ကောက်ကျစ်သောကုန်သည်တို့၏ အပြန်အလှန်နားလည်မှု

"သခင်လေးချင်၊ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ..." ယာအန်းဘေးတွင်ရပ်နေသော ဝမ်ရွှီနှင့်မော့လင်ထျန်းတို့ မယုံနိုင်စွာဖြင့် မျက်လုံးပြူးကျယ်သွားကြသည်။

ကိုယ်ရံတော်အဖြစ် ချင်ဖုန်းနှင့်အတူလိုက်ပါလာခဲ့သော လန်နင်ရွှမ်ပင်လျှင် ရှုပ်ထွေးသောမျက်နှာအမူအရာ ပြသနေသည်။ သူမ၏သခင်မလေးပြောသည့်အရ ယာအန်းက သူတို့ဒီကို စီးပွားရေးကိစ္စဆွေးနွေးရန်လာရောက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာပြောခဲ့သည်။

ယာအန်း၏မျက်လုံးများထဲတွင် အနည်းငယ်လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ပေါ်လာသော်လည်း သူမလျင်မြန်စွာဖုံးကွယ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သောအမူအရာကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။ ဤသည်က ချင်ဖုန်းကို စိတ်ပျက်သွားစေသည်။

သူမူလက ချမ်းသာသောမိန်းမတစ်ယောက် အံ့ဩတကြီးဖြစ်ပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားသည်ကို မြင်တွေ့ရန် မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်။

"အမှန်ပဲ၊ မင်းကိုး။"

"ယာအန်းညီတော်က ကျွန်တော်မှန်း သိနေခဲ့တာလား။" ချင်ဖုန်း ကုလားထိုင်တစ်လုံးဆွဲယူပြီး ထိုင်ချလိုက်သည်။

"အရင်က မန်နေဂျာဖုန်နဲ့စကားပြောရင်း ဒီလိုဖြစ်နိုင်လောက်မယ်လို့ ဝိုးတဝါးခန့်မှန်းမိခဲ့ပါတယ်။ ကိုယ်တိုင်လည်း အမှားလုပ်မိလိမ့်မယ်လို့တော့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး၊" ယာအန်းက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းဝန်ခံလိုက်သည်။

"ဒါက မင်းအမှားမဟုတ်ပါဘူး။ ငါက တခြားကဏ္ဍတွေမှာ အရမ်းထူးချွန်နေလို့ မင်းက ငါ့စီးပွားရေးဉာဏ်ကို လျစ်လျူရှုမိသွားတာပါ၊" ချင်ဖုန်းက မျက်နှာပြောင်တိုက်စွာ မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

ဝမ်ရွှီနှင့်မော့လင်ထျန်းတို့ ဤသည်ကိုကြားလျှင် ထူးဆန်းသောမျက်နှာအမူအရာများ ဖြစ်ပေါ်လာကြသည်။

မန်နေဂျာဖုန်ကမူ သဘောတူထောက်ခံစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ သခင်လေး၏အရည်အချင်းများမှာ အမှန်ပင်ပြိုင်ဘက်ကင်းပေသည်။

လန်နင်ရွှမ် ချင်ဖုန်းကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏အကြည့်ကိုလွှဲလိုက်ကာ သူအရှက်မရှိဟု တိတ်တဆိတ်တွေးနေမိသည်။

ယာအန်း ချင်ဖုန်းကို မျက်နှာထားတည်တည်ဖြင့်ကြည့်လိုက်သည်။ အကြောင်းအရာကိုဆက်လက်မဆွေးနွေးဘဲ သူမစားပွဲပေါ်မှလက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာမေးသည်၊ "ပြောလေ၊ မင်းငါနဲ့ဘယ်လိုပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ချင်တာလဲ။"

သူမစကားဆုံးသည်နှင့် အချိန်အခါမဟုတ်ဘဲ ထပ်ပြောသည်၊ "မင်းရဲ့လက်ရှိအခြေအနေကိုထောက်ထားကြည့်ရင် မင်းက အရည်အချင်းပြည့်မီတယ်။"

သူမ၏စကားကြောင့် ချင်ဖုန်း၏မျက်ခွံ တွန့်သွားသည်။ သူတင်းကျပ်စွာဆုပ်ထားသောလက်သီးကို ဖြေလျှော့လိုက်ပြီး သူတို့၏ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုအသေးစိတ်ကို စတင်ဆွေးနွေးတော့သည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ နံ့သာတိုင်နှစ်တိုင်လောင်ကျွမ်းပြီးနောက် ယာအန်း သူမ၏နူးညံ့သောမျက်ခုံးများကိုတွန့်ချိုးကာ "မင်းက ရတနာစုဆောင်းပြခန်းကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခိုင်းပြီး မြို့ကြီးတွေမှာစားသောက်ဆိုင်တွေဝယ်ယူဖို့ ကူညီစေချင်တယ်။ အပြန်အလှန်အနေနဲ့ ငါကလစဉ်အမြတ်ငွေရဲ့ဝေစုတစ်ခု ရမယ်ပေါ့လေ။"

ကောင်းကင်မြို့တော်က ရေနက်တယ်၊ မြေနဲ့အိမ်ခြံမြေဝယ်ယူတာက လွယ်ကူတဲ့အလုပ်မဟုတ်ဘူး။ ဤစည်းကမ်းချက်ကိုကြားလျှင် ယာအန်း သဘာဝအတိုင်းပင်မကျေမနပ်ဖြစ်သွားသည်။

"မင်းအပြည့်အဝရင်းနှီးမြှုပ်နှံစရာမလိုပါဘူး၊ သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းအထိပဲ ထည့်ဝင်ပါ။ ငါလည်း စားသောက်ဆိုင်တွေကရတဲ့လစဉ်အမြတ်ငွေရဲ့ သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကို ခွဲဝေပေးပါ့မယ်။"

"မင်းရဲ့လရောင်ပြခန်းက ကောင်းကောင်းစီမံခန့်ခွဲထားတယ်ဆိုတာ ငါဝန်ခံပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျင့်ယန်မြို့က ကောင်းကင်မြို့တော်နဲ့မတူဘူး။ ကောင်းကင်မြို့တော်ကစားသောက်ဆိုင်တွေက ဒီလိုဧည့်သည်မျိုးကို ဆက်ပြီးဆွဲဆောင်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ မင်းဘယ်လိုအာမခံနိုင်မှာလဲ။ စီးပွားရေးလုပ်တယ်ဆိုတာ အန္တရာယ်ကို ရင်းပြီး အကျိုးအမြတ်နဲ့ကုန်ကျစရိတ်ကို ချိန်ဆရတယ်။ ဒီလိုပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုမျိုးကို ငါလက်မခံနိုင်ဘူး။" ယာအန်း လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုနောက်တစ်ကြိမ်မြှောက်လိုက်ပြီး မော့ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာပြောလိုက်သည်။

သူမ၏အကြည့်မှာ စူးစမ်းချင်စဖွယ်ဖြစ်နေသည်။

ချင်ဖုန်း တစ်ခဏကြောင်သွားပြီးမှ သူမသူတို့၏ဆွေးနွေးမှုကို အဆုံးသတ်ရန်အကြံပြုနေသည်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။

မဖြစ်နိုင်ဘူးမလား။ ဒါငါ့စားသောက်ဆိုင်လေ။ ချင်ဖုန်း သဘာဝအတိုင်းပင်ထွက်မသွားပေ၊ သူပေါ့ပေါ့တန်တန်ပင် လက်ဖက်ရည်အိုးနှင့်လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုယူကာ မိမိကိုယ်ကိုတစ်ခွက်ငှဲ့ပြီး တစ်ကျိုက်တည်းမော့ချလိုက်သည်။

ဤအပြုအမူက ယာအန်းကို မကျေမနပ်မျက်နှာအမူအရာပြသစေသည်။ ဒီလူက တော်တော်အလိုက်ကန်းဆိုးမသိတဲ့လူပဲ။ ချင်ဖုန်း သူ၏လက်ဖက်ရည်ကိုသောက်သုံးပြီးနောက် သူ၏သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ မြေဂရမ်သုံးခုကိုထုတ်ယူကာ ယာအန်းရှေ့သို့ တွန်းပေးလိုက်သည်။

"ဒါဘာလဲ။" ယာအန်း သူမ၏ဘယ်လက်ဖြင့်မြေဂရမ်များကိုကောက်ယူပြီး ဂရုတစိုက်စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ထို့နောက် အံ့ဩစွာဖြင့် သူမပြောသည်၊ "ချီယွမ်မြို့ရဲ့ဗဟိုလမ်းမပေါ်က မြေဂရမ်တွေ ဟုတ်လား။"

ချီယွမ်မြို့၏ဗဟိုလမ်းမသည် မြို့၏အလယ်ဗဟိုဧရိယာတွင်တည်ရှိပြီး စည်ကားကာဈေးကြီးသည်။ ထို့အပြင် မင်းမှာငွေရှိရင်တောင် ဘုရင်ခံအိမ်တော်မှာအဆက်အသွယ်မရှိဘဲနဲ့ ဒါကိုရရှိဖို့ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပဲ။

ချီယွမ်မြို့ရှိ ရတနာစုဆောင်းပြခန်း၏ဆိုင်ခွဲမှာ ဗဟိုလမ်းမပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားသောကြောင့် ယာအန်း ၎င်း၏အခက်အခဲကို ကောင်းစွာသိရှိသည်။

"မင်းဒီမြေဂရမ်တွေကို ဘယ်လိုရခဲ့တာလဲ။"

"သဘာဝအတိုင်းပဲ၊ အဆက်အသွယ်တချို့ကိုအားကိုးပြီး ငွေကျပ်နှစ်သိန်းထပ်ပေါင်းလိုက်တာပေါ့၊" ချင်ဖုန်း မျက်နှာတစ်ချက်မပျက်၊ ရင်တစ်ချက်မခုန်ဘဲ ပေါ့ပေါ့တန်တန်လုပ်ကြံပြောဆိုလိုက်သည်။

ငွေကျပ်နှစ်သိန်း။

ဝမ်ရွှီနှင့်အခြားသူများ အလွန်အံ့ဩသွားကြသည်။ ဤသည်မှာ နန်းမြို့တော်တွင်ပင်လျှင် အတော်အတန်များပြားသောပမာဏဖြစ်သည်။

လန်နင်ရွှမ် သူမ၏လှပသောမျက်လုံးများ ကျယ်ပြန့်သွားသည်။ သူမ၏သခင်လေး ဘယ်တုန်းကဒီလောက်ချမ်းသာသွားတာလဲ။

"အဲ့ဒီကမြေဈေးတွေနဲ့ဆိုရင်တော့ တကယ်ပဲ ဒီလောက်ငွေပမာဏကုန်ကျမှာပဲ။" ယာအန်း အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒါဆို မင်းငါ့ကိုဒီမြေဂရမ်တွေပြတဲ့ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ။"

"ငါချီယွမ်မြို့မှာ လရောင်ပြခန်းဆိုင်ခွဲတစ်ခု တည်ထောင်ဖို့စီစဉ်ထားတယ်။ စားသောက်ဆိုင်လုပ်ငန်းအောင်မြင်ခဲ့ရင် မင်းကငါ့ကို ငွေကျပ်ခြောက်သောင်းပဲ ပေးဖို့လိုတယ်။ အဲ့ဒီနောက်မှာ ချီယွမ်မြို့ကစားသောက်ဆိုင်ရဲ့လစဉ်အမြတ်ငွေရဲ့ သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကို မင်းကိုဆက်ပေးသွားမှာပါ။ ဒီလိုလုပ်တာက ငါ့စေတနာမှန်ကိုပြသပြီး မင်းရဲ့စိုးရိမ်မှုတွေကို ပယ်ဖျောက်ဖို့ပါပဲ။"

ဤသဘောတူညီချက်မှာ ချင်ဖုန်းအတွက် ရှင်းလင်းစွာပင်အရှုံးပေါ်နေသော်လည်း သူစိတ်မထည့်ပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူယာအန်း၏ဂုဏ်သတင်းအရှိန်အဝါကိုအသုံးချပြီး ရတနာစုဆောင်းပြခန်းဆိုတဲ့သင်္ဘောကြီးကို အမှီပြုရန်လိုအပ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူ၏အရည်အချင်းများနှင့်အတူ သူအခြားမြို့များတွင် ဆိုင်ခွဲများမဖန်တီးနိုင်ပေ။ ထိုအချိန်ကျလျှင် သူရတနာစုဆောင်းပြခန်း၏ဆက်သွယ်မှုများကို အားကိုးရပေလိမ့်မည်။

အတိုချုံးစဉ်းစားပြီးနောက် ယာအန်း သူမ၏အဖြေကိုပေးလိုက်သည်၊ "ဒီလိုအခြေအနေမျိုးအောက်မှာတော့ ငါငြင်းပယ်ဖို့အကြောင်းရင်းမရှိဘူး။"

သူမစကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူမ၏ဘယ်လက်ကို ရင်ဘတ်ထဲသို့နှိုက်လိုက်ပြီး ငွေအိတ်တစ်လုံးကိုထုတ်ယူလိုက်သည်။ "ဒီမှာရွှေတစ်ထောင်ကျပ်ရှိတယ်။ ငွေနဲ့လဲလှယ်ရင် တစ်သောင်းကျပ်ပေါ့။ ဒါကိုမင်းရဲ့စားသောက်ဆိုင်ဆောက်လုပ်ရေးနဲ့ အလှဆင်ရေးအတွက် ငါ့ရဲ့စေတနာမှန်လို့ သတ်မှတ်လိုက်ပါ။"

ချမ်းသာတဲ့မိန်းမတွေက ပွင့်လင်းဖြောင့်မတ်ကြတာပဲ။

ချင်ဖုန်း စိတ်ထဲတွင်ဝမ်းသာသွားပြီး ရွှေကိုတည်ငြိမ်စွာလက်ခံကာ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

"မင်းစားသောက်ဆိုင်ဆောက်ဖို့ ချီယွမ်မြို့ကို ဘယ်တော့သွားဖို့စီစဉ်ထားလဲ။"

"အလျင်မလိုပါဘူး။ ငါအခွင့်အရေးတစ်ခုကို စောင့်နေတာ။"

ဟွာရုံလမ်း ကျင့်ယန်မြို့အပြင်ဘက်မှာတည်ဆောက်ပြီးစီးသွားတဲ့အခါ နှစ်မြို့ကြားအသွားအပြန်အချိန်က အများကြီးတိုတောင်းသွားလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ချီယွမ်မြို့ကိုသွားပြီး လရောင်ပြခန်းဆိုင်ခွဲတစ်ခုဖွင့်လှစ်ဖို့ အကောင်းဆုံးအခွင့်အရေးပဲ။

"လုပ်ငန်းစတင်ခြင်းက တကယ်ပဲဂရုတစိုက်စဉ်းစားဖို့လိုအပ်တယ်၊" ယာအန်း သူမ၏လက်ဖက်ရည်ကိုတစ်ငုံသောက်ရင်း သဘောတူလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် အရက်တစ်အိုးနှင့် အစိမ်းရောင်ဖျော့ဖျော့အမှုန့်ပါသော ကြည်လင်သောပုလင်းတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

အရက်အိုးကို ယာအန်းမှတ်မိသည်၊ သူ မနေ့ညက တစ်လုံးကိုငွေကျပ်နှစ်ထောင်ပေး၍ ဝယ်ခဲ့သည်၊ နတ်ဘုရား မူးရစ်ရီဝေ အတိအကျပင်။

"မင်းဒီဝိုင်ကို အများအပြားထုတ်လုပ်နိုင်သလား။" သူမမေးမြန်းလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီလိုမပြောပါနဲ့။ ဒီနတ်ဘုရား မူးရစ်ရီဝေက သာမန်ထုတ်ကုန်တစ်ခုမဟုတ်ဘူး။ အများဆုံး အိုးအနည်းငယ်လောက်ပဲ ထုတ်လုပ်နိုင်တယ်၊ ရတနာစုဆောင်းပြခန်းကလေလံပွဲနဲ့ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ဖြစ်သွားတာပါ၊" သူပြန်ဖြေသည်။

‘’မျက်နှာပြောင်တိုက်လိုက်တာ’’ ရှိနေသူအားလုံး တူညီစွာတွေးနေကြသည်။

ယာအန်း တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ‘’ရှားပါးလေတန်ဖိုးရှိလေ’’ဆိုသည့်သဘောတရားကို နားလည်သည်။ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်အမျိုးသမီးတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမမေးသည်၊

"ရတနာစုဆောင်းပြခန်းက နောက်တစ်ကြိမ်လေလံပွဲ ဘယ်တော့လဲ။"

"သခင်မလေး၊ လဝက်အကြာမှာပါ၊" မော့လင်ထျန်းက ရိုသေစွာပြန်ဖြေသည်။

"ငါနတ်ဘုရား မူးရစ်ရီဝေ အိုးသုံးဆယ့်ငါးအိုးလိုချင်တယ်၊" ယာအန်း မဆိုင်းမတွပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်ဒီည ခင်ဗျားအတွက်ရအောင်လုပ်ပေးနိုင်ပါတယ်၊" ချင်ဖုန်း ပြုံးလိုက်သည်။

"လေလံပွဲကရတဲ့အကျိုးအမြတ်က ငွေကျပ်နှစ်ထောင်ဖြစ်ပြီး ရတနာစုဆောင်းပြခန်းက နှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းနှုတ်ယူလိမ့်မယ်။"

"သဘောတူတယ်။"

ယာအန်း အစိမ်းရောင်ဖျော့ဖျော့အမှုန့်ကိုကြည့်ကာ မေးသည်၊ "ဒါဘာလဲ။"

ချင်ဖုန်း ပေါ့ပေါ့တန်တန်ပြန်ဖြေသည်၊ "ခင်ဗျားအထင် ငါ့စားသောက်ဆိုင် လရောင်ပြခန်းကဟော့ပေါ့က ဘာဖြစ်လို့ဒီလောက်လူကြိုက်များတာလဲ။"

"ဖောက်သည်အလိုက်မတူညီသောဈေးနှုန်းအချိုးအစား၊ ဆန်းသစ်သောစားသုံးနည်းများ၊ ပြီးတော့ ဟုတ်တယ်၊ အရေးအကြီးဆုံးအချက်က ဟင်းရည်နီအနှစ်ကပေးစွမ်းတဲ့ လတ်ဆတ်ပြီးစပ်ဖျဉ်းတဲ့အရသာပဲ။ အစပ်အရသာက ရှားရှားပါးပါးစားသုံးလေ့ရှိတဲ့အနီရောင်အသီးကလာတယ်ဆိုတာ ကျွန်မပြောနိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့လတ်ဆတ်မှုကရော ဒီအရာဝတ္ထုကနေဆင်းသက်လာတာလား။" ယာအန်းက အတည်ပြုချက်တောင်းခံရင်း မေးလိုက်သည်။

အမှန်ပင်၊ သူမရတနာစုဆောင်းပြခန်းဆိုင်ခွဲတစ်ခုရဲ့အကြီးအကဲဖြစ်ထိုက်ပေသည်၊ သူမ၏စိတ်မှာ အလွန်အမင်းစေ့စပ်သေချာလှသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဒီအရာဝတ္ထုက ကျွန်တော်မတော်တဆတီထွင်ခဲ့မိတာတစ်ခုပါ။ ဘယ်လိုဟင်းပွဲပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒီအရာဝတ္ထုကိုထည့်လိုက်သမျှကာလပတ်လုံး လတ်ဆတ်မှုကိုမြှင့်တင်ပေးတယ်၊" သူရှင်းပြသည်။

အစိမ်းရောင်အမှုန့်ပုလင်းမှာ သူ၏အဖေစုဆောင်းခဲ့သော နှင်းကြယ်မြက်ကိုအခြောက်ခံပြီးအမှုန့်ကြိတ်ထားသည့် ထုတ်ကုန်ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏အာနိသင်မှာ အချိုမှုန့်နှင့်ဆင်တူသည်။

ချီယန်မြို့ငယ်မှငါးဟင်းချို အလွန်အမင်းအရသာရှိရခြင်းအကြောင်းရင်းမှာ ဒေသခံများက ဤနှင်းကြယ်မြက်အနည်းငယ်ကို ဟင်းချိုထဲသို့ထည့်ချက်ခြင်းကို နှစ်သက်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ယာအန်း မျက်လုံးပြူးကျယ်သွားသည်။ သူမ၏ဉာဏ်ရည်နှင့်အတူ နှင်းကြယ်မြက်အမှုန့်၏တန်ဖိုးမှာ နတ်ဘုရား မူးရစ်ရီဝေထက်မနိမ့်ကျကြောင်း သူမသဘာဝအတိုင်းနားလည်လိုက်သည်။

"မင်းဆီမှာ ဒါဘယ်လောက်ရှိလဲ။"

"ဒီတစ်ပုလင်းပဲ။"

ယာအန်း တစ်ခဏကြောင်သွားသော်လည်း လျင်မြန်စွာနားလည်သွားသည်။ "မင်းဒီအရာဝတ္ထုနဲ့ မင်းရဲ့စားသောက်ဆိုင်နာမည်ကို ရတနာစုဆောင်းပြခန်းသုံးပြီး ဖြန့်ကျက်ချင်တာလား။"

ချင်ဖုန်း ပြုံးပြီးခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဉာဏ်ကောင်းသူများနှင့်စကားပြောရသည်မှာ အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုပေ။

နှစ်ဦးသား တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်စိုက်ကြည့်နေကြပြီး တစ်ခဏတာတိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ၎င်းမှာ ကောက်ကျစ်သောကုန်သည်နှစ်ဦးကြားမှ အလိုအလျောက်နားလည်မှု၊ စကားလုံးမလိုဘဲ စိတ်ချင်းဆက်သွယ်နေသလိုပင်။

ယာအန်း အစိမ်းရောင်ပုလင်းကိုသိမ်းထားလိုက်သည်။ "ငါနားလည်ပြီ။ ရတနာစုဆောင်းပြခန်းကနောက်တစ်ကြိမ်လေလံပွဲမှာ ဒီအရာဝတ္ထုကို သင့်တော်တဲ့အချိန်မှာ ငါထုတ်ဖော်ပြသပေးမယ်။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊" ချင်ဖုန်း ဦးညွှတ်ရင်းပြောလိုက်သည်။

ခဏတာစကားစမြည်ပြောဆိုပြီး နေ့လည်စာစားပြီးနောက် သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီ လမ်းခွဲရန်စီစဉ်ကြသည်။

ချင်ဖုန်း ထွက်ခွာမည်အပြုတွင် သူမေးသည်၊ "ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းတွေ ဘယ်တော့လောက်စုဆောင်းပြီးနိုင်မလဲ။"

ယာအန်း တိကျသောအချိန်တစ်ခုကိုမပေးဘဲ "မကြာခင်မှာပဲ" ဟုသာ တည်ငြိမ်သောလေသံဖြင့်ပြောလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း နားလည်သည်၊ ၎င်းမှာ သူ၏သွေးကြောများပြန်လည်ပြုပြင်ရန်မျှော်လင့်ချက်များအပေါ် သူမ၏ချုပ်တည်းထားသောတုံ့ပြန်မှုပင်။ နောက်ဆုံးတွင် မျှော်လင့်ချက်ကြီးလေလေ၊ စိတ်ပျက်မှုကြီးလေလေပင်။

ချင်ဖုန်း များများစားစားမပြောတော့ပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူကိုယ်တိုင်လည်း အပြည့်အဝယုံကြည်မှုမရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အနည်းငယ်သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူလန်နင်ရွှမ်နှင့်အတူ လရောင်ပြခန်းမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။