ဆေးကုသမှုမပြုမီ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ

" စာပေချီ ဒါမှမဟုတ် ယင်စွမ်းအင်နဲ့ အသက်သွင်းရတဲ့ အစီအရင်တချို့ကို သိပါတယ်။ အဲ့ဒါတွေက အစီအရင်အရွယ်အစားအတွက် တင်းကျပ်တဲ့လိုအပ်ချက်တွေမရှိဘူး၊ ပြီးတော့ အစီအရင်ပုံဖော်တဲ့အခါ ဦးတည်ရာအနေအထားကလည်း သိပ်ပြီးအရေးမကြီးဘူး။ အဲလိုအစီအရင်တွေ ရှိပါလား။ အရင်က အဲ့လိုအစီအရင်တွေ လေ့လာချင်ခဲ့တုန်းက စာအုပ်သိုလှောင်ရာနေရာမှာ သူတို့ကိုရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး။ ကထင်တာကတော့၊ ဖြစ်နိုင်တာက၊ ဆရာက ငါအစီအရင်လမ်းစဉ်ပေါ်မှာ အချိန်ဖြုန်းနေမှာစိုးလို့ သူအဲ့ဒါတွေကို ဖွက်ထားခဲ့တာနေမှာ၊" ယာအန်း ပြန်လည်အမှတ်ရရင်း ပြောလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း ဤသည်ကိုကြားလျှင် မျက်လုံးပြူးကျယ်သွားသည်။

မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းဆရာ တကယ်စိုးရိမ်ခဲ့တာကို မင်းနားမလည်ခဲ့ဘူး။

"ယာအန်းညီကို၊ မင်းပြောနေတဲ့အစီအရင်တွေက ပုံဖော်တဲ့အချိန်မှာ ဦးတည်ရာအနေအထားအတွက် သိသာထင်ရှားတဲ့လိုအပ်ချက်တွေမရှိပေမယ့် အစီအရင်ကထုတ်လွှတ်တဲ့ ချီစွမ်းအင်တိုက်ခိုက်မှုရဲ့ဦးတည်ရာက မင်းထည့်သွင်းလိုက်တဲ့ စာပေချီ ဒါမှမဟုတ် ယင်စွမ်းအင်ရဲ့ဦးတည်ရာအနေအထားပေါ်မှာ မူတည်တယ်ဆိုတာ မင်းသိရဲ့လား။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပြောရရင် မင်းမတော်တဆ ဦးတည်ရာအနေအထားမှားသွားခဲ့ရင် အစီအရင်ရဲ့ချီစွမ်းအင်တိုက်ခိုက်မှုက မင်းအပေါ်ကို ပြန်သက်ရောက်လာနိုင်တယ်။"

မင်းဆရာက အစီအရင်တွေနဲ့ပတ်သက်တဲ့စာအုပ်တွေကို ဖွက်ထားခဲ့တာက မင်းအစီအရင်လမ်းစဉ်ပေါ်မှာ အချိန်ဖြုန်းနေမှာစိုးလို့မဟုတ်ဘူး။ သူမင်း နားမလည်နိုင်လောက်အောင် သေဆုံးသွားမှာကို စိုးရိမ်ခဲ့တာ၊ ချင်ဖုန်း စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ်ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါ ငါ့ကိစ္စပဲ။ ငါမင်းကိုမေးချင်တာက ဒီမှာအလားတူအစီအရင်တွေ ရှိသလားဆိုတာပဲ၊" ယာအန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ "မင်းမှာအစီအရင်လမ်းစဉ်မှာ ပါရမီမရှိဘူး" ဟူသောပြောစကားက သူမ၏မာနကြီးသောနှလုံးသားကို ထိခိုက်သွားစေပြီး သူမမိမိကိုယ်ကိုသက်သေပြရန် စိတ်အားထက်သန်နေစေသည်။

ဘာဖြစ်လို့ငါသိတဲ့လူတွေအားလုံးက ဒီလောက်စိတ်ဓာတ်ပြင်းပြပြီး ခေါင်းမာကြရတာလဲ။

ချင်ဖုန်း နှုတ်ခမ်းတွန့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင်လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် "မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ တကယ်တော့ ငါလေ့လာခဲ့တဲ့အစီအရင်တွေက အခြေခံအဆင့်လောက်ပဲရှိပါတယ်" ဟုဆိုလိုက်သည်။

နောက်နေတာထားလိုက်ဦး၊ အကယ်၍သူကဲ့သို့သောသူတစ်ယောက်ကို မိုးကြိုးဖြူအစီအရင်နဲ့ဆင်တူတဲ့အစီအရင်တွေ သင်ကြားပေးခဲ့ပြီး သေဆုံးသွားခဲ့ရင် သူကအတူပါဝင်ကျူးလွန်သူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားမှာမဟုတ်ဘူးလား။

သူအခြေအနေရဲ့အလေးအနက်ကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သည်။

ယာအန်း ချင်ဖုန်းကိုစူးစိုက်ကြည့်နေပြီး သူမ၏မျက်လုံးများထဲတွင် သံသယအရိပ်အယောင်များ ထင်ရှားနေကာ သူ၏ဦးရေပြားကိုထုံကျင်သွားစေသည်။

မတတ်သာစွာဖြင့် ချင်ဖုန်း အလျင်အမြန်အကြောင်းအရာပြောင်းလိုက်သည်၊ "စကားမစပ်၊ အခုဆေးကြောကျောက်မည်းကို ပြန်ယူလာခဲ့ပြီဆိုတော့ သွေးကြောတွေပြန်လည်ပြုပြင်ဖို့ ဆေးရည်အတွက်လိုအပ်တဲ့ဆေးပင်တွေအားလုံး စုဆောင်းပြီးပြီလား။"

ယာအန်း တစ်ခဏရပ်တန့်သွားပြီးနောက် အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဆေးဖက်ဝင်အပင်နှစ်ဆယ့်သုံးမျိုးလုံး စုဆောင်းပြီးသွားပါပြီ။ ဘယ်တော့အချိန်ရပြီး ငါ့ညာဘက်လက်မောင်းကို ကုသပေးမလဲဆိုတာအပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့တယ်။" သူ၏လေသံမှာ တည်ငြိမ်ပြီး လှုပ်ရှားမှုတစ်စုံတစ်ရာမရှိဘဲ ဂရုမစိုက်ဟန်ရှိနေသည်။

သို့သော် ချင်ဖုန်း ၎င်းမှာဟန်ဆောင်မှုတစ်ခုမျှသာဖြစ်ကြောင်း နားလည်သည်။

တစ်ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် သူပြန်ဖြေသည်၊ "ဒီညညစာစားပြီးတဲ့နောက် လာရှာပါ့မယ်။"

ချင်ဖုန်း "ကောင်းကင်ဘုံဆိုင်ရာ အတွင်းကျမ်း" မှအကြောင်းအရာများကို အလွတ်ကျက်မှတ်ထားပြီးဖြစ်သော်လည်း အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ညာဘက်လက်မောင်းနှင့်သက်ဆိုင်သော အရေးကြီးသည့်ကိစ္စရပ်တစ်ခုနှင့်ပတ်သက်လာလျှင် သူသတိကြီးစွာထားရန် လိုအပ်နေသေးသည်။

ထို့ကြောင့် သူတစ်နေ့လုံးအိမ်တွင်နေထိုင်ကာ စာအုပ်ထဲမှအသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ပြန်လည်အမှတ်ရပြီး သွေးကြောများပြန်လည်ပြုပြင်သည့်အခြေအနေကို စိတ်ကူးဖြင့်ပုံဖော်လေ့ကျင့်ရန် စီစဉ်ထားသည်။

ယာအန်း၏ညာဘက်လက်မောင်းမှပျက်စီးနေသောသွေးကြောများကို သူအောင်မြင်စွာကုသနိုင်မလားဆိုသည်မှာ သူ၏လှပသောဇနီး နောင်တွင်ပြန်လည်ထရပ်နိုင်မလားဆိုသည်နှင့်လည်း ဆက်စပ်နေသည်။

"ကောင်းပြီ၊" ယာအန်း ညင်သာစွာပြန်ဖြေပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားသည်။

ချင်ဖုန်း သူမ၏ပုံရိပ်ကိုကြည့်ရင်း အနည်းငယ်ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

လေးလံသောဖိအားအောက်တွင် ဆက်လက်လေ့ကျင့်နေသောလူသုံးဦးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ချင်ဖုန်း တိတ်တဆိတ်ထွက်ခွာကာ သူ၏အခန်းသို့ပြန်လာခဲ့သည်။

သူအသက်ကိုဖြည်းညှင်းစွာရှူထုတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ်၏သွေးကြောများဖွဲ့စည်းတည်ဆောက်ပုံမှာ သူ၏စိတ်ထဲတွင် တဖြည်းဖြည်းပေါ်ထွက်လာသည်။

ထို့နောက် သူအရင်ကကုသမှုပုံစံကို စိတ်ကူးဖြင့်ပုံဖော်လေ့ကျင့်တော့သည်။ အချိန်သည် မသိလိုက်မသိဘာသာ တိတ်ဆိတ်စွာကုန်လွန်သွားသည်။

ညဘက်တွင် မိသားစု ခန်းမဆောင်တွင်အစာစားနေကြသည်။ ညီလေးမှာ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်၊ "အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုကြီးတည်ထောင်ခဲ့တဲ့ လေးလံသောတွင်းနက်အစီအရင်က တကယ်ကိုထိရောက်တာပဲ။ ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲကချီစွမ်းအင်က အရင်ကထက်အများကြီးပိုပြီး စုစည်းလာတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းခံစားမိတယ်။

ယူဆရတာကတော့ မကြာခင်မှာပဲ ကျွန်တော်နတ်သိုင်းနယ်ပယ် ဆဋ္ဌမအဆင့်ကို ဝင်ရောက်နိုင်တော့မှာပဲ။"

ဤစကားများနှင့်အတူ မေမေလေးမှာလည်း ပျော်ရွှင်သောမျက်နှာအမူအရာပြသနေသည်။ "ဒါကငါတို့ဘိုးဘေးဘီဘင်တွေရဲ့ ကောင်းချီးမင်္ဂလာကြောင့်ဖြစ်ရမယ်၊ ချင်မိသားစုကို စာပေရောသိုင်းပညာပါ နှစ်မျိုးစလုံးထွန်းကားစေတာပဲ။"

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ အဖေဖြစ်သူ တိတ်ဆိတ်စွာသူ၏တူများကိုချထားလိုက်ပြီး လေးနက်စွာပြောသည်၊ "ကျင့်ကြံမှုအမြန်ဆုံးတိုးတက်နိုင်တာက ကောင်းတဲ့အရာတစ်ခုပါ၊ ဒါပေမဲ့ သဘာဝအတိုင်းတိုးတက်ဖို့ သတိရပါ။ နတ်သိုင်းလမ်းစဉ်က အထူးသဖြင့်အခြေခံတွေကိုအလေးပေးတယ်။ အခြေခံပိုခိုင်မာလေလေ၊ နောင်အောင်မြင်မှုတွေ ပိုမြင့်မားလေလေပဲ။"

သူစကားဆုံးသည်နှင့် မေမေလေး ညည်းညူလိုက်သည်၊ "ယောက်ျား၊ ရှင်ဘာဖြစ်လို့ဒီအချိန်မှာ စိတ်ဓာတ်ကျအောင်လုပ်နေရတာလဲ။ ဒါ့အပြင် ရှင်ကသိုင်းသမားတစ်ယောက်မှမဟုတ်တာ။ နတ်သိုင်းပညာမှာ ဘယ်လိုကျင့်ကြံရမလဲဆိုတာ ရှင်ဘယ်လိုသိနိုင်မှာလဲ။"

မေမေလေး၏ဆူပူခြင်းကိုခံရသောအခါ အဖေဖြစ်သူ ချက်ချင်းပင်တည်ကြည်သောလေထုကိုဖျက်ဆီးလိုက်ပြီး မိသားစုအကြီးအကဲ၏ပုံရိပ်ကိုစွန့်လွှတ်ကာ "မိန်းမ၊ ကိုယ်က အန်းအာရဲ့ကျင့်ကြံမှု အရမ်းချောမွေ့သွားမှာစိုးလို့ပါ။ ကိုယ်ကသူ့ကို စေတနာနဲ့ဆုံးမစကားနည်းနည်းလောက် ပြောလိုက်တာပါ၊" ဟုဆိုသည်။

"အန်းအာရဲ့အလျင်အမြန်တိုးတက်မှုက ဖုန်းအာကြောင့်လည်းပါတယ်။ စေတနာနဲ့ဆုံးမစကားပြောရင်တောင် ဖုန်းအာလုပ်ရမှာပေါ့၊ ရှင့်နဲ့ဘာဆိုင်လို့လဲ သခင်ကြီးရဲ့။ ဘယ်လိုထင်လဲ ဖုန်းအာ။" မေမေလေး လှည့်မေးလိုက်သော်လည်း တုံ့ပြန်မှုမရှိပေ။

မိသားစုတစ်စုလုံး လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ချင်ဖုန်း တူကိုကိုင်ထားလျက် မလှုပ်မယှက်၊ အတွေးထဲနစ်မြုပ်နေသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဖုန်းအာ။" မေမေလေး နောက်တစ်ကြိမ်ခေါ်လိုက်သည်။

"ဟင်။" ချင်ဖုန်း သတိပြန်ဝင်လာသည်၊

"ဘာဖြစ်တာလဲ မေမေလေး။"

"ဖုန်းအာ၊ မင်းစိတ်ထဲမှာတစ်ခုခုရှိနေလို့လား။ ဘာဖြစ်လို့စိတ်တွေလွင့်နေပြီး အစာလည်းမထိရသေးတာလဲ။ ဟင်းက မင်းအကြိုက်နဲ့မကိုက်ညီလို့လား။ မီးဖိုချောင်ကိုနောက်တစ်မျိုးလုပ်ခိုင်းလိုက်ရမလား။" မေမေလေး စိုးရိမ်ကြောင်းထုတ်ဖော်ပြောကြားသည်။

ချင်ဖုန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ "မဟုတ်ပါဘူး မေမေလေး၊ ကျွန်တော်ခုနကတခြားတစ်ခုခုစဉ်းစားနေလို့ အတွေးလွန်သွားတာပါ။"

အဖေ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး အိမ်ထောင်ဦးစီး၏အသွင်သို့ နောက်တစ်ကြိမ်ပြောင်းလဲသွားကာ ပြောသည်၊ "ထမင်းစားချိန်မှာ မိသားစုသဟဇာတဖြစ်သင့်တယ်။ မင်းမှာဘာစိုးရိမ်မှုတွေပဲရှိရှိ၊ စားသောက်ပြီးမှစဉ်းစားလိုက်။"

စကားကျဆုံးသည်နှင့် သူ၏ခါးတွင် နူးညံ့သောဆွဲဆိတ်ခြင်းတစ်ခု ခံစားလိုက်ရပြီး အဖေ နာကျင်မှုကြောင့်မျက်နှာရှုံ့မဲ့ကာ သွားကြိတ်လိုက်သည်။

မေမေလေး သူ့ကိုစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အသံတိုးညှင်းစွာဖြင့်မေးသည်၊ "မင်းစိတ်ထဲမှာဘာရှိနေတာလဲ။ ပြောပြပါဦး၊ ဒါမှငါတို့မင်းကိုကူညီနိုင်မှာပေါ့။"

"ဟုတ်တယ် အစ်ကိုကြီး၊" ညီလေးက ဝင်ပြောသည်။

"ကောင်းပါပြီ၊" ချင်ဖုန်း သူ၏တူများကိုချထားလိုက်ပြီး သခင်လေးယာအန်း၏ညာဘက်လက်မောင်းဒဏ်ရာကို ကုသခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ သူ၏စိုးရိမ်မှုများကို ထုတ်ဖော်ပြောကြားလိုက်သည်။ သူ၏စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကိုလည်း ဖော်ပြခဲ့သည်။

မိသားစုနားထောင်ပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။

ဤကိစ္စမှာ လူတစ်ယောက်၏ညာဘက်လက်မောင်း လုံးဝပြန်လည်ကောင်းမွန်နိုင်မလားဆိုသည်နှင့် သက်ဆိုင်ပြီး ပေါ့ပေါ့တန်တန်သဘောထားရမည့်အရာမဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် အကယ်၍ကုသမှုအောင်မြင်ခဲ့ပါက နောင်တွင်လျိုကျန့်လီကိုကုသရာ၌ အပိုအာမခံချက်အဆင့်တစ်ခု ရှိလာမည်ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ အကယ်၍ကုသမှုကျရှုံးခဲ့ပါက သခင်လေးယာအန်း၏ညာဘက်လက်မောင်း ဒုက္ခိတဖြစ်သွားရုံသာမက နောင်တွင်လျိုကျန့်လီကိုကုသသည့်အခါ အခက်အခဲအတားအဆီးကိုကျော်လွှားရန် စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ နောက်ဆုံးတွင် အကယ်၍လျိုကျန့်လီ၏သွေးကြောဒဏ်ရာ မကုသဘဲထားခဲ့ပါက အသက်အန္တရာယ်ရှိနိုင်သည်။

ချင်ဖုန်းနေရာကနေဝင်ရောက်ခံစားကြည့်လျှင် မိသားစု သူ၏လက်ရှိစိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို နားလည်သည်။

မေမေလေး အားပေးစကားအချို့ပြောချင်သော်လည်း တုံ့ဆိုင်းနေသည်။

ညီလေးမှာလည်း မသေမချာဖြစ်နေပုံရသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် အဖေဖြစ်သူ စကားပြောလာသည်၊ "ညာဘက်လက်မောင်းဒဏ်ရာရတဲ့လူငယ်လေး။ သူကအန္တရာယ်တွေပါဝင်မှန်းသိရဲ့သားနဲ့ မင်းကိုကုသခိုင်းခဲ့တာလား။"

ချင်ဖုန်း ခေတ္တရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒီလိုသာဆိုရင် ဘာလို့စိုးရိမ်နေရတာလဲ။ သူကအန္တရာယ်တွေကိုကောင်းကောင်းသိပြီး မင်းကိုယုံကြည်တယ်။ မင်းလုပ်ဖို့လိုအပ်တာက အဲ့ဒီယုံကြည်မှုကိုမဖောက်ဖျက်ဘဲ အစွမ်းကုန်ကြိုးစားဖို့ပဲ၊" အဖေဖြစ်သူ သူ၏ပုံမှန်စိတ်မချရသောအခြေအနေနှင့်ဆန့်ကျင်စွာ လေးနက်တည်ကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဘဝခရီးလမ်းမှာ မင်းခက်ခဲတဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်တွေအများကြီး ကြုံတွေ့ရလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒါတွေကိုအများကြီးမစဉ်းစားနဲ့။ သန့်ရှင်းသောကိုယ်ကိုသိစိတ်နဲ့သာ ပြုမူဆောင်ရွက်ပါ။ မင်းအဘိုးကြီး ဒီလမ်းကိုလျှောက်ခဲ့ပြီးပြီ၊ မင်းလည်းအတူတူလုပ်နိုင်မယ်လို့ ငါမျှော်လင့်တယ်။ သတိရပါ၊ ကိုယ့်ရဲ့မူလစိတ်ရင်းကို ဘယ်တော့မှမမေ့နဲ့၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုသစ္စာရှိပါ။"

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ချင်ဖုန်း နားမလည်နိုင်လောက်အောင် အမြင်အာရုံပြောင်းလဲမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အတိတ်ကစိတ်မချရသောအဖေ ရုတ်တရက်ပို၍ကြီးမားခန့်ညားလာသလိုပင်။

"မိန်းမ၊ ကိုယ် တော်တယ်မလား။" အဖေ ခေါင်းလှည့်ကာ ထောက်ခံမှုရှာဖွေလိုက်ရာ သူ၏ကြီးမားခန့်ညားသောပုံရိပ် ပြိုလဲကျသွားသည်။

၎င်းမှာ အမှန်ပင်ထင်ယောင်ထင်မှားတစ်ခုသာ။ ချင်ဖုန်း၏နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားသော်လည်း အဖေ၏အကြံပေးမှုအပြီးတွင် သူ၏စိတ်နေစိတ်ထား အမှန်ပင်ပိုမိုတည်ငြိမ်လာခဲ့သည်။

"ကျွန်တော်နားလည်ပါပြီ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဖေ။"