ကောင်းကင်ဘုံလျှို့ဝှက်ချက်အား ဖုံးကွယ်ခြင်း

ကျင့်ယန်မြို့၊ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနတွင် စီကျန့်သည် သူ၏လက်အောက်ငယ်သားများထံမှ အစီရင်ခံစာကိုနားထောင်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်။

"ငါမရှိတဲ့အချိန်အတွင်း မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်မှာ ထူးခြားတဲ့လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုခု ရှိခဲ့သေးလား။" သူကမေးမြန်းလိုက်သည်။

လူတစ်ယောက်က ပြန်ဖြေသည်၊ "ဦးစီးချုပ်သခင်ရဲ့အမိန့်အရ ကျွန်တော်တို့ကိုယ်ကိုဖုံးကွယ်ပြီး မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်အပြင်ဘက်က လမ်းကြောင်းအားလုံးမှာ ပုန်းအောင်းနေခဲ့ပါတယ်။ ဒီရက်ပိုင်းတွေအတွင်းမှာ သခင်လေးရယ်လော့ထင် သူ့နာမည်အောက်က အဓိကအရက်ဆိုင်ကြီးအမျိုးမျိုးကို စစ်ဆေးဖို့ထွက်သွားတာကလွဲလို့ သခင်ရယ်ဟုန်က မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်ထဲကနေ ခြေတစ်လှမ်းမှမခွာခဲ့ပါဘူး။"

စီကျန့် သူ၏လက်ချောင်းများဖြင့် စားပွဲကိုခပ်ဖွဖွပုတ်ခတ်ရင်း အတွေးထဲနစ်မြုပ်နေသည်။

သူချီယွမ်မြို့သို့ခရီးထွက်နေစဉ်အတွင်း မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်မှ လှုပ်ရှားမှုတစ်စုံတစ်ရာရှိလိမ့်မည်ဟု သူမျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း အံ့ဩဖွယ်ရာပင် သူတို့ဘက်မှ ဘာလှုပ်ရှားမှုမျှမရှိခဲ့ပေ။

မမျှော်လင့်ထားသောအရာပင်။

"ဆက်ပြီးစောင့်ကြည့်နေ။ တစ်ခုခုပုံမှန်မဟုတ်တာဖြစ်လာရင် မဆင်မခြင်မလုပ်နဲ့။ အခြေအနေကိုငါ့ဆီအရင်ဆုံး အစီရင်ခံဖို့ ဦးစားပေး၊" သူညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊" ထိုလူ အသိအမှတ်ပြုပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားသည်။

စီကျန့် ခေါင်းလှည့်ကာ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်ဘက်သို့ကြည့်လိုက်ပြီး တီးတိုးရေရွတ်သည်၊ "ရယ်ဟုန်၊ မင်းအဘိုးကြီး မြေခွေးလိုကောင်၊ မင်းအတိအကျ ဘာတွေကြံစည်နေတာလဲ။"

မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်အတွင်း၌ "ရယ်ဟုန်" သည် လူတစ်စုကိုနှုတ်ဆက်ပြီးနောက် မှောင်မိုက်သောအခန်းတစ်ခန်းထဲသို့ တစ်ယောက်တည်းဝင်ရောက်သွားသည်။

သူ၏ညာလက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် မြေကြီးမှာ ပွယောင်းလာသည်။ မကြာမီမှာပင် မြေအောက်မှဆွေးမြေ့နေသောလက်မောင်းတစ်စုံ ထွက်ပေါ်လာပြီး အရိုးစုလက်ဖဝါးများပေါ်တွင် ခေါင်းသုံးလုံး၊ လက်ခြောက်ဖက်ပါသော သရဲဘုရားရုပ်ပွားတော်သုံးခုကို ပံ့ပိုးထားသည်။

ရယ်ဟုန်၏မျက်လုံးအိမ်များ ထူးဆန်းသောထောင့်ချိုးတစ်ခုဖြင့် လည်သွားပြီးနောက် မျက်လုံးနှစ်လုံးစလုံး အမည်းရောင်ဖြင့် လုံးဝဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

သူ၏ပါးစပ်မလှုပ်ရှားသော်လည်း အသံတစ်သံ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ချန်ကွေ၏အသံပင်၊ "ချီယွမ်မြို့ကိုသွားတဲ့တာဝန် ကျရှုံးသွားပြီလား။"

သရဲဘုရားရုပ်ပွားတော်များ၏ခေါင်းသုံးလုံးပေါ်မှ မျက်နှာအမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ သူတို့ခါးသက်သောပြုံးပြုံးကြသည်၊ တစ်ခါတစ်ရံ အမျက်ခြောင်းခြောင်းထွက်နေသောဝရဇိန်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင်ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

"ကောင်းကင်ဗိမာန်တော်မှ နန်းတွင်းဆရာတော်ရဲ့အရည်အချင်းတွေက ငါ့ထက်သာလွန်ပြီး သူ့ရဲ့ဗေဒင်ဟောကိန်းထုတ်နည်းတွေက ပိုကောင်းတယ်။ သေချာပေါက်ရသင့်တဲ့ နဂါးဝိညာဉ်က မမျှော်လင့်ဘဲ မသိမသာလှည့်စားအစားထိုးတဲ့လှည့်ကွက်သုံးပြီး သူ့ကြောင့်ကာကွယ်ခြင်းခံလိုက်ရတယ်၊" သရဲဘုရားရုပ်ပွားတော်က သက်ပြင်းချကာ ဖြည်းညှင်းစွာပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ချီယွမ်မြို့ကိုဒီတစ်ကြိမ်တိုက်ခိုက်တာက လုံးဝရှုံးနိမ့်သွားတာတော့မဟုတ်ဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ ငါတို့တစ်ခုခုသင်ယူခဲ့ရတယ်။ ကောင်းကင်မြို့တော်ရဲ့ပင်ကိုအင်အားတစ်ခုတည်းကိုပဲ အားကိုးနေရုံနဲ့ ငါတို့ရဲ့တိုက်ခိုက်မှုကို မခံနိုင်ဘူး။ ကောင်းကင်ဗိမာန်တော်မှ နန်းတွင်းဆရာတော်ရဲ့ဗေဒင်ဟောကိန်းကိုသာ ကာဆီးပိတ်ဆို့နိုင်ခဲ့ရင် ကောင်းကင်မြို့တော်ကနေ နဂါးဝိညာဉ်ကို ကျူးကျော်သိမ်းပိုက်ဖို့ဆိုတာ မခက်ခဲတော့ဘူး၊" ခေါင်းသုံးလုံးနှင့်ရုပ်ပွားတော် ပြုံးနေသောမျက်နှာအဖြစ်သို့ပြောင်းလဲသွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ရယ်သံတစ်ခု ထုတ်လွှင့်နေသည်။

"ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုက ရိုးရှင်းပေမယ့် အောင်မြင်အောင်လုပ်ဆောင်ဖို့ကတော့ အဲ့ဒီလောက်မလွယ်ကူဘူး။ ကောင်းကင်ဗိမာန်တော်မှ နန်းတွင်းဆရာတော်က သခင်ချီရှိုတောင်ကြောက်ရတဲ့ အင်အားကြီးမားတဲ့တည်ရှိမှုတစ်ခုပဲ၊" ချန်ကွေက လေးနက်သောအသံဖြင့်ပြောလိုက်သည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါ့မှာစိတ်ကူးတစ်ခုရှိပြီးသား။ ငါကျင့်ယန်မြို့ကို စမ်းသပ်ကွင်းအဖြစ်သုံးမယ်။ နောက်ပိုင်းကျရင် ငါယောင်ဇန်းကို မင်းဆီပစ္စည်းတချို့သယ်ခိုင်းလိုက်မယ်။ ကောင်းကင်ဘုံလျှို့ဝှက်ချက်ကိုဖုံးကွယ်တဲ့အစီအရင်တစ်ခုတည်ထောင်ဖို့ မင်းရဲ့အလောင်းထိန်းချုပ်ခြင်းအတတ်ကို ငါလိုအပ်လိမ့်မယ်၊" ရယ်ဟုန်က ရှင်းပြသည်။

အလောင်းထိန်းချုပ်ခြင်းအတတ်သည် အလောင်းများကို လျှို့ဝှက်စွာလုပ်ဆောင်ရန် ထိန်းချုပ်နိုင်သည်။ အလောင်းများတွင် ဝိညာဉ်များမရှိသောကြောင့် လျှို့ဝှက်သောလုပ်ဆောင်မှုများအတွက် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။

"အဲ့ဒါတော့လုပ်လို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီဘက်ကဦးစီးမှူးက ငါ့ကိုအဆက်မပြတ်စောင့်ကြည့်နေတယ်။ သူ့ကိုတိုက်ရိုက်ဖယ်ရှားဖို့ ငါ့အတွက်အဆင်မပြေဘူး၊" ချန်ကွေက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့်ပြောလိုက်သည်။ ပဉ္စမအဆင့်ဦးစီးမှူးတစ်ဦးကိုသတ်ခြင်းမှာ သူ့အတွက်မခက်ခဲပေ၊ သူစိုးရိမ်သည်မှာ မြို့ထဲမှအခြားပုဂ္ဂိုလ်များသာဖြစ်သည်။

"ဟေ့၊ ဒါမှာဘာအခက်အခဲရှိလို့လဲ။ ယောင်ဇန်းက ပွက်လောရိုက်အောင်လုပ်ရတာကြိုက်တယ်။ အချိန်ကျရင် မြို့ထဲမှာသူအာရုံစိုက်ခံရအောင် နည်းလမ်းတစ်ခုရှာလိုက်။ မင်းအမှောင်ထဲကနေ အရာရာကိုထိန်းချုပ်နိုင်တာပဲ။" တစ္ဆေဗောဓိသတ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ သူ၏လက်ခြောက်ဖက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏အစီအစဉ်အတွက် အတော်အတန်ကျေနပ်နေပုံရသည်။

"တကယ်လား။ ယောင်ဇန်း သေသွားနိုင်တယ်နော်။" ချန်ကွေက ပေါ့ပေါ့တန်တန်ပြောလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူအကြီးအကျယ်လှုပ်ရှားမှုမပြုလုပ်ရဲခြင်း၏ အကြောင်းရင်းအမြဲဖြစ်ခဲ့သည်။ လီယန်မှာ ကိုင်တွယ်ရလွယ်သူမဟုတ်သလို မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်အဝင်ဝမှအဘိုးကြီးမှာ ပို၍ပင်အင်အားကြီးမားသည်။

"သူ့ကံအပေါ်မှာပဲ မူတည်တာပေါ့။" တစ္ဆေဗောဓိသတ် ထိုစိုးရိမ်မှုကိုပယ်ချလိုက်သည်။

သူတို့အတွက် သူတို့၏ဆက်ဆံရေးကိုထိန်းသိမ်းရာတွင် တစ်ခုတည်းသောအရေးကြီးသောအရာမှာ အပြန်အလှန်အကျိုးစီးပွားပင်၊ အခြားအရာအားလုံးမှာ အရေးမပါပေ။

တစ်ခဏရပ်တန့်ပြီးနောက် တစ္ဆေဗောဓိသတ် ထပ်မေးသည်၊ "မင်းရဲ့ကျန်တဲ့အလောင်းတွေကရော။ ငါတို့ချီယွမ်မြို့ကိုတိုက်ခိုက်တုန်းက မြို့ငယ်နှစ်မြို့ပြိုကျသွားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါမင်းလက်ချက်လား။"

"ဟုတ်တယ်၊" ချန်ကွေ ပြန်ဖြေသည်။

တစ္ဆေဗောဓိသတ် နှုတ်ခမ်းမဲ့ပြုံးလိုက်သည်၊ "ပြန်ကြည့်လိုက်ရင် မင်းလောက်ရဲတင်းစွာပြုမူရဲတဲ့ အလောင်းသွားလူ တစ်ယောက်မှမရှိခဲ့ဘူး။ မင်းတကယ်ပဲ ဒီလောက်များပြားတဲ့အလောင်းတွေကို နောက်ဆုံးမှာပေါင်းစပ်နိုင်မှာလား။"

"ငါမမှားဘူးဆိုရင် ကောင်းကင်သင်္ဂြိုဟ်ဂိုဏ်းမှာ အခြေခံမူတစ်ခုပဲရှိတယ် -- ကိုယ့်ကိစ္စကိုယ်လုပ်၊ ကိုယ့်တာဝန်ကိုယ်ထမ်းဆောင်။" ချန်ကွေ၏လေသံမှာ ဂရုမစိုက်ဟန်ရှိသည်။

တစ္ဆေဗောဓိသတ် မကျေမချမ်းဖြစ်ဟန်ဆောင်ကာ "ငါတို့ခင်မင်ရင်းနှီးမှုနဲ့ဆိုရင် ဘာမဆိုပြောလို့ရတယ်လို့ ငါထင်ခဲ့တာ။"

ချန်ကွေ အေးစက်စွာရယ်မောလိုက်သည်၊ "မင်းအရင်က ယောင်ဇန်းကိုလည်း အဲ့ဒီလိုပဲပြောခဲ့တာပဲ။"

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စာစားပြီးနောက် ချင်ဖုန်း မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ လန်နင်ရွှမ်မှာ သူ၏ကိုယ်ရံတော်အဖြစ် ဆက်လက်၍ တရင်းတနှီးလိုက်ပါလာသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ချင်ဖုန်း တိုက်ရိုက်မဝင်တော့ပေ။ ထိုအစား သူဝိုင်တစ်အိုးကိုကမ်းပေးရင်း ပြုံးကာပြောသည်၊ "အဘိုးပိုင်လီ၊ ခင်ဗျားအရက်ကြိုက်တတ်မှန်း ကျွန်တော်သိပါတယ်။ ဒါက ကျေးဇူးတင်လို့ လက်ဆောင်အသေးလေးတစ်ခုပေးတာပါ။ လက်ခံပေးလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

အဘိုးကြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်၊ "အကြောင်းမဲ့ မျက်နှာချိုသွေးလာရင်တော့ မဟုတ်တာလုပ်ဖို့ပဲ။"

သူထိုသို့ပြောလိုက်သော်လည်း ဝိုင်အိုးကိုလက်ခံယူလိုက်ပြီး အဖုံးကိုဖွင့်ကာ အနံ့ခံကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ကာ အတော်အတန်ကျေနပ်နေပုံရသည်။

"ပြောစမ်း၊ ကောင်စုတ်လေး၊ မင်းငါ့ကိုဘာမေးဖို့လိုလို့လဲ။"

ဤဂျစ်တူးအဘိုးကြီး၊ သူ၏ပါးစပ်မှာ အရင်ကလိုပဲ အဆိပ်ပြင်းနေဆဲပင်။ ချင်ဖုန်း ယဉ်ကျေးစွာဆက်ဆံရန် ပျင်းရိနေသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူဘာပဲပြောပြော ပြန်လည်ချေပခြင်းခံရမည်ဖြစ်သောကြောင့် တိုက်ရိုက်အချက်ကိုသာ ပြောလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းသည်၊ "အဘိုး၊ တောင်ပိုင်းဒေသမှာ အတွင်းပိုင်းကဆွဲအားက တခြားနေရာတွေထက် အများကြီးပိုကြီးတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့နေရာတစ်ခုခုများ ရှိပါသလား။"

အဘိုးကြီး ဝိုင်တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး မျက်ခုံးပင့်ကာ "ဘာလဲ၊ မင်းဘေးကဒီမိန်းကလေး ဆဋ္ဌမအဆင့်နတ်သိုင်းကိုဖောက်ထွက်ဖို့ ကူညီပေးနိုင်မယ့်နေရာမျိုး ရှာချင်နေတာလား။"

ဤသည်ကိုကြားလျှင် လန်နင်ရွှမ် သူမ၏လှပသောမျက်လုံးများ ကျယ်ပြန့်သွားပြီး ချင်ဖုန်းကိုကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏မျက်လုံးများမှာ သိလိုစိတ်ဖြင့် ပြည့်လျှံနေသည်။

သခင်လေး ရုတ်တရက်တည်ကြည်သောမျက်နှာအမူအရာဖြစ်သွားပြီး ဤအဘိုးကြီးကိုမေးခွန်းထုတ်နေသည်မှာ အံ့ဩစရာမဟုတ်ပေ၊ ကြည့်ရသည်မှာ ငါ့အတွက်ချည်းပါပဲ။

ဤသို့တွေးတောရင်း သူမ၏မျက်နှာတွင် ပန်းရောင်ဖျော့ဖျော့သန်းသွားပြီး သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် နွေးထွေးမှုများ ပြည့်နှက်လာသည်။

"အစ်မလန်အတွက်တင်မဟုတ်ပါဘူး၊ အိမ်တော်မှာ တခြားနှစ်ယောက်လည်း သတ္တမအဆင့်နယ်ပယ်မှာပိတ်မိနေကြတယ်။ ကျွန်တော်သူတို့ကိုကူညီပေးချင်ပေမယ့် နည်းလမ်းရှာရခက်နေလို့ပါ။ အဘိုးက အတွေ့အကြုံကြွယ်ဝတော့ အကြံဉာဏ်တချို့ပေးဖို့ စိတ်မရှိဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်၊" ချင်ဖုန်းက လေးနက်စွာပြောလိုက်သည်။

သူမတစ်ယောက်တည်းအတွက်မဟုတ်ကြောင်း သိရှိသွားသောအခါ လန်နင်ရွှမ် နားမလည်နိုင်လောက်အောင် စိတ်ဓာတ်ကျသွားသည်။ သူမ၏မျက်နှာပေါ်မှပန်းရောင်မှာ တဖြည်းဖြည်းပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ချင်ဖုန်း သူမ၏မျက်နှာအမူအရာပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိမပြုမိသော်လည်း အဘိုးကြီးမှာမူ ရှင်းလင်းစွာမြင်တွေ့လိုက်ပြီး သူမကိုထူးဆန်းသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"တောင်ပိုင်းဒေသမှာ အဲ့ဒီလိုနေရာတစ်ခုတော့ အမှန်တကယ်ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျင့်ယန်မြို့ကနေ မိုင်ငါးထောင်လောက်ဝေးတယ်။ အဲ့ဒီနေရာကို အမှောင်ရေနက်ချောက်လို့ခေါ်ပြီး သတ္တမအဆင့်ကပ်ဘေးစွမ်းအင်ရှိမိစ္ဆာသားရဲ ကျီးကန်းဖားတစ်ကောင်ရဲ့စံအိမ်ပဲ။ အဲ့ဒီမှာပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ဆွဲအားရှိနေတာက ကျီးကန်းဖားကသူ့ရဲ့တန်ခိုးစွမ်းအင်တွေနိုးထလာပြီး အဲ့ဒီဧရိယာကိုပြောင်းလဲပစ်လိုက်လို့ပဲ၊" အဘိုးကြီးက ရှင်းပြသည်။

ချင်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ မိုင်ငါးထောင် အလွန်ဝေးကွာသောအကွာအဝေးအပြင် သူတို့အဲ့ဒီကိုရောက်နိုင်ခဲ့ရင်တောင် သတ္တမအဆင့်ကပ်ဘေးစွမ်းအင်ရှိမိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်ရှိနေတဲ့နေရာမှာ ကျင့်ကြံလို့မဖြစ်နိုင်ဘူး။

"ဆွဲအားကိုအသုံးပြုပြီး ဆဋ္ဌမအဆင့်နယ်ပယ်ကိုဖောက်ထွက်တဲ့နည်းလမ်းက တကယ်ပဲလက်တွေ့မကျနိုင်ဘူးလား။" ချင်ဖုန်း သက်ပြင်းချကာ မိမိကိုယ်ကိုတီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူကလက်တွေ့မကျဘူးလို့ပြောလဲ။" အဘိုးကြီး သူ၏ဝိုင်အိုးကိုချထားလိုက်ပြီး ရုတ်တရက်ပြောသည်၊ "အနန္တဓားဂိုဏ်းက ဓားလေးတောင်လိုပဲ၊ အဲ့ဒါကသဘာဝအလျောက်ဖြစ်ပေါ်လာတာမဟုတ်ဘူး၊ တောင်အထက်ကကောင်းကင်မှာ နတ်ဘုရားဓားတစ်လက် ဆိုင်းငံ့ထားတာရှိတယ်။ ဓားနဲ့ပိုနီးလေလေ၊ ဖိအားပိုကြီးလေလေပဲ။ မင်းသင့်တော်တဲ့ဆွဲအားရှိတဲ့နေရာ ရှာမတွေ့နိုင်မှတော့ တစ်ခုဖန်တီးလိုက်ပေါ့။ သြော်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့အရည်အချင်းတွေနဲ့တော့ တကယ်ပဲနည်းနည်းခက်ခဲနေလိမ့်မယ်။"

ဘာမှမပြောသလိုပဲ။ ငါ့မှာအဲ့ဒီလိုအရည်အချင်းရှိခဲ့ရင် ဘာဖြစ်လို့ဒီမှာမင်းကိုလာမေးနေမှာလဲ။

သေချာတယ်၊ ဒီအဘိုးကြီးကို အားကိုးလို့မဖြစ်ဘူး။ ချင်ဖုန်း နှုတ်ခမ်းမဲ့ပြုံးလိုက်သည်၊ "ကျွန်တော်အရင်ဝင်သွားလိုက်ဦးမယ်။"

"ကောင်းပြီလေ၊ ငါ့ဝိုင်သောက်နေတဲ့ပျော်ရွှင်မှုကို မနှောင့်ယှက်နဲ့။"

ဖက်

ခင်ဗျားသောက်လို့မသေပါဘူး။ ချင်ဖုန်း မကျေမချမ်းဖြင့် မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်ထဲသို့ ခြေလှမ်းဝင်လိုက်သည်။

လန်နင်ရွှမ် အဘိုးကြီးကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်ခုံးများ အနည်းငယ်တွန့်ချိုးသွားကာ တံခါးဝတွင် တိတ်ဆိတ်စွာရပ်နေသည်။

အဘိုးကြီးမှာမူ လုံးဝသတိမမူမိဘဲ သူ၏ဝိုင်ကိုသောက်ရင်း တေးသွားတစ်ခုညည်းကာ အပြည့်အဝကျေနပ်နေသည်။