သခင်လေး၊ ကျွန်မကို နင်ရွှမ်လို့ ခေါ်နိုင်မလား

ချင်ဖုန်းသည် သူပြုလုပ်ခဲ့သောသကြားရုပ်များကို ကန်းဖေးလန်နှင့်လျိုကျန့်လီတို့ လက်ခံရရှိသည့်အခါ သူတို့၏မျက်နှာအမူအရာများကို မျှော်လင့်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူ၏ဘေးမှလန်နင်ရွှမ်မှာ အနည်းငယ်စိတ်ဓာတ်ကျနေပုံရသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူမ၏အသွင်အပြင်မှာ အဝေးမှကြည့်လျှင် ချဉ်းကပ်ရခက်ခဲပြီး သူလျိုကျန့်လီနှင့်လက်ထပ်သည့်နေ့၊ ခန်းမဆောင်တွင် သူတို့နှစ်ဦး ပထမဆုံးတွေ့ဆုံခဲ့စဉ်ကအသွင်အပြင်ကို အမှတ်ရစေသည်။

တစ်ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ချင်ဖုန်း အကြောင်းရင်းကိုနားလည်သွားသည်။

အိုး သေစမ်း၊ သူအရင်က စိတ်လိုက်မာန်ပါပြုမူမိပြီး အစ်မလန်ရှေ့တွင် အစ်မကန်း၏သကြားရုပ်ကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်ကို သူသဘောပေါက်သွားသည်။ အကြောင်းရင်းကိုသူမသိသော်လည်း အစ်မလန်နှင့်အစ်မကန်းတို့မှာ ဆက်ဆံရေးမကောင်းကြောင်း ထင်ရှားသည်။

ချင်ဖုန်း နှုတ်ခမ်းမဲ့ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ရှိအခြေအနေကိုဖြေရှင်းရန် နည်းလမ်းများစဉ်းစားနေမိသည်။

ခဏအကြာတွင် ချင်ဖုန်း မိမိကိုယ်ကိုစကားပြောဟန်ဆောင်ကာ "ကျွန်တော်လွန်ခဲ့တဲ့အချိန်တုန်းက ချီယွမ်မြို့ကိုသွားခဲ့ပြီး အကြိမ်ပေါင်းများစွာအကျပ်အတည်းနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတယ်။ ကံကောင်းလို့ အစ်မကန်းက ကျွန်တော့်ကိုကူညီပေးခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ကျေးဇူးကိုဘယ်လိုပြန်ဆပ်ရမလဲလို့ ကျွန်တော်တွေးနေခဲ့တာ၊ ဒီသကြားရုပ်က အရေးပေါ်အခြေအနေကို ဖြေရှင်းပေးလိုက်တာပဲ။"

လန်နင်ရွှမ် သူ၏စကားကိုကြားလျှင် ကြောင်သွားပြီး ကျေးဇူးဆပ်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

သို့သော် သူမပို၍မိမိကိုယ်ကိုအပြစ်တင်မိသည်။ သူမသခင်လေး အန္တရာယ်နှင့်ကြုံတွေ့နေစဉ် သူမသူ၏ဘေးတွင်မရှိခဲ့ပေ။

ချင်ဖုန်း သူ၏ဘေးမှလှပသောအမျိုးသမီးကို ဆက်လက်ကြည့်ရှုလေ့လာနေသည်။ ခုနကစကားပြောဆိုပြီးနောက် သူမမျက်နှာပေါ်မှအေးစက်မှုများ အရည်ပျော်သွားပြီး မိမိကိုယ်ကိုအပြစ်တင်စိတ်ဖြင့် အစားထိုးသွားသည်လား။ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ မိန်းမတွေရဲ့အတွေးတွေကို တကယ်ပဲခန့်မှန်းရခက်တာပဲ။

"အစ်မလန်၊ မင်း--" ချင်ဖုန်း ရှုပ်ထွေးသွားပြီး မေးရန်ကြံရွယ်လိုက်သည်။

သို့သော် လန်နင်ရွှမ် သူ့ကိုဖြတ်ပြောလိုက်သည်၊ "သခင်လေး၊ ကျွန်မကို နင်ရွှမ်လို့ ခေါ်နိုင်မလား။ အစ်မလန်လို့ခေါ်တာက နည်းနည်းအနေရခက်သလိုခံစားရလို့ပါ။"

"အာ။" ချင်ဖုန်း ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

"ခွင့်မပြုဘူးလား။"

ဤသို့ပြောပြီးနောက် သူမအနည်းငယ်ရဲတင်းသွားသလိုခံစားလိုက်ရပြီး သူမ၏ပါးပြင်များအနည်းငယ်နီမြန်းကာ နားရွက်များပူလောင်နေသည်။

" ခွင့်ပြုပါတယ်။ နင်ရွှမ်မမလေး’’ ချင်ဖုန်းက စမ်းသပ်မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့။" လန်နင်ရွှမ် ပြုံးလိုက်ရာ မတ်လ၏နွေဦးလေပြေကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။ သခင်လေး "မမလေး" ဆိုသောစကားလုံးကိုထည့်သွင်းပြောဆိုခဲ့သော်လည်း သူမပျော်ရွှင်နေဆဲဖြစ်သည်။

နှစ်ဦးသား မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်သို့ရောက်ရှိလာကြပြီး အဝေးမှပင်တံခါးဝတွင် ရင်းနှီးသောပုံရိပ်တစ်ခု ရပ်နေသည်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။

ကန်းဖေးလန် ဆူညံသံကိုကြား၍ ခေါင်းလှည့်လိုက်ရာ လန်နင်ရွှမ်နှင့် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်မျက်လုံးချင်းဆုံမိသွားသည်။

ချဉ်းကပ်လာသောအခါ လန်နင်ရွှမ် ရိုးသားစွာကျေးဇူးတင်ကြောင်းထုတ်ဖော်ပြောကြားသည်၊ "မကြာသေးမီကာလအတွင်း ကျွန်မသခင်လေးကိုစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မကန်း"

ကန်းဖေးလန် များများစားစားမပြောဘဲ အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်ရုံသာညိတ်လိုက်သည်။ သူမချင်ဖုန်းကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ချင်ဖုန်းကပြောသည်၊ "ကျွန်တော်အတွင်းထဲမှာစာဖတ်တော့မယ်။ ညနေပိုင်းလောက်မှထွက်လာဖြစ်မှာပါ။ အရေးတကြီးကိစ္စမရှိရင် နင်ရွှမ်မမလေး ချင်အိမ်တော်ကိုပြန်နှင့်ပြီး နောက်မှကျွန်တော့်ကိုလာကြိုလို့ရပါတယ်။"

ထိုအခေါ်အဝေါ်ကိုကြားလျှင် ကန်းဖေးလန်၏ပုံရိပ် တစ်ခဏတာရပ်တန့်သွားသော်လည်း သူမဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ အလျင်အမြန်ဟန်ဆောင်ကာ မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

"မလိုအပ်ပါဘူး၊ ကျွန်မသခင်လေးကို ဒီမှာပဲစောင့်နေပါ့မယ်။"

"ကောင်းပြီလေ။"

သူတို့လမ်းခွဲလိုက်ကြသည်။

ကြိမ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် အဘိုးပိုင်လီ စိတ်ဝင်တစားတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ကျီစယ်သလိုပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်အတွင်း၌ ချင်ဖုန်း ကန်းဖေးလန်ကိုရှာတွေ့လိုက်ပြီး သူအရင်ကပြုလုပ်ခဲ့သောသကြားရုပ်များကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီးနောက်...

"အစ်မကန်း၊ ဒါမင်းအတွက်ပါ။"

ကန်းဖေးလန် သူမ၏နူးညံ့သောမျက်ခုံးများကို အနည်းငယ်တွန့်ချိုးလိုက်သော်လည်း သကြားရုပ်ကိုလက်ခံယူကာ ဂရုတစိုက်စစ်ဆေးကြည့်ရှုနေသည်။

သကြားရုပ်မှာ သူမနှင့်အလွန်ဆင်တူပြီး မျက်ခုံးများကြားမှပင်ကိုယ်ဟန်မှာပင် အတော်အတန်တူညီနေရာ ပြုလုပ်သူ၏စေ့စပ်သေချာသောကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုကို ညွှန်ပြနေသည်။

သူမ၏မျက်ခုံးများ ချက်ချင်းပြေလျော့သွားပြီး သူမ၏အပြာရောင်မျက်လုံးများထဲတွင် အပြုံးအရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"မြန်မြန်မြည်းစမ်းကြည့်ပါဦး၊ အရသာဘယ်လိုနေလဲကြည့်လေ။ အရည်ပျော်သွားရင် မကောင်းတော့ဘူးနော်၊" ချင်ဖုန်းက တိုက်တွန်းသည်။

သူအမည်းရောင်လေးထောင့်ပဝါအောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသောစစ်မှန်သောမျက်နှာကိုသာ မြင်တွေ့လိုသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ကန်းဖေးလန် သကြားရုပ်ကိုသူမ၏ညာလက်ဖြင့် ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး သူမ၏ပြန်ကြားချက်မှာပင် အရင်ကလန်နင်ရွှမ်ပြောခဲ့သည်များနှင့် များစွာမကွာခြားလှပေ။

"ကျွန်မအခုစိတ်မပါသေးဘူး။ ပြန်ရောက်မှစားလိုက်ပါ့မယ်။"

ချင်ဖုန်း ချက်ချင်းပင်နောင်တရသောမျက်နှာအမူအရာ ပြသလိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် အနက်ရောင်နူးညံ့သောဆံပင်စည်းကြိုးတစ်ခု ကန်းဖေးလန်၏လက်ထဲတွင် ဘယ်ကမှန်းမသိပေါ်ထွက်လာပြီး ၎င်းပေါ်တွင်ရွှေရောင်ပုံစံများ စီးဆင်းနေကာ သာမန်ပစ္စည်းတစ်ခုမဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

"ဒါဘာလဲ။" ချင်ဖုန်းက သိလိုစိတ်ဖြင့်မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မအရင်ကတိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ရရှိခဲ့တဲ့ အစွမ်းထက်ပစ္စည်းတစ်ခုပါ၊ စိတ်ကိုတည်ငြိမ်စေပြီး စာပေသူတော်စင်တာအိုပညာရှင်လမ်းစဉ်လိုက်သူတွေကို သူတို့ရဲ့စာပေချီပြန်လည်ရရှိအောင် ကူညီပေးနိုင်တယ်။ ကျွန်မအတွက်တော့ သိပ်အသုံးမဝင်တော့ဘူး၊ ဒါကြောင့် ရှင့်ရဲ့သကြားရုပ်အတွက် တုံ့ပြန်လက်ဆောင်လို့ သတ်မှတ်လိုက်ပါ၊" ကန်းဖေးလန်က ပေါ့ပေါ့တန်တန်ပြောလိုက်ပြီး ချီယွမ်မြို့မှရတနာကိစ္စကို ဘယ်တော့မှမမေ့ပေ။

ချင်ဖုန်း ပါးစပ်ဟလိုက်ပြီး ဆံပင်စည်းကြိုးကိုယူလိုက်သည်။

သာမန်သကြားရုပ်တစ်ခုက အစွမ်းထက်ပစ္စည်းတစ်ခုနှင့် လဲလှယ်နိုင်ခဲ့သည်တကား၊ သူဓနဥစ္စာရှာဖွေရာလမ်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသလိုပင်။

"ဒါက မသင့်တော်ဘူးမဟုတ်လား။" ချင်ဖုန်း အနည်းငယ်အပြစ်ရှိသလိုခံစားလိုက်ရပြီးနောက် သူ၏ဆံပင်စည်းကြိုးကို တိတ်တဆိတ်အစားထိုးလိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ဒီလိုအရာတွေက ကျွန်မအိမ်မှာလည်း နေရာယူနေတာပဲလေ၊" ကန်းဖေးလန် ပယ်ချလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း မျက်နှာတွန့်သွားသည်၊ သူကန်းဖေးလန်၏မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ပို၍ပို၍သိချင်စိတ်ပြင်းပြလာသည်။ ဘယ်လိုမိသားစုမျိုးက ဒီလောက်လက်ဖွာတဲ့သူဌေးမတစ်ယောက်ကို မွေးထုတ်ပေးနိုင်မှာလဲ။

"ဒါဆိုရင်တော့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မကန်း။" သူလက်သီးဆုပ်အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

ဤစကားများကိုကြားလျှင် ကန်းဖေးလန်၏အပြာရောင်မျက်လုံးများထဲတွင် မကျေနပ်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ခနဲဖြစ်သွားသည်။ သူမတစ်ခုခုပြောချင်သော်လည်း ဆုံးဖြတ်ချက်မချနိုင်ဖြစ်နေသည်။

"အင်း။" သူမနှာသံပြုလိုက်ပြီး ခြေလှမ်းရှည်များဖြင့် လှည့်ထွက်သွားသည်။

ချင်ဖုန်း သူမ၏ကျော့ရှင်းသောကိုယ်ဟန်ကိုကြည့်ရင်း အမည်းရောင်လေးထောင့်ပဝါအောက်မှ ပေါ်နေသောနားရွက်ဖျားများတွင် ပုံမှန်မဟုတ်သောအရာတစ်ခုကို မဝိုးမဝါးမြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျင့်ယန်မြို့မှလမ်းတစ်လမ်းတွင် လူအုပ်ကြီးတစ်အုပ် ကျယ်ပြန့်သောနေရာလွတ်တစ်ခုကို ဝန်းရံထားပြီး အချိန်အခါအလိုက် အားပေးအော်ဟစ်နေကြသည်။

လူအုပ်အလယ်တွင် အရောင်အသွေးစုံလင်သောဝတ်စုံနှင့်ငွေရောင်ဆံပင်နှင့်လူငယ်တစ်ဦး အံ့ဖွယ်အမှုများပြသပွဲတစ်ခု ဖျော်ဖြေနေသည်။

ရထားနောက်တွင် သစ်သားအိမ်ငယ်လေးကို သူမြေပြင်ပေါ်တွင်ချထားပြီးဖြစ်ကာ မှော်ဆန်သောတစ္ဆေတစ်ရာအစီအရင်ကြီးမှာ အသက်ဝင်လှပနေသည်။

မိစ္ဆာချုပ်နှောင်သူ သူ၏ညာလက်ကို တစ္ဆေတစ်ရာအစီအရင်ထဲသို့ထည့်သွင်းလိုက်ပြီးနောက် လူတိုင်း၏ရှေ့တွင်ဖြည်းညှင်းစွာဖွင့်ပြကာ ပြောလိုက်သည်၊

"ပြောင်းလဲ"

ရောင်စုံလိပ်ပြာများ လူအုပ်၏အံ့ဩတကြီးမျက်လုံးများထဲတွင် လှပကျော့ရှင်းစွာကခုန်နေကြပြီး ကောင်းကင်သို့ပျံတက်သွားကာ ထို့နောက်တစ်ခုပြီးတစ်ခုပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး အစိမ်းရောင်သွေးများ ပက်ဖြန်းသွားသည်။

ကြည့်ရှုနေသူများ တုန်လှုပ်သွားကြသော်လည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သွေးများမှာ တောက်ပစိမ်းလဲ့သောအစိမ်းရောင်ပိုးစုန်းကြူးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး အလွန်တောက်ပခမ်းနားလှသည်။

"ကောင်းလိုက်တာ။" ကြည့်ရှုနေသူများ လက်ခုပ်တီးအားပေးကြသည်။

ယောင်ဇန်း လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းမြှောက်လိုက်ရာ တစ္ဆေတစ်ရာပုံကားချပ်ပေါ်တွင် လှပသောမျက်နှာတစ်ခု ရုတ်တရက်ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဖျော့တော့သောခရမ်းရောင်မျက်ခွံများ၊ ပန်းရောင်သူငယ်အိမ်များ၊ နှင်းကဲ့သို့ဖြူစင်သောမျက်နှာ၊ နှင့် ဟင်္သာပြဒါးနီကဲ့သို့တောက်ပသောနှုတ်ခမ်းများ။

အပြာရောင်မြူခိုးများ လှပသောမျက်နှာပတ်လည်တွင်ဝန်းရံနေပြီး ထူးခြားသောဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုကို ပေါင်းထည့်ပေးနေသည်။

ရှိနေသူအားလုံး၊ ကျားမမရွေး၊ ဤမျက်နှာကိုမြင်လျှင် စွဲလမ်းသွားကြသည်။

ယောင်ဇန်း နားရွက်တက်မတတ်ပြုံးဖြီးနေသော်လည်း ဤတုန်လှုပ်ဖွယ်မြင်ကွင်းမှာ လူအုပ်၏အာရုံကိုမဖမ်းစားနိုင်ခဲ့ပေ။

သူ၏ညာလက် သူ၏ဘယ်ဘက်လက်ဖဝါးအလယ်တွင် အဆက်မပြတ်ပုတ်ခတ်နေသည်။ လှပသောမျက်နှာမှာ သစ်သားအိမ်ငယ်လေးမှဖြည်းညှင်းစွာပျံလွင့်ထွက်လာပြီး လူတိုင်း၏အာရုံကိုဖမ်းစားနိုင်သော ဝိညာဉ်ကိုဆွဲငင်နိုင်သည့်အပြုံးတစ်ခု ဆင်မြန်းထားသည်။

လူတိုင်း၏မျက်လုံးများထဲတွင် လှပသောမျက်နှာတစ်ခုတည်းသာ ကျန်ရှိနေတော့သည်။

ယောင်ဇန်း၏မျက်လုံးများထဲတွင် ကြမ်းကြုတ်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ခနဲဖြစ်သွားသည်။ သူတစ်ခုခုပြုလုပ်မည်အပြုတွင် သူ၏မျက်ခုံးများ ရုတ်တရက်မြင့်တက်သွားသည်။

သူ၏နောက်မှအရိပ်မှာ အဆက်မပြတ်ရှည်ထွက်လာပြီး အနီးအနားမှလမ်းကြားထဲသို့တိုးဝင်သွားကာ ထို့နောက်ဖြည်းညှင်းစွာထရပ်လိုက်ပြီး တစ်ပုံစံတည်းတူညီသောယောင်ဇန်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

မှိန်ဖျော့သောလမ်းကြားထဲတွင် မြေကြီးမှာ ပွယောင်းလာသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အနက်ရောင်နှင့်အဖြူရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ကာ ခေါင်းတွင်တစ္ဆေမျက်နှာဖုံးတပ်ဆင်ထားပြီး ရှည်လျားသောမီးခိုးရောင်ဆံပင်နှင့် ချန်ကွေ ပေါ်ထွက်လာသည်။

"ပစ္စည်းယူခဲ့လား။" ချန်ကွေ အလောင်းပတ်ပိတ်ဖြူဖြင့်ပတ်တီးစည်းထားသောလက်တစ်ဖက် ဆန့်တန်းလိုက်သည်။

ယောင်ဇန်း ဘာမှထုတ်မယူဘဲ ထိုအစားပြုံးရင်းမေးသည်၊ "အင်း၊ ငါတစ္ဆေရဲ့ပစ္စည်းတွေကိုယူခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကိုမဖွင့်နိုင်ဘူး။ အထဲမှာဘာတွေပါလဲဆိုတာ ခင်ဗျားပြောနိုင်မလား။"