုန်းကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်၊ "ကျွန်မဒီနေ့ ချင်အိမ်တော်မှာနေ့လည်စာစားမှာမဟုတ်ဘူး။ မီးဖိုချောင်ကို ငါတို့ဝေစုမပြင်ဆင်ဖို့ ပြောထားလို့ရတယ်။ မင်းအရင်ကပြောခဲ့တာနဲ့ပတ်သက်လို့တော့... ဟက်။"

"ဟက်" ဟူသောတစ်လုံးတည်းသောစကားလုံးက သူ၏မထီမဲ့မြင်ပြုမှုကို ဖော်ပြနေသည်။ သူအဖြေပေးပြီးဖြစ်ကာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

ချင်ဖုန်း ပါးစပ်ဟလိုက်ပြီး နေရာမှာတင်ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် သူတုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့သည်၊ "ဒါက ရှင်းရှင်းလင်းလင်းငါ့အိမ်လေ။ ဘာဖြစ်လို့သူက ငါ့ကိုဧည့်သည်တစ်ယောက်လို ပြောနေရတာလဲ။"

"ထားလိုက်တော့၊ သူ ချင်အိမ်တော်ကနေ ခဏတာတော့ထွက်သွားမှာမဟုတ်သေးဘူး။ ဒီကိစ္စကိုဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ လုပ်ကြရအောင်။"

ခဏအကြာတွင် လရောင်ပြခန်းမှစားပွဲထိုးတစ်ဦး ချင်အိမ်တော်သို့ အလျင်စလိုရောက်ရှိလာသည်။ သခင်လေးပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားသောအခါ သူသက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သည်။

အိမ်တော်မှအစေခံများ၏လမ်းညွှန်မှုဖြင့် စားပွဲထိုး မကြာမီမှာပင်ချင်ဖုန်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။" ချင်ဖုန်း မောဟိုက်နေသောပုံရိပ်ကို သိလိုစိတ်ဖြင့်ကြည့်လိုက်သည်။

"သခင်လေးထံ အစီရင်ခံပါတယ်၊ နတ်ဘုရား မူးရစ်ရီဝေအတွက်လေလံပွဲ မနေ့ကပြီးဆုံးသွားပါပြီ။"

ချင်ဖုန်း ဤသည်ကိုကြားလျှင် တစ်ခဏစဉ်းစားနေမိသည်။ မကြာသေးမီကကိစ္စများစွာဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး သူဤကိစ္စကို မေ့လုနီးပါးဖြစ်နေခဲ့သည်။

သို့သော် မန်နေဂျာဖုန်၏အရည်အချင်းများကိုထောက်ထားလျှင် သူရှိမနေခဲ့လျှင်ပင် လေလံပွဲမှာ ချောမွေ့စွာပြီးသွားသင့်သည်။

"ဟုတ်လား ဘယ်လောက်နဲ့ရောင်းရခဲ့လဲ။" ချင်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

စားပွဲထိုး စိတ်လှုပ်ရှားစွာပြန်ဖြေသည်၊ "ငွေကျပ်နှစ်ထောင်နဲ့ ရောင်းထွက်သွားခဲ့ပါတယ်ခင်ဗျာ။"

"ငွေကျပ်နှစ်ထောင် ဟုတ်လား။" ဤသည်က ချင်ဖုန်းကိုအံ့ဩသွားစေသည်။ သူ၏မူလသုံးသပ်ချက်အရ ကျင့်ယန်မြို့၏သုံးစွဲနိုင်စွမ်းကိုထောက်ထားလျှင် အများဆုံး ငွေကျပ်တစ်ထောင်သာရရှိရန် မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်။

"ဝိုး၊ ဘယ်ကံကောင်းတဲ့ဝယ်သူလဲ။" ချင်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

စားပွဲထိုး ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ "အဖြူရောင်ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ ရုပ်ချောလူငယ်တစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်တော်သူ့ကိုအရင်ကတစ်ခါမှမမြင်ဖူးဘူး။"

ရုပ်ချောပြီး အဖြူရောင်ဝတ်လူငယ် ဟုတ်လား။ ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာအမူအရာ ထူးဆန်းသွားသည်။ "သူ့မှာအဖော်တစ်ယောက်ယောက်ပါသေးလား။"

"ဟုတ်ကဲ့၊ လူလတ်ပိုင်းအရွယ်ကိုယ်ရံတော်နှစ်ယောက်ပါ။ တစ်ယောက်က အရပ်ရှည်ပြီးပိန်လှီတဲ့မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနဲ့၊ နောက်တစ်ယောက်က ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်တောင့်တင်းပါတယ်၊" စားပွဲထိုးက ပြန်ဖြေသည်။

ချင်ဖုန်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ ထိုနှစ်ဦးမှာ ရှင်းလင်းစွာပင် မော့လင်ထျန်းနှင့်ဝမ်ရွှီတို့ဖြစ်သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ အဖြူရောင်ဝတ်လူငယ်မှာ ယာအန်းဖြစ်နိုင်ခြေအများဆုံးပင်။

"အရမ်းဈေးပေါပေါနဲ့ရောင်းလိုက်တာပဲ၊" ချင်ဖုန်း နောင်တရစွာပြောလိုက်သည်။ ယာအန်း၏အဆင့်အတန်းနှင့်ဆိုလျှင် သူမ၎င်းကိုပြန်လည်ရောင်းချခြင်းဖြင့် အကြီးအကျယ်အမြတ်အစွန်းရရှိနိုင်သည်တကား။

"ဘာရယ်။" စားပွဲထိုး ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ အရက်တစ်အိုးကို ငွေကျပ်နှစ်ထောင်ဖြင့်ရောင်းချပြီးသည့်တိုင် ဈေးပေါသည်ဟုပြောနေသေးရာ သူသခင်လေး၏အတွေးများကို နားမလည်နိုင်တော့ပေ။

"အင်း၊ မင်းဒီကို လေလံပွဲအကြောင်းသက်သက်ပဲ လာပြောတာလား။" ချင်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ အဖြူရောင်ဝတ်လူငယ် မနေ့ညကဝိုင်ဝယ်ပြီးတဲ့နောက် မန်နေဂျာဖုန်ကိုရှာဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကိုစေလွှတ်ခဲ့ပါတယ်။ သူတို့ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုဆွေးနွေးချင်လို့ပါတဲ့။ ဖုန်ကမငြင်းဆန်ခဲ့ပေမယ့် သခင်လေးပြန်မရောက်သေးတော့ သူဆုံးဖြတ်ချက်မချနိုင်ဘဲ ရွှေ့ဆိုင်းထားခဲ့ရပါတယ်။ ဒီမနက် လူငယ်ရဲ့ကိုယ်ရံတော်တွေ တည်းခိုခန်းကိုနောက်တစ်ခေါက်ရောက်လာပြီး ဖုန်ကလောလောဆယ်သဘောတူလိုက်ရပါတယ်။ သခင်လေးပြန်ရောက်ပြီလားဆိုတာ စစ်ဆေးဖို့ ကျွန်တော့်ကိုစေလွှတ်လိုက်တာပါ၊" စားပွဲထိုးက ရှင်းပြသည်။

"သြော်၊ ဟုတ်လား။" ချင်ဖုန်း အနည်းငယ်ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ထိုလူက သူ့နှင့်ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လိုနေသေးသည်တကား။

"သခင်လေး၊ ကျွန်တော်တို့ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို သဘောတူသင့်ပါသလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူတို့ကိုဖယ်ရှားခိုင်းဖို့ ဖုန်ကိုကျွန်တော်ပြောလိုက်ရမလား။" စားပွဲထိုးက မေးလိုက်သည်။

"သွား၊ ငါတို့သေချာပေါက်သွားမယ်။" ချင်ဖုန်း ချက်ချင်းသဘောတူလိုက်သည်။ "ချိန်းဆိုထားတာ ဘယ်အချိန်လဲ။"

"နေ့လည်တစ်နာရီပါ။"

"ငါသိပြီ။ မင်းအရင်ပြန်နှင့်တော့။ ငါအချိန်မီရောက်လာခဲ့မယ်။"

ချင်ဖုန်း အနည်းငယ်စိတ်မရှည်ဖြစ်နေသည်။ လရောင်ပြခန်းနောက်ကွယ်မှသူဌေး၏ စစ်မှန်သောမည်သူမည်ဝါကိုသိရှိသွားသောအခါ ယာအန်း၏မျက်နှာအမူအရာကို သူတကယ်ပဲမြင်တွေ့ချင်နေသည်။

နေ့လည်တွင် ယာအန်းနှင့်အခြားသူများ စီစဉ်ထားသည့်အတိုင်းရောက်ရှိလာကြသည်။ မန်နေဂျာဖုန်၏လမ်းညွှန်မှုဖြင့် သူတို့စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

လှေကားထစ်များအတိုင်းတက်သွားစဉ် ယာအန်း ပတ်ပတ်လည်ကြည့်လိုက်သည်။ အထပ်သုံးထပ်လုံး လူပြည့်နေပြီး လူတိုင်းပျော်ရွှင်နေကြပုံရသည်။

လရောင်ပြခန်း၏စီးပွားရေးမှာ အမှန်ပင်ထူးကဲလှသည်။ နောက်ကွယ်မှလူမှာ အရည်အချင်းရှိပုံရသည်။ ယာအန်း သူ့ကိုစုဆောင်းနိုင်မလားမသိဟု မတွေးဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။

မန်နေဂျာဖုန် ထိုသုံးဦးကိုတတိယထပ်သို့ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ခမ်းနားသောသီးသန့်အခန်းတစ်ခန်း၏တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ အကယ်၍မန်နေဂျာဖုန် ဤအခန်းကိုကြိုတင်မှာကြားထားခြင်းမရှိခဲ့ပါက တတိယထပ်မှာလည်း သေချာပေါက်လူပြည့်နေပေလိမ့်မည်။

ယာအန်း သူမ၏နေရာတွင်ထိုင်လိုက်သော်လည်း မန်နေဂျာဖုန်မှာ ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်ကို သူမသတိပြုမိလိုက်သည်။ သိလိုစိတ်ကအနိုင်ယူသွားပြီး သူမမနေနိုင်ဘဲမေးလိုက်သည်၊ "မန်နေဂျာဖုန်၊ ငါတို့အရင်ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုဆွေးနွေးပြီးမှ ခင်ဗျားသူဌေးပြန်လာတဲ့အခါ သူ့ကိုအကြောင်းကြားလို့ရတယ်လို့ သဘောတူခဲ့ကြတာမဟုတ်ဘူးလား။ ဘာဖြစ်လို့ခင်ဗျားမထိုင်တာလဲ။"

မန်နေဂျာဖုန် ရိုသေစွာပြန်ဖြေသည်၊ "ကျွန်တော်တို့သခင်လေး ပြန်ရောက်နှင့်နေပါပြီ။ သဘာဝအတိုင်းပဲ သူကိုယ်တိုင်ခင်ဗျားနဲ့ ဒီပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုအကြောင်း ဆွေးနွေးမှာပါခင်ဗျာ။"

သခင်လေး ဟုတ်လား။ ယာအန်း၏မျက်နှာပေါ်တွင် သိလိုစိတ်အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ စားသောက်ဆိုင်ကိုဤမျှအောင်မြင်စွာလုပ်ကိုင်နိုင်သူမှာ စီးပွားရေးလုပ်ကိုင်ပုံနည်းလမ်းများနှင့်ရင်းနှီးသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ်တစ်ဦးဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူမယူဆခဲ့သော်လည်း သူမမှားနေပုံရသည်။

ခဏလေး၊ စားသောက်ဆိုင်၊ သခင်လေး။

ယာအန်း၏လှပပြီးတောက်ပသောမျက်လုံးများထဲတွင် သူငယ်အိမ်များအနည်းငယ်ကျယ်ပြန့်သွားပြီး သူမ၏စိတ်ထဲတွင် အဓိပ္ပာယ်မရှိသောခန့်မှန်းချက်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငါအတွေးလွန်နေတာပဲဖြစ်ရမယ်။" ယာအန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သီးသန့်အခန်းတံခါးပွင့်လာပြီး ချင်ဖုန်း ပြုံးလျက်ဝင်လာသည်၊ "တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါ နည်းနည်းနောက်ကျသွားတယ်။ ယာအန်း၊ မင်း ငါ့ကိုအပြစ်တင်မှာမဟုတ်ဘူးမလား။"