အကြီးအကျယ် ချမ်းသာခြင်း

တစ်နေ့တာ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ ရွှေချိုတောင် မျိုးနွယ်စု နယ်မြေ၏ မိုင်ဆယ်ဂဏန်းကျယ်ဝန်းသော နေရာတစ်ဝိုက်ကို လူအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့က စေ့စေ့စပ်စပ် ရှာဖွေခဲ့ကြသော်လည်း ကျင်းမိသားစု၏ ရတနာသိုလှောင်ရုံတည်နေရာကို မတွေ့ခဲ့ကြပေ။

လင်းရှီလုသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် စဉ်းစားခန်းဝင်နေသည်။

သူတို့သည် အတော်ပင် ဂရုတစိုက် ရှာဖွေခဲ့ကြပြီး ကျင်းမိသားစု နယ်မြေ၏ လက်မတိုင်းကို လက်တွေ့ကျကျ လှန်လှောရှာဖွေခဲ့သော်လည်း မတွေ့ခဲ့ကြသေးပေ။

လွယ်ကူမည်မဟုတ်ဟု ကြိုတင်မှန်းဆခဲ့ကြသော်လည်း ထိုသို့လျှို့ဝှက်သော ကိစ္စမျိုးကို ကျင်းမိသားစုဝင် ဆယ်ဦးကျော်ပင် မသိနိုင်ခြင်းမှာ အံ့သြစရာမဟုတ်ပေ။

“ဘယ်နေရာများ ဖြစ်နိုင်မလဲ”

ဤပဟေဠိကို စဉ်းစားနေစဉ် မလှမ်းမကမ်းမှ ကျယ်လောင်သောအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လင်းထျန်းမင်က တစ်ခုခုကို တွေ့ရှိခဲ့ပုံရသဖြင့် လင်းရှီလု ချက်ချင်းပြေးသွားခဲ့သည်။

ရွှေချိုတောင်၏ အဓိကတောင်ထိပ်ခြေရင်း၊ မြစ်များစွာဆုံရာနေရာတွင် ပေဒါဇင်နှင့်ချီ ကျယ်ဝန်းသော ရေတံခွန်ကြီးသည် ခန့်ညားထည်ဝါသော အရှိန်အဝါဖြင့် တဟုန်းဟုန်း ကျဆင်းနေသည်မှာ အမှန်တကယ်ကို ခမ်းနားလှသော မြင်ကွင်းတစ်ခုပင်။

ဤနေရာရှိ ပေါများသော ရေအရင်းအမြစ်များသည် အငွေ့ပျံပြီးနောက် မြူခိုးများစွာကို ဖြစ်ပေါ်စေကာ ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုလုံးကို မြူထူထပ်စွာ ပြည့်စေသည်။ စိမ်းစိုစိုနှင့် အသက်ဝင်လျက်ရှိပြီး ရောင်စုံပန်းများနှင့် သစ်ပင်များက စိမ်းလန်းသော ကျောက်တုံးများဘေးတွင် ပေါက်ရောက်နေကာ လှိုဏ်ဂူပရဒိသုနှင့် ကောင်းချီးမင်္ဂလာရှိသော နယ်မြေ၏ မြင်ကွင်းကို ဖန်တီးပေးသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် လင်းထျန်းမင်သည် ဤလှပသော မြင်ကွင်းများကို အားကျနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ ရေတံခွန်ရှေ့တွင် ရပ်လျက် ငါးရောင်မျက်လုံးကို ဖွင့်ကာ ရေတံခွန်နောက်ဘက်မှ အရာတစ်ခုကို ကြည့်နေသည်။

ရေတံခွန်နောက်ဘက်တွင် ပေါ်လိုက်ပျောက်လိုက်ဖြစ်နေသော ဖွဲ့စည်းမှု၏ လှိုင်းသံသဲ့သဲ့လေးများကို အာရုံခံမိပြီးနောက် လင်းထျန်းမင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းမြောက်ခြင်း အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

လင်းထျန်းမင်၏ ခေါ်သံကို ကြားပြီးနောက် လင်းရှီလုသည် သူ၏ဘေးသို့ အလျင်အမြန်ရောက်ရှိလာပြီး လင်းထျန်းမင် မျက်နှာမူရာသို့ ကြည့်ကာ ထိုဧရိယာကို သေချာစွာ အာရုံခံကြည့်သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ၏ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ကျင့်ကြံမှုဖြင့်ပင် ထိုလှိုင်းသံသဲ့သဲ့လေးများကို သူ မခံစားနိုင်ခဲ့ပေ။

စိတ်ဝင်စားမှုကြောင့် လင်းရှီလုသည် မည်သည့်မေးခွန်းမျှ မမေးဘဲ ဘေးနားတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

အချိန်မည်မျှကြာသွားသည်မသိ။ လင်းထျန်းမင်သည် သူ၏လက်ထဲတွင် မြေကြီးနတ်ဆိုးဓားလက်နက်တစ်ခုကို ကိုင်ထားပြီး ကြေးမုံကဲ့သို့သော ရေတံခွန်ဆီသို့ သူ၏ဓားကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

“ဖျစ်…”

မှန်လိုပြောင်လက်နေသော ရေတံခွန်မှ သုံးပေခန့်အကျယ်ရှိ လှိုဏ်ဂူဝင်ပေါက်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ထူးဆန်းသော ပြတ်သားသည့် အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

လင်းရှီလု၏ မျက်နှာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ တောက်ပလာကာ လင်းထျန်းမင်ဘေးသို့ ခုန်ဝင်လိုက်သည်။

ရှေ့တွင် အန္တရာယ်မရှိစေရန် တိုက်ခိုက်မှုနှစ်ကြိမ် ပြုလုပ်ပြီးနောက် နှစ်ဦးသား လှိုဏ်ဂူထဲသို့ အတူတူ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ကျောက်ပြားခင်းထားသော လမ်းတစ်လျှောက် သတိထားကာ လျှောက်ရင်း နှစ်ဦးသား လှိုဏ်ဂူ၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် လှိုဏ်ဂူ၏ အဆုံးသို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် ကျောက်တံခါးများစွာကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

နှစ်ဦးသား ပူးပေါင်းကာ လေးလံသော ကျောက်တံခါးများကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ ကျောက်ခန်း၏ အတွင်းပိုင်းကို မြင်တွေ့ရသည်။

သူတို့မျက်စိရှေ့တွင် မြင်တွေ့ရသည်မှာ စင်များစွာဖြစ်ပြီး ထိုစင်များပေါ်တွင် ကျောက်စိမ်းပုလင်းများစွာ တင်ထားသည်။

လင်းထျန်းမင် လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်သွားကာ ကျောက်စိမ်းပုလင်းတစ်လုံးကို ဆွဲယူပြီး ဖွင့်ကာ အတွင်းရှိ ဆေးလုံးများကို စတင်ခွဲခြားကြည့်ရှုသည်။

“ဒုတိယအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်မူလဆေးလုံး”

လင်းထျန်းမင်၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် လင်းရှီလု၏ မျက်နှာ တောက်ပလာပြီး ဆေးလုံးကို စိတ်အားထက်သန်စွာယူကာ ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးလိုက်သည်။

လင်းထျန်းမင်သည် ကျန်ရှိသော ကျောက်စိမ်းပုလင်းများကို ဆက်လက်စစ်ဆေးပြီး မကြာမီပင် အတွင်းရှိ ဆေးလုံးအားလုံးကို စစ်ဆေးပြီးစီးခဲ့သည်။

လင်းရှီလုသည် သားရေစာရွက်တစ်ချပ်ကို ထုတ်ယူကာ ဤဆေးလုံးများ၏ အရေအတွက်နှင့် အမျိုးအစားများကို စတင်ရေတွက်ကာ မှတ်တမ်းတင်တော့သည်။

ပထမကျောက်ခန်းကို ရှာဖွေရှင်းလင်းပြီးနောက် နှစ်ဦးသားသည် ကျန်ရှိသော အခန်းများကို ဆက်လက်ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။

ဒုတိယအခန်းတွင် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ အများအပြားပါရှိပြီး ရွှေချိုတောင်ထိပ်ရှိ ခန်းမကြီးတွင် ရှိသည်ထက် များစွာပိုများသည်။ လင်းထျန်းမင်၏ ရေတွက်မှုအရ အဆင့်နိမ့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး စုစုပေါင်း ခြောက်သောင်းနှင့် ထို့အပြင် အလယ်အလတ်အဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး လေးဆယ့်ငါးလုံးရှိသည်။

လက်သီးအရွယ် အလယ်အလတ်အဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်လုံးကို ကိုင်ထားရင်း လင်းထျန်းမင်သည် ၎င်းကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးနေသည်။ သူ၏မျက်နှာတွင် လွှတ်မချချင်သည့် အမူအရာပေါ်လွင်နေသည်။

မျက်မြင်အားဖြင့် ဤ အလယ်အလတ်အဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးသည် ပုံမှန် အဆင့်နိမ့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုကြီးပြီး ပိုမိုကြွယ်ဝသန့်စင်သော စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများသည် အသုံးအများဆုံး ငွေကြေးဖြစ်သည်။ အဆင့်နိမ့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာမှ အလယ်အလတ်အဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်လုံးနှင့် လဲလှယ်နိုင်ပြီး ထိုနည်းအတိုင်း အလယ်အလတ်အဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာမှ အရည်အသွေးမြင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတစ်လုံးရရှိနိုင်သော်လည်း ပုံမှန်အားဖြင့် မည်သူမျှ လဲလှယ်ရန် ဆန္ဒမရှိကြပေ။

အဆင့်နိမ့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ မှာ အလွန်အဖြစ်များပြီး ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် အသုံးပြုကြသော်လည်း အလယ်အလတ်အဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ မှာမူ များစွာရှားပါးသည်။ အလယ်အလတ်အဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ကို ဖွဲ့စည်းမှုများ လည်ပတ်မှုအတွက် လိုအပ်သော စွမ်းအင်အရင်းအမြစ်အဖြစ် အသုံးပြုနိုင်ပြီး သူတို့၏ တည်ငြိမ်မှုကို များစွာ မြှင့်တင်ပေးသည်။ အချို့ စတုတ္ထအဆင့် မြို့ကြီးများတွင် အမြင့်ဆုံး စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ကိုပင် သူတို့၏ စွမ်းအင်အရင်းအမြစ်အဖြစ် အသုံးပြုသည်ဟု ဆိုကြသည်။

ထို့ကြောင့် အလယ်အလတ်အဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးနှင့် အထက်ရှိသော ကျောက်တုံးများသည် မဟာဗျူဟာမြောက် အရင်းအမြစ်သိုလှောင်မှုအဖြစ် ဆောင်ရွက်နိုင်ပြီး ရွှေနဂါးတည်ဆောက်ခြင်း ကျင့်ကြံသူများရှိသည့် အင်အားစုများပင် သူတို့ကို လွယ်လွယ်ကူကူ ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားမည်မဟုတ်ပေ။

အလယ်အလတ်အဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး လေးဆယ့်ငါးလုံးသည် အဆင့်နိမ့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးလေးထောင့်ငါးရာ တန်ဖိုးရှိသည်။ ထို့အပြင် ကျန်ရှိသည့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ခြောက်သောင်းနှင့်ဆိုလျှင် ၎င်းသည် အမှန်တကယ် ကြီးမားလှသော ကံကောင်းခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

“ကျင်းမိသားစုက တကယ်ကို ချမ်းသာတာပဲ…”

သက်ပြင်းချပြီးနောက် လင်းထျန်းမင်သည် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအားလုံးကို သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ စုဆောင်းကာ လင်းရှီလုအား ပေးအပ်လိုက်သည်။

နာရီဝက်ကြာပြီးနောက် နှစ်ဦးသားသည် ကျန်ရှိသော ကျောက်ခန်းများကို ရှာဖွေပြီးစီးကာ လှိုဏ်ဂူထဲမှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူတို့၏မျက်နှာများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ရဲရဲနီနေပြီး သူတို့၏နှလုံးသားများမှာ မြင်းတစ်သောင်း ခုန်ပေါက်နေသကဲ့သို့ တဒုန်းဒုန်းခုန်နေခဲ့သည်။ ကျွမ်းကျင်ပြီး အတွေ့အကြုံများစွာရှိသော လင်းရှီလုပင်လျှင် ထိုသို့သော ကြီးမားသည့် ပိုင်ဆိုင်မှုပမာဏကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ရသောအခါ သူ၏နှလုံးခုန်နှုန်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်အောင် ခုန်နေခဲ့ပြီး သူတို့နှစ်ဦး၏ ပါးစပ်များမှာ ဝမ်းသာလွန်း၍ ကောက်နေလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ရရှိသည့် ပစ္စည်းများမှာ အမှန်တကယ်ပင် များပြားလှသည်။ ကျင်းမိသားစု၏ နှစ်ထောင်ချီ စုဆောင်းထားသော ပိုင်ဆိုင်မှုများကို လုံးဝရှင်းလင်းခဲ့ရာ ဘာတစ်ခုမှ မချန်ထားခဲ့ပေ။ ရတနာသိုလှောင်ရုံနှစ်ခုမှ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးသက်သက်ပင် ရှစ်သောင်းနီးပါး ရရှိခဲ့ပြီး ဆေးလုံးနှင့် အဆောင်များကဲ့သို့သော အရင်းအမြစ်များမှာမူ နက္ခတ္တဗေဒပမာဏပင် ရှိကောင်းရှိနိုင်ပါသည်။

ရွှင်ပြသော မျက်နှာဖြင့် နှစ်ဦးသား ထွက်လာခဲ့ပြီး မကြာမီပင် လင်းရှင်းကျီနှင့် လင်းရှင်းရုန်တို့နှင့် ပူးပေါင်းကာ ခဏတာ စကားစမြည် ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။

လင်းရှင်းကျီသည်လည်း ခြံဝင်းတိုင်းကို စေ့စေ့စပ်စပ် ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း များများစားစား မရရှိခဲ့ပေ။ ကျင့်ကြံသူအနည်းငယ်သာ သူတို့၏ ရတနာများကို အိမ်များတွင် ထားခဲ့လေ့ရှိပြီး အရာအားလုံးနီးပါးကို ကိုယ်ပေါ်တွင် ဆောင်ထားလေ့ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူတို့သည် ပစ္စည်းအချို့ကို စုဆောင်းနိုင်ခဲ့ပြီး သိုလှောင်အိတ်နှစ်လုံး ပြည့်သွားခဲ့သည်။

လင်းရှီလုသည် သိုလှောင်အိတ်များကို မရေတွက်ဘဲ ယူသွားခဲ့သည်။ မိသားစုအတွက် ခွဲခြားပြီး ရေတွက်ရန် မျိုးနွယ်စုသို့ ပြန်ယူသွားရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။

စိတ်မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေသည့် နှစ်ဦးကို မြင်တွေ့ရသောအခါ လင်းရှင်းရုန်နှင့် သူ၏အဖော်တို့သည် အံ့သြမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ပေ။

လင်းရှီလုသည် သူတို့ရရှိခဲ့သည့် အကျိုးအမြတ်၏ အနည်းငယ်မျှကိုသာ ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့ရာ နှစ်ဦးသား အလွန်အံ့သြသွားကြသည်။

“အို ဘယ်လောက်တောင် စိတ်ပျက်စရာကောင်းလိုက်လဲ။ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆယ်ထောင်ကျော်လေးနဲ့ ဒီလိုပုံစံဖြစ်နေရလား”

လင်းရှီလုက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် လင်းရှင်းရုန်နှင့် သူ၏အဖော်တို့အား ဆက်လက်အာရုံမစိုက်တော့ပေ။

မကြာမီပင် သူတို့သည် တဖြည်းဖြည်း အေးဆေးတည်ငြိမ်လာခဲ့ကြသော်လည်း လင်းရှီလု၏ မျက်နှာမှာမူ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် လေးနက်သွားခဲ့သည်။

လော့ယွမ်ဈေးမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်မှာ လဝက်ခန့် ရှိပြီဖြစ်ပြီး ကျင်းမိသားစု၏ လှုပ်ရှားမှုများ သို့မဟုတ် အိမ်တွင်းအခြေအနေနှင့်ပတ်သက်၍ မည်သည့်သတင်းမှ မရရှိသေးခြင်းမှာ စိုးရိမ်စရာပင်။

လင်းရှီလု၏ မျှော်လင့်တောင့်တနေသည့် အမူအရာကို ကြည့်ရင်း လင်းထျန်းမင်နှင့် အခြားသူများက သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ အကြောင်းပြချက်အချို့ကို ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ကြသည်။

ယခု သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်များ ပြီးမြောက်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ကျင်းမိသားစု အောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ၊ မအောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ သူတို့ ဒီနေရာမှာ ဆက်နေလို့မရတော့ပေ။ မျိုးနွယ်စုနယ်မြေသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့ ဘဝလွတ်မြောက်ရေးအတွက် ပြန့်ကျဲထွက်ပြေးကြရတော့မည်ဖြစ်သည်။

လင်းထျန်းမင်က ဦးစွာစကားဆိုကာ လင်းရှီလုအား သူ၏ အတွေးအမြင်များကို မေးမြန်းလိုက်သည်။

“အကြီးအကဲဝူ ကျွန်တော်တို့ နောက်ဘာလုပ်သင့်လဲ။ ကျွန်တော်တို့ မျိုးနွယ်စုကို ပြန်သွားမလား။ ဒါမှမဟုတ် လော့ယွမ်ဈေးကို သွားမလား”

လင်းထျန်းမင်၏ မေးခွန်းကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ လင်းရှီလုသည် စိမ်းလန်းဝါးတောင်သို့ ပြန်သွားပြီး အခြေအနေကို စစ်ဆေးလိုသော်လည်း လင်းရှီခန်၏ ညွှန်ကြားချက်များနှင့် အစီအစဉ်များကို သတိရမိပြီး လင်းထျန်းမင်ကို အန္တရာယ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်ရန် သတ္တိမရှိချေ။ သူသည် ယခု ရှုပ်ထွေးနေပြီး ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

“မင်းတို့ အတွေးတွေကို မျှဝေကြပါ။ အတူတူ ဆွေးနွေးကြစို့”

လင်းရှီလု စကားပြောပြီးနောက် သူတို့ စတင်စဉ်းစားကြသည်။

ခဏအကြာတွင် ဆွေးနွေးမှုများမှတစ်ဆင့် သူတို့သည် မချေမငံဖြင့် သဘောတူညီချက်တစ်ခု ရရှိခဲ့သည်။

လင်းရှင်းရုန်နှင့် လင်းထျန်းမင်တို့သည် ကျင်းမိသားစု နယ်မြေအနီးတွင် ခေတ္တနေထိုင်ကာ လင်ထျန်းဟုန်နှင့် အခြားသူများနှင့် ပြန်လည်ဆုံဆည်းရန် အခွင့်အရေးယူကြမည်။

လင်းရှီလုနှင့် လင်းရှင်းကျီတို့သည် လော့ယွမ်ဈေးသို့ ဦးစွာပြန်သွားမည်။ ထိုနေရာရှိ လူအုပ်ကြီးနှင့် ရှုပ်ထွေးသော ပတ်ဝန်းကျင်က သူတို့အား အချက်အလက်အချို့ စုဆောင်းနိုင်စေလိမ့်မည်။

အခြေအနေက ခွင့်ပြုလျှင် လင်းရှီလုတစ်ယောက်တည်း စိမ်းလန်းဝါးတောင်သို့ တိတ်တဆိတ် ပြန်သွားမည်။ အမှန်တော့ ကျင်းမိသားစု၏ ခြိမ်းခြောက်မှုမှာ မပြီးဆုံးသေးဘဲ သူတို့ကို ခေါ်သွားခြင်းက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။ အန္တရာယ်ရှိလာပါက တစ်ဦးတည်းအတွက် ထွက်ပြေးနိုင်ခြေမှာ များစွာ ပိုမိုမြင့်မားသည်။

သူတို့၏ အစီအစဉ်များကို အပြီးသတ်ပြီးနောက် လင်းရှီလုသည် သိုလှောင်အိတ်အများအပြားကို ထုတ်ယူကာ လင်းရှင်းရုန်အား ပေးအပ်ခဲ့သည်။ သူသည် အဖွဲ့ကို ညွှန်ကြားချက်အချို့ ပေးပို့ခဲ့ပြီး အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။

အားလုံးစီစဉ်ပြီးသည်နှင့် လင်းရှီလုနှင့် လင်းရှင်းကျီတို့ မဆိုင်းမတွတော့ပေ။ သူတို့၏ ဓားများပေါ်သို့ တက်ကာ တောင်ဘက် လော့ယွမ်ဈေးသို့ ပျံသန်းသွားကြပြီး မကြာမီပင် ကောင်းကင်ယံတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

လင်းရှီလုနှင့် သူ၏အဖော် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း လင်းရှင်းရုန်က ပြောလိုက်သည်၊ “ထျန်းမင် ငါတို့လည်း သွားကြစို့”

“ဟုတ်…”

လင်းထျန်းမင် ပြန်ဖြေပြီးနောက် ခရမ်းရောင်ရွှေရောင်လင်းယုန်ကို လွှတ်ကာ သားရဲစိတ်ဝိညာဉ်ဆေးလုံး ကျွေးလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ခရမ်းရောင်ရွှေရောင်လင်းယုန်၏ ကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားပြီး မြောက်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။