အရိပ်ဝိညာဉ်

"သခင်လေး၊ နောက်ဘယ်သွားကြမလဲ။ မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်ကိုလား။"

ချင်ဖုန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ "အရက်က ကုန်တော့မယ်။ အဘိုးလီကိုရှာပြီး ပြန်ဖြည့်တင်းဖို့လိုတယ်၊ ပြီးတော့ စကားမစပ် ဒီလအတွက်အရက်အမြတ်ငွေကိုလည်း သူ့ကိုခွဲပေးရမယ်။"

လန်နင်ရွှမ် အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူမ၏မျက်ခုံးများကြားတွင် ဖျော့တော့သောစိုးရိမ်မှုတစ်ခု တွဲခိုနေသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။ စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုရှိနေလို့လား။" ချင်ဖုန်း ခေါင်းလှည့်ကာမေးလိုက်သည်။

"သခင်လေး၊ ယာအန်းသခင်လေးရဲ့ညာဘက်လက်မောင်းက သွေးကြောတွေပျက်စီးနေတာ -- သခင်လေး ပြန်ကောင်းအောင်ကုသပေးဖို့ ယုံကြည်မှုရှိရဲ့လား။"

ဒါဆို သူမအဲ့ဒါကို စိုးရိမ်နေတာကိုး။ ချင်ဖုန်း နားလည်သွားသည်၊ "ကျွန်တော် ၇၀-၈၀% သေချာတယ်လို့ပြောချင်ပေမယ့် လက်တွေ့မှာတော့ ၅၀% အခွင့်အလမ်းပဲရှိတယ်။"

တစ်ဝက်တစ်ပျက်၊ ဤသည်မှာ သူ၏အကောင်းမြင်ဆုံးခန့်မှန်းချက်ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်ဘုံဆိုင်ရာအတွင်းကျမ်းက သွေးကြောများကိုကုသရန် အစီအစဉ်တစ်ခုပေးထားသော်လည်း အဆုံးတွင်မူ ၎င်းမှာ အပြည့်အဝမဖွဲ့စည်းရသေးသောစိတ်ကူးတစ်ခုမျှသာဖြစ်ပြီး မည်သူမျှမအောင်မြင်ခဲ့ပေ။

သူ၏ထူးခြားသောမျက်လုံးနှစ်ထပ်အမြင်ကြောင့်သာ ၅၀% သေချာသည်ဟု သူပြောရဲခြင်းဖြစ်သည်။

လန်နင်ရွှမ်၏စိုးရိမ်မှု မပျောက်ကွယ်သေးသည်ကိုမြင်လျှင် ချင်ဖုန်း ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်၊ "ကျွန်တော် ယာအန်းသခင်လေးရဲ့ညာဘက်လက်မောင်းကိုကုသဖို့ ၅၀% အခွင့်အလမ်းရှိတယ်လို့ပြောခဲ့တာလေ၊ ဒါပေမဲ့ သခင်မလေးကိုကုသပေးဖို့ ဘယ်လောက်ယုံကြည်မှုရှိတယ်ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော်မပြောခဲ့ဘူး။ ဘာလို့ဒီလောက်စိုးရိမ်နေရတာလဲ။"

"သခင်လေး၊ ကျွန်မကိုနှစ်သိမ့်ပေးစရာမလိုပါဘူး။ သခင်မလေးရဲ့ဒဏ်ရာက ယာအန်းသခင်လေးထက် အများကြီးပိုပြင်းထန်ပါတယ်။ ယာအန်းသခင်လေးကိုကုသဖို့ ၅၀% အခွင့်အလမ်းပဲရှိခဲ့ရင် ကျွန်မရဲ့သခင်မလေးအတွက်ကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။" ဤသည်မှာ လန်နင်ရွှမ်၏စိုးရိမ်မှုနောက်ကွယ်မှ အဓိကအကြောင်းရင်းဖြစ်သည်။

"တကယ်တော့အဲလိုမဟုတ်ဘူး။ အနာရောဂါကုသပြီး လူကယ်တင်ရာမှာ အရေးအကြီးဆုံးအရာက အတွေ့အကြုံပဲ။ သွေးကြောတွေပြန်လည်ပြုပြင်တာ ဘာဖြစ်လို့ဒီလောက်ခက်ခဲနေရတာလဲ။ ဘယ်သမားတော်မှ အရင်ကမအောင်မြင်ခဲ့လို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကမတူဘူး၊ ကျွန်တော်ယာအန်းကို လက်စမ်းတဲ့အနေနဲ့သုံးလို့ရတယ်။ သူ့ကိုအောင်မြင်စွာကုသနိုင်ခဲ့ရင် သခင်မလေးရဲ့သွေးကြောပျက်စီးမှုကို ကိုင်တွယ်ဖို့လွယ်ကူမှာမဟုတ်ဘူးလား။"

ဤစကားများကိုကြားလျှင် လန်နင်ရွှမ် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်ဟုထင်ကာ သူမ၏မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ သို့သော် သူမတွင်စိုးရိမ်မှုများ ရှိနေသေးသည်၊ "ဒါပေမဲ့ ယာအန်းသခင်လေးရဲ့ကုသမှုသာ မအောင်မြင်ခဲ့ရင် အဲ့ဒီအခါကျရင် ကျွန်မတို့ဘာလုပ်သင့်လဲ။"

"ဘာများအရေးကြီးလို့လဲ။ အရှုံးက အောင်မြင်ခြင်းရဲ့အမိပဲလေ။ တစ်ခါရှုံးနိမ့်ခဲ့ရင် ရှုံးနိမ့်ရခြင်းအကြောင်းရင်းတွေကို ကျွန်တော်သဘာဝအတိုင်းသုံးသပ်ပြီး ကုသနည်းကိုတိုးတက်အောင်လုပ်မှာပေါ့။ ဒီနည်းနဲ့ ကျွန်တော့်ယုံကြည်မှုက ပိုတိုးလာမှာပဲ။" ချင်ဖုန်း ယုံကြည်မှုရှိစွာပြောလိုက်သည်။

သူ၏စကားများကြောင့်စိတ်လှုပ်ရှားသွားသော လန်နင်ရွှမ်၏မျက်ခုံးများ တဖြည်းဖြည်းပြေလျော့သွားသည်။ "ဒါဆို အဲ့ဒါက ယာအန်းသခင်လေးအတွက် နည်းနည်းမတရားဘူးမဟုတ်ဘူးလား။"

ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာအမူအရာ တောင့်တင်းသွားပြီး မကြားဟန်ဆောင်ကာ သူ၏ခြေလှမ်းများကို ရုတ်တရက်အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။ "မြန်မြန်သွားကြစို့၊ စောစောထွက်သွားလေ စောစောပြန်ရောက်လေပဲ။"

အခြားတစ်ဖက်တွင် ချင်အိမ်တော်သို့ပြန်လာနေသော ယာအန်း ရုတ်တရက်နှာချေလိုက်သည်။

သူ၏ဘေးမှဝမ်ရွှီက စိုးရိမ်တကြီးပြောသည်၊ "သခင်လေး၊ အအေးမိသွားတာလား။ နောက်ထပ်ခြုံထည်တစ်ခု လိုအပ်ပါသလား။"

"မလိုပါဘူး။" ယာအန်း အနည်းငယ်မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ့အပေါ်မှအဝတ်အစားများမှာ နန်းမြို့တော်မှ နတ်ဘုရားအဆင့်အလုပ်ရုံကပြုလုပ်ထားသော ကောင်းကင်ဘုံပိုးထည်များဖြစ်ပြီး ဆောင်းရာသီတွင်နွေးထွေးကာ နွေရာသီတွင်အေးမြသည်။ သူ ဘယ်လိုလုပ်အအေးမိနိုင်မည်နည်း။

ပေါ့ပေါ့တန်တန်ပင် သူ မွဲကျနေသောညာဘက်လက်မောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ဝမ်းနည်းညှိုးငယ်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ခနဲဖြစ်သွားသည်။

သူ မကြာခဏ ဂရုမစိုက်ဟန်ဆောင်လေ့ရှိသော်လည်း ခြေလက်အင်္ဂါဆုံးရှုံးခြင်းကို မည်သူကအမှန်တကယ်လက်ခံနိုင်မည်နည်း။

"လျိုကျန့်လီ၊ အဲ့ဒီတုန်းက နင်ဘယ်လိုသည်းခံခဲ့တာလဲ။" ယာအန်း မိမိကိုယ်ကိုတီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းနှင့်လန်နင်ရွှမ်တို့ အဘိုးလီ၏နေအိမ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ပတ်ပတ်လည်ကြည့်လိုက်ရာ အရင်ကအတိုင်းပင် -- ဟောင်းနွမ်းသော်လည်း သန့်ရှင်းနေသည်။

အဘိုးလီ ခြံဝင်းထဲမှကုလားထိုင်တစ်လုံးပေါ်တွင်ထိုင်ကာ အေးအေးလူလူ သူ၏အရက်ကို သုံးဆောင်နေသည်။ ရံဖန်ရံခါ သူအနည်းငယ်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ဖြန်းပက်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း ဤသည်ကိုမျက်မြင်တွေ့ရှိသောအခါ သူ၏မျက်ခွံများတွန့်သွားသည်။ နှမြောစရာကောင်းလိုက်တာ၊ တကယ်ကိုနှမြောစရာပဲ။

လှုပ်ရှားမှုကိုကြားလျှင် အဘိုး လီ ပင်မတံခါးပေါက်ဘက်သို့လှမ်းကြည့်လိုက်သည်၊

"ဘာကိစ္စလဲ ကောင်လေး၊ အရက်ကုန်သွားပြီလား။"

"ဟုတ်ကဲ့ အဘိုး၊ ချက်ထားတဲ့အရက်တွေဘယ်မှာလဲ။ ကျွန်တော် လာယူတာပါ" ချင်ဖုန်းက ရိုသေစွာပြောလိုက်သည်။

"စောင့်ဦး" အဘိုးလီ လေချဉ်တက်လိုက်ပြီး သူ၏တုတ်ကောက်ကိုမြေပြင်ပေါ်သို့ထောက်လိုက်ရာ ခြံဝင်း၏ထောင့်တစ်နေရာ ကွဲအက်သွားသည်။

ချင်ဖုန်း သိလိုစိတ်ဖြင့်ကြည့်လိုက်ရာ မကြာမီမှာပင် ဝိုင်စည်အများအပြား မြေအောက်ခန်းမှပေါ်ထွက်လာပြီး ခြံဝင်းထဲတွင် သပ်ရပ်စွာစီတန်းနေသည်။

"သခင်၊ ဒါက..." လန်နင်ရွှမ် မျက်လုံးပြူးကျယ်သွားပြီး တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းလည်း အံ့ဩတကြီးကြည့်နေသည်၊ ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သောနည်းလမ်းမှာ တစ္ဆေတစ်ရာတာအိုပညာရှင် ဆဋ္ဌမအဆင့်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး လုပ်ဆောင်နိုင်သောအရာမဟုတ်ပေ။

သို့သော် ပဉ္စမအဆင့်အရိပ်ရုပ်သေးနယ်ပယ်တွင်လည်း အဝေးမှအရာဝတ္ထုများကိုယူဆောင်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။

"အစ်မလန်၊ ဒါဘယ်လိုအတတ်ပညာမျိုးလဲဆိုတာ မင်းသိလား။" ချင်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

ရာသီဥတုအေးမြလာသောကြောင့် လန်နင်ရွှမ် အသက်ရှူငွေ့နွေးနွေးကိုပင် ခံစားနေရနိုင်သည်။ သူမ၏မျက်နှာ အနည်းငယ်နီမြန်းသွားပြီး အနည်းငယ်ခွာလိုက်ကာ "အတိအကျတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေတစ်ရာတာအိုလမ်းစဉ် စတုတ္ထအဆင့်မှာ ယင်ဝိညာဉ်တွေကိုဆွဲဆောင်ပြီး ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။ ဒီအတတ်ပညာက အဲ့ဒီစွမ်းရည်နဲ့ တော်တော်ဆင်တူပုံရတယ်။"

တစ္ဆေတစ်ရာတာအိုလမ်းစဉ် စတုတ္ထအဆင့် ဟုတ်လား။ ချင်ဖုန်း ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားသည်။ သူတစ္ဆေတစ်ရာတာအိုလမ်းစဉ် စတုတ္ထအဆင့်၏ တိကျသောစွမ်းရည်များကိုမသိသော်လည်း ဤသို့သောအင်အားရှိခြင်းမှာ လီအို ဝိညာဉ်ချေမှုန်းရေးတပ်တွင် အတော်အတန်မြင့်မားသောစစ်ဘက်အဆင့်အတန်းတစ်ခု ရှိခဲ့ရမည်ဟု ဆိုလိုသည်။

သူရုတ်တရက်တစ်စုံတစ်ခုကိုစဉ်းစားမိပြီး သူ၏မျက်လုံးအစွမ်းကိုအသက်သွင်းလိုက်ရာ ပျံဝဲနေသောဝိုင်စည်တစ်ခုစီ၏ဘေးတွင် ဖျော့တော့သောစိမ်းလဲ့ရောင်ဝိုးတဝါးပုံရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူပို၍ဂရုတစိုက်စိုက်ကြည့်လေလေ ဤဝိုးတဝါးပုံရိပ်များ ပို၍ရှင်းလင်းလာလေလေဖြစ်သည်။ သူတို့စစ်ဝတ်စုံ၊ သံချပ်ကာနှင့် နီရဲသောစစ်ဦးထုပ်များ ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။

ဤသည်တို့မှာ တိုက်ပွဲဝင်တပ်ဖွဲ့တစ်ခုမှစစ်သည်များ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုအတိုင်းပင်။

ဤယင်ဝိညာဉ်များအားလုံးမှာ စစ်သည်များဖြစ်ကြသည်၊ သို့သော် အဘယ်ကြောင့်ဤနေရာတွင် စစ်သည်များ၏ယင်ဝိညာဉ်များ ဤမျှများပြားနေရသနည်း။

ချင်ဖုန်း မျက်လုံးပြူးကျယ်သွားပြီး သူ၏စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုပေါ်ပေါက်လာကာ ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲရှိနေသည်။

အဘိုးလီသည် ဝိညာဉ်ချေမှုန်းရေးတပ်မှစစ်သည်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သော်လည်း နန်းမြို့တော်သို့ပြန်ရန်မရွေးချယ်ခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူကျင့်ယန်မြို့တွင်အခြေချနေထိုင်ပြီး ဆင်းရဲနွမ်းပါးသောဝိုင်ချက်သမားတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ကျင့်ယန်မြို့မှာ စစ်တပ်မရှိသောမြို့ငယ်လေးတစ်မြို့ဖြစ်ပြီး ပထဝီဝင်မှတ်တမ်းများတွင် စစ်မှုထမ်းများဆိုင်ရာမှတ်တမ်းများ မရှိပေ။ သို့တိုင် ဤနေရာတွင် စစ်သည်များ၏ယင်ဝိညာဉ်များ ရှိနေသည်။

ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုတည်းသာရှိသည်၊ ဤစစ်သည်များ၏ယင်ဝိညာဉ်များမှာ အရင်ကဝိညာဉ်ချေမှုန်းရေးတပ်မှ ယင်ဝိညာဉ်များဖြစ်ပြီး ဂဠုန်ကျိန်စာမီးကြောင့်လောင်ကျွမ်းသွားသော ထိုစစ်သည်များ၏ပြာများ ဤနေရာတွင်ပြန့်ကျဲနေခြင်းပင်။

"သခင်လေး၊ ခင်ဗျားဘာဖြစ်နေတာလဲ။" လန်နင်ရွှမ် ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာအမူအရာကိုမြင်လျှင် တိုးညှင်းစွာမေးလိုက်သည်။

ထိုနှင့်တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ထိုယင်ဝိညာဉ်များအားလုံး လှည့်ကြည့်လာကြရာ ချင်ဖုန်း လန့်သွားသည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်ဒီမြင်ကွင်းကြောင့် အံ့ဩနေတာပါ။"

မကြာမီမှာပင် ဝိုင်စည်သုံးရာ ခြံဝင်းထဲတွင် သပ်ရပ်စွာစီတန်းနေသည်။ အဘိုးလီ တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး သူ၏ပါးစပ်ထောင့်နားမှအရက်စွန်းကွက်များကိုသုတ်ကာ ပြောသည်၊ "ယူသွားတော့။"

ချင်ဖုန်း သူ၏အကြည့်ကိုရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ထိုယင်ဝိညာဉ်များကို နောက်ထပ်မကြည့်တော့ပေ။ သူသူ၏ညာလက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဝိုင်စည်သုံးရာလုံး သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

"ဒါက ဒီကာလအတွင်းကအရက်ကရတဲ့အမြတ်ငွေပါ။" ချင်ဖုန်း လေးလံသောငွေအိတ်တစ်လုံးကို ခြံဝင်းထဲမှစားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

"အင်း။" အဘိုးလီ အထဲတွင်ငွေဘယ်လောက်ပါသည်ကို ဂရုမစိုက်သည့်အလား ကြည့်ပင်မကြည့်ဘဲ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"တခြားဘာမှမရှိတော့ဘူး၊ မင်း၊ ကောင်လေး၊ သွားလို့ရပြီ။ ငါအရက်သောက်နေတဲ့ပျော်ရွှင်မှုကို မနှောင့်ယှက်နဲ့တော့။"

ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာ တွန့်သွားသည်။ ညနေတောင်မစောင်းသေးဘူး၊ သူဒီလောက်တောင်မူးနေပြီ။ သူကိုယ့်ကိုယ်ကိုမေ့ပျောက်အောင်လုပ်နေတာလား။

"ဒါဆို ခွင့်ပြုပါဦး။" တံခါးပေါက်သို့လျှောက်သွားရင်း ချင်ဖုန်း ထပ်ပြောသည်၊ "အဘိုးလီသာ ဘာမှလုပ်စရာမရှိရင် လရောင်ပြခန်းကို လာလည်လို့ရပါတယ်။ အရက်ကောင်းက အစားအသောက်ကောင်းကောင်းလိုအပ်တယ်။ ခင်ဗျားဒီခြံဝင်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်းထိုင်ပြီး တစ်ယောက်တည်းသောက်နေတာ ပျင်းစရာမကောင်းဘူးလား။"

တစ်ဖက်လူ သူ့ကိုလျစ်လျူရှုနေသည်ကိုမြင်လျှင် ချင်ဖုန်း သက်ပြင်းချကာခေါင်းခါလိုက်သည်။

သူထွက်ခွာမည်အပြုတွင် စားပွဲပေါ်မှငွေအိတ် သူ၏လက်ထဲသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်လာသည်။

ချင်ဖုန်း အံ့ဩတကြီးကြည့်လိုက်ပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ စားပွဲပေါ်တွင် ငွေအကြွေစေ့အချို့ ကျန်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အဘိုး၊ ဒါဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။"

"မင်းထမင်းကိုစားဖို့ ပိုက်ဆံပေးစရာမလိုဘူးလို့ ထင်နေတာလား။ အဲ့ဒီပိုက်ဆံကို ထမင်းဖိုးလို့မှတ်လိုက်။ ငါလာချင်တဲ့အချိန် လာခဲ့မယ်။" လီအို ထိုသို့ပြောလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း ငြင်းဆန်လိုသော်လည်း စကားလုံးများသူ၏နှုတ်ခမ်းဝသို့ရောက်သောအခါ ပြန်မျိုချလိုက်သည်။ "အဘိုး မကြာခဏလာသင့်ပါတယ်၊ မဟုတ်ရင် ဒီကုန်ကျစရိတ်တွေကိုပြန်ရဖို့ အချိန်အတော်ကြာလိမ့်မယ်။"

"သွား၊ သွား၊ သွားစမ်း၊ မင်းကောင်စုတ်လေး။ ငါမင်းကိုငါ့အပေါ်အမြတ်ထုတ်ခွင့်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး။" လီအို သူ့ကိုလက်ဝှေ့ယမ်းကာ မောင်းထုတ်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း လက်ယှက်အရိုအသေပြုပြီး လန်နင်ရွှမ်နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားသည်။

တောက်။

တုတ်ကောက် မြေကြီးကိုနောက်တစ်ကြိမ်ထောက်လိုက်သည်။ စားပွဲပေါ်မှပြန့်ကျဲနေသောငွေစများ ပျံဝဲတက်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှအိမ်ထောင်စုများထံသို့ ဝေငှခြင်းခံလိုက်ရသည်။

အဘိုးလီခေါင်းကိုနောက်သို့လှန်လိုက်ပြီး တေးသွားတစ်ခုကိုညည်းရင်း အတွေးထဲနစ်မြုပ်နေပုံရသည်။