မိုးကြိုးဖြူအစီအရင်

ချင်ဖုန်း တစ်ဖက်လူကို နောက်တစ်ကြိမ်မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏အဖေမှာလည်း အားနည်းကြောင်းမပြလိုပေ။ သူရှေ့တွင် သူ၏အဖေသည် မျက်နှာထားတည်တည်ဖြင့် ကြက်ပေါင်များကိုဝါးစားနေပြီး သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် စိန်ခေါ်သောအကြည့်အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေသည်။

သူ့အဖေ ဘာတွေကြံစည်နေတာပါလိမ့်။

ချင်ဖုန်း တစ်ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် အလျင်အမြန်အဖြေတစ်ခု ထွက်လာသည်။

တစ်ဖက်လူမှာ မနေ့ညက ဧည့်သည်အခန်းတွင်အိပ်ရန် အပြစ်ပေးခံရသောကြောင့် သူ့အပေါ်စိတ်ဆိုးနေခြင်းဖြစ်ရမည်။

ချင်ဖုန်း၏မျက်ခွံများ တွန့်သွားသည်။ ဒီလောက်အရွယ်ရောက်နေတဲ့လူတစ်ယောက်က ကလေးတစ်ယောက်လို ဘယ်လိုလုပ်ပြုမူနေနိုင်ရတာလဲ၊ တော်တော်အတွေးတိမ်တာပဲ။

သူသူ၏အဖေနှင့် ငြင်းခုန်ရန်စိတ်မဝင်စားသောကြောင့် အခြားဟင်းပွဲများကိုသာ ကောက်ယူနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူ၏အဖေ၏ပန်းကန်ထဲမှကြက်ပေါင်များ မကုန်သေးသော်လည်း သူ၎င်းတို့ကိုချထားလိုက်ပြီး တူများမှာ လေထဲတွင်အရိပ်ယောင်များ ဆက်တိုက်ထင်ဟပ်သွားသည်။

ချင်ဖုန်း မျက်စိကျနေခဲ့သောဟင်းပွဲများအားလုံး ကုန်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ပန်းကန်ထဲသို့ တစ်ဖတ်မျှပင်မကျရောက်ခဲ့ပေ။

သူ၏အဖေဘက်ကိုကြည့်လိုက်ရာ ဟင်းပွဲများမှာ တောင်ငယ်လေးတစ်လုံးကဲ့သို့ စုပုံနေပြီး သူမှာမူ ကြက်ပေါင်များကိုအရသာခံစားသုံးရင်း ပြုံးရွှင်နေသည်။

ဒါကိုဘယ်လိုသည်းခံနိုင်မှာလဲ။

ချင်ဖုန်း အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး မျက်လုံးမှေးကာ သူ၏လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းဖြင့်အားစိုက်ထုတ်ပြီး တူကိုတင်းကျပ်စွာကိုင်ထားလိုက်သည်။

ချင်ကျန့်အန်း သူ၏ထမင်းပန်းကန်ကိုချထားလိုက်ပြီး တူကိုလည်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

သူတို့မျက်လုံးချင်းဆုံမိသွားပြီး စစ်ပွဲတစ်ခု စတင်တော့မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ချင်ဖုန်း တူကိုချထားလိုက်ပြီး ညည်းညူလိုက်သည်၊ "အမေ၊ အဖေ့ကိုကြည့်ပါဦး၊ ဟင်းတွေအများကြီးကို တစ်ယောက်တည်းယူထားတော့ သားညီလေးနဲ့သား စားစရာမရှိတော့ဘူး။"

အမေဖြစ်သူ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်ခုံးများ အနည်းငယ်တွန့်ချိုးသွားသည်၊

"ယောက်ျား၊ ရှင်ဘာလုပ်နေတာလဲ။"

"မိန်းမ၊ ကိုယ်ဒီနေ့အစားအသောက်ကောင်းကောင်းစားချင်စိတ်ရှိနေလို့ ပိုစားချင်တာပါ၊" ချင်ကျန့်အန်းက ခြောက်ကပ်ကပ်ရယ်မောရင်းရှင်းပြပြီး အခွင့်အရေးကိုအရယူကာ ချင်ဖုန်းကိုတစ်ချက်စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"အမေ၊ မမေ့နဲ့နော်၊ အဖေကမနေ့ညက ဗိုက်ပြည့်နေပြီ၊" ချင်ဖုန်း ထပ်ပြောလိုက်သည်။

အမေဖြစ်သူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်၊ "ဒါဆို ရှင်၊ ယောက်ျား၊ ဒီလောက်ပဲစားတော့။ စားပွဲပေါ်ကတခြားဟင်းတွေ ထပ်မယူနဲ့တော့။"

"ကိုယ်..." ချင်ကျန့်အန်း လက်နက်ချလိုက်ပြီး ချင်ဖုန်း စားပွဲပေါ်မှဟင်းပွဲများကို အရသာခံစားသုံးနေသည်ကို ကြည့်နေရုံမှတစ်ပါး အခြားမတတ်နိုင်တော့ပေ။

ကျေနပ်စွာဖြင့် ချင်ဖုန်း ခန်းမဆောင်မှထွက်ခွာသွားပြီး ယာအန်းကိုရှာဖွေကာ ဆေးကြောကျောက်မည်းကိစ္စအကြောင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။

ယာအန်း တစ်ခဏစဉ်းစားပြီး ပြန်ဖြေသည်၊ "ဒီရှားပါးတဲ့သတ္တုရိုင်းက တကယ်ကိုတွေ့ရခဲတယ်။ အလွန်မာကျောပြီး လက်ဖဝါးအရွယ်အစားရှိတဲ့ဆေးကြောကျောက်မည်းတစ်ခုက အလေးချိန် တစ်ရာရှိတယ်။ မင်းလိုချင်တယ်ဆိုရင် နောက်ပိုင်းဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေနဲ့အတူ သတင်းပို့ခိုသုံးပြီး ယူဆောင်လာခိုင်းလို့ရတယ်။"

"ဒါဆိုရင်တော့ အရမ်းကောင်းတာပေါ့ ယာအန်းညီတော်။" ချင်ဖုန်း လက်သီးဆုပ်အရိုအသေပြုကာ ကျေးဇူးတင်ကြောင်းထုတ်ဖော်ပြောကြားသည်။

"အပိုယဉ်ကျေးမှုတွေ မလိုအပ်ဘူး။ ရတနာစုဆောင်းပြခန်းက စီးပွားရေးလုပ်တဲ့နေရာပါ။ ဆေးကြောကျောက်မည်းရဲ့ဈေးနှုန်းကို နတ်ဘုရား မူးရစ်ရီဝေပစ္စည်းတွေလေလံတင်လို့ရတဲ့ငွေထဲကနေ ကျွန်မနှုတ်ယူလိုက်ပါ့မယ်၊" ယာအန်းက ပြောလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း ဘာမှမပြောဖြစ်ပေ။

သူမူလက သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်ကြားမှ အပြန်အလှန်အကူအညီဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ ညစ်ပေသောငွေကြေးဆိုင်ရာ အရောင်းအဝယ်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

"ခွင့်ပြုပါဦး၊" ချင်ဖုန်းက ပြောလိုက်ပြီး သူ၏အင်္ကျီလက်များကိုဝှေ့ယမ်းကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

ဘေးမှဝမ်ရွှီက ရှုပ်ထွေးစွာမှတ်ချက်ချသည်၊ "သခင်မလေး၊ သမားတော်ချင်က တစ်ခါကခင်ဗျားအသက်ကိုကယ်တင်ခဲ့ဖူးတာလေ။ ဒီသေးငယ်တဲ့ဆေးကြောကျောက်မည်းလေးတစ်ခုနဲ့ ကျေးဇူးဆပ်လိုက်မယ့်အစား ငွေတောင်းခံစရာလိုလို့လား။"

ယာအန်း ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့်ပြန်ဖြေသည်၊ "ငါ့အသက်က အဲ့ဒီလောက်ဈေးမပေါဘူး။"

ဝမ်ရွှီ ရုတ်တရက်တစ်ခုခုမှားနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်၊ "ကျွန်တော်စကားလွန်သွားမိတာဖြစ်ရမယ် သခင်မလေး။"

"အန္တရာယ်မရှိပါဘူး၊" ယာအန်း လက်ကာပြလိုက်သည်။

အမှန်တကယ်တွင် သူမဤသို့အသက်ကယ်တင်ပေးခဲ့သည့်ကျေးဇူးကို မည်သို့ပြန်ဆပ်ရမည်ကို တစ်ချိန်လုံးစိတ်ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။

ထိုမျှလောက်အထိပင် ယခုအချိန်အထိ သူမဤကိစ္စကို ချင်ဖုန်းနှင့် အထူးတလည်ထုတ်ဖော်မပြောခဲ့ပေ။

ချင်ဖုန်း ချင်မိသားစုခြံဝင်းသို့ရောက်ရှိလာရာ ၎င်းမှာ ယေဘုယျအားဖြင့် သူ၏ဒုတိယညီအတွက် သီးသန့်သိုင်းလေ့ကျင့်ကွင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ဒုတိယညီတော်မှာ အစားအသောက်အလွန်ကြီးမားသောသိုင်းသမားတစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် အစာစားသည့်အခါ အချိန်အတော်အတန်ကြာမြင့်လေ့ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် ခြံဝင်းမှာ လက်ရှိတွင်လူသူကင်းမဲ့နေသည်။

ချင်ဖုန်း ခြံဝင်းထဲမှနေရာလွတ်တစ်ခုရှာတွေ့လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်မှသစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းကိုကောက်ယူကာ မိုးကြိုးဖြူအတွက်လိုအပ်သော အစီအရင်ပုံစံကို စတင်ပုံဖော်ရေးဆွဲတော့သည်။

ရှုပ်ထွေးနက်နဲပြီး ခက်ခဲသောပုံစံမှာ အသက်ဆယ်ရှိုက်စာမပြည့်မီမှာပင် ပြီးစီးသွားပြီး စာအုပ်ထဲတွင်ဖော်ပြထားသည်နှင့် တစ်ထပ်တည်းတူညီနေသည်။

ချင်ဖုန်း အတော်အတန်ကျေနပ်သွားပြီး သူပုံဆွဲရာတွင် မွေးရာပါအရည်အချင်းရှိသည်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။

သို့သော် အဘယ်ကြောင့် သူလက်ရေးလက်သားညံ့ဖျင်းရသနည်း။

"ဒီအစီအရင်ပုံစံက ငါမူလကမျှော်လင့်ထားတာထက် အများကြီးပိုမြန်မြန်ပြီးစီးသွားတယ်။ ပိုပြီးလေ့ကျင့်ရင် ငါအချိန်ကို ငါးရှိုက်စာလောက်အထိ ကျုံ့နိုင်ကောင်းရဲ့။"

ဤသို့ရှုပ်ထွေးသောပုံစံတစ်ခုအတွက် ငါးရှိုက်စာမှာ အကန့်အသတ်ပင်ဖြစ်သည်။

သို့တိုင် လက်တွေ့တိုက်ပွဲတွင် အစွမ်းထုတ်ဖော်ပြင်ဆင်ချိန်မှာ အလွန်ကြာမြင့်နေဆဲပင်။

"တစ်စုံတစ်ယောက်က ရန်သူရဲ့အာရုံကိုလွှဲပြောင်းပေးမှလွဲလို့၊ ဒါမှမဟုတ် ငါပုံစံကိုကြိုတင်ဆွဲထားပြီး ရန်သူကိုအနီးအနားကိုဆွဲဆောင်မှလွဲလို့ပေါ့။ မဟုတ်ရင် ရန်သူရှေ့မှာပုံစံဆွဲတာက ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ်တူးတာနဲ့တူတယ်... အင်းလေ၊ လောလောဆယ်တော့ အဲ့ဒါကိုမစဉ်းစားသေးဘူး။ ဒီမိုးကြိုးဖြူရဲ့အစွမ်းအစကို ကြည့်လိုက်ဦးမယ်။"

ချင်ဖုန်း စွမ်းအင်ကိုပုံစံထဲသို့ထည့်သွင်းမည်အပြုတွင် နေရာလွတ်ဘေးမှအသံတစ်ခု ရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာသည်၊ "သြော်၊ သခင်လေးပါလား။ ကျွန်တော်က ဒုတိယသခင်လေးလို့ထင်နေတာ။"

ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လှံရှည်တစ်ချောင်းကိုင်ထားသော အမည်းရောင်ပုံရိပ်တစ်ခုကိုတွေ့လိုက်ရသည် -- မီးသွေးခေါင်းပင်။

ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ချင်ဖုန်း အာမေဋိတ်သံပြုလိုက်သည်၊ "မင်းကတော့ ငါ့ကိုလန့်အောင်လုပ်လိုက်တာပဲ။ မီးသွေးခေါင်း၊ မင်းဒီမှာဘာလုပ်နေတာလဲ။"

သိလိုစိတ်ဖြင့် မီးသွေးခေါင်းကမေးသည်၊ "သခင်လေး၊ ဒီမှာဘာလုပ်နေတာလဲ။"

ချင်ဖုန်း အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ပြောသည်၊ "မင်းလာတာအချိန်ကိုက်ပဲ။ ငါခုလေးတင်အစီအရင်တစ်ခုသင်ယူထားပြီး သူ့ရဲ့အစွမ်းအစကိုစမ်းသပ်ကြည့်ချင်နေတာ။ မင်းငါ့ကိုဒီအတွက်ကူညီပေးလို့ရမလား။"

"အာ၊ သဘောပေါက်ပြီ။" မီးသွေးခေါင်း ကိုက်ဆယ်ကိုက်ခန့်နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး ထပ်ပြောသည်၊ "သခင်လေး၊ ကျွန်တော်အဆင်သင့်ဖြစ်ပါပြီ။ တိုက်လို့ရပြီ။"

ချင်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှစွမ်းအင်ကို စတင်အသက်သွင်းလိုက်သည်။ သို့သော် သူသူ၏စိုးရိမ်မှုကိုထုတ်ဖော်ပြောကြားသည်၊ "ကျွန်တော်ဒီအစီအရင်ကို အရင်ကမသုံးဖူးသေးတော့ သူဘယ်လောက်အစွမ်းထက်လဲဆိုတာမသိဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး သေချာသတိထားပါ။"

မီးသွေးခေါင်း စိုးရိမ်ပုံမရပေ၊ "သခင်လေး၊ ရှေ့ဆက်သာလုပ်ပါ။ ဒုတိယသခင်လေးရဲ့ဓားချီသာဆိုရင် ကျွန်တော်သတိထားဖို့လိုကောင်းလိုလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားနဲ့ဆိုရင်တော့..."

သူ၏စကားများ ရုတ်တရက်ရပ်တန့်သွားသည်။

ရှင်းရှန့် ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး သူ၏စကားလုံးများကိုပြောင်းလိုက်သည်၊ "စာပေသူတော်စင်တာအိုပညာရှင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ တိုက်ခိုက်မှုက အမြဲတမ်းအားနည်းချက်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်အဲ့ဒါကိုသိပါတယ်။"

ချင်ဖုန်း၏နဖူး တွန့်သွားသည်။ ဤသည်မှာ စာပေသူတော်စင်တာအိုပညာရှင်ကို ပေါ်တင်မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်းပင်။ ဒီည သူစာပေသူတော်စင်တာအိုပညာရှင်၏ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်လည်ရယူပေလိမ့်မည်။

ချင်ဖုန်း အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူ၏အတွင်းမှစာပေချီကို စတင်အသက်သွင်းကာ မိုးကြိုးဖြူအစီအရင်ထဲသို့ သွန်ထည့်လိုက်သည်။

မှတ်သားဖွယ်ရာမှာ မိုးကြိုးဖြူ၏ရိုက်ချက်ဦးတည်ရာသည် စာပေချီအစီအရင်ထဲသို့ဝင်ရောက်သည့်နေရာနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ အကယ်၍သွေဖည်မှုတစ်စုံတစ်ရာရှိပါက မိုးကြိုးဖြူလမ်းကြောင်းမှားယွင်းစွာပစ်ခတ်ပြီး အစီအရင်တည်ထောင်သူကိုပင် ထိခိုက်နိုင်ခြေအလွန်များသည်။ ထို့ကြောင့် ဤနေရာတွင် အလွန်သတိထားရမည်။

မူလက ချင်ဖုန်း သူ၏စာပေချီအနည်းငယ်ကိုသာ စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့်ထည့်သွင်းရန် စီစဉ်ထားခဲ့ပြီး တစ်ဖက်လူကိုမတော်တဆထိခိုက်မိခြင်းမှ ရှောင်ရှားရန်ဖြစ်သည်။

သို့သော် စာပေချီအစီအရင်ထဲသို့ဝင်ရောက်သည့်အခိုက်အတန့်မှာပင် ၎င်းသည်အဆုံးမရှိသောတွင်းနက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားသကဲ့သို့ဖြစ်ကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှစာပေချီကို ၎င်းထဲသို့အဆက်မပြတ်ဆွဲငင်နေပြီး သူဆက်သွယ်မှုကိုမဖြတ်တောက်နိုင်တော့ပေ။

အစီအရင်အထက်တွင် တောက်ပသောမျက်စိကျိန်းလောက်သည့်အဖြူရောင်အလင်းတစ်ခု ချက်ချင်းပင်ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး ခြံဝင်းကိုလင်းထိန်သွားစေကာ မီးသွေးခေါင်း၏မျက်နှာကို ဖြူဖျော့သွားစေသည်။

လှိုင်းထန်သောဩဇာစက်ကွင်းတစ်ခု အစီအရင်မှထွက်ပေါ်လာပြီး ချင်ဖုန်းအော်ဟစ်လိုက်သည်၊ "မီးသွေးခေါင်း၊ အမြန်လမ်းဖယ်ပေး။"

သူပြောနေစဉ်မှာပင် အဖြူရောင်လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခု အစီအရင်မှထိုးထွက်လာသည်။

ရှင်းရှန့် မျက်လုံးပြူးကျယ်သွားပြီး ဤအဖြူရောင်လျှပ်စီး၏အစွမ်းအစကို ခံစားမိလိုက်သည်။ ပေါ့ဆရန်မဝံ့ရဲဘဲ သူချက်ချင်းနောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း သွားကြိတ်လိုက်ပြီး မိုးကြိုးဖြူကိုထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ အော်ဟစ်သံတစ်ခုနှင့်အတူ မိုးကြိုးဖြူလမ်းကြောင်းပြောင်းသွားပြီး ကောင်းကင်ယံကိုဖြတ်သန်းသွားသည်။

ချင်အိမ်တော်အပေါ်တွင် တောက်ပသောဖြူဖွေးသောအလင်းတစ်ခု ရုတ်တရက်လင်းထိန်လာပြီး ချက်ချင်းပင်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ရေကန်ဘေးပြာသာဒ်တွင် လန်နင်ရွှမ် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူမပထမဆုံးတွေးမိသည်မှာ သူမ၏သခင်လေးကိုကာကွယ်ရန်ဖြစ်သည်။

သို့သော် လျိုကျန့်လီက သူမကိုတားဆီးလိုက်သည်၊ "အဆင်ပြေပါတယ်၊ စိတ်ပူစရာမလိုဘူး။"

သူမထိုသို့ပြောလိုက်သော်လည်း ခြံဝင်းရှိရာဘက်သို့ ဆက်လက်ကြည့်ရှုနေပြီး သူမ၏မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့ဩမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေသည်။

ချင်ဖုန်း၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှစာပေချီများ ကုန်ဆုံးသွားပြီး သူအားကုန်သွားသောလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်တွင်ထိုင်ချလိုက်သည်။

အောက်သို့ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ အစီအရင်မှာမပျက်စီးဘဲရှိနေသော်လည်း ၎င်းတိုးချဲ့သွားသောဦးတည်ရာတွင် လက်သန်းထိပ်လောက်သေးငယ်သောအက်ကြောင်းတစ်ခု ပေငါးကိုက်နီးပါးအထိ ပြန့်နှံ့သွားသည်။

ရှင်းရှန့် ကြောက်စိတ်မပြယ်သေးပေ၊ "သခင်လေး၊ ဒါဘယ်လိုအတတ်ပညာမျိုးလဲ။"

ချင်ဖုန်း တံတွေးမြိုချလိုက်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာပြန်ဖြေသည်၊

"မိုးကြိုးဖြူအစီအရင်။"