အမှောင်ည ကျရောက်တော့မည်

ချန်ကွေ တိတ်ဆိတ်နေပြီး တိတ်ဆိတ်သောပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်အငွေ့အသက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

"မင်းအဖွဲ့အစည်းရဲ့အခြေခံမူတွေကို မေ့သွားပြီလား။" တစ္ဆေမျက်နှာဖုံးအောက်မှ အေးစက်သောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်အရိပ်အယောင်တစ်ခု လိုက်ပါလာသည်။

ယောင်ဇန်း မျက်လုံးမှေးမှိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ကိုယ်ပေါ်မှအရောင်အသွေးစုံလင်သောဝတ်စုံများ လေမတိုက်ဘဲ လှုပ်ရှားနေသည်။

ကျဉ်းမြောင်းသောလမ်းကြားထဲတွင် ကွဲအက်သံများ အဆက်မပြတ်ထွက်ပေါ်နေသည်။

ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့သောအက်ကြောင်းများ မြေပြင်နှင့်နံရံများပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာပျံ့နှံ့သွားသည်။

အသက်ဆယ်ရှိုက်စာခန့်အကြာတွင် အက်ကြောင်းများပျံ့နှံ့ခြင်းရပ်တန့်သွားပြီး ယောင်ဇန်း သူ၏လက်များကိုဆန့်တန်းကာ ပြောသည်၊ "ဒီလောက်အလေးအနက်မထားပါနဲ့၊ ကျွန်တော်ကနည်းနည်းသိလိုစိတ်ပြင်းပြနေရုံပါပဲ။ ကျွန်တော်အဝေးကြီးကနေ ပစ္စည်းတစ်ခုယူလာခဲ့တာတောင် သိခွင့်မရှိဘူးလား။"

"လူတိုင်းမှာ ကိုယ့်တာဝန်ကိုယ်စီရှိတယ်၊ ကိုယ့်အပိုင်းကိုကိုယ်လုပ်၊ အခု သရဲဘုရားရဲ့ပစ္စည်းတွေကို ထုတ်ပေးတော့။" ချန်ကွေ ခြေတစ်လှမ်းရှေ့တိုးလိုက်သည်။

ယောင်ဇန်း၏ဖြူဖျော့သောမျက်နှာ အဆက်မပြတ်တွန့်သွားသော်လည်း ဂရုတစိုက်စဉ်းစားပြီးနောက် သူငါးလက်မခန့်ရှည်ပြီးကျယ်သော အမည်းရောင်သေတ္တာငယ်လေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ ဖျော့တော့သောအမည်းရောင်အငွေ့အသက်တစ်ခု ထုတ်လွှင့်နေသည်။

"မင်းအတွက်။"

ချန်ကွေ အမည်းရောင်သေတ္တာငယ်ကိုယူလိုက်ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ် ဖြည်းညှင်းစွာနစ်မြုပ်ကာ မြေကြီးထဲသို့ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွားသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ယောင်ဇန်းကမေးသည်၊ "မင်းဒီမြို့ငယ်လေးကလူတွေရဲ့အသွေးအသားကိုစားသုံးပြီး အလောင်းပေါင်းစပ်ခြင်းအတတ်ကို ပြီးမြောက်အောင်လုပ်ဖို့ ဒီကိုလာခဲ့တာလား။"

ချန်ကွေ၏ခန္ဓာကိုယ် ဆတ်ခနဲဖြစ်သွားသည်၊ "ဟုတ်ခဲ့ရင်ရော ဘာဖြစ်လဲ။"

"အင်း၊ ဒါကတော့ ကံမကောင်းတာပဲ။ ငါ့ရတနာတွေကလည်း တော်တော်ဆာလောင်နေကြပြီ၊ ဒါကြောင့် ငါဒီမှာစားသောက်ပွဲတစ်ခုကျင်းပမလို့ပဲ။ တခြားနေရာတစ်ခုရှာရဦးမယ်’’ ယောင်ဇန်းက အေးစက်စွာပြောရင်း သူ၏မကျေနပ်မှုကို ထုတ်ဖော်ပြောကြားသည်။

"မင်းမှာအရည်အချင်းရှိရင် စမ်းကြည့်ဖို့လွတ်လပ်တယ်၊" ချန်ကွေ၏ခန္ဓာကိုယ် မြေကြီးထဲသို့လုံးဝပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွားပြီး သူဘယ်တုန်းကမှပေါ်ထွက်မလာခဲ့သကဲ့သို့ပင်။

ယောင်ဇန်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရာ သွေးနီရောင်ထူးဆန်းသောပုံစံများ ပိုးကောင်များကဲ့သို့တွန့်လိမ်ရွေ့လျားနေသည်။

သူပြုံးလိုက်ပြီး ချွန်ထက်သောအစွယ်များကိုဖော်ထုတ်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာပြောသည်၊ "ဒါဆို စမ်းကြည့်ကြရအောင်။"

ကျင့်ယန်မြို့၊ မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်၊ မှောင်မိုက်သောအခန်းတစ်ခန်းထဲတွင်။

သခင်ရယ်ဟုန်၊ မလှုပ်မယှက်ရှိနေစဉ် ရုတ်တရက်မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးအိမ်များမှာ မင်ကဲ့သို့မည်းနက်နေသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ခြောက်သွေ့နေသောအလောင်းသည် ခေါင်းသုံးလုံး၊ လက်ခြောက်ဖက်ပါသော သရဲဘုရားရုပ်ပွားတော်သုံးခုကို မတင်လိုက်သည်။

"ပစ္စည်းရပြီ။ အထဲမှာဘာပါလဲ။" ချန်ကွေက ပေါ့ပေါ့တန်တန်မေးလိုက်ရာ အမည်းရောင်သေတ္တာငယ်တစ်ခု လေထဲတွင်ပျံဝဲနေသည်။

"ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ကြည့်လေ။" သရဲဘုရားရုပ်ပွားတော် ပြုံးလိုက်သည်။

အမည်းရောင်သေတ္တာငယ် အသံနှင့်အတူပွင့်လာပြီး လက်ဖဝါးအရွယ်အစားရှိ မင်ပြာရောင်အခွံမာအများအပြားကို ဖော်ထုတ်ပြသလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဒီအရာက ဗေဒင်ဟောကိန်းကိုပိတ်ဆို့ဖို့သုံးတာကိုး။ မင်းငါ့ကိုဘာလုပ်စေချင်လဲ။" ချန်ကွေ အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကျင့်ယန်မြို့အပြင်ဘက်မှာ အရှေ့ဘက်ကိုတစ်ခုထား၊ ဆွေးမြေ့နေသောသစ်သားထဲမှာမြှုပ်ထား၊ တောင်ဘက်ကိုနှစ်ခုထား၊ အမှောင်မီးလျှံကိုညှိလိုက်၊ အနောက်ဘက်ကိုသုံးခုထား၊ သတ္တုမည်းကိုအရည်ကျိုလိုက်၊ မြောက်ဘက်ကိုလေးခုထား၊ ရေလောင်းချလိုက်။ ဒါပဲ။" သရဲဘုရားရုပ်ပွားတော် အသေးစိတ်ရှင်းပြပြီးနောက် ထပ်ပြောသည်၊ "ယောင်ဇန်းရဲ့အခြေအနေဘယ်လိုရှိလဲ။"

ချန်ကွေ လမ်းကြားထဲမှဖြစ်ပျက်ခဲ့သောအရာအားလုံးကို ပြန်ပြောပြရာ သရဲဘုရားရုပ်ပွားတော်သုံးခုမှာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရရယ်မောကြတော့သည်။ "မင်းသူ့စိတ်နေစိတ်ထားကို နားလည်သားပဲ။ မင်းသာသူ့ကိုမြို့ထဲမှာတိုက်ရိုက်ပွက်လောရိုက်ခိုင်းလိုက်ရင် သူပိုပြီးသတိထားလိမ့်မယ်။ ဒီနည်းနဲ့ဆိုရင် သူဒေါသကိုမခံနိုင်ဘဲ အကြီးအကျယ်ပွဲတစ်ခုဖန်တီးမှာ သေချာတယ်။"

"ယောင်ဇန်းအသက်ရှင်နိုင်ခြေကို တွက်ချက်ကြည့်ပါလား။" ချန်ကွေက အကြံပြုလိုက်သည်။

"တော်ပြီ၊ ငါမတွက်တော့ဘူး။ ငါသာတွက်လိုက်ရင် အဲ့ဒီအဘိုးကြီးရဲ့အာရုံကို သေချာပေါက်ဆွဲဆောင်မိလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီလိုသာဆိုရင် သူသံသယဖြစ်စရာမရှိဘဲ သေသွားမှာပဲ။ ထားလိုက်တော့။" ဤသို့ပြောပြီးနောက် သရဲဘုရားရုပ်ပွားတော်သုံးခု မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏လက်ခြောက်ဖက်မှာ ရုပ်သိမ်းသွားကာ မလှုပ်မယှက်ဖြစ်သွားသည်။

ချန်ကွေ လေထဲမှအမည်းရောင်သေတ္တာငယ်ကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အပြင်ဘက်သို့လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ညဉ့်နက်တော့မည်။

ညဉ့်နက်လာသည်နှင့် တိမ်နှင့်မြူခိုးများ လကိုဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

ချင်အိမ်တော်၏ပင်မခန်းမဆောင်တွင် မိသားစုမှာ ပျော်ရွှင်စွာစားသောက်နေကြသည်။

ဒုတိယအမေ သူမ၏အစားအစာကိုဖြည်းညှင်းစွာဝါးစားပြီးနောက် ရုတ်တရက်ပြောသည်၊ "ချင်းကပြောတာ ကျင့်ယန်မြို့ကိုဒီနေ့ လမ်းဘေးဖျော်ဖြေသူတစ်ယောက်ရောက်လာတယ်တဲ့၊ ကြိုတင်ခန့်မှန်းလို့မရတဲ့အရည်အချင်းတွေနဲ့ လူအုပ်ရဲ့အားပေးမှုကိုရရှိခဲ့တယ်တဲ့။"

"စကားစပ်မိလို့ပြောရရင် ငါတို့မိသားစုတစ်ခါမှအတူတူအပြင်မထွက်ဖူးဘူး။ ဒီအခွင့်အရေးကိုယူပြီး နောက်မှဖျော်ဖြေပွဲသွားကြည့်ကြရအောင်လား။"

ဒုတိယညီ တွန့်ဆိုင်းနေသောမျက်နှာအမူအရာပြသည်၊ "ကျွန်တော်ကလေ့ကျင့်ခန်းကိုအာရုံစိုက်ပြီး သိုင်းပညာဆဋ္ဌမအဆင့်ကိုဖောက်ထွက်ဖို့ ကြိုးစားချင်လို့ပါ..."

ချင်ကျန့်အန်းသည် မိသားစုအကြီးအကဲအနေဖြင့် သူ၏တူများကိုချထားလိုက်ပြီး ပြောသည်၊ "လေ့ကျင့်ခန်းက ဘယ်အချိန်မဆိုလုပ်လို့ရတယ်။ မိသားစုရဲ့စိတ်အားထက်သန်မှုကို မလျော့ပါးစေနဲ့။ စောင့်ပြီးတော့ အတူတူဖျော်ဖြေပွဲသွားကြည့်ကြတာပေါ့၊ သဘောတူလိုက်ပြီ။"

"ဟုတ်ကဲ့။" ချင်အန်း တွန့်ဆုတ်စွာသဘောတူလိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် ဒုတိယအမေကပြောသည်၊ "ဖုန်းအာ၊ မင်းလျိုမိသားစုရဲ့သမီးကို အတူတူသွားချင်မလားလို့ သွားမေးလိုက်ပါဦးလား။ သူမတစ်နေ့လုံးရေကန်ဘေးပြာသာဒ်မှာပဲနေနေတာ နည်းနည်းသနားစရာကောင်းတယ်။ သူမအရင်ကကံဆိုးမှုနဲ့ကြုံတွေ့ခဲ့ရင်တောင် ဘဝကဆက်ရှိနေရမှာပဲ။"

ချင်ဖုန်း သူ၏တူများနှင့်အတူ ခေတ္တရပ်တန့်သွားသည်၊ "သူမကအတော်အတန်အေးစက်တဲ့စိတ်နေစိတ်ထားရှိတော့ ဒီလိုလူစည်ကားတဲ့နေရာတွေကို ကြိုက်နှစ်သက်မှာမဟုတ်လောက်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာသူမနဲ့ဆွေးနွေးစရာတစ်ခုခုရှိနေတော့ စမ်းကြည့်ကြတာပေါ့။"

စားသောက်ပွဲပြီးနောက် ချင်ဖုန်း ရေကန်ဘေးပြာသာဒ်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ်ဦးတည်သွားသည်။

ဂရုတစိုက်စဉ်းစားပြီးနောက် သူဤရက်ပိုင်းအတွင်း လျိုကျန့်လီကို အတော်အတန်မကြာခဏရှာဖွေနေခဲ့ပြီး သူတို့၏စကားပြောဆိုမှုများ တိုးပွားလာခဲ့သည်ကို သူသဘောပေါက်သွားသည်။ ရေခဲတုံးကိုခွဲခြင်းမှာ အချိန်ကာလတစ်ခုသာဖြစ်ပုံရသည်၊ ချင်ဖုန်း အနည်းငယ်မိမိကိုယ်ကိုကျေနပ်စွာ တွေးလိုက်သည်။

ရေကန်ဘေးပြာသာဒ်တွင် လန်နင်ရွှမ်မရှိပေ၊ ညစာစားနေဖွယ်ရှိသည်။ လှပသောအဖြူရောင်ပုံရိပ်တစ်ခုတည်းသာ ကျန်ရှိနေသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ယနေ့ညလရောင်မှာ မှိန်ဖျော့နေပြီး သူမ၏လက်ရာမြောက်သောပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို သူရှင်းလင်းစွာမမြင်တွေ့နိုင်ခဲ့ပေ။

ချင်ဖုန်း ရေကန်အနီးသို့ချဉ်းကပ်သွားပြီး အတူတကွဖျော်ဖြေပွဲသွားကြည့်ရန် အကြံပြုလိုက်သော်လည်း အံ့ဩစရာမရှိဘဲ ငြင်းပယ်ခြင်းခံလိုက်ရသည်။

"ရေခဲတုံးကိုခွဲတယ်ဆိုတာ တစ်ရက်တည်းနဲ့လုပ်လို့ရတဲ့အရာမဟုတ်ဘူးလေ၊" ချင်ဖုန်း နှုတ်ခမ်းမဲ့ပြုံးလိုက်သည်။

အင်းလေ၊ ရလဒ်က သူဘာပဲဖြစ်ဖြစ်မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်။

"ဒါ၊ ယူလိုက်ပါ။" ချင်ဖုန်း သူ၏သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှသကြားရုပ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူပြီး ကမ်းပေးလိုက်သည်။

အလှမယ် ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ်ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ စင်ကြယ်ပြီးနူးညံ့သောလည်တိုင်နှင့် အဖြူရောင်ကော်လံအောက်မှမဝိုးမဝါးမြင်တွေ့နေရသောညှပ်ရိုးတို့မှာ ချင်ဖုန်း၏နှလုံးသားကို အလိုအလျောက်တုန်ခါသွားစေသည်။

လျိုကျန့်လီ လှပသောအမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့်ဆင်တူသော၊ လက်ထဲတွင်ဓားကိုင်စွဲကာ တိမ်ပေါ်တွင်ရပ်နေသောသကြားရုပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းတန်းတစ်ချက်လက်ခနဲဖြစ်သွားပြီး အတိတ်ကိုပြန်လည်အမှတ်ရနေသကဲ့သို့ပင်။

ဖြူဖွေးသောကျောက်စိမ်းလက်မောင်း ဆန့်တန်းထွက်လာပြီး သကြားရုပ်ကိုယူလိုက်ကာ ပန်းရောင်ရောင်နှုတ်ခမ်းများ ညင်သာစွာပွင့်ဟသွားသည်၊ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

"အင်း။" ချင်ဖုန်း များများစားစားမနေတော့ပေ။ စကားအနည်းငယ်ပြောဆိုပြီးနောက် သူနှုတ်ဆက်ထွက်ခွာခဲ့သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏မိသားစုနှင့်အတူ ဖျော်ဖြေပွဲကြည့်ရန် သွားရဦးမည်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ရေကန်ဘေးပြာသာဒ်တွင် လျိုကျန့်လီ သူမ၏လက်ထဲမှသကြားရုပ်ကိုကြည့်ရင်း အတွေးထဲနစ်မြုပ်နေသည်။ အတန်ကြာပြီးနောက် သူမလျှာကိုထုတ်ကာ ညင်သာစွာလျက်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာချိုမြိန်ပြီး သူမအရင်ကတစ်ခါမျှမခံစားဖူးခဲ့သောအရသာပင်။

အတိတ်က သူမကျင့်ကြံမှုနှင့်ဓားသိုင်းပညာကိုသာ အာရုံစိုက်ခဲ့ပြီး အနန္တဓားဂိုဏ်းသို့ဝင်ရောက်ပြီးနောက်တွင်ပင် ထိုအတိုင်းပင်။

သူမအတွက် ကျင့်ကြံမှုနှင့်ဓားမှာ အရာအားလုံးပင်။

ထို့ကြောင့် သူမဖောက်ထွက်ရန်ကျရှုံးပြီး လေဖြတ်သွားသောအခါ လောကရှိမည်သည့်အရာမျှ သူမ၏နှလုံးသားကိုမထိတွေ့နိုင်တော့သကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် ဤဝေးလံခေါင်ဖျားသောမြို့ငယ်လေးသို့၊ ချင်မိသားစုသို့ရောက်ရှိလာပြီးနောက်၊ သူ့ကိုတွေ့ဆုံပြီးနောက်...

ကြည့်ရသည်မှာ အရာရာပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။

ကြာမြင့်စွာတိတ်ဆိတ်နေခဲ့သောနှလုံးသား လှိုင်းဂယက်တစ်ခု ထကြွလာသည်။

"သခင်မလေး။" လန်နင်ရွှမ် ရေကန်ဘေးပြာသာဒ်ထဲသို့ဝင်လာပြီး သူမ၏လက်ထဲမှသကြားရုပ်ကိုမြင်လျှင် ရပ်တန့်သွားကာ သခင်လေးခုနကဒီမှာရှိနေခဲ့ကြောင်း သိရှိလိုက်သည်။

လျိုကျန့်လီ သကြားရုပ်ကိုညင်သာစွာလျက်နေသည်ကိုမြင်လျှင် လန်နင်ရွှမ်၏မျက်နှာတွင် နောင်တရသောအမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဒီလောက်ကောင်းတဲ့အရာ၊ တကယ်ပဲစားရမှာလား။

ကံကောင်းစွာဖြင့် တစ်ခဏအကြာတွင် လျိုကျန့်လီ သကြားရုပ်ကိုချထားလိုက်သည်။

"နင်ရွှမ်။"

"ဘာဖြစ်တာလဲ သခင်မလေး။"

"ဒါကိုသိမ်းထားပေးပါ။"

"ဟုတ်ကဲ့။" လန်နင်ရွှမ် သကြားရုပ်ကိုသိုလှောင်ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးထဲသို့ထည့်လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်သောအမူအရာတစ်ခု ပြသနေသည်။

သူမသခင်မလေး အနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ပြီး ၎င်းမှာသခင်လေးကြောင့်သာဖြစ်သည်ဟု သူမသိရှိသည်။