သတ္တမအဆင့်မှ ဆဋ္ဌမအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနည်း

"မင်းအဲ့ဒီမှာ ရပ်နေတာ အတော်ကြာနေပြီ။" ကျောက်စိမ်းနှင့်ကျောက်တုံး ထိခတ်သံကဲ့သို့ ကြည်လင်ပြီးထူးကဲသောစကားသံများ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

လျိုကျန့်လီ ခေါင်းကိုစောင်းငဲ့လိုက်ပြီး သူမ၏ပေါ်လွင်ဖြောင့်စင်းသောနှာတံ၊ သိုးဆီကဲ့သို့နူးညံ့ပြီး ကျောက်စိမ်းဖြူကဲ့သို့ဝင်းသောအသားအရေ၊ နှင့် ထို စိုပြည်နီထွေးသောနှုတ်ခမ်းများအားလုံးမှာ သူမ၏ပြိုင်ဘက်ကင်းသောအလှကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေသည်။

ချင်ဖုန်းမှာမူ သူမ၏တောက်ပသောတည်ရှိမှုက လင်းထိန်နေသောလရောင်ကိုပင် လွှမ်းမိုးသွားသကဲ့သို့ ထင်ယောင်ထင်မှားတစ်မျိုးပင် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

သူချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး လက်ထဲတွင်ပန်းကန်တစ်လုံးကိုင်ကာ ရေကန်ဘေးပြာသာဒ်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ "ငါ ခုနက ဘာမှလုပ်စရာမရှိတာနဲ့ မင်းညစာမစားရသေးဘူးထင်လို့ မီးဖိုချောင်ကိုသွားပြီး ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန်ယူခဲ့တာ။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။" လျိုကျန့်လီ သူမ၏ဖြူဖွေးသောလက်မောင်းကိုဆန့်တန်းကာ ပန်းကန်ကိုယူလိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာစတင်စားသုံးတော့သည်။

ချင်ဖုန်း သူမ၏ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သောအမူအရာကို လေးစားအားကျစိတ်မဖြစ်ဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။

သူခုနကမြင်ကွင်းကိုစဉ်းစားမိပြီး ထိုအရာကိုမနေနိုင်ဘဲ မျှော်လင့်နေမိသည်။

တစ်နေ့နေ့တွင် အဖြူရောင်ဝတ်ဆင်ထားသောလျိုကျန့်လီ ချွန်ထက်သောဓားတစ်လက်ကိုင်စွဲကာ လောကကြီးကိုလွှမ်းမိုးလိမ့်မည်။ သူမ "ဓား လာစမ်း" ဟူသောစကားလုံးများကို ညင်သာစွာရေရွတ်လိုက်သည်နှင့် ဓားပေါင်းများစွာ ကောင်းကင်သို့ပျံတက်သွားပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ဖုံးလွှမ်းသွားလိမ့်မည်။

ထိုပုံရိပ်မှာ အလွန်အမင်းလှပရမည်မှာ သေချာသည်။

မကြာမီမှာပင် ချင်ဖုန်း ဗလာဖြစ်နေသောပန်းကန်ကိုယူလိုက်သော်လည်း ထွက်ခွာမသွားဘဲ စကားစမြည်ပြောဆိုရင်း တစ်ကြောင်းပြီးတစ်ကြောင်းပြောနေသည်။

အစပိုင်းတွင် လျိုကျန့်လီ "အင်း" ဟူသောအသံအနည်းငယ်ဖြင့် တုံ့ပြန်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင်သူမတိတ်ဆိတ်သွားပြီး သိလိုစိတ်ဖြင့်မေးမှသာ တိတ်ဆိတ်မှုကိုချိုးဖျက်လိုက်သည်၊ "ဒီအသေးအဖွဲကိစ္စတွေအကြောင်းပြောနေတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိလို့လဲ။"

ချင်ဖုန်း ပါးကိုကုတ်လိုက်သည်၊ "ထူးထူးထွေထွေအဓိပ္ပာယ်တော့မရှိပါဘူး။ မင်းချင်အိမ်တော်မှာနေနေတာဆိုတော့ အပြင်လောကကလေ့လာတွေ့ရှိချက်တချို့ကို မင်းနဲ့မျှဝေပေးချင်လို့ပါ။"

လျိုကျန့်လီ တစ်ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဆက်ပြောလေ၊ ငါနားထောင်နေတယ်" ဟုဆိုလိုသည့်အလား။

မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ကျီစယ်စနောက်ရာတွင် မျက်နှာပြောင်တိုက်ရမည်။ ချင်ဖုန်း လုံးဝအနေရခက်ခြင်းမရှိဘဲ ဆက်လက်ပြောဆိုနေသည်။

သူမိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်အဝင်ဝမှ အဘိုးကြီးဂျစ်တူးအကြောင်း၊ ပြည့်တန်ဆာအိမ်များသွားရောက်လေ့ရှိသော ကျင့်ယန်မြို့မှမိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးအကြီးအကဲစီကျန့်အကြောင်း၊ ခြေထောက်မသန်စွမ်းသောအဘိုးကြီးအကြောင်း၊ မြူခိုးနက်တောမှမြွေအစ်မနှင့် အဖြူရောင်သတ္တဝါငယ်လေးအကြောင်းတို့ကိုပင် ပြောပြခဲ့သည်။

ငြိမ်သက်သောညတွင် တစ်ယောက်ကအလျင်မလိုဘဲပြောဆိုနေပြီး အခြားတစ်ယောက်ကတိတ်ဆိတ်စွာနားထောင်နေကာ အချိန်သည် သူတို့၏လက်ချောင်းများကြားမှ တိတ်တဆိတ်လျှောကျပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် စင်္ကြံလမ်းထောင့်နား၌ အရိပ်နှစ်ခု လျှို့ဝှက်စွာကြည့်ရှုနေသည်။

" သူတို့ဘာတွေပြောနေကြတယ်လို့ ရှင်ထင်လဲ။ သူတို့စကားပြောနေတာ အတော်ကြာနေပြီ၊" ဒုတိယသခင်မက သိလိုစိတ်ဖြင့်မေးလိုက်သည်။

"သူတို့ဘာပဲပြောနေပြောနေ၊ လက်ရှိအခြေအနေက ငါတို့မြင်ချင်တဲ့အရာပဲ၊" ချင်ကျန့်အန်းက ကျေနပ်သောမျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ကျန့်လီ၊ ဒီကလေးမလေး ချင်အိမ်တော်ကိုလက်ထပ်ဝင်ရောက်လာတုန်းက သူ့မျက်လုံးတွေက အမြဲတမ်းဟောက်ပက်ဖြစ်နေပြီး လူတွေကိုသူ့အတွက်စိတ်မကောင်းဖြစ်စေခဲ့တာ။ အခုတော့ အနည်းဆုံးတော့ သူလန်းဆန်းတက်ကြွမှုတချို့ပြန်ရလာပြီ၊ ဖုန်းအာကြောင့်ပဲ၊" ဒုတိယသခင်မ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဟက်၊ သူ့အဖေဘယ်သူလဲဆိုတာ ကြည့်ပါဦး။ မိန်းမတွေကိုစိတ်ကျေနပ်အောင်လုပ်တာလိုမျိုး အသေးအဖွဲကိစ္စတွေကိုကိုင်တွယ်တာက သူ့အတွက်သဘာဝအတိုင်းပဲတတ်ကျွမ်းတယ်၊" ချင်ကျန့်အန်း ရုတ်တရက်စကားရပ်သွားပြီး သူ၏ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်မှုတစ်ခုခံစားလိုက်ရသည်။

" ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘာဖြစ်လို့စကားဆက်မပြောတော့တာလဲ။" ဒုတိယသခင်မ သူ့ကိုတဝက်တပျက်ပြုံးဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ချင်ကျန့်အန်း၏မျက်နှာ တွန့်သွားပြီး သူ၏စကားများကိုပြောင်းလိုက်သည်၊ "ဒီကောင်လေးက သူ့ဘာသာသူသင်ယူတတ်မြောက်ခဲ့တာပါ။ ငါသူ့ကိုဒီအရာတွေမသင်ပေးခဲ့ပါဘူး။"

"ဒါကတော့ ဟုတ်သလောက်ရှိတယ်၊" ဒုတိယသခင်မ မျက်လုံးလှန်လိုက်သည်။

"မိန်းမ ညဉ့်နက်နေပြီ။ ငါတို့ပြန်ပြီးအနားယူကြရအောင်၊" ချင်ကျန့်အန်းက အကြံပေးလိုက်သည်။

"ဘာတွေအလျင်စလိုဖြစ်နေတာလဲ။ နည်းနည်းလောက်ပိုကြည့်ပါဦး။ မိသားစုအကြီးအကဲတစ်ယောက်အနေနဲ့ ရှင့်သားနဲ့ချွေးမကို ဂရုစိုက်သင့်တယ်၊" ချင်သခင်မက ပြောလိုက်သည်။

ရေကန်ဘေးပြာသာဒ်အလယ်ပိုင်းတွင် လျိုကျန့်လီ ရုတ်တရက်တိုးညှင်းသောအသံဖြင့်ပြောလိုက်သည်၊ "မြွေမိစ္ဆာတစ်ကောင် နဂါးအဖြစ်ပြောင်းလဲဖို့ဆိုတာ မလွယ်ကူဘူး။"

"ကျွန်မမမှားဘူးဆိုရင် ရှင့်စကားထဲကမြွေအစ်မက သတ္တမကပ်ဘေးစက်ဝန်းကို ရောက်ရှိပြီးလောက်ပြီ။"

ချင်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ပင်ကိုယ်အစစ်အမှန်အနှစ်သာရမှထင်ရှားပေါ်ပေါက်လာသောမြွေနက်နှင့် အနီရောင်မီးဖီးနစ်၏အစွမ်းအစတို့ အင်အားချင်းမျှနေစဉ်က သူထိုသို့သောထင်မြင်ချက်ရှိခဲ့သည်။

စကားမစပ်၊ သူအစ်မမော့ဆီက အကြေးခွံတစ်ခုတောင်းဖို့ အချိန်ရှာဖို့လည်း လိုအပ်သေးသည်။

"စကားမစပ်၊ အစ်မလန် ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။ ပြန်ရောက်ကတည်းက သူ့ကိုမတွေ့မိဘူး၊" ချင်ဖုန်းက သိလိုစိတ်ဖြင့်မေးလိုက်သည်။

"လက်ရှိမှာတော့ သူကျင့်ယန်မြို့အပြင်ဘက်ကတောင်တွေမှာ ဓားသိုင်းပညာလေ့ကျင့်နေလောက်တယ်။"

ဒီလောက်တောင်ဇွဲရှိတာလား။

ချင်ဖုန်း အစပိုင်းကလန်နင်ရွှမ်၏မိမိကိုယ်ကိုအပြစ်တင်နေသောမျက်နှာအမူအရာကို သတိရလိုက်သည်။ ထို့နောက်မှ သူမဤမျှအပြင်းအထန်လေ့ကျင့်စပြုခဲ့ပုံရသည်။

တကယ်ပဲ တစ်ခုတည်းကိုစူးစိုက်လုပ်တတ်တာပဲ။

ချင်ဖုန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ "မေးချင်တာက သတ္တမအဆင့်နတ်သိုင်းသမားတစ်ယောက် ဆဋ္ဌမအဆင့်နယ်ပယ်ကိုဝင်ရောက်ဖို့ ကူညီပေးနိုင်တဲ့နည်းလမ်းတစ်ခုခုများ ရှိလား။"

ရှင်းရှန့်၊ လန်နင်ရွှမ်၊ နှင့် သူ၏ဒုတိယညီတို့အားလုံး သတ္တမအဆင့်၏အကျပ်အတည်းသို့ရောက်ရှိနေကြပြီး သူထိုသုံးဦးလုံးကို ကူညီပေးလိုသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူအရင်ကဖတ်ခဲ့သောစာအုပ်များတွင် အလားတူမိတ်ဆက်ဖော်ပြချက်များ မပါဝင်ခဲ့ပေ။

သို့သော် အရေးမကြီးပေ၊ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ရှေ့မှအလှမယ်မှာ မဟာချန်၏သမိုင်းတစ်လျှောက် နတ်သိုင်းပညာကျင့်ကြံမှုတွင် အထွတ်အထိပ်ပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူမကိုမေးမြန်းခြင်းမှာ ဘယ်တော့မှမှားမည်မဟုတ်ပေ။

လျိုကျန့်လီ ပေါ့ပေါ့တန်တန်ပြောသည်၊ "သတ္တမအဆင့်ကနေဖိနှိပ်ပြီး ဆဋ္ဌမအဆင့်စွမ်းအင်စုစည်းခြင်းနယ်ပယ်ကိုဝင်ရောက်ဖို့ ကူညီပေးနိုင်တဲ့နည်းလမ်းတွေ တော်တော်များများရှိပါတယ်။

ပထမတစ်ခုက သေရေးရှင်ရေးအတွေ့အကြုံတွေကတစ်ဆင့် အတွင်းအားချီကိုပေါင်းစပ်ဆက်သွယ်ပြီး စုစည်းခြင်းနည်းလမ်းကိုကျွမ်းကျင်အောင်လုပ်နိုင်တယ်။

ဒုတိယတစ်ခုက ဓားသဘောတရားရဲ့တောင်တန်းအလားလေးလံသောစွမ်းအားကိုအသုံးပြုပြီး လက်နက်ကတစ်ဆင့် အထပ်ထပ်အခါခါ သိမြင်နားလည်မှုရရှိနိုင်တယ်။

တတိယတစ်ခုက အတွင်းအားချီကိုသန့်စင်ဖို့ ပြင်းထန်သောဖိအားပေးနည်းဖြင့် လေ့ကျင့်ပြီးဖောက်ထွက်နိုင်တယ်။"

ချင်ဖုန်း ဤသည်ကိုကြားလျှင် လေးလေးနက်နက်စဉ်းစားနေပုံရသည်။ ပထမနည်းလမ်းမှာ သေချာပေါက်လက်တွေ့မကျပေ၊ သေရေးရှင်ရေးအတွေ့အကြုံများမှာ အလွန်အန္တရာယ်များပြီး ယခုအခါထိုသို့သောအခြေအနေများမရှိပေ။

ဒုတိယနည်းလမ်းနှင့်ပတ်သက်၍မူ အစ်မလန်မှာ လက်နက်ကိုအသုံးပြု၍သိမြင်နားလည်မှုရရှိရန် ကြိုးစားနေဖွယ်ရှိသော်လည်း မီးသွေးခေါင်းနှင့်သူ၏ဒုတိယညီတော်တို့၏ဓားသဘောတရားမှာ ဓားသွားထက်မြက်ခြင်းအဆင့်တွင်သာရှိနေသေးပြီး ဤနည်းလမ်းကိုအသုံးမပြုနိုင်သေးပေ။

တတိယနည်းလမ်းနှင့်ပတ်သက်၍မူ...

"တတိယနည်းလမ်းအကြောင်း ပိုပြီးတိတိကျကျပြောပြပေးလို့ရမလား။" ချင်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

လျိုကျန့်လီ၏နှုတ်ခမ်းများ ညင်သာစွာပွင့်ဟသွားသည်၊ "လောကကြီးမှာ ထူးခြားတဲ့နေရာတွေအများကြီးရှိတယ်။ တချို့နေရာတွေမှာ သာမန်ဖိအားထက် ဆယ်ဆ သို့မဟုတ် အဆတစ်ရာပိုများတယ်။ သာမန်လူတွေအဲ့ဒီမှာလှုပ်ရှားဖို့ခက်ခဲပေမယ့် နတ်သိုင်းသမားတွေအတွက်တော့ ကျင့်ကြံမှုအတွက်အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့နေရာတစ်ခုပဲ။

အနန္တ ဓားဂိုဏ်း မှာဓားလေးတောင်လို့ခေါ်တဲ့တောင်တစ်လုံးရှိတယ်။ မြင့်လေလေ၊ ဆွဲအားပိုကြီးလေလေပဲ။ ကျွန်မတစ်ခါကအမြင့်ဆုံးကိုတက်ခဲ့ပြီး ဆဋ္ဌမအဆင့်စွမ်းအင်စုစည်းခြင်းနယ်ပယ်ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့တယ်။

သို့သော် ထိုသို့ထူးခြားသောနေရာများမှာ လောကတွင်ရှားပါးလှသည်။"

ချင်ဖုန်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဤသို့ဆိုလျှင် သူထိုသုံးဦးကိုကူညီရန် နည်းလမ်းမရှိတော့ဘူးမဟုတ်လား။

ဤသို့တွေးတောရင်း သူစိတ်ပျက်အားလျော့စိတ်မဖြစ်ဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။

တစ်ခဏတာတိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် လျိုကျန့်လီ၏ဖြူဖွေးသောနားရွက်ဖျားလေးများ အနည်းငယ်လှုပ်ရှားသွားပြီးနောက် သူမတိုးညှင်းစွာပြောသည်၊ "အချိန်မစောတော့ဘူး၊ ကျွန်မလည်းအနားယူဖို့လိုနေပြီ။"

"ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆိုကျွန်တော်ခင်ဗျားကိုမနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး။" ချင်ဖုန်း သတိပြန်ဝင်လာပြီး နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာခဲ့သည်။

သူစင်္ကြံလမ်းထဲသို့လျှောက်ဝင်သွားပြီး လမ်းထောင့်နားမှဆူညံသံတစ်ခုနှင့်အတူ တွန်းထိုးသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

ချင်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အလျင်အမြန်ချဉ်းကပ်သွားရာ ရင်းနှီးသောပုံရိပ်နှစ်ခု အနည်းငယ်ရှုပ်ပွနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူနှုတ်ခမ်းမဲ့ပြုံးလိုက်ပြီး အခြေအနေကိုချက်ချင်းသဘောပေါက်သွားသည်။

"အဖေ၊ ဒုတိယအမေ၊ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်လမ်းလျှောက်ထွက်နေတာလား။"

ဒုတိယသခင်မ လှည့်ထွက်လာပြီး ပြုံးကာပြောသည်၊ "ဖုန်းအာ၊ မင်းအဖေညစာကောင်းကောင်းစားထားတော့ နည်းနည်းဗိုက်တင်းနေလို့ လမ်းလျှောက်ထွက်ဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတာ။"

"တကယ်လား အဖေ။"

"ဟင်။" ချင်ကျန့်အန်း သူ၏ခါးတွင်စူးခနဲခံစားလိုက်ရမှသာ သတိဝင်လာသည်။ သူချက်ချင်းတုံ့ပြန်သည်၊

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ နည်းနည်းများများစားမိသွားလို့။ ငါတို့အခုတော့ အစာကြေလောက်ပါပြီ။ ပြန်ပြီးအနားယူကြရအောင်။ မင်းလည်းအိပ်တော့လေ။"

ချင်ဖုန်း၏နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားသည်၊ "ကောင်းပါပြီ အဖေ။"

ထွက်ခွာဟန်ဆောင်ပြီးနောက် သူရုတ်တရက်သူ၏နဖူးကိုရိုက်လိုက်သည်၊ "သြော်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က မိန်းမတွေကိုဘယ်လိုစိတ်ကျေနပ်အောင်လုပ်ရမလဲဆိုတာ သင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် အဖေ့ကိုကျေးဇူးတင်ဖို့ မေ့သွားလို့။ အဲ့ဒါက ကျွန်တော့်ကိုကျွန်တော့်ဇနီးနဲ့ ပိုပြီးရင်းနှီးစေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဖေ၊ အဲ့ဒီနည်းလမ်းတွေကို အဖေဘယ်လိုစဉ်းစားမိခဲ့တာလဲ။"

ချင်ဖုန်း ဒုတိယသခင်မကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အမှားလုပ်မိဟန်ဆောင်ကာ အလျင်အမြန်ထွက်ခွာသွားသည်၊ "ကျွန်တော်ပင်ပန်းနေလို့ ဒီလိုအဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေပြောမိတာနေမှာပါ။ ဒုတိယအမေ၊ ကျွန်တော်ခုနကပြောခဲ့တာတွေအားလုံး အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေချည်းပါပဲ၊ စိတ်ထဲမထားပါနဲ့။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူအလျင်အမြန်ထွက်ခွာသွားသည်။

ချင်ကျန့်အန်း အံ့ဩတကြီးစိုက်ကြည့်နေသည်၊ "ဟေ့၊ ကောင်လေး၊ ထမင်းကိုတော့ ဖြစ်ကတတ်ဆန်းစားလို့ရပေမယ့် စကားကိုတော့ ဖြစ်ကတတ်ဆန်းပြောလို့မရဘူးနော်။"

"ယောကျာ်း၊" ဒုတိယသခင်မ ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"မိန်းမ၊ ကောင်လေးပြောတာ လုံးဝအခြေအမြစ်မရှိဘူး။"

"ဒီည ရှင့်ဧည့်သည်အခန်းမှာအိပ်။"

"မိန်းမ။"

ရေကန်ဘေးပြာသာဒ်တွင် လျိုကျန့်လီ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူမ၏ပန်းရောင်နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် အပြုံးအနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏အလှမှာ ဖော်ပြ၍မကုန်နိုင်အောင်ပင်။