မိစ္ဆာရတနာ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာခြင်း

အချိန်သည် မြစ်ရေကဲ့သို့စီးဆင်းနေပြီး လေးရက်တိုင်တိုင် တိတ်ဆိတ်စွာကုန်လွန်သွားသည်။

ကျင့်ယန်မြို့သို့ဦးတည်နေသော တောင်ပေါ်လမ်းတွင် ရထားတစ်စီး ရုတ်တရက်ပေါ်ထွက်လာသည်။

ရထားကိုမောင်းနှင်နေသူမှာ အရောင်အသွေးစုံလင်သောဝတ်စုံနှင့် ငွေဖြူရောင်ဆံပင်ရှည်နှင့် လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ၏နှုတ်ခမ်းများမှာ ကျဉ်းမြောင်းပြီး မျက်လုံးမှေးမှေးဖြင့် မြေခွေးတစ်ကောင်၏အသွင်အပြင်ကို ဆောင်နေသည်။

အာရုံစိုက်မိစေသောအရာမှာ သူ၏မျက်နှာ၊ ယင်ဓာတ်လွှမ်းပြီးမိန်းမဆန်သောအသွင်ရှိနေခြင်းပင်။ သူ၏အသားအရေမှာ ပေါင်ဒါအထူကြီးလိမ်းထားသကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေသည်။

ရထားနောက်တွင် လေးထောင့်သစ်သားအိမ်ငယ်လေးတစ်ခုရှိသည်။ ၎င်းမှာ လူတစ်ယောက်ဝင်ဆံ့ရန် အလွန်သေးငယ်သောကြောင့် ဝေါမဟုတ်ပေ။

၎င်းမှာ မြို့ထဲမှလမ်းများပေါ်ရှိ ဈေးသည်များသုံးသော သစ်သားတွန်းလှည်းငယ်များနှင့် အနည်းငယ်ဆင်တူသည်။

လူငယ်သည် ရထားကိုအေးအေးလူလူမောင်းနှင်နေပြီး ကျောက်ဆောင်ထူထပ်သောတောင်ပေါ်လမ်းတွင်ပင် ၎င်းမှာ အံဩဖွယ်ရာတည်ငြိမ်နေသည်။

ထူးဆန်းစွာပင် ရထားဘီးများမှ ရံဖန်ရံခါ ကျွိကျွိမြည်သံများထွက်ပေါ်နေပြီး သစ်သားအိမ်ငယ်လေးအတွင်းမှလည်း အဆက်မပြတ်အသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

တောင်ပေါ်လမ်းရှေ့တွင် လူသုံးဦးချဉ်းကပ်လာပြီး ထင်းခုတ်ထွက်လာသော ထင်းခုတ်သမားများဖြစ်ပုံရသည်။

ငွေရောင်ဆံပင်နှင့်လူငယ် မြင်းဇက်ကြိုးကိုမဆွဲသော်လည်း ရထားမှာရပ်တန့်သွားသည်။ သူပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်၊ "အစ်ကိုတို့၊ ဒီလမ်းအတိုင်းဆက်သွားရင် ကျင့်ယန်မြို့ကိုရောက်တာလား။"

ထင်းခုတ်သမားများ တစ်ခဏကြောင်သွားကြပြီး လူငယ်၏အသွင်အပြင်ကြောင့် အံ့ဩသွားကြသည်။ သူတို့ဤသို့ထူးထူးဆန်းဆန်းဝတ်စားထားသူကို တစ်ခါမျှမမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

သို့သော် သူတို့ထဲမှတစ်ဦးက ယဉ်ကျေးမှုအရ ပြန်ဖြေသည်၊ "ရှေ့ဆက်ပြီး မိုင်တစ်ရာလောက်သွားလိုက်ရင် ကျင့်ယန်မြို့ကိုတွေ့လိမ့်မယ်။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုတို့၊" ငွေရောင်ဆံပင်နှင့်လူငယ်က လက်အုပ်ချီကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

အခြားသိလိုစိတ်ပြင်းပြသောထင်းခုတ်သမားတစ်ဦးက မေးသည်၊ "ညီလေး၊ မင်းရဲ့အသွင်အပြင်နဲ့ဆိုရင် တော်တော်ထူးခြားတာပဲ။ ကျင့်ယန်မြို့မှာ ဘာသွားလုပ်မလို့လဲ။"

"ဟေ့၊ ကျွန်တော်က လှည့်လည်ဖျော်ဖြေသူတစ်ယောက်ပါ၊ နေရာအနှံ့ခရီးသွားနေတာ။ ကျင့်ယန်မြို့ကိုသွားပြီး မျက်လှည့်တချို့ပြပြီး ထမင်းတစ်နပ်ရှာစားချင်လို့ပါ။"

"ဒါက စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ကျွန်တော်တို့တောင်ထဲကိုထင်းခုတ်သွားရဦးမယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ကိုယ်တိုင် ကြည့်ချင်တာပေါ့၊" ထင်းခုတ်သမားတစ်ဦးက ပြုံးရင်းပြောလိုက်ပြီးနောက် သူ၏အဖော်နှစ်ဦးကို သူတို့လမ်းသူတို့ဆက်သွားရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

"မသွားကြပါနဲ့ဦး အစ်ကိုတို့။ တွေ့ဆုံခြင်းဆိုတာ ကံကြမ္မာပဲလေ။ ကျွန်တော်ဒီမှာ ခင်ဗျားတို့ကို တစ်ခုနှစ်ခုလောက်ပြရအောင်လား။" ငွေရောင်ဆံပင်နှင့်လူငယ်က ရုတ်တရက်ပြောလိုက်သည်။

ထင်းခုတ်သမားသုံးဦး အနေရခက်စွာတစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့တောင်ထဲသို့အလုပ်သွားရန် အလျင်လိုနေကြပြီး အစောပိုင်းကစကားပြောဆိုမှုမှာ ယဉ်ကျေးမှုအရသက်သက်သာဖြစ်သည်။ ဤသူက ဘယ်လိုလုပ်အလေးအနက်ထားလိုက်ရသနည်း။

"အချိန်အများကြီးမကြာပါဘူး၊" လူငယ်က ထပ်ပြောသည်။

ထင်းခုတ်သမားများ၏ခေါင်းဆောင် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောသည်၊ "ကောင်းပြီလေ ညီလေး၊ လာစမ်းပါ။ မင်းမှာဘာတွေရှိလဲ ကြည့်ကြရအောင်။"

လူငယ် ရထားပေါ်မှဆင်းလိုက်ပြီး သူ၏ပါးစပ်ထောင့်များ အပေါ်သို့ကွေးတက်သွားသည်။ ကွဲထွက်သွားသောထောင့်ချိုးမှာ အတော်အတန်ခြိမ်းခြောက်ဖွယ်ကောင်းသော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူနောက်လှည့်ထားသောကြောင့် ထင်းခုတ်သမားသုံးဦး သတိမပြုမိခဲ့ပေ၊ သို့မဟုတ်ပါက သူတို့တစ်စုံတစ်ခုပုံမှန်မဟုတ်ကြောင်း တွေ့ရှိသွားပေလိမ့်မည်။

ဖြောင်း၊ ဖြောင်း။

လက်ခုပ်တီးသံကြည်လင်စွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ သစ်သားအိမ်ငယ်လေးပေါ်တွင် တံခါးငယ်တစ်ခုပေါ်လာပြီး ဘေးသို့ပွင့်ထွက်သွားရာ အတွင်းပိုင်းမှာမည်းနက်နေပြီး ကြည့်ရှုရန်ခက်ခဲလှသည်။

ထို့နောက် လူငယ်၏ညာလက် ဆန့်တန်းထွက်လာပြီး အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပိုးစုန်းကြူးကောင်လေးကဲ့သို့ သစ်သားအိမ်ငယ်လေးထဲသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားသည်။

မြင်ကွင်းမှာ လင်းထိန်လာပြီး သစ်သားအိမ်ငယ်လေးအတွင်း၌ ပစ္စည်းအသေးအမွှားလေးများစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။

မြူခိုးဖုံးလွှမ်းနေသော လှပသောမျက်နှာတစ်ခု၊ လူမျက်နှာပါသောမီးလျှံဘီးတစ်ခု၊ နှင့် ခုန်ပေါက်ရယ်မောနေသောလူခေါင်းငါးလုံး။

တစ္ဆေမျက်နှာပါမီးပုံးများ၊ ချွန်ထက်သောအရိုးဆူးများနှင့်မျက်လုံးများမီးပွင့်နေသောအမည်းရောင်မြင်းတစ်ကောင်၊ နှင့် အသွေးအသားမရှိသောအရိုးစုတစ်ခု။

ဤသည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ တစ္ဆေတစ်ရာပုံရိပ်များ၊ လှုပ်ရှားနေသောတစ္ဆေတစ်ရာပုံရိပ်များပင်တည်း။

"ကောင်းလိုက်တာ။" ထင်းခုတ်သမားသုံးဦး လက်ခုပ်တီးကာ ထောက်ခံအားပေးကြသည်။ ဤနည်းလမ်းမှာ အမှန်ပင်အသစ်အဆန်းဖြစ်ပြီး စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းလှသည်။

ခဏတာကြည့်ရှုပြီးနောက် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူကပြောသည်၊ "ညီလေး၊ မင်းရဲ့ဒီအရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင် ကျင့်ယန်မြို့မှာ သေချာပေါက်နာမည်ကြီးသွားမှာပဲ။ ညဉ့်နက်နေပြီ၊ ငါတို့အရင်တောင်ထဲကိုထင်းခုတ်သွားလိုက်ဦးမယ်။ နောက်မှတွေ့ကြတာပေါ့။"

လူသုံးဦး ထွက်ခွာမည်အပြုတွင် လူငယ်တစ်ဦးက သူတို့ကိုတားဆီးလိုက်သည်။ "အစ်ကိုတို့၊ ခဏစောင့်ပါဦး။ သိုင်းလောကမှာ ထုံးစံတစ်ခုရှိတယ်။ ဖျော်ဖြေမှုတစ်ခုကြည့်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ငွေရှိတဲ့သူက ငွေကြေးဖြင့်ကူညီနိုင်ပြီး ငွေမရှိတဲ့သူက အားပေးနှစ်သက်လို့ရတယ်။"

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ အခြားသူများ၏မျက်နှာအမူအရာများ မနှစ်မြို့ဖွယ်ဖြစ်သွားကြသည်။ "လူငယ်၊ ဒါကနည်းနည်းအကျိုးအကြောင်းမဆီလျော်ဘူး။ မင်းငါတို့ကိုမင်းရဲ့ဖျော်ဖြေမှုကို အတင်းအကျပ်ကြည့်ခိုင်းပြီးတော့ အခုပိုက်ဆံပါတောင်းနေသေးတာလား။"

"ပိုက်ဆံမရှိဘူး ဟုတ်လား။" မျက်လုံးမှေးမှေးနှင့်လူငယ် ဖြည်းညှင်းစွာမျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ "ဒါဆို တစ်ယောက်ယောက်ကို ချန်ထားခဲ့။"

ရုတ်တရက် လူသုံးဦး ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ လူငယ်၏မျက်လုံးများတွင် သူငယ်အိမ်များမရှိဘဲ ထူးဆန်းသောသွေးနီရောင်အစင်းကြောင်းများသာ ရှိနေသည်။

ထိုနှင့်တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ရထားဘီးများမှမီးတောက်များထွက်ပေါ်လာပြီး မျက်နှာများအဖြစ်ဖွဲ့စည်းကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ရယ်သံများ ထုတ်လွှင့်နေသည်။

မူလကအမည်းရောင်ဖြစ်သောစီးတော်မြင်းမှာ အမွေးများဆုံးရှုံးသွားပြီး အသားများညှိုးခြောက်ကာ အရိုးများထိုးထွက်လာပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ အစိမ်းရောင်မီးတောက်များဖြင့် တောက်လောင်နေသည်။

ဤအရာနှစ်ခုမှာ အစောပိုင်းကတစ္ဆေတစ်ရာပုံကားချပ်တွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်များနှင့် ရှင်းလင်းစွာပင်တူညီနေသည်။

"မိစ္ဆာတွေပဲ။" သုံးဦးသား တုန်လှုပ်စွာအော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး အလျင်အမြန်ထွက်ပြေးကြတော့သည်။

သို့သော် ဧရာမအရိုးလက်သည်းတစ်ခု သစ်သားအိမ်ငယ်လေးမှထွက်ပေါ်လာပြီး သုံးဦးလုံးကိုအတွင်းသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။

ကျွိခနဲအသံနှင့်အတူ သစ်သားတံခါးပိတ်သွားပြီး အရာအားလုံးငြိမ်သက်သွားသည်။

ငွေရောင်ဆံပင်နှင့်လူငယ် ရထားပေါ်သို့တက်လိုက်ပြီး ညည်းညူသည်၊ "အဲ့ဒီတစ္ဆေဗောဓိသတ်ကောင်က ငါ့ကိုချန်ကွေအတွက် ခိုင်းတာလုပ်ပေးစေချင်နေသေးတယ်။"

ဤငွေရောင်ဆံပင်နှင့်လူငယ်မှာ ယောင်ဇန်းမှလွဲ၍ အခြားမည်သူမျှမဟုတ်ပေ။

ဘောင်ယိထန်ဆေးခန်းမကြီးအဝင်ဝတွင် မြို့သူမြို့သားများ သမားတော်ချင်ပြန်ရောက်ပြီဖြစ်ကြောင်းကြားသိရသဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ်တန်းရှည်ကြီး ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်တွင်စာအုပ်များဖတ်ရှုခြင်းအပြင် အားလပ်ချိန်များတွင်ဆေးကုသခြင်းနှင့် စာပေချီစုဆောင်းခြင်းမှာ ချင်ဖုန်း၏နေ့စဉ်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

"သမားတော်ချင်၊ ကျွန်တော်ဆီးသွားတဲ့အခါ အမြဲတမ်းအားနည်းသလိုခံစားရပြီး ဆီးသွားချင်ပေမယ့် မသွားနိုင်ဘူးဖြစ်နေတယ်၊" လူတစ်ယောက်က ရှက်ရွံ့စွာဝန်ခံသည်။

"ခင်ဗျားမှာ ကျောက်ကပ်ယန်ဓာတ်အားနည်းခြင်းရှိနေပြီး စင်ကြယ်သောယန်ဓာတ်နိမ့်ကျကာ ရေနှင့်အစိုဓာတ်ကိုပြောင်းလဲသယ်ဆောင်နိုင်စွမ်းမရှိဘဲ ချီစွမ်းအင်ပြောင်းလဲမှုအားနည်းနေတာပါ၊" သမားတော်ချင်က အသံတိုးညှင်းစွာပြန်ဖြေသည်။

"ဆေးရည်ကျိုချက်ဖို့အတွက် ဂျင်းခြောက်၊ ဖူလင်မှို၊ နွယ်ချိုဖုတ်၊ သစ်ကြံပိုးခေါက်၊ နဲ့ ပိုင်ကျူးတို့ကိုယူပါ။ သူတို့ကိုရေနဲ့တစ်နာရီကြာကျိုချက်ပြီး မနက်နဲ့ညမှာသောက်ပါ။ ဒါတွေက ဆေးဖက်ဝင်အပင်တစ်ခုစီအတွက် လိုအပ်တဲ့တိကျတဲ့ပမာဏတွေပဲ။ နောက်ဖေးကိုသွားပြီး သမားတော်ကြီးဆောင်းဆီမှာ ဆေးညွှန်းတောင်းလိုက်ပါ၊" ချင်ဖုန်း စာရွက်ဖြူတစ်ရွက်ကိုကမ်းပေးလိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ "နောက်တစ်ယောက်။"

"သမားတော်ချင်၊ ကျွန်မမကြာခဏဗိုက်အောင့်ပြီး ချမ်းတုန်ကာ လက်ခြေတွေအေးစက်နေတတ်တယ်။ တစ်ခါတစ်လေ ကျွန်မရဲ့ဓမ္မတာစက်ဝန်းက ပုံမှန်ထက်နောက်ကျတတ်တယ်၊" ဆွဲဆောင်မှုရှိသောအမျိုးသမီးတစ်ဦး နားရွက်မှဆံပင်မျှင်များကိုသပ်တင်ရင်း ဟန်ပန်ပါပါပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားရဲ့ရောဂါလက္ခဏာတွေက သားအိမ်အအေးဓာတ်လွန်ကဲခြင်းကို ညွှန်ပြနေတယ်။ ကျွန်တော်ခင်ဗျားကိုဆေးညွှန်းတစ်ခုပေးလိုက်မယ်။ နောက်ဖေးကိုသွားပြီးဆေးပင်တွေယူ၊ အစာစားပြီးနာရီဝက်အကြာမှာသောက်ပါ၊ သုံးရက်အတွင်းရလဒ်တွေ့ရပါလိမ့်မယ်၊" ချင်ဖုန်း ဆေးညွှန်းရေးမည်အပြုတွင်ရှိနေသည်။

ဆွဲဆောင်မှုရှိသောအမျိုးသမီး နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်၊ "သမားတော်ချင်၊ ကျွန်မဆေးမသောက်လို့မရဘူးလား။ ကျွန်မခါးမှာစိုးလို့ပါ။ ဒါ့အပြင် သားအိမ်အအေးဓာတ်လွန်ကဲခြင်းရောဂါလက္ခဏာတွေကို နှိပ်နယ်ကုသခြင်းနဲ့ ကုသလို့ရတယ်လို့ကြားမိတယ်။ သမားတော်ချင် အဲ့ဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီးသိများသိပါသလား။"

ဟင်

ချင်ဖုန်း တစ်ခုခုမှားနေသည်ကို ခံစားမိလိုက်သည်။ သူမော့ကြည့်လိုက်ရာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသောအမျိုးသမီး သူ့ကိုချစ်ခင်ကြင်နာသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မမလေး၊ ကျွန်တော့်ကိုအဲ့ဒီလိုမကြည့်ပါနဲ့၊ ခင်ဗျားအကြည့်က ကျွန်တော့်ကိုစားတော့မလိုပဲ။

ထိုအချိန်တွင် ဘေးမှအေးစက်သောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်၊

"ငါ့သခင်အလုပ်များနေတယ်။ မင်းဆေးမသောက်ချင်ဘူးဆိုရင် တခြားနေရာမှာကုသလို့ရတယ်။"

အမျိုးသမီး ခေါင်းလှည့်လိုက်ရာ သူမ၏ရေခဲတမျှအေးစက်သောမျက်နှာနှင့် လန်နင်ရွှမ်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ သူမဆေးညွှန်းကိုယူပြီး အလျင်အမြန်ထွက်ခွာသွားသည်။

တကယ်တော့ ငါနှိပ်နယ်ကုသနည်းတချို့ နည်းနည်းသိတယ်၊ ချင်ဖုန်း စိတ်ထဲတွင်တွေးလိုက်ပြီး ခေါ်လိုက်သည်၊

"နောက်တစ်ယောက်။"

ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ လူနာတန်းမှာ လျော့နည်းသွားခြင်းမရှိပေ။ ချင်ဖုန်း ယနေ့စောစောပြီးဆုံးလိုသောကြောင့် ဆေးခန်းမကြီးထဲသို့အော်ဟစ်ပြောလိုက်သည်၊

"သမားတော်ကြီးဆောင်း၊ ကျွန်တော့်မှာလုပ်စရာတစ်ခုခုရှိလို့ သွားတော့မယ်။ ကျန်နေတဲ့လူနာတွေကို ကျေးဇူးပြုပြီးဂရုစိုက်ပေးပါ။"

သမားတော်ကြီးဆောင်း ခေါင်းပြူထွက်လာပြီး တစ်ချက်ကြည့်ကာ သူဘယ်လောက်တိုင်ပင်ဆွေးနွေးခရနိုင်မလဲဆိုတာကို တွေးတောလိုက်သည်။ သူအလျင်အမြန်သဘောတူလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းနှင့်လန်နင်ရွှမ် ထွက်ခွာသွားပြီးမကြာမီမှာပင် သမားတော်ကြီးဆောင်း သူ၏ခန်းမဆောင်ကိုစီစဉ်ပြီးနောက် အပြင်သို့ထွက်လာခဲ့သည်။

သို့သော် သူအပြင်ထွက်လာသောအခါ ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်သွားသည်။

လူတွေအားလုံးဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။ ခုနကလမ်းမပေါ်အထိ တန်းစီနေကြတာလေ။ အခုတော့ လူငယ်တစ်ယောက်ပဲကျန်တော့တယ်။

"အင်းလေ၊ ငါ့ဆေးပညာစွမ်းရည်က တခြားသူတွေလောက်မကောင်းဘူး၊ ဘယ်သူ့ကိုမှအပြစ်တင်လို့မဖြစ်ဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ ငါ့ကိုယုံကြည်တဲ့လူနာတစ်ယောက်တော့ ရှိနေသေးတာပဲ၊" သမားတော်ကြီးဆောင်း မိမိကိုယ်ကိုနှစ်သိမ့်လိုက်ပြီး မေးသည်၊

"လူငယ်၊ မင်းဘာဖြစ်နေတာလဲ။"

လူငယ် ခေါင်းကုတ်လိုက်ပြီး ပြုံးကာမေးသည်၊ "သမားတော်ချင် မနက်ဖြန်ဘယ်အချိန်လောက် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးမှုအတွက် အချိန်ရနိုင်မလဲလို့ မေးခွင့်ရှိမလားခင်ဗျာ။"