ဆုံဆည်းခြင်း

ချင်ဖုန်းသည် ကောင်းကင်ကိုဖြတ်သန်းသွားသော ဖျော့တော့သောအပြာရောင်ဓားစွမ်းအင်ကို ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် အံ့ဩမှုများ တိုးပွားလာသည်။

လျိုကျန့်လီ အစွမ်းထက်သည်ကိုသိခြင်းမှာ တစ်မျိုးဖြစ်ပြီး သူမဤမျှအနီးကပ်အကွာအဝေးတွင် လှုပ်ရှားတိုက်ခိုက်သည်ကို မျက်မြင်တွေ့ရှိရခြင်းမှာမူ အခြားတစ်မျိုးဖြစ်သည်။

တိုက်ပွဲတွင် စီကျန့်နှင့်ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သော အရိုးစုပုံရိပ်မှာ အနည်းဆုံး ပဉ္စမကပ်ဘေးစက်ဝန်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီးဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤသို့သောမိစ္ဆာဆန်သည့်သတ္တဝါပင်လျှင် လျိုကျန့်လီ၏ဓားတစ်ချက်ကို မခံနိုင်ခဲ့ပေ။

ချင်ဖုန်းသည် လျိုကျန့်လီ ထိုအချိန်က နတ်သိုင်းတတိယအဆင့်သို့ ဖောက်ထွက်ရန်ရည်ရွယ်ခဲ့ပြီး သူမ၏ဓားသဘောတရားနားလည်မှုမှာ ပဉ္စမအဆင့်နယ်ပယ် -- အနန္တနတ်ဘုံသို့ ချဉ်းကပ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ပို၍ပို၍ယုံကြည်လာသည်။

သူမဘယ်လိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထူးခြားသည့်ဖြစ်တည်မှုမျိုးလဲ။

ပြီးတော့ ဒီလိုထူးခြားတဲ့ဖြစ်တည်မှုက ငါ့မိန်းမလည်းဖြစ်နေသေးတယ်။ ချင်ဖုန်း တုန်လှုပ်သွားသလို ကံကောင်းသည်ဟုလည်း ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် ချင်ဖုန်း၏နှလုံးသား မတည်ငြိမ်ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် လျိုကျန့်လီမှာ အစဉ်အမြဲတည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

သူမဓားလက်ကိုင်ပေါ်မှ သူမ၏ဖမ်းဆုပ်မှုကိုလွှတ်ပေးလိုက်ရာ အပြာနှင့်အဖြူရောင်ဓားရှည်မှာ လေထဲတွင်ပျံဝဲနေပြီး ဖြည်းညှင်းစွာသူမ၏ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။

ကြၽတ္၊ ကြၽတ္၊ ဓားအတွင်းထဲသို့ဖုံးကွယ်သွားသည်နှင့် ဓားအိမ်ပိတ်သံ နောက်တစ်ကြိမ်ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

လျိုကျန့်လီ သူမ၏နားထင်ဘေးမှဆံပင်တစ်မျှင်ကို ညင်သာစွာသပ်တင်လိုက်ပြီး ခေါင်းမော့ကာ ချင်ဖုန်းကိုကြည့်လိုက်သည်။ "အခု ငါတို့ပြန်လို့ရပြီလား။"

"အမ်..."

ခြေသံ၊ ခြေသံ။

ခြေသံ၊ ခြေသံ။

ချင်ဖုန်း ပြန်ဖြေမည်အပြုတွင် အလျင်စလိုခြေသံများ ချဉ်းကပ်လာသည်။ ဆူညံသံလာရာဘက်သို့ကြည့်လိုက်ရာ ချင်အိမ်တော်မှအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ပင်။

သူ၏ညီလေးနှင့်အတူ အစေခံတစ်ဒါဇင်အပြင် ယာအန်းလည်း ဝမ်ရွှီနှင့်အခြားသူများကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

ခေါင်းနှစ်လုံးနှင့်တစ္ဆေဘီလူးကိုသတ်ဖြတ်ခြင်းက အခြားမိစ္ဆာများကိုဆွဲဆောင်နိုင်သောကြောင့် မီးသွေးခေါင်း လိုက်မလာခဲ့ပေ။ ချင်အိမ်တော်တွင် အစောင့်အရှောက်များလိုအပ်သည်။

ယာအန်း သတိလစ်နေသောလူများကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်ခုံးများ အနည်းငယ်တွန့်ချိုးသွားပြီးမှ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း ပထမဦးစွာအစေခံများကို သတိလစ်နေသောလူများကိုသယ်ဆောင်သွားရန် စီစဉ်ခိုင်းလိုက်ပြီးနောက် အသေးစိတ်ရှင်းပြလိုက်သည်။

"မင်း မာယာနတ်သမီးကို သတ်လိုက်တာလား။" ယာအန်း၏အသံ မြင့်တက်သွားပြီး ယဉ်ကျေးမှုကိုထိန်းသိမ်းထားသော်လည်း သူမ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ဖုံးကွယ်၍မရနိုင်သော မယုံသင်္ကာအရိပ်အယောင်တစ်ခု ထင်ရှားနေသည်။

သူမသည်လည်း စာပေသူတော်စင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အဋ္ဌမအဆင့်သူတော်စင်တစ်ဦးပင်တည်း။

သူမ စာပေသူတော်စင်တာအိုပညာရှင်၏တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းနားလည်သည်။

စတုတ္ထအဆင့်ကပ်ဘေးစက်ဝန်းမှမိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်ကိုသတ်ဖြတ်ခြင်းကိုထားလိုက်ဦး၊ အနည်းငယ်ချဲ့ကားပြောရလျှင်ပင် ကြက်တစ်ကောင်သတ်ခြင်းမှာ အဆင့်နိမ့်စာပေသူတော်စင်တစ်ဦးအတွက် အတော်အတန်စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။

"တကယ်ပဲ ငါပါ။"

ချင်ဖုန်း မောက်မာစွာခေါင်းမော့လိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူ ပို၍သံသယဝင်လေလေ၊ သူပို၍အောင်မြင်သည်ဟု ခံစားရလေလေဖြစ်သည်။

"မဟုတ်တာတွေလျှောက်မပြောနဲ့။" ယာအန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "မင်းမှာ စာပေသူတော်စင်အစွမ်းကို လက်ဖျားထိပ်မှာစုစည်းနိုင်တဲ့နည်းလမ်းတစ်ခုရှိမှန်း ငါသိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီနည်းစနစ်တစ်ခုတည်းကိုပဲအားကိုးပြီး မာယာနတ်သမီးကိုသတ်ဖို့ဆိုတာ အရူးအိပ်မက်သက်သက်ပဲ။ ငါ့ကိုအမှန်အတိုင်းပြောစမ်း -- တကယ်တမ်းဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။"

သူမ၏လေသံထဲတွင် အမှန်တရားကိုသိလိုစိတ်ပြင်းပြမှုနှင့် ချင်ဖုန်း၏လိမ်ညာမှုများကိုဖော်ထုတ်လိုသော မထီမဲ့မြင်ပြုမှုတို့ ပါဝင်နေသည်။

"မင်းအစီအရင်တွေအကြောင်း သိလား။" ချင်ဖုန်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

"အစီအရင်တွေ ဟုတ်လား။" ယာအန်း ရှုပ်ထွေးနေပုံရသည်။ "ငါသဘာဝအတိုင်းပဲအစီအရင်တွေအကြောင်းသိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းဒါကိုထုတ်ပြောလာတာက ဘာကိုဆိုလိုချင်တာလဲ။"

ချင်ဖုန်း သူမာယာနတ်သမီးကို မည်သို့အနိုင်ယူခဲ့ပုံအသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ဆီထည့်အရောင်တင်ပြီး ချဲ့ကားပြောဆိုတော့သည်။

သတင်းအချက်အလက်တစ်ဝက်မှာ ချင်ဖုန်းလုပ်ကြံဖန်တီးထားခြင်းဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ဝက်မှာ သူ၏မိမိကိုယ်ကိုချီးကျူးဂုဏ်ဖော်ခြင်းဖြစ်သည်။

အကျဉ်းချုပ်အားဖြင့် -- ကြီးမြတ်သောသခင်လေးချင်၊ သူ၏ဉာဏ်ပညာကိုအားကိုး၍ မာယာနတ်သမီးကိုအစီအရင်တစ်ခုထဲသို့ဆွဲဆောင်ကာ သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။

သူမာယာနတ်သမီး၏စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုကြောင့် ထိခိုက်ခြင်းမရှိခဲ့ကြောင်းကို သူသဘာဝအတိုင်းပင်မဖော်ပြခဲ့ပေ။

သူ၏ထူးခြားသောမျက်လုံးအစွမ်းမှာ သူ၏အကြီးမားဆုံးအားကိုးရာဖြစ်ပြီး သူ၎င်းကိုလျှို့ဝှက်ထားရမည်။

ဘေးတွင်ရပ်နေသောသူ၏ညီလေးမှာ ဤစကားများကိုကြားလျှင် သူ၏အစ်ကိုကြီးအပေါ်ထားရှိသော လေးစားအားကျမှုကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်တော့ပေ။

"အစ်ကိုကြီး၊ တော်လိုက်တာ။"

ယာအန်း သူမဘေးမှချင်အန်းကို ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့်တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဟမ့်၊ အတွေးအခေါ်ရိုးစင်းသော ငပိန်းသိုင်းသမားတစ်ယောက်။

ချင်ဖုန်း၏စကားများမှာ အထင်ကြီးဖွယ်ကောင်းသော်လည်း သူမယုံကြည်ရန်ခက်ခဲနေဆဲပင်။

အခြားကိစ္စများကိုဘေးဖယ်ထားလိုက်လျှင် အစီအရင်ပုံစံအကြောင်း ပြောကြရအောင်။

နားမလည်သောလူများမှာ စာအုပ်ထဲမှညွှန်ကြားချက်များကိုလိုက်နာသမျှကာလပတ်လုံး သူတို့အစီအရင်ပုံစံကို အလွယ်တကူဆွဲနိုင်သည်ဟု ထင်ကောင်းထင်ကြပေမည်။

သို့သော် ထိုသို့တွေးတောခြင်းမှာ အလွန်ကြီးမားသောအမှားတစ်ခုပင်။

အမွေးအမှင်ကိုဆွဲလွယ်သော်လည်း အရိုးကိုဆွဲခက်သည်။ အစီအရင်ပုံစံကိုရိုးရိုးကူးယူခြင်းမှာ ကြည့်ကောင်းနိုင်သော်လည်း ၎င်းမှာအစီအရင်၏စွမ်းအားကို အသက်မသွင်းနိုင်ပေ။

လွန်ခဲ့သောနှစ်ပေါင်းများစွာက ယာအန်းလည်း စာပေသူတော်စင်လမ်းစဉ်၏တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားအားနည်းချက်ကို ဖြည့်ဆည်းရန် အစီအရင်လမ်းစဉ်ကိုလိုက်လျှောက်လိုခဲ့သည်။

သို့သော် သူမအချိန်နှင့်ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုများစွာ အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း သူမကူးယူခဲ့သောအစီအရင်ပုံစံများမှာ ဘယ်တော့မှအသက်မဝင်ခဲ့ပေ။

သူမတစ်ခါကဤပြဿနာအကြောင်း သူမ၏ဆရာကိုမေးမြန်းခဲ့ရာ ဆရာမှာအချိန်အတော်ကြာတိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ပြန်ဖြေခဲ့သည် -- "မင်းမှာအစီအရင်လမ်းစဉ်မှာ ပါရမီမရှိဘူး၊ မင်းအစီအရင်တွေလေ့လာဖို့ မသင့်တော်ဘူး။"

ဤပြောစကားကြောင့် သူမသူမ၏ဆရာထံသို့ လဝက်နီးပါးမသွားရောက်ခဲ့ပေ။ ထူးဆန်းစွာပင် ထိုအချိန်မှစ၍ သူမကောင်းကင်မြို့တော်မှမဟာစာပေတက္ကသိုလ်ရှိ စာကြည့်တိုက်သို့သွားတိုင်း အစီအရင်များဆိုင်ရာစာအုပ်တစ်အုပ်မျှ ဘယ်တော့မှရှာမတွေ့နိုင်တော့ပေ။

ယခု တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏ရှေ့တွင် စတုတ္ထအဆင့်ကပ်ဘေးစက်ဝန်းမာယာနတ်သမီးကို အစီအရင်များအသုံးပြု၍ သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်ဟု အခိုင်အမာပြောဆိုနေသည်။

အလွန်မာနကြီးသောသူမ မည်သို့လက်ခံနိုင်မည်နည်း။

နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းကင်မြို့တော်မှကျယ်ပြန့်သောမဟာစာပေတက္ကသိုလ်တွင်ပင် အစီအရင်တာအိုလမ်းစဉ်၌ထူးချွန်သောသူများကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ရေတွက်နိုင်သည်။

သူမ၏ရှေ့မှထိုအမျိုးသား ဆေးပညာတွင်ကျွမ်းကျင်သော်လည်း အစီအရင်တာအိုလမ်းစဉ်ကိုပါ စူးစမ်းလေ့လာနိုင်သည်ကို သူမလုံးဝမယုံကြည်နိုင်ပေ။

ယာအန်း လျိုကျန့်လီထံသို့လှည့်ကြည့်ကာ မေးသည်၊ "ရှင် မာယာနတ်သမီးကို သတ်ခဲ့တာလား။"

လျိုကျန့်လီ၏စာရိတ္တကိုကောင်းစွာသိသောကြောင့် သူမလိမ်ညာမည်မဟုတ်ကြောင်း သူမသေချာသည်။

သို့သော် သူမမြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ လျိုကျန့်လီ အနည်းငယ်ခေါင်းခါလိုက်ခြင်းပင်။

ယာအန်း ခေါင်းငုံ့ကာ အတွေးထဲနစ်မြုပ်သွားသည်။

ချင်ဖုန်း ဤသည်ကိုမြင်လျှင် နှုတ်ခမ်းတွန့်လိုက်သည်။

သိလိုစိတ်ဖြင့် သူမေးသည်၊ "မင်းငါ့ကို ဒီလောက်တောင်မယုံကြည်ဘူးလား။"

ယာအန်း ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့်ပြောသည်၊ "ငါမင်းရဲ့ဆေးပညာစွမ်းရည်ကို အသိအမှတ်ပြုတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းအစီအရင်တွေလုပ်ဆောင်နိုင်တယ်ဆိုတာကိုတော့ ငါမယုံကြည်ဘူး။"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

"ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ မင်းရဲ့လက်ရေးက ကြည့်ရက်စရာမရှိအောင်ဆိုးရွားလို့ပဲ။ ဆိုရိုးစကားအတိုင်းပဲ၊ လက်ရေးနဲ့ပန်းချီက မြစ်ဖျားခံရာတစ်ခုတည်းပဲလေ။ သေချာကောင်းမွန်အောင်မရေးနိုင်တဲ့သူက သေချာကောင်းမွန်တဲ့အစီအရင်တစ်ခုကို ဘယ်လိုပုံဖော်နိုင်မှာလဲ။" သူမ၏လေသံမှာ တည်ငြိမ်သော်လည်း သူမ၏စကားလုံးများမှာ မထီမဲ့မြင်ပြုမှုအပြည့်ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် ထိုမျက်လုံးများမှာ -- မင်းက လိမ်တောင်မှန်အောင်မလိမ်နိုင်ဘူး -- ဟုဆိုနေသကဲ့သို့ပင်။

အမှန်တရားကိုနောက်ထပ်ဆက်လက်မစူးစမ်းလိုတော့ဟန်ဖြင့် သူမလှည့်ထွက်သွားပြီး ဝမ်ရွှီနှင့်အခြားသူများထံသို့လျှောက်သွားကာ ကျင့်ယန်မြို့မှလက်ရှိအခြေအနေအကြောင်း မေးမြန်းစုံစမ်းတော့သည်။

သေစမ်း၊ ဒါကအဓိပ္ပာယ်ရှိသားပဲ။

သို့သော် သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် သူလျှို့ဝှက်စွာဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။ အချိန်ရသည့်အခါ သူလက်ရေးလက်သားလေ့ကျင့်ရမည်။ လူတွေသူ့ကိုဒီလိုအထင်သေးတာကို သူခွင့်မပြုနိုင်ပေ။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် မြို့ထဲမှမိစ္ဆာအားလုံးနီးပါး သုတ်သင်ရှင်းလင်းပြီးဖြစ်သည်။ အကယ်၍ကျန်ရစ်သူအချို့ရှိခဲ့လျှင်ပင် သူတို့အန္တရာယ်ကိုခံစားမိသောအခါ ကျင့်ယန်မြို့အပြင်ဘက်သို့ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားကြသည်။

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၏အကူအညီဖြင့် ချင်ဖုန်းနှင့်သူ၏အဖွဲ့ သတိလစ်နေသောမြို့သူမြို့သားအားလုံးကို အိမ်သို့ပြန်ပို့ပေးခဲ့ကြသည်။

ဤအခြေအနေသို့ရောက်ရှိလာသည်နှင့် တစ္ဆေတစ်ရာညခင်းထွက်ခြင်း၏ရုတ်တရက်ပွက်လောရိုက်မှုမှာ အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။

ချင်ဖုန်း လျိုကျန့်လီကို ချင်အိမ်တော်ရှိရာဘက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာတွန်းပို့သွားရာ မြင်ကွင်းမှာ အလွန်နွေးထွေးနေသည်။

ယာအန်း ဤမြင်ကွင်းကိုတိတ်ဆိတ်စွာကြည့်ရှုနေပြီး သူမ၏အတွေးများမှာ မရှင်းလင်းပေ။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ချင်အိမ်တော်မှအစေခံတစ်ဦး အလျင်စလိုရောက်ရှိလာပြီး စိုးရိမ်တကြီးပြောသည်၊ "သခင်ကို အခုထိရှာမတွေ့သေးပါဘူး။"

ချင်ဖုန်း ဤသည်ကိုကြားလျှင်မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "မင်းဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ ငါ့အဖေအိမ်တော်ထဲမှာမရှိဘူးလား။"

သူ၏ညီလေး၏မျက်နှာ ညိုမှောင်သွားပြီး ရှင်းပြသည်၊ "ငါတို့အရင်ကပြန်သွားတုန်းက အဖေသူ့ငွေအိတ်ဘယ်မှာကျပျောက်သွားမှန်းမသိဘူးလို့ပြောပြီး အဲ့ဒါကိုရှာဖို့အလျင်အမြန်ပြန်ထွက်သွားခဲ့တာ။ မေမေလေးရောညီလေးရော သူ့ကိုအချိန်မီမတားနိုင်ခဲ့ဘူး။ ငါတို့အစ်ကိုကြီးနဲ့တွေ့ပြီး အဖေဘယ်ရောက်သွားလဲဆိုတာစုံစမ်းဖို့ ထွက်လာခဲ့ကြတာ။"

"ဒီလောက်အချိန်အကြာကြီးကြာသွားတာတောင် သူ့ကိုအခုထိရှာမတွေ့သေးဘူးလို့ ဘယ်သူထင်ထားမိမှာလဲ။ အစ်ကိုကြီး၊ ဖြစ်နိုင်တာက အဖေ၊ သူ..."

အဲ့ဒီကပ်စေးနဲကောင်။ ဒီလောက်အန္တရာယ်များတဲ့အချိန်မှာ သူသူ့ငွေအိတ်ကိုဂရုစိုက်နေတယ်။ သူ့လိုဆင်းရဲသားတစ်ယောက်ဆီမှာ အဲ့ဒီအိတ်ထဲမှာငွေဘယ်လောက်များရှိနေနိုင်မှာလဲ။

ချင်ဖုန်း အလွန်အမင်းစိုးရိမ်နေသည်။ "စိတ်ထိန်းထား။ အဲ့လောက်အဆိုးမြင်မနေနဲ့။ သူသူ့ငွေအိတ်ကိုရှာဖို့ပြန်သွားမှတော့ ငါတို့သွားခဲ့တဲ့လမ်းကြောင်းအတိုင်းပဲ သူလိုက်ခဲ့မှာပဲ။"

ချင်ဖုန်း ပတ်ပတ်လည်ကြည့်လိုက်ရာ အရင်ကပြည့်တန်ဆာအိမ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ္ဆေတစ်ရာညခင်းထွက်ခြင်းကြောင့် ပြည့်တန်ဆာအိမ်မှာယခုအခါပိတ်ထားပြီး ပြတင်းပေါက်များပိတ်ကာမီးများငြိမ်းထားလျက် အမှောင်ထဲတွင်နစ်မြုပ်နေသည်။

"ဒီပြည့်တန်ဆာအိမ်ကိုအစပြုမှတ်အဖြစ်သုံးကြရအောင်။ ဒီကနေအိမ်တော်အထိရှာဖွေပြီး တဖြည်းဖြည်းအပြင်ဘက်ကိုချဲ့ထွင်သွားမယ်။ ကောင်းကင်ကအပြစ်ကင်းသူတွေကိုကူညီတတ်တော့ သူအဆင်ပြေမှာပါ။"

ကျွီ~

သူစကားမဆုံးမီမှာပင် ပြည့်တန်ဆာအိမ်၏သစ်သားတံခါး ပွင့်ထွက်လာပြီး ရင်းနှီးသောမျက်နှာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ အမှန်ပင် သူ၏အဖေပင်။

ချင်ကျန့်အန်း သူ၏သားနှစ်ယောက်နှင့် သူ၏ချွေးမကိုပင် အထူးစိတ်လှုပ်ရှားသောမျက်နှာအမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။