သွေးကြောများအား စီစဉ်ဖြေရှင်းခြင်း

ညစာစားပြီးနောက် ချင်ဖုန်း ချက်ချင်းယာအန်းကို သွားမရှာသေးဘဲ ရေကန်ဘေးပြာသာဒ်သို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

ပြာသာဒ်ဆောင်အတွင်း၌ အဖြူရောင်ဝတ်နှင့်တစ်ဦး၊ အပြာရောင်ဝတ်နှင့်တစ်ဦး၊ ကျော့ရှင်းသောပုံရိပ်နှစ်ခု ရှိနေသည်။

သူရှေ့သို့တိုးထွက်လာပြီး သူနောက်ဆက်တွဲလုပ်ဆောင်မည့်အရာများကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒီညလား၊" လန်နင်ရွှမ်၏မျက်နှာအမူအရာတွင် စိုးရိမ်မှုအရိပ်အယောင်များ ပြသနေသည်။ သူမသူမ၏ဘေးမှသခင်မလေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သခင်မလေးမှာမူ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

"မင်းဘေးကနေ ကြည့်ရှုလေ့လာဖို့ လိုအပ်လား။" ချင်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်၊ ဤသည်မှာ သူဤနေရာသို့လာရောက်ရခြင်းအကြောင်းရင်းပင်။

လျိုကျန့်လီ ချင်ဖုန်းကိုကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ်ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"သခင်မလေး၊ ကျွန်မထင်တာကတော့..." လန်နင်ရွှမ် တုံ့ဆိုင်းနေသည်။

"သွားတော့လေ၊" လျိုကျန့်လီ များများစားစားမပြောပေ။

ချင်ဖုန်း လျိုကျန့်လီကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လန်နင်ရွှမ်နှင့်အတူ ယာအန်းတည်းခိုနေသော ဧည့်သည်အခန်းဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာခဲ့သည်။

ရေကန်ဘေးပြာသာဒ်တွင် လျိုကျန့်လီ ကောင်းကင်သို့မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ယနေ့တိမ်မရှိဘဲ လရောင်မှာ တောက်ပနေသည်။

"ငါမင်းကိုယုံကြည်တယ်၊" ဖျော့တော့သောအသံတစ်ခု ပြာသာဒ်ဆောင်မှထွက်ပေါ်လာပြီး ညအမှောင်ထဲသို့ ရောနှောပေါင်းစပ်သွားသည်။

ဧည့်သည်အခန်းတွင် ယာအန်းနှင့်အခြားသူများ ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။

ဝမ်ရွှီနှင့်မော့လင်ထျန်းတို့ အခန်းထဲတွင် ဟိုလျှောက်ဒီလျှောက်လုပ်နေကြပြီး သူတို့၏စိုးရိမ်ပူပန်မှုမှာ သူတို့မျက်နှာများပေါ်တွင် ထင်ရှားနေသည်။

ပြန်ရောက်လာခဲ့သောအခြားအစေခံများနှင့်အထိန်းတော်များမှာလည်း ဧည့်သည်အခန်းအပြင်ဘက်တွင်ရပ်နေကြပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြည့်ရှုနေကြသည်။

သူတို့သမားတော်ချင် စောစောလာရောက်ပြီး သူတို့၏သခင်လေးဒဏ်ရာများကို ကုသပေးလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နေကြသည်။

သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ကြိုးပမ်းမှုများ အချည်းနှီးဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေကြသဖြင့် သူတို့၏စိတ်ခံစားချက်များမှာ ရှုပ်ထွေးနေသည်။

ယာအန်း စားပွဲတွင်တည်ငြိမ်စွာထိုင်နေပြီး သူမ၏ဘယ်လက်ထဲတွင် လက်ဖက်ရည်ခွက်တစ်ခွက်ကိုကိုင်ကာ ညင်သာစွာလှုပ်ယမ်းနေသည်။

လက်ဖက်ရည်ခွက်ထဲမှလက်ဖက်ခြောက်များမှာ လှုပ်ယမ်းမှုနှင့်အတူ အပေါ်အောက်ရွေ့လျားနေပြီး သူမ၏လက်ရှိစိတ်အခြေအနေနှင့် များစွာဆင်တူလှသည်။

"သခင်မလေး၊ သူ... သူရောက်လာပါပြီ။" အစေခံမတစ်ဦး စိတ်လှုပ်ရှားစွာအော်ဟစ်လိုက်သည်။

လူတိုင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ချင်ဖုန်းနှင့်လန်နင်ရွှမ် သူတို့ထံသို့လျှောက်လှမ်းလာနေသည်။

"သမားတော်ချင်။"

"သခင်လေးချင်။"

ဝမ်ရွှီနှင့်အခြားသူများ အလျင်အမြန်နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

ယာအန်း အဝင်ဝဘက်သို့လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အသိအမှတ်ပြုသည့်အနေဖြင့် အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း အချိန်မဖြုန်းဘဲ တိုက်ရိုက်အချက်ကိုပြောလိုက်သည်၊ "ဆေးဘက်ဝင်ပစ္စည်းနှစ်ဆယ့်သုံးမျိုးကရော။"

ယာအန်း ဝမ်ရွှီကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ဝမ်ရွှီသူ၏ညာလက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ဆေးဘက်ဝင်ပစ္စည်းနှစ်ဆယ့်သုံးမျိုးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင်သပ်ရပ်စွာစီတန်းနေပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသောဆေးပင်ရနံ့တစ်ခု ထုတ်လွှင့်နေသည်။

သူတို့၏အသွင်အပြင်ကိုကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ၎င်းတို့မှာထူးကဲသောအရည်အသွေးရှိကြောင်း ထင်ရှားသည်။

ချင်ဖုန်း မြေပြင်ပေါ်မှဆေးပင်များကိုဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ လက်ရာမြောက်သောဆေးထည့်သည့်အိုးငယ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ ၎င်းမှာနောင်လိုအပ်ချက်များအတွက် သမားတော်ကြီးဆောင်းထံမှ သူရရှိခဲ့သောလက်ဆောင်တစ်ခုဖြစ်သည်။

အစေခံများကိုအပြင်ဘက်တွင်မီးဖိုရန်အမိန့်ပေးပြီးနောက် ချင်ဖုန်း ဆေးဘက်ဝင်ပစ္စည်းများကို ကိုယ်တိုင်ကျိုချက်ရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဤသွေးကြောပြန်လည်ပြုပြင်ဆေးရည်အတွက်ပါဝင်ပစ္စည်းများမှာ အလွန်ရှားပါးပြီး အဖိုးတန်လှသည်။

ကျိုချက်သည့်ဖြစ်စဉ်တွင် အမှားအယွင်းတစ်ခုခုရှိခဲ့ပါက ပါဝင်ပစ္စည်းအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်မည်ဖြစ်သောကြောင့် မည်သည့်အမှားအယွင်းမျှ ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။

"ကျွန်တော့်ကိုနေရာနည်းနည်းပေးပါ။" ချင်ဖုန်း အသက်ကိုဖြည်းညှင်းစွာရှူထုတ်လိုက်ပြီး လူတိုင်းကိုနောက်ဆုတ်ရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ဆေးအိုးထဲမှရေမှာ မဆူသေးပေ။ သူသူ၏လက်ချောင်းများဖြင့်အိုး၏အပြင်ဘက်နံရံကို ခပ်ဖွဖွထိလိုက်ရာ ချက်ချင်းပင်ကွဲအက်သွားသည်။

မီးအပူချိန်ကိုအတည်ပြုပြီးနောက် ချင်ဖုန်း မြေပြင်ပေါ်မှဆေးဖက်ဝင်အပင်အမျိုးမျိုးကိုကြည့်ကာ တစ်ခုကိုရှာတွေ့လိုက်သည်။ သူ၎င်းကိုအိုးထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ချင်ဖုန်း ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ကြားကာလများတွင် ထည့်သွင်းသွားသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ ပြင်းထန်သောမီးဖြင့်ကျိုချက်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံ မီးအေးအေးဖြင့်တည်ထားသည်။

အဆုံးတွင် ချင်ဖုန်း သူ၏သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှရေခဲကိုပင်ထုတ်ယူပြီး အိုးထဲသို့ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

ရေနွေးနှင့်ရေခဲ ပေါင်းစပ်ခြင်းမှာ မူလကဆေးကျိုချက်သည့်ဖြစ်စဉ်တွင် ရှောင်ကြဉ်ရမည့်အရာတစ်ခုဖြစ်သည်။

သို့သော် ရေခဲအရည်ပျော်သည့်အခိုက်အတန့်မှာပင် အံ့ဩဖွယ်ဆေးရနံ့တစ်ခု လေထုထဲတွင်ပြည့်နှက်သွားသည်။ ဆေးရည်မှာ လူတိုင်း၏အံ့ဩတကြီးအကြည့်အောက်တွင် တောက်ပသောရွှေရောင်အဖြစ်သို့ပြောင်းလဲသွားပြီး အဖြူရောင်အငွေ့များ ထုတ်လွှင့်နေသည်။

"ပြီးသွားပြီ။" ချင်ဖုန်း နဖူးမှချွေးများကိုသုတ်လိုက်ပြီး စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

ဆေးရည်ကျိုချက်သည့်အဆင့်တစ်ခုတည်းကပင် နှစ်နာရီနီးပါးကြာမြင့်လိမ့်မည်ဟု သူမျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

လူများဆေးအောင်မြင်စွာပြီးစီးသွားသည်ကိုမြင်သောအခါ သူတို့၏မူလစိုးရိမ်ပူပန်နေသောနှလုံးသားများ အနည်းငယ်သက်သာရာရသွားသည်။

လူတိုင်း၏စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုပေါ်ပေါက်လာသည်၊ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဤသူသခင်လေးကို အမှန်တကယ်ကုသပေးနိုင်လိမ့်မည်။

သို့သော် အကြမ်းဖျင်းအသိပညာအချို့ရှိသောယာအန်းတစ်ဦးတည်းသာ သွေးကြောများပြန်လည်ပြုပြင်ရန်ဆေးရည်ကျိုချက်ခြင်းမှာ အလွယ်ကူဆုံးအပိုင်းမျှသာဖြစ်ကြောင်း နားလည်သည်။

ချင်ဖုန်းလည်း စစ်မှန်သောစိန်ခေါ်မှုမှာ ရောထွေးနေသောသွေးကြောများကို တစ်ခုချင်းစီခွဲခြားပြီးနောက် ပြန်လည်ဆက်သွယ်ရန်ဖြစ်ကြောင်း နားလည်သည်။

ဤသည်မှာ သမားတော်၏လူ့ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်နားလည်မှုကို စမ်းသပ်ရုံသာမက ကြီးမားသောစိတ်ရှည်မှုလည်း လိုအပ်သည်။

ထို့အပြင် သူ၌အတွေ့အကြုံမရှိဘဲ "ကောင်းကင်ဘုံဆိုင်ရာ အတွင်းကျမ်း" တွင်ပေးထားသောသီအိုရီမျှသာရှိသည်။

သို့သော် သီအိုရီနှင့်လက်တွေ့မှာ တူညီခြင်းမရှိပေ။

၎င်းမှာ လူငယ်တစ်ဦး လုံးဝအမှောင်ကျနေသောနေရာတွင် တစ်ခုတည်းသောမှန်ကန်သည့်ထွက်လမ်းကို ရှာဖွေရန်ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ပင်၊ စိတ်လှုပ်ရှားနေခြင်းက အလုပ်ဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။ သူစိတ်တည်ငြိမ်အောင်ထားပြီး ဖြည်းညှင်းစွာစူးစမ်းရှာဖွေရမည်။

ကံကောင်းစွာပင် သူ၌ထူးခြားသောမျက်လုံးအစုံရှိနေပြီး မီးများထွန်းညှိရှာဖွေခြင်းနှင့် ညီမျှသည်။

ချင်ဖုန်း ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ထိုသို့တွေးလိုက်သည်။

ဆေးရည်ကိုထုပ်ပိုးပြီးနောက် ချင်ဖုန်း ယာအန်း၏မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။

၎င်းကိုမြင်လျှင် ဘယ်လက်ကိုအသုံးပြု၍ညာဘက်လက်မောင်းကို စားပွဲပေါ်တွင်တင်လိုက်ပြီး အင်္ကျီလက်ကိုလှန်တင်လိုက်ရာ ကြာရိုးကဲ့သို့ချောမွေ့ဖြူစင်သော လက်ဖျံသားပေါ်ထွက်လာသည်။

ယောက်ျားတွေမှာ ဒီလောက်သွယ်လျပြီးသန့်ရှင်းတဲ့လက်မောင်းတွေမရှိဘူး၊ မင်းယောက်ျားတစ်ယောက်လိုဟန်ဆောင်ထားတာက တော်တော်မအောင်မြင်ဘူးပဲ၊ ချင်ဖုန်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင်တိတ်တဆိတ်မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

"ငါအဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ၊" ယာအန်းက တည်ငြိမ်စွာပြောလိုက်သော်လည်း သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလိုအလျောက်အနည်းငယ်တုန်ရီနေသည်။

မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် မည်မျှပင်တည်ငြိမ်အေးဆေးနေပုံရစေကာမူ စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှာ ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်ပေ။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ လူတိုင်းမှာပထမဆုံးအကြိမ်ဆိုတာရှိတာပဲ၊ နည်းနည်းလောက်စိတ်အေးအေးထားပါ၊" ချင်ဖုန်းက စိတ်သက်သာရာရစေရန်ပြောလိုက်သည်။

"ငါစိတ်မပူပါဘူး၊" ယာအန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းမာသောအသွင်ကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားသည်။

"ငါမင်းကိုပြောနေတာမဟုတ်ဘူး၊ ငါကိုယ့်ကိုယ်ကိုအရိပ်အမြွက်ပြောနေတာ။ ချင်ဖုန်း၊ စိတ်မလှုပ်ရှားနဲ့၊ မင်းလုပ်နိုင်တယ်၊" သူတစ်ဖက်လူကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မိမိ၏ပါးကိုပုတ်ကာ အသက်ပြင်းပြင်းအနည်းငယ်ရှူလိုက်သည်။

"မင်း။" ယာအန်း တစ်ခဏတာစကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသော်လည်း ဤသို့ကျီစယ်ခြင်းခံလိုက်ရသောကြောင့် သူမ၏စိတ်လှုပ်ရှားတင်းမာမှု အမှန်တကယ်ပင်ပြေလျော့သွားသည်။

ဤသည်မှာ ချင်ဖုန်းမြင်တွေ့လိုခဲ့သောရလဒ် အတိအကျပင်။

"ငါစတော့မယ်။ ငါသွေးကြောတွေကိုကိုင်တွယ်နေတဲ့အခါ မလှုပ်ရှားဖို့သတိရပါ၊ မဟုတ်ရင် ငါ့ကြိုးပမ်းမှုအားလုံး အချည်းနှီးဖြစ်သွားလိမ့်မယ်၊" သူပြောလိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာအမူအရာ တည်ကြည်နေသည်။

"ကောင်းပြီ၊" ယာအန်း အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာတုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ညာဘက်လက်ဖျားထိပ်များမှာ ဆံခြည်မျှင်ထက်ပင်သေးငယ်သော အဖြူရောင်အပ်တစ်ချောင်းအဖြစ်သို့ စုစည်းသွားသည်။

သူသူ၏ထူးခြားသောစွမ်းရည်ကိုအသက်သွင်းလိုက်ပြီး ယာအန်း၏ညာဘက်လက်မောင်းပေါ်မှ ရှုပ်ထွေးပြီးရောထွေးနေသောသွေးကြောများကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ မြင်ရသူတိုင်း၏ဦးရေပြားကို ထုံကျင်သွားစေသည်။

တော်သေးတာပေါ့ ငါကအစွဲအလန်းကြီးတဲ့ရောဂါသည်မဟုတ်လို့၊ မဟုတ်ရင် ဒီမြင်ကွင်းကိုငါမခံနိုင်လောက်ဘူး။ ချင်ဖုန်း မိမိကိုယ်ကိုမှတ်ချက်ချလိုက်ပြီးနောက် အဖြူရောင်အပ်ကို ယာအန်း၏ချောမွေ့သောအသားအရေကိုဖောက်ထွင်းကာ သူမ၏လက်မောင်းထဲသို့ ထိုးစိုက်ဝင်ရောက်လိုက်သည်။

ရှိနေသူအားလုံး အသက်အောင့်ထားကြပြီး မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမဆို သမားတော်ချင်၏ကုသမှုကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမည်ကို စိုးရိမ်နေကြသည်။

မလှမ်းမကမ်းတွင် လန်နင်ရွှမ်လည်း သူမ၏အကြည့်ကိုစူးစိုက်ထားပြီး မျက်တောင်မခတ်ဝံ့ပေ။ ဤကုသမှု၏အောင်မြင်မှုမှာ သူမ၏သခင်မလေး၏အခြေအနေအတွက် အလွန်အရေးကြီးသည်။

သူမမည်သို့စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

"လက်မောင်းတစ်ဖက်တည်းကသွေးကြောတွေတောင် ဒီလောက်အများကြီးရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ထားခဲ့ဘူး၊ တစ်ခုချင်းစီကိုဖြေရှင်းရတာ အားအများကြီးစိုက်ထုတ်ရမှာပဲ၊" ချင်ဖုန်း သွေးကြောများကိုဂရုတစိုက်ကိုင်တွယ်ရင်း ပြတ်တောက်နေသောတစ်ခုချင်းစီကို ပြန်လည်ဆက်သွယ်နေသည်။

သူ၏ပြင်းထန်သောအာရုံစူးစိုက်မှုကြောင့် သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်မှအရာအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ပင်။

အချိန်သည် တစ်စက္ကန့်ပြီးတစ်စက္ကန့်ကုန်လွန်သွားသည်။ အစပိုင်းတွင် ကြည့်ရှုနေသူများမှာ တင်းမာနေရုံသာဖြစ်သည်။

သို့သော် အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူတို့၏မျက်နှာအမူအရာများ ရှုပ်ထွေးမှုသို့ပြောင်းလဲသွားသည်။ ချင်ဖုန်း အဖြူရောင်အပ်ကိုယာအန်း၏ညာဘက်လက်မောင်းထဲသို့ထိုးစိုက်ပြီးနောက် သူလှုပ်ရှားမှုရပ်တန့်သွားသည်။ သူ၏ညာဘက်လက်ညှိုးအနည်းငယ်လှုပ်ရှားနေခြင်းမှလွဲ၍ သူကျောက်ဆစ်ရုပ်တုတစ်ခုကဲ့သို့ တွေဝေငေးမောနေပုံရသည်။

စားပွဲတွင် ယာအန်း သူမ၏ရှေ့မှအမျိုးသားကိုကြည့်ရင်း အတွေးထဲနစ်မြုပ်နေသည်။

အခြားသူများ ချင်ဖုန်းဘာလုပ်နေသည်ကိုမသိကြသော်လည်း "ကောင်းကင်ဘုံဆိုင်ရာ အတွင်းကျမ်း" ကိုဖတ်ဖူးသောသူမမှာမူ ရှင်းလင်းစွာနားလည်သည်။

သူကအဖြူရောင်အပ်ကိုအသုံးပြုပြီး ငါ့အတွက်ရှုပ်ထွေးနေတဲ့သွေးကြောတွေကို ဂရုတစိုက်ဖြေရှင်းပေးနေတာ။

စာပေသူတော်စင်တာအိုမျိုးဆက်သမိုင်းစဉ်ကို လိုက်လျှောက်သူတစ်ဦးအနေဖြင့် အချိန်အတော်ကြာအာရုံစူးစိုက်ထားရခြင်းမှာ မည်မျှပင်ပန်းနွမ်းနယ်ကြောင်း သူမနားလည်သည်။

သူ၏တည်ကြည်ပြီးအာရုံစူးစိုက်နေသောမျက်နှာအမူအရာကိုကြည့်ရင်း ယာအန်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုမဖြစ်ဘဲမနေနိုင်တော့ပေ၊ "ကုသမှုအောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ မအောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ၊ ငါသူ့ကိုနောက်တစ်ကြိမ်ကျေးဇူးတင်ရတော့မယ်။"