လန်နင်ရွှမ်၏ အတွေးများ ပျံ့လွင့်နေသည်

ချင်ဖုန်းနှင့်လန်နင်ရွှမ်တို့ မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်ဆီသို့ လျှောက်သွားနေကြသည်။ ရုတ်တရက် လန်နင်ရွှမ်က ပြောလိုက်သည်၊ "မတ်တော်၊ ရှင်က အိမ်ထောင်ရှိတဲ့ယောက်ျားတစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီ။ အပြင်မှာရှိနေတဲ့အခါ တခြားမိန်းမတွေနဲ့ နည်းနည်းအကွာအဝေးထားသင့်တယ်။"

"အစ်မလန်က ခုနကဆေးကုဖို့လာတဲ့မိန်းမကို ရည်ညွှန်းနေတာလား။" ချင်ဖုန်း တခစ်ခစ်ရယ်လိုက်သည်၊ "ကျွန်တော်အရင်ကပြောခဲ့တယ်လေ၊ သမားတော်တစ်ယောက်ရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ ယောက်ျားမိန်းမဆိုတာ ခွဲခြားမှုမရှိဘူး။ ကုသမှုခံယူဖို့လာသမျှကာလပတ်လုံး သူတို့အားလုံး ကျွန်တော့်အတွက်အတူတူပါပဲ။"

"ကျွန်မက သခင်လေးရဲ့အကျင့်စာရိတ္တကို သဘာဝအတိုင်းယုံကြည်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မသမာတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိတဲ့အဲ့ဒီမိန်းမတွေက သခင်လေးနဲ့နီးစပ်ဖို့ အခွင့်အရေးကိုအခွင့်ကောင်းယူသွားမှာ စိုးရိမ်မိတယ်၊" လန်နင်ရွှမ်က ပြောလိုက်ရင်း သားအိမ်အအေးဓာတ်လွှမ်းသောကိုယ်ခန္ဓာသဘာဝရှိသည့်မိန်းမကိုမဟုတ်ဘဲ အမည်းရောင်ပဝါနှင့်အမျိုးသမီး၊ ကန်းဖေးလန်ကို စဉ်းစားနေမိသည်။

သားအိမ်အအေးဓာတ်လွှမ်းသောမိန်းမမှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော်လည်း သူမ သို့မဟုတ် သူမ၏သခင်မလေးအတွက် ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်စုံတစ်ရာမရှိပေ။

သို့သော် ကန်းဖေးလန်၏စိတ်နေစိတ်ထားမှာ လုံးဝကွဲပြားသည်။ သူမ၏မျက်နှာကိုပဝါဖြင့်ဖုံးအုပ်ထားသည့်တိုင် တစ်ဝက်ပေါ်နေသောမျက်နှာမှာ စိတ်ကူးဉာဏ်ကိုလှုံ့ဆော်ပေးပြီး သူမ၏အားကောင်းသွယ်လျသောခြေတံရှည်များမှာ ပြောဖွယ်ရာမရှိတော့ပေ။

လန်နင်ရွှမ် အောက်သို့တစ်ချက်ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏နှစ်ပေါင်းများစွာသိုင်းပညာလေ့ကျင့်ခဲ့သည့်တိုင် သူမ၏ခြေထောက်များမှာ ကန်းဖေးလန်လောက် အထင်ကြီးဖွယ်မကောင်းပေ။

လန်နင်ရွှမ် ကန်းဖေးလန်ထက်သာလွန်သည်ဟု သူမသေချာသည့်တစ်ခုတည်းသောအပိုင်းမှာ အဝတ်ကြမ်းဖြင့်ပတ်တီးစည်းထားသော သူမ၏ရင်ဘတ်ပင်။

ရုတ်တရက် သူမ၏မျက်နှာ အနည်းငယ်နီမြန်းသွားသည်။

ငါဘာတွေစဉ်းစားနေတာလဲ။ ဘာဖြစ်လို့ငါ့ကိုယ်ငါ အစ်မကန်းနဲ့ နှိုင်းယှဉ်နေရတာလဲ။

ငါရူးနေပြီဖြစ်ရမယ်။

"အစ်မလန်၊ မင်းကိုယ်မင်း ယုံကြည်မှုနည်းနေတာပဲ။ မင်းလိုအလှတစ်ယောက် ငါ့ဘေးမှာရှိနေမှတော့ အဲ့ဒီသာမန်အလှအပမျှသာရှိတဲ့မိန်းမတွေ ငါ့အနားကိုပေါ့ပေါ့တန်တန်ချဉ်းကပ်ရဲမှာမဟုတ်ဘူး။ အစ်မလန်ရဲ့အသွင်အပြင်ကို ဒီလောက်မကြာခဏမြင်တွေ့နေရတော့ သာမန်မိန်းမတွေ ငါ့မျက်စိထဲမှာမရှိတော့ဘူး၊" ချင်ဖုန်းက ပေါ့ပေါ့တန်တန်မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

ဖြောင်း။

ဤသည်ကိုကြားလျှင် လန်နင်ရွှမ်၏မျက်နှာ ချက်ချင်းနီမြန်းသွားသည်။

ဘာဖြစ်လို့ သခင်လေးက ဒီစကားတွေပြောရတာလဲ။ သူငါ့ကိုလှတယ်လို့ထင်နေတာလား။ သူတခြားမိန်းမတွေကို ဆွဲဆောင်မှုမရှိဘူးလို့ထင်ပြီး ငါ့ကိုစိတ်ဝင်စားနေတာလား။

လန်နင်ရွှမ်၏နှလုံးသား ဒုန်းဆိုင်းခုန်နေသည်။ သူမ၏သခင်မလေးနှင့်အတူ သိုင်းပညာလေ့ကျင့်ရင်းကြီးပြင်းလာခဲ့ရာ သူမယောက်ျားများနှင့်ထိတွေ့ဆက်ဆံမှုနည်းပါးပြီး အတော်အတန်အတွေ့အကြုံနည်းပါးသည်။ သူမဤသို့သောချီးကျူးစကားများကို အရင်ကတစ်ခါမျှမကြားဖူးခဲ့ပေ။

အနည်းငယ်မူးဝေနေသလိုခံစားနေရပြီး အတန်ကြာတိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် လန်နင်ရွှမ် စိတ်မသက်မသာဖြင့်မေးသည်၊ "ဒါဆို အစ်မကန်းက သခင်လေးရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ သာမန်မိန်းမတစ်ယောက်ပဲလား။"

ချင်ဖုန်း လန့်သွားပြီး မည်သို့ပြန်ဖြေရမည်မသိဖြစ်သွားသည်။

အစ်မကန်းက သေချာပေါက်သာမန်မိန်းမတစ်ယောက်မဟုတ်၊ သူမက တစ်ဘဝစာမက်မောစရာခြေတံအလှပိုင်ရှင်ဖြစ်ပြီး သူ့ကိုနှစ်ရာပေါင်းများစွာကြိုးစားရုန်းကန်ရခြင်းမှ သက်သာစေမည့်သူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤစကားလုံးများကို အသံကျယ်ကျယ်ပြော၍မဖြစ်ပေ။

ချွေးစေးတစ်စက် သူ၏နဖူးပေါ်မှလျှောကျလာပြီး ချင်ဖုန်း၏ဦးနှောက်မှာ အသင့်တော်ဆုံးစကားလုံးများကို အသည်းအသန်ရှာဖွေနေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့ ဘာမှမပြောတော့တာလဲ။ အစ်မကန်းက သိပ်အရေးမပါဘူးလား။" လန်နင်ရွှမ် ဆက်လက်ဖိအားပေးမေးလိုက်သည်။

ဒီနေ့အစ်မလန် ထူးဆန်းနေပါလား၊ သူမငါ့ကိုထောင့်ပိတ်ဖိအားပေးနေပုံပဲ။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ချင်ဖုန်း၏လက်ဖဝါးများ ချွေးစေးများပြန်နေသည်။

ရုတ်တရက် လမ်းဘေးမှဈေးသည်များ၏အော်ဟစ်သံများ သူတို့နားထဲတွင်ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

ချင်ဖုန်း အသံလာရာဘက်သို့လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သကြားရုပ်များပြုလုပ်နေသော ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ ဆိုင်ရှင်မှာ အဘိုးကြီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး တုတ်ချောင်းငယ်နှစ်ချောင်းကိုကိုင်ကာ အပူပေးထားသောကိရိယာပေါ်တွင် ရွှေရောင်သကြားမလိုင်ကိုမွှေနှောက်ရင်း ပုံသဏ္ဌာန်အမျိုးမျိုး အဆက်မပြတ်ပြောင်းလဲနေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှလူအုပ်ကြီး အားပေးအော်ဟစ်နေကြသည်။

"နည်းလမ်းတစ်ခုတော့ရှိတယ်။"

ချင်ဖုန်း၏မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ "ဟေ။ ဟိုမှာသကြားရုပ်တွေရောင်းနေတာပဲ။ အစ်မလန်၊ ကျွန်တော်မင်းကို သကြားရုပ်တချို့ဝယ်ကျွေးလို့ရမလား။"

လန်နင်ရွှမ်မှာ အရင်ကိစ္စကိုစဉ်းစားနေဆဲဖြစ်ပြီး တုံ့ပြန်ရန်အချိန်မရသေးပေ။ သူမနောက်တစ်ကြိမ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ချင်ဖုန်း သကြားရုပ်ဆိုင်သို့ ပြေးသွားနှင့်ပြီဖြစ်သည်။

"အဘိုး၊ ဒီသကြားရုပ်တွေ ဘယ်လောက်လဲ။" ချင်ဖုန်း ကောင်းမွန်စွာပုံဖော်ထားသောသကြားရုပ်များကို အကဲဖြတ်လိုက်သည် -- လိပ်ပြာများ၊ ကြက်ဖများ၊ ဘူးသီးပုံများ၊ နှင့် အကောင်းဆုံးမှာ လန်းဆန်းတက်ကြွသောမြင်းတစ်ကောင်ဖြစ်သည်။

များသောအားဖြင့် ကလေးများကြိုက်နှစ်သက်သောအရာများဖြစ်သည်။

အဘိုးကြီး ဈေးနှုန်းတစ်ခုပြောလိုက်သည်။ ၎င်းမှာစီးပွားရေးငယ်လေးတစ်ခုဖြစ်သောကြောင့် ပစ္စည်းများမှာ သဘာဝအတိုင်းဈေးမကြီးပေ။ ပစ္စည်းအများဆုံးအသုံးပြုထားသောမြင်းပင်လျှင် ကြေးပြားငါးပြား သို့မဟုတ် ခြောက်ပြားမျှသာဖြစ်သည်။

လန်နင်ရွှမ် သူ့နောက်သို့လိုက်လာသည်ကိုမြင်လျှင် ချင်ဖုန်း သူမအရင်အကြောင်းအရာကိုနောက်တစ်ကြိမ်ထုတ်ဖော်ပြောမည်ကိုစိုးရိမ်သောကြောင့် အလျင်အမြန်မေးလိုက်သည်၊ "အဘိုး၊ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်စမ်းလုပ်ကြည့်လို့ရမလား။"

အဘိုးကြီး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေသောမျက်နှာအမူအရာပြလိုက်သည်။ သူ၏ရှေ့မှဤရုပ်ချောလူငယ် ကျွမ်းကျင်မှုမရှိဘဲ သူ၏သကြားမလိုင်များကို ဖြုန်းတီးပစ်မည်ကို သူစိုးရိမ်နေသည်။

များများစားစားမပြောဘဲ ချင်ဖုန်း ချက်ချင်းပင်ငွေအကြွေစေ့တစ်စေ့ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီးလုပ်ပါဗျာ။" အဘိုးကြီး အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။ ငွေလက်ခံရရှိပြီးနောက် သူအလျင်အမြန် ချင်ဖုန်းအတွက်လမ်းဖယ်ပေးလိုက်သည်။

ကြည့်ရှုနေသူများ သိလိုစိတ်ပြင်းပြလာပြီး ဤရုပ်ချောလူငယ် မည်သို့သောသကြားရုပ်မျိုးပြုလုပ်နိုင်မည်ကို ကြည့်ရှုရန်ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ သူတို့ထဲမှအများစုမှာ ချင်ဖုန်း လူရယ်စရာဖြစ်သွားသည်ကို မျှော်လင့်နေကြသည်။

ချင်ဖုန်း ဤအစီအစဉ်ကို အစ်မလန်၏ပါးစပ်ပိတ်ရန်သာ ကြံစည်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယခု လူတိုင်းဝန်းရံနေသောအခါ သူအနည်းငယ်မသေမချာဖြစ်နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူအရင်ကသကြားရုပ်များ တစ်ခါမျှမပြုလုပ်ဖူးခဲ့ပေ။

ခဏတာတုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် ချင်ဖုန်း၏စိတ်ထဲတွင် ဉာဏ်အလင်းတစ်ချက်လက်ခနဲဖြစ်သွားသည်။ သူအသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး တုတ်ချောင်းငယ်နှစ်ချောင်းကိုကောက်ယူကာ သကြားမလိုင်ထဲသို့နှစ်လိုက်ပြီး ပူနေသောသံပြားပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာရွှေ့လျားလိုက်သည်။

အစပိုင်းတွင် ပုံသဏ္ဌာန်မှာမထင်ရှားဘဲ ကြည့်ရှုနေသူများ လှောင်ပြောင်စပြုလာကြသည်။ အဘိုးကြီးမှာမူ ခေါင်းခါနေသည်။

လန်နင်ရွှမ် အနည်းငယ်မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏သခင်လေး အထင်သေးခံနေရသည်ကိုမြင်ရခြင်းက သူမကိုအလွန်မသက်မသာဖြစ်စေသည်။

သို့သော် ချင်ဖုန်း၏လက်လှုပ်ရှားမှုများ မြန်ဆန်လာသည်နှင့်အမျှ သကြားရုပ်၏ပုံသဏ္ဌာန် တဖြည်းဖြည်းပေါ်ထွက်လာသည်။

အဘိုးကြီး မျက်လုံးပြူးကျယ်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှအံ့ဩတကြီးအာမေဋိတ်သံများ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

သကြားရုပ်၏ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ရှင်းလင်းစွာပင် အသက်ဝင်လှသောအလှမယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အနီးအနားမှဓားကိုင်ထားသောအပြာရောင်ဝတ်အမျိုးသမီး -- လန်နင်ရွှမ်နှင့် အလွန်ဆင်တူနေသည်။

အမှန်ပင်၊ ဤသကြားရုပ်မှာ လန်နင်ရွှမ်မှလွဲ၍ အခြားမည်သူမျှမဟုတ်ပေ။

ချင်ဖုန်း ကောင်းမွန်စွာပြုလုပ်ပြီးသောသကြားရုပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ပြောသည်၊ "မင်းချင်အိမ်တော်မှာ ဒီလောက်ကြာကြာနေခဲ့တာ၊ ငါမင်းကိုဘာလက်ဆောင်မှမပေးခဲ့ရဘူး။ ဒီသကြားရုပ်ကိုယူလိုက်ပါ။"

လန်နင်ရွှမ် သကြားရုပ်ကိုယူလိုက်ပြီး ၎င်း၏နူးညံ့သိမ်မွေ့သောပုံသဏ္ဌာန်ကြောင့် ဆွဲဆောင်ခြင်းခံလိုက်ရသည်။ သူမ၏လှပသောမျက်လုံးများ ၎င်းအပေါ်တွင်စွဲလမ်းနေပြီး သူမသကြားရုပ်ကိုပါးစပ်ထဲသို့မထည့်ရသေးသော်လည်း သူမ၏နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ချိုမြိန်မှုဖြင့်ပြည့်နှက်နေသည်။

"အရသာဘယ်လိုနေလဲ။" ချင်ဖုန်း ပြုံးပြီးမေးလိုက်သည်။

ဤသို့သောလက်ဆောင်ကိုတန်ဖိုးထားသောကြောင့် လန်နင်ရွှမ် စားသုံးရန်မဝံ့ရဲပေ။ သူမသူမ၏သိုလှောင်ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကိုထုတ်ယူပြီး သကြားရုပ်ကိုသိမ်းဆည်းလိုက်ကာ တိုးညှင်းစွာပြောသည်၊ "ကျွန်မပြန်ရောက်မှ နောက်မှစားလိုက်ပါ့မယ်။"

သူမထိုသို့ပြောလိုက်သော်လည်း သကြားရုပ်ကိုမည်သို့ကောင်းမွန်စွာထိန်းသိမ်းရမည်ကို သူမစဉ်းစားနေသည်။

ချင်ဖုန်း ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ သူခုလေးတင်ပြုလုပ်ခဲ့သောသကြားရုပ်ကို စားသုံးမည်မဟုတ်ဘူးလား။ သူမအရည်ပျော်သွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှစားသုံးချင်တာလား။

အင်းလေ၊ သူမကိုဒီလိုကြည့်ရတာ သူမအရင်ကိစ္စကို ဆက်ပြီးစွဲလမ်းနေမှာမဟုတ်လောက်တော့ဘူး။

သို့သော် ငါသကြားရုပ်များပြုလုပ်ရာတွင် ဤသို့သောအရည်အချင်းရှိလိမ့်မည်ဟု ငါမမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ချင်ဖုန်း မိမိကိုယ်ကိုကျေနပ်သွားပြီး သူ၏စိတ်ထဲတွင် နောက်ထပ်အတွေးတစ်ခုပေါ်ပေါက်လာသည်၊ "အစ်မလန်အတွက်ပဲ သကြားရုပ်လုပ်ပေးတာက နည်းနည်းမတရားဘူးထင်တယ်။ အစ်မကန်းနဲ့ငါ့ဇနီးအတွက်လည်း တစ်ခုလုပ်ပေးသင့်တယ်။"

စိတ်ကူးပေါ်ပေါက်လာသည်နှင့် ချင်ဖုန်း၏လက်များ နောက်တစ်ကြိမ်ကခုန်လာသည်။

ယခင်အတွေ့အကြုံနှင့်အတူ ဤတစ်ကြိမ်သကြားရုပ်ပြုလုပ်ခြင်းမှာ အလွန်လွယ်ကူသွားသည်။

လန်နင်ရွှမ် သံပြားပေါ်မှရွှေရောင်သကြားမလိုင်ကို ကြည့်နေသည်။ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်လှပသောအမျိုးသမီးတစ်ဦး၏အသွင်အပြင်ကိုမြင်သောအခါ သူမသိနားလည်ဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။

၎င်းမှာ သခင်မလေး၏အသွင်အပြင်ပင်။ သခင်လေး၏နှလုံးသားထဲတွင် သခင်မလေး အမှန်ပင်ရှိနေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှလူများ သကြားရုပ်ကိုမြင်သောအခါ အံ့ဩစိတ်မဖြစ်ဘဲမနေနိုင်ကြတော့ပေ။ လောကကြီးတွင် ဤမျှလှပသောအမျိုးသမီးတစ်ဦး အမှန်တကယ်ရှိနိုင်ပါ့မလား။ သူမ၏အသွင်အပြင်မှာ အပြာရောင်ဝတ်မိန်းကလေးထက်ပင် သာလွန်သည်။

သို့သော် လျိုကျန့်လီ၏သကြားရုပ် ပြီးစီးသွားပြီးနောက် ချင်ဖုန်း မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။

လန်နင်ရွှမ် တစ်စုံတစ်ခုကိုစဉ်းစားမိပုံရပြီး သူမ၏အပြုံး တဖြည်းဖြည်းပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မကြာမီမှာပင် ကန်းဖေးလန်၏သကြားရုပ်လည်း မြင်ကွင်းထဲသို့ရောက်ရှိလာသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ချင်ဖုန်း သကြားရုပ်နှစ်ခုကိုသိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး လူအုပ်၏မနာလိုဝန်တိုမှုနှင့်အားကျမှုရောယှက်နေသောအကြည့်များအလယ်တွင် နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာခဲ့သည်။

ပထမသကြားရုပ်၏အရင်ကဥပမာနှင့်အတူ အခြားလှပသောသကြားရုပ်နှစ်ခုမှာလည်း စစ်မှန်သောလူများအတွက်ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူတို့သဘာဝအတိုင်းပင်ယုံကြည်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့ထိုသို့သောမျက်နှာအမူအရာများ ပြသခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။