ညဉ့်သန်းခေါင် လူနှစ်ယောက် ရောက်ရှိလာခြင်း

"အဖေ။ အဖေဘာလို့ ဒီမှာရောက်နေတာလဲ။" ညီလေးက အော်ဟစ်လိုက်ရာ လူအုပ်၏အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားသည်။

ချင်ကျန့်အန်း၏မျက်နှာမှာ နီလိုက်ဖြူလိုက်ဖြစ်သွားပြီး အနည်းငယ်ရှက်ရွံ့နေဟန်ရှိသည်။

"ရှူး၊ တိုးတိုးပြောဟ "

ချင်ဖုန်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး တဝက်တပျက်ပြုံးကာ "မြို့ထဲမှာ တစ္ဆေတစ်ရာကျူးကျော်နေလို့ နေရာတိုင်းအန္တရာယ်တွေပြည့်နှက်နေချိန်မှာ အဖေအန္တရာယ်ကင်းရဲ့လားလို့ ကျွန်တော်တို့ကစိုးရိမ်နေခဲ့တာ။ အဖေက ဒီလိုနေရာမျိုးကို အလှပဂေးနဲ့အတူ အေးအေးဆေးဆေးလာလည်နိုင်လောက်အောင် အားလပ်နေလိမ့်မယ်လို့တော့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ တကယ်ပဲ ကျွန်တော်တို့ကို မနာလိုဖြစ်စေတာပဲ။"

ယာအန်းနှင့်အခြားသူများ ဘေးစောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ကြပြီး လျိုကျန့်လီမှာမူ သူ့ကိုကြည့်ရန် အနည်းငယ်ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။

"...တကယ်ပဲ၊ ဒါက ကျွန်တော်နဲ့ညီလေးကို အရှက်ရစေတာပဲ။ အမေသာ အဖေပြည့်တန်ဆာအိမ်သွားလည်တာကိုသိရင် ဘာဖြစ်မယ်လို့ အဖေထင်လဲ။" ချင်ဖုန်းက တရားနည်းလမ်းကျစွာဒေါသထွက်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ သူအချိန်မီထိန်းလိုက်နိုင်ပြီး သူ၏စစ်မှန်သောအတွေးများကို မထုတ်ဖော်မိသည့်အတွက် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

အခြားသူများ၏စေ့စေ့စပ်စပ်ကြည့်ရှုနေသော မထီမဲ့မြင်အကြည့်များကိုခံစားမိလျှင် ချင်ကျန့်အန်း အလျင်အမြန်မိမိကိုယ်ကိုခုခံကာကွယ်သည်၊

"နားလည်မှုလွဲတာပါ၊ အားလုံးနားလည်မှုလွဲတာပါ။"

ထို့နောက် သူပြည့်တန်ဆာအိမ်မှထွက်လာရခြင်းအကြောင်းရင်းကို အကြမ်းဖျင်းရှင်းပြလိုက်သည်။

"အဖေဆိုလိုတာက ကျပျောက်သွားတဲ့ငွေအိတ်က တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ဒီအနီးအနားမှာကျသွားပြီး အဖေပြန်သွားချင်တဲ့အခါ မိစ္ဆာတွေနဲ့တွေ့တော့မလိုဖြစ်သွားလို့ မတတ်သာဘဲ ပြည့်တန်ဆာအိမ်ထဲမှာ ပုန်းနေခဲ့ရတယ်ပေါ့လေ။" ညီလေးက အဓိကအချက်များကိုထုတ်နှုတ်မေးလိုက်ရာ သံသယဝင်နေဟန်ရှိသည်။

"လောကကြီးမှာ ဒီလိုတိုက်ဆိုင်မှုမျိုး ရှိလို့လား။" ချင်ဖုန်း နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

ချင်ကျန့်အန်း သူ့ကိုမည်သူမျှမယုံကြည်သည်ကို မြင်တွေ့နိုင်ပြီး နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကြိုးစားကြည့်ရန်ပြင်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် သွယ်လျသောပုံရိပ်တစ်ခု ပြည့်တန်ဆာအိမ်မှ ခေါင်းပြူထွက်လာသည်။

ချင်ဖုန်း ဤမိန်းကလေးကို အဓိကအားဖြင့် သူမ၏ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်လှပမှု့ကြောင့် မှတ်မိနေသည်။

မိန်းကလေးမှာ သတိကြီးစွာဖြင့်လှုပ်ရှားနေပြီး အနည်းငယ်ထိတ်လန့်နေပုံရသည်။ သူမတုန်လှုပ်စွာဖြင့်မေးသည်၊ "သခင်၊ မြို့ထဲကအန္တရာယ် ပြီးသွားပြီလား။"

အဖေဖြစ်သူ လှည့်ထွက်သွားပြီး ပြောသည်၊ "အခုတော့ အများကြီးပိုပြီးဘေးကင်းလုံခြုံလောက်ပါပြီ၊ စိတ်မပူပါနဲ့။"

ဤသည်ကိုကြားလျှင် မိန်းကလေး သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့ပြီး သူမ၏ရင်ဘတ်ကိုပုတ်လိုက်ရာ ရှိနေသောယောက်ျားများအကြား လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ဤသည်ကိုမြင်လျှင် ယာအန်း နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သိုင်းသမားသုံးဦးမှာ အလျင်အမြန်သူတို့၏အကြည့်များကို လွှဲလိုက်ကြသည်။

ချင်ဖုန်း၏တုံ့ပြန်မှုမှာ အနည်းငယ်နှေးကွေးသွားသည်။ သူပညာတတ်တစ်ယောက်ဖြစ်ရသည်ကို နောင်တရမိပြီး ဤအခြေအနေတွင် အနည်းငယ်အားနည်းသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ လျိုကျန့်လီ သတိပြုမိသွားလေသလား။

ဤသို့စဉ်းစားနေစဉ် သူဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်မှအလှမယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူမဘာတုံ့ပြန်မှုမှမပြပေ။

ကံကောင်းလိုက်တာ၊ ချင်ဖုန်း သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သည်။

"အခုအဆင်ပြေသွားပါပြီ။" ခရမ်းရောင်ဝတ်မိန်းကလေး ဖြည်းညှင်းစွာပြုံးလိုက်ပြီး ထပ်ပြောသည်၊ "သခင်ချင်၊ ဒီညညီအစ်မတွေအားလုံး ကြောက်လန့်နေကြတာ။ ပြည့်တန်ဆာအိမ်က ခဏလောက်ပိတ်ထားလောက်တယ်။ အခွင့်အခါသင့်ရင် ကျွန်မတို့နဲ့အတူလာပြီး အပန်းဖြေပါဦး။"

ထိုစကားများနှင့်အတူ သူမလက်ဝှေ့ယမ်းပြပြီး သစ်သားတံခါးကိုပိတ်လိုက်သည်။

"ဒါ..." ချင်ကျန့်အန်း ပါးစပ်ဟလိုက်ပြီး အမှန်တကယ်ပင်စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။

"အဖေ၊ အဖေက တကယ်ပဲအရင်ကလို ရဲတင်းနေတုန်းပဲ။ သားသာဆိုရင်တော့ သတ္တိရှိမှာမဟုတ်ဘူး။" ချင်ဖုန်း တံတွေးထွေးထုတ်လိုက်ပြီး လျိုကျန့်လီရှေ့တွင် မိမိကိုယ်ကိုပုံရိပ်ကောင်းတစ်ခုတည်ဆောက်ရန် အခွင့်အရေးကိုအရယူကာ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကိုတွန်းပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။

ညီလေးမှာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ ပြောသည်၊ "အဖေ၊ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် အမေ့ကို ဘယ်လိုရှင်းပြမလဲဆိုတာ စဉ်းစားထားသင့်တယ်။"

ဝမ်ရွှီနှင့်အခြားသူများ စာနာသောအကြည့်များဖြင့် ပစ်ပေါက်လိုက်ကြသည်။ အသက်ကြီးသောယောက်ျားများဖြစ်သောကြောင့် သူတို့ဤအခိုက်အတန့်တွင် စာနာစိတ်တစ်ခု ခံစားနေရသည်။

သို့သော် ယာအန်း သူတို့ကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူတို့၏ရှင်းလင်းသောရပ်တည်ချက်ကြောင့် သူတို့အကြည့်များကိုရုပ်သိမ်းကာ အလျင်အမြန်ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ပြည့်တန်ဆာအိမ်အပြင်ဘက်တွင် ချင်ကျန့်အန်း၏အထီးကျန်ဆိတ်ငြိမ်သောပုံရိပ်တစ်ခုတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

လူအုပ် ချင်အိမ်တော်သို့ပြန်ရောက်လာကြပြီး ဒုတိယအမေ ထိုကိစ္စကိုအလျင်အမြန်သိရှိသွားသည်။ မှတ်သားဖွယ်ရာမှာ ဤသည်ကို ချင်ဖုန်းက အစီရင်ခံခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အဖေနှင့်ဒုတိယအမေ အချိန်အတော်ကြာအငြင်းပွားခဲ့ကြသော်လည်း အသေးစိတ်ကိုမည်သူမျှမသိရှိခဲ့ပေ။

ချင်ဖုန်းသေချာသိရှိသည့်အချက်တစ်ခုမှာမူ အဖေဧည့်သည်အခန်းတွင် နောက်တစ်ကြိမ်အိပ်စက်ခဲ့ရခြင်းပင်။

ညဉ့်နက်လာသည်၊ အစောပိုင်းက တစ္ဆေတစ်ရာညခင်းထွက်ခြင်းကို ကြံ့ကြံ့ခံခဲ့ရသည်။ လမ်းများပေါ်တွင်ကင်းလှည့်နေသော မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှဝန်ထမ်းများမှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်ပုံရိပ်ကိုမျှမမြင်တွေ့ရပေ။

ညဉ့်ကင်းစောင့်များပင်လျှင် သူတို့၏တာဝန်များကို လစ်ဟင်းကာ သူတို့၏အိပ်ရာများတွင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာ ပုန်းအောင်းနေကြသည်။

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှမည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမဆို အိမ်အတွင်းမှလူများကို စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေပြီး နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်အိပ်မပျော်နိုင်ကြပေ။

မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်အဝင်ဝတွင် အဘိုးပိုင်လီ ဟောက်သံပြုနေသည်။ ရုတ်တရက် သူမျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။

သူမှိန်ဖျော့စွာလင်းနေသောလမ်းအဆုံးဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ပုံရိပ်နှစ်ခု ချဉ်းကပ်လာနေသည်။

သူတို့ထဲတွင် ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်တောင့်တင်းပြီး ပိန်လှီသောမျက်နှာနှင့်၊ သပ်ရပ်စွာညှပ်ထားသောမုတ်ဆိတ်နှင့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားတစ်ဦးပါသည်။ သူ၏ဆံပင်မှာ အဖြူအမည်းရောယှက်နေပြီး ပခုံးပေါ်တွင်ဖရိုဖရဲကျနေသည်။ သူဟထားသောအပေါ်ဝတ်ရုံအနားသားနှင့် မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံရှည်ဝတ်ဆင်ထားပြီး လျော့ရဲသောအဝတ်အစားများအောက်မှသူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို အနက်ရောင်ပတ်တီးများဖြင့် ပတ်တီးစည်းထားသည်။

သူ၏ဘေးတွင် ကျောတွင်သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံးလွယ်ထားသော ရုပ်ချောလူငယ်တစ်ဦး အဖြူရောင်ဝတ်ဆင်ထားသည်။

အဘိုးပိုင်လီကမေးသည်၊ "တောင်ပိုင်းဒေသက နာမည်ကြီးကံကြမ္မာဆရာ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလိုဝေးလံခေါင်ဖျားတဲ့နေရာကို လာလည်ဖို့အချိန်ရတာလဲ။"

ထိုပိန်လှီသောမျက်နှာနှင့်လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားမှာ တောင်ပိုင်းဒေသရှိမိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကိုအုပ်ချုပ်ပြီး တောင်ကောင်းကင်နဂါးဟုလူသိများသော ယန်ကျိုးမှလွဲ၍ အခြားမည်သူမျှမဟုတ်ပေ။

"ဒီဧရိယာကိုဖြတ်သွားရင်း ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ဩဇာစက်ကွင်းတစ်ခု ခံစားမိလိုက်တယ်။ မိစ္ဆာတွေဒုက္ခပေးနေတာများလားလို့ထင်ပြီး ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရင်း အကြောအခြင်ဖြေလိုက်မလို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မလိုအပ်တော့ဘူးထင်တယ်၊" ယန်ကျိုးက ခပ်ဖွဖွရယ်မောရင်းပြောလိုက်သည်။

"အင်း၊" အဘိုးကြီးက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

အဖြူရောင်ဝတ်လူငယ် အဘိုးကြီး၏သဘောထားကိုမနှစ်သက်ပေ။ သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းလှည့်ကာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။ သူ အဘိုးကြီး၏မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းသိရှိပြီး မဆင်မခြင်မပြုမူရဲသော်လည်း သူ၏မကျေနပ်မှုမှာ ထင်ရှားနေသည်။

အဘိုးကြီး လူငယ်ကိုကြည့်လိုက်ပြီး ပြောထွက်လိုက်သည်၊ "စစ်တပ်က ဒီမျိုးဆက်မှာ အရည်အချင်းကောင်းတွေမွေးထုတ်ပေးခဲ့တာပဲ။ ဒီလောက်ငယ်ရွယ်တဲ့အသက်နဲ့ နှစ်တစ်ရာကြာပျောက်ဆုံးနေခဲ့တဲ့ တစ္ဆေစစ်သည်ဓားသေတ္တာကိုတောင် သုံးနိုင်နေပြီ။"

အဖြူရောင်ဝတ်လူငယ်မှာ အိမ်မှခွဲခွာနေထိုင်သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏မျိုးရိုးအမည်မှာ လီဖြစ်ပြီး နာမည်ရင်းမှာ လော့ဖြစ်သည်။ သူအဘိုးကြီး၏ချီးကျူးစကားကိုကြားလျှင် သူ၏နှလုံးသားထဲမှမကျေနပ်မှု ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဂုဏ်ယူသောမျက်နှာအမူအရာဖြင့် အစားထိုးသွားသည်။

မဟာချန်တွင် အဘိုးကြီး၏ချီးကျူးမှုကိုခံရခြင်းမှာ မသေးငယ်သောဂုဏ်ပြုမှုတစ်ခုပင်။

ဤသည်ကိုမြင်လျှင် ပိုင်လီ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "မင်းခေတ်မှားပြီးမွေးဖွားလာတာတော့ ၀မ်းနည်းစရာပဲ။ ဒီမျိုးဆက်ရဲ့ထိပ်သီးဓားသမားက လွန်ခဲ့တဲ့အနှစ်တစ်ထောင်အတွင်းမှာတောင် မမြင်တွေ့ဖူးလောက်အောင် တောက်ပလွန်းတယ်။ အကောင်းဆုံးအနေနဲ့ မင်းဒုတိယနေရာလောက်ပဲ ရနိုင်လိမ့်မယ်။"

လီလော့ ဤသည်ကိုကြားလျှင် မျက်လုံးပြူးကျယ်သွားပြီး အလျင်အမြန်မေးသည်၊ "သူကဘယ်သူလဲ။"

လူငယ်မှာ အဘိုးကြီး၏စကားများကိုမေးခွန်းမထုတ်ဘဲ ထိုသူ၏နာမည်ကိုသာ စုံစမ်းမေးမြန်းသည်။

ပိုင်လီ ဘာမှဖုံးကွယ်မထားဘဲ ရယ်မောလိုက်သည်၊ "လျိုမိသားစုရဲ့သမီးတော်ပဲ။"

"လျိုကျန့်လီ ဟုတ်လား။" လီလော့၏အသံ ရုတ်တရက်မြင့်တက်သွားသော်လည်း တစ်ကိုက်အကွာအဝေးထက် မကျော်လွန်ခဲ့ပေ။

နားမလည်နိုင်သောအင်အားတစ်ခု ထိုဧရိယာကိုလွှမ်းခြုံထားပြီးဖြစ်သောကြောင့် အခြားသူများမြင်တွေ့ကြားသိနိုင်ခြင်းမရှိပေ။

လီလော့ သဘာဝအတိုင်းပင် လျိုကျန့်လီ၏နာမည်ကို သိရှိသည်။ သူမှတ်မိတတ်သည့်အချိန်မှစ၍ သူ၏မိသားစုက သူ့ကိုဤအမျိုးသမီးနှင့် အများဆုံးနှိုင်းယှဉ်ခဲ့သည်။

အကယ်၍အဘိုးကြီး အခြားနာမည်တစ်ခုကိုပြောခဲ့မည်ဆိုလျှင် လူငယ်မှာလက်ခံမည်မဟုတ်ဘဲ ထိုသူကိုရှာဖွေ၍ သူတို့၏ဓားသိုင်းပညာ မည်သူကပိုမိုသာလွန်သည်၊ မည်သူ၏အရည်အချင်းက ပိုမိုအားကောင်းသည်ကိုပင် ယှဉ်ပြိုင်ကောင်းယှဉ်ပြိုင်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် လျိုကျန့်လီကိုမူ သူလက်ခံနိုင်သည်။

ထိုစဉ်က လီလော့အိမ်မှထွက်ခွာခဲ့စဉ် သူအနန္တဓားဂိုဏ်းသို့ စိန်ခေါ်ရန်သွားရောက်ခဲ့သည်။

တစ္ဆေစစ်သည်ဓားသေတ္တာနှင့်အတူ အနန္တဓားဂိုဏ်းမှမျိုးဆက်သစ်များထဲတွင် မည်သူမျှသူ၏စူးရှမှုကိုမယှဉ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုအချိန်က သူအဆုံးအစမရှိသောဂုဏ်ကျက်သရေရှိသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

ထိုအမျိုးသမီးပေါ်ထွက်လာသည့်အချိန်အထိပင်။

သူမဓားကိုလုံးဝမဆွဲထုတ်ခဲ့ပေ။ လက်တစ်ချောင်းတည်းဖြင့် သူမသူ့ကိုဓားသိုင်းပြိုင်စင်ပေါ်မှ ခေါက်ချခဲ့ပြီးနောက် ကျော့ရှင်းစွာလှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ထိုနေ့မှာပင် လီလော့ သူ၏နှလုံးသားထဲမှမာနကိုချုပ်တည်းလိုက်ပြီး မိမိထက်ပိုမိုထူးချွန်သောလူများ အမြဲရှိနေကြောင်းနှင့် မိမိ၏နယ်ပယ်ထက်ကျော်လွန်သောနယ်ပယ်များ ရှိနေကြောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

"ဒါပေမဲ့ သူမက ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏အထွတ်အထိပ်ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုမှုကိုတော့ အမှန်တကယ်ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့တယ်၊" လီလော့ တွေဝေစွာတီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။