ကုသမှု အောင်မြင်ခြင်း

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ငါးနာရီ ကြာမြင့်သွားသည်။ ဘေးတွင်ရပ်ကြည့်နေသူများပင် စိုးရိမ်စိတ်မဖြစ်ဘဲမနေနိုင်ကြ၊ တစ်ချိန်လုံး အာရုံစူးစိုက်မှုအဆင့်မြင့်မားစွာ ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သော ချင်ဖုန်းမှာ ပြောဖွယ်ရာမရှိတော့ပေ။

သူ၏မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး နဖူးမှချွေးများ စီးကျနေကာ သူ၏ကျင့်ကြံမှုမှာ စာပေသူတော်စင်တာအိုမျိုးဆက်သမိုင်းစဉ်ဖြစ်ပြီး စိတ်နှင့်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ပိုင်းတွင် သာမန်လူများထက်သာလွန်သောကြောင့်သာ မဟုတ်လျှင် သူကြာမြင့်စွာကတည်းက လဲကျသွားလောက်ပြီဖြစ်သည်။

"နာမည်ကြီးသမားတော်တွေ သွေးကြောတွေပြန်လည်ပြုပြင်တာကို ရှောင်ကြဉ်ကြတာ အံ့ဩစရာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါက တကယ်ကိုစိတ်စွမ်းအင်အများကြီးစားသုံးတာပဲ။ သာမန်လူတွေက ဒါကိုဘယ်လိုသည်းခံနိုင်မှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ ငါအောင်မြင်တော့မယ်။"

ချင်ဖုန်း၏မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းတန်းတစ်ချက်လက်ခနဲဖြစ်သွားပြီး သူ၏ညာလက်မှအဖြူရောင်အပ်ကိုင်ထားသောလက်မှာ နောက်ဆုံးသွေးကြောနှင့် တန်းတည့်ဖြစ်သွားသည်။

ထို့နောက် သူလက်မဖြူသိုင်းကွက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ရာ သူ၏တစ်ကိုယ်လုံး အနည်းငယ်ယိုင်နဲ့သွားသည်။

"သခင်လေး။" လန်နင်ရွှမ် ပထမဆုံးအနေဖြင့် တစ်ခုခုမှားနေသည်ကို သတိပြုမိပြီး သူ့ကိုထောက်ပံ့ရန် ရှေ့သို့တိုးရန်ကြိုးစားသည်။

သို့သော် ချင်ဖုန်း သူမကိုလက်မြှောက်ကာ တားဆီးလိုက်ပြီး ပြောသည်၊ "ဒါက စွမ်းအင်အလွန်အကျွံသုံးစွဲလိုက်လို့ပါ။ ကျွန်တော့်ကိုလက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်လောက် ပေးပါ။"

ဤသည်ကိုကြားလျှင် လန်နင်ရွှမ် အလျင်အမြန်လက်ဖက်ရည်ခွက်တစ်ခွက်ယူလာပြီး သူ့အတွက်လက်ဖက်ရည်ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုမြှောက်လိုက်ပြီး အေးသွားစေရန်မှုတ်လိုက်ကာ အမှတ်မထင်ပင် အရင်ဘဝကအအေးဖျော်ရည်များကို စဉ်းစားမိလိုက်သည်။

အလုပ်ပြီးတဲ့နောက် လန်းဆန်းစေတဲ့သောက်စရာတစ်ခုလောက်သာ သောက်လိုက်ရရင် ဒါကနတ်ပြည်ကဲ့သို့ သာယာမှုတစ်ခုပဲဖြစ်မှာ။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ဒီမှာအဲ့ဒါမရနိုင်ဘူး။

ဤသို့တွေးတောရင်း သူရေနွေးကြမ်းပူပူကို ဂရုတစိုက်တစ်ငုံချင်းသောက်ရင်း သက်ပြင်းမချဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။

အခြားသူများ စိတ်မသက်မသာဖြစ်သောမျက်နှာအမူအရာများဖြင့် တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့အားလုံး သမားတော်ချင် ကုသမှုကျရှုံးသွားပြီး နောက်ထပ်မသည်းခံနိုင်တော့ဟု ထင်နေကြသည်။

"သခင်မလေး၊" မျက်လုံးနီရဲနေသော အစေခံမတစ်ဦးက တုန်လှုပ်သောအသံဖြင့်ပြောလိုက်သည်။

ထိုင်နေသောယာအန်းပင်လျှင် ထိုသို့ပင်ထင်နေသည်။ သူမသက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ချင်ဖုန်းကိုပြောသည်၊ "အဆင်ပြေပါတယ်။ အဆိုးဆုံးအတွက် အစကတည်းကပြင်ဆင်ထားပြီးသားပါ။ ကုသပေးဖို့ ဒီလောက်ကြိုးပမ်းအားထုတ်ခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အလုပ်မဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် ဒီကျေးဇူးကို အမှတ်ရနေမှာပါ။"

သူမ၏သဘောထားမှာ ရိုးသားပြီး သူမ၏လေသံမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။

သူ၏လက်ဖက်ရည်ကိုသောက်ရင်း ချင်ဖုန်း ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်သွားသည်။ ငါကျရှုံးသွားပြီလို့ ငါပြောမိလို့လား။

သူလက်ဖက်ရည်ကိုချထားလိုက်ပြီး ရှင်းပြရန်ကြံရွယ်သော်လည်း ယာအန်းထရပ်မည်အပြုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ချက်ချင်းပင် သူအော်ဟစ်လိုက်သည်၊

"ထိုင်နေ။"

သူ၏အသံမှာ ကျယ်လောင်ပြီးရုတ်တရက်ဖြစ်သောကြောင့် လူတိုင်းလန့်သွားကြသည်။

ယာအန်း နေရာမှာတင်တောင့်တင်းသွားသည်။

"သမားတော်ချင်၊ ဘာဖြစ်တာလဲ။" ဝမ်ရွှီက အသံတိုးညှင်းစွာမေးလိုက်သည်။

"ငါခုလေးတင် မင်းသွေးကြောတွေကို တစ်ခုချင်းစီပင်ပန်းကြီးစွာ ပြန်လည်ပြုပြင်ပေးထားတာ။ မင်းဒီလိုထရပ်လိုက်ရင် ငါ့အရင်ကကြိုးပမ်းမှုအားလုံး အချည်းနှီးဖြစ်သွားမှာမဟုတ်ဘူးလား။"

"ဘာရယ်။" လူတိုင်းသူ၏စကားကြောင့်အံ့ဩသွားကြပြီးနောက် သူတို့မျက်နှာများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားသောအမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာကြသည်။

"သမားတော်ချင်၊ တကယ်ပြောနေတာလား။"

"တစ်ကယ်ပေါ့ ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေနဲ့ပတ်သက်လို့ ဘယ်လိုလုပ်နောက်နိုင်မှာလဲ။" ချင်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်းပြန်ဖြေသည်။ သူအချိန်မီကြားဝင်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက် ကံကောင်းသည်ဟု သူခံစားလိုက်ရသည်။

ယာအန်း၏မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းတန်းတစ်ချက်လက်ခနဲဖြစ်သွားပြီး သူမသိလိုစိတ်ဖြင့်မေးသည်၊ "ဒါဆို ဘာဖြစ်လို့သက်ပြင်းချခဲ့တာလဲ။"

ချင်ဖုန်း တစ်ခဏတုံ့ဆိုင်းသွားပြီး တွေးလိုက်သည်၊ "ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဒီမှာ 'အအေးဖျော်ရည်' မရှိလို့လေ၊ အဲ့ဒါကငါ့ကိုနည်းနည်းအိမ်ကိုလွမ်းဆွတ်စေတယ်။ ဟုတ်တယ်၊ အဲ့ဒါကိုတော့ငါမပြောနိုင်ဘူး။"

"ဒီလောက်အချိန်အကြာကြီး ပင်ပန်းကြီးစွာအလုပ်လုပ်ပြီးတဲ့နောက် လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံသောက်ပြီး သက်ပြင်းချတာက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုမရှိဘူးလား။" ချင်ဖုန်း လက်ဖြန့်လိုက်သည်။

အခြားသူများ ဤသည်ကိုကြားလျှင် ဘာမှမှားယွင်းမှုမရှိဟု ထင်မြင်ကြသည်။ "ခွဲစိတ်ကုသမှုအောင်မြင်ကြောင်း သူတို့ကိုချက်ချင်းအာမ မခံခဲ့တာက ငါ့အမှားဖြစ်နိုင်တယ်၊" ချင်ဖုန်း စိတ်ထဲတွင်တွေးလိုက်ပြီး သူ၏ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်မှုမရှိခြင်းကို ဝန်ခံလိုက်သည်။

"နောက်တစ်ခုက ပြန်လည်နေရာချထားပေးခဲ့တဲ့ သူ့ညာဘက်လက်မောင်းကအပ်စိုက်ကုထုံးမှတ်နေရာတွေကို ဆေးလိမ်းပေးဖို့လိုတယ်။ ကျွန်တော့်ကိုမနှောင့်ယှက်ကြပါနဲ့။ အကယ်၍သွေးကြောတွေနေရာလွဲချော်သွားခဲ့ရင် ဒါမှမဟုတ် အမှတ်တွေနေရာမှားသွားခဲ့ရင် အကျိုးဆက်တွေက စိတ်ကူးပင်မယဉ်နိုင်လောက်အောင်ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်၊" ချင်ဖုန်း လေးနက်တည်ကြည်စွာသတိပေးလိုက်သည်။

ယာအန်း "ကောင်းကင်ဘုံဆိုင်ရာ အတွင်းကျမ်း" ကိုသာဖတ်ဖူးပြီး ဆေးပညာအခြေခံသဘောတရားများကိုနားမလည်သောကြောင့် သူမမေးသည်၊ "ဘယ်လိုသက်ရောက်မှုမျိုး ရှိနိုင်မှာလဲ။"

"သက်ရောက်မှုကတော့ မင်းလက်သန်းနဲ့နှာခေါင်းနှိုက်ဖို့ကြိုးစားရင်း လက်မကလှုပ်နေမှန်းသိလိုက်ရသလိုပဲ ဖြစ်သွားမှာပေါ့၊" ချင်ဖုန်း ခြောက်ကပ်ကပ်ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီးနောက် လေးနက်တည်ကြည်စွာရှင်းပြသည်။

"နားလည်ပါပြီ၊" ယာအန်း အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း လက်မအရွယ်အစားရှိအဖြူရောင်အပ်ကို နောက်တစ်ကြိမ်အသုံးပြုလိုက်သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် ယာအန်း၏လက်မောင်းထဲသို့မထိုးစိုက်မီ ၎င်းကိုသွေးကြောများပြန်လည်ပြုပြင်ရန်အသုံးပြုသောဆေးရည်ဖြင့် လိမ်းကျံလိုက်သည်။

"တစ်ခုခုခံစားမိရဲ့လား။"

ချင်ဖုန်း ပြန်လည်နေရာချထားပေးခဲ့သောသွေးကြောများပေါ်သို့ ဆေးရည်လိမ်းကျံလိုက်စဉ် ယာအန်း၏သူငယ်အိမ်များ ကျယ်ပြန့်သွားသည်။ ချီယွမ်မြို့မှထွက်ခွာကတည်းက ထုံကျင်နေခဲ့သောညာဘက်လက်မောင်းမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ အေးမြသောခံစားမှုအနည်းငယ်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဟုတ်ကဲ့။" ယာအန်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာအာမေဋိတ်သံပြုလိုက်ပြီး သူမ၏လေသံထဲတွင် ဖုံးကွယ်မထားနိုင်တော့ပေ။

ယခင်ကစိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုနှင့်စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့မှာ သူမ၏ညာဘက်လက်မောင်း အာရုံပြန်လည်ရရှိလာသည့်အခိုက်အတန့်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ချင်ဖုန်းအပေါ်ထားရှိသောရိုးသားသည့်ကျေးဇူးတင်စိတ်ဖြင့် အစားထိုးသွားသည်။

ဤသည်ကိုကြားလျှင် အခြားသူများ စိတ်သက်သာရာရသွားကြပြီး သိသိသာသာစိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။

"မဆိုးဘူး၊" ချင်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

နောက်ဆက်တွဲအချိန်မှာ ယခင်လုပ်ရပ်များကိုထပ်ခါတလဲလဲပြုလုပ်ခြင်း၊ ရွှေရောင်ဆေးရည်ကို ပြန်လည်နေရာချထားပေးခဲ့သောသွေးကြောများပေါ်သို့ လိမ်းကျံခြင်းတို့ဖြင့် ကုန်ဆုံးသွားသည်။ သွေးကြောအားလုံး တစ်ခုနှင့်တစ်ခုတိုက်ရိုက်ဆက်စပ်မှုရှိသောကြောင့် ဖြစ်စဉ်မှာပိုမိုမြန်ဆန်သည်။ ချင်ဖုန်း၏ထူးကဲသောအရည်အချင်းများဖြင့် တစ်နာရီအတွင်းမှာပင် တာဝန်မှာအောင်မြင်စွာပြီးဆုံးသွားသည်။

ယာအန်း သူမ၏ညာဘက်လက်မောင်းတည်ရှိနေသည်ကို ရှင်းလင်းစွာခံစားမိနိုင်သည်။

"လက်ချောင်းတွေကိုလှုပ်ရှားကြည့်ပြီး ထိန်းချုပ်နိုင်မလားဆိုတာ စမ်းကြည့်ပါ၊" ချင်ဖုန်း တိုးညှင်းစွာညွှန်ကြားလိုက်သည်။

လူတိုင်း ယာအန်းကိုကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏မျက်နှာအမူအရာများမှာ စိုးရိမ်စိတ်နှင့်မျှော်လင့်ချက်တို့ ရောနှောနေသည်။

"ကြိုးစားကြည့်မယ်၊" ယာအန်း တိုးတိုးလေးပြောရင်း အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။

တစ်ခဏအကြာတွင် သူမ၏လက်ညှိုး အနည်းငယ်လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း သူမ၏အသွင်အပြင်ကိုကြည့်ရသည်မှာ ၎င်းကိုထိန်းချုပ်ရန် အတော်အတန်ခက်ခဲနေပုံရသည်။

"သမားတော်ချင်၊ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ သွေးကြောပျက်စီးမှုက လုံးဝမပျောက်ကင်းသေးတာများလား။" တစ်စုံတစ်ယောက်က စိုးရိမ်တကြီးမေးလိုက်သည်။

"သူက သိုင်းသမားတစ်ယောက်မဟုတ်ဘူး။ သူ ခန္ဓာကိုယ်ကို လွတ်လပ်စွာမထိန်းချုပ်နိုင်ဘူး၊ ပြီးတော့ အချိန်အတော်ကြာသူညာဘက်လက်မောင်းကိုမထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့တာက မျှော်လင့်ထားသင့်တဲ့အရာပဲ။ ဒီအခြေအနေက မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပါပဲ၊" ချင်ဖုန်း ပြန်ဖြေသည်။

ဤရှင်းပြချက်နှင့်အတူ အခြားသူများ သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့ကြသည်။

ချင်ဖုန်း အဖြူရောင်ပတ်တီးတစ်ခုနှင့်သစ်သားပြားတစ်ခုကို သူ၏သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှထုတ်ယူလိုက်ပြီး ယာအန်း၏ညာဘက်လက်မောင်းကိုငြိမ်အောင်ပြုလုပ်ကာ ညွှန်ကြားသည်၊ "ညဘက်မှာ ဒီညာဘက်လက်မောင်းကိုမလှုပ်ရှားပါနဲ့။ မနက်ကျရင် သွေးကြောတွေကဆေးကိုလုံးဝစုပ်ယူပြီးတဲ့အခါ ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားသင့်တယ်။"

ယာအန်း သူ့ကိုတိတ်ဆိတ်စွာကြည့်နေသည်။ မရေမတွက်နိုင်သောစကားလုံးများ နောက်ဆုံးတွင် ရိုးရှင်းသော "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟူသောစကားလုံးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ရပါတယ်၊" ချင်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းစကားဆုံးသည်နှင့် သူ၏နတ်ပင်လယ်ထဲတွင် စာပေချီလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခု လှိုင်းထန်လာပြီး သတ္တမအဆင့်လှေကားထစ်၏ကျန်ရှိနေသောအပိုင်းကို မမျှော်လင့်ဘဲဖြည့်တင်းသွားသည်။

သူ၏မျက်လုံးများ အံ့ဩတကြီးကျယ်ပြန့်သွားသည်။ ရုတ်တရက်ရရှိသောပျော်ရွှင်မှုမှာ အမှန်ပင်မမျှော်လင့်ထားသောအရာဖြစ်သည်။

သို့သော် သူလည်းရှုပ်ထွေးသွားသည်။ သူလူနာတစ်ယောက်ကိုကုသပေးခဲ့ရုံမျှသာ၊ အဘယ်ကြောင့်သူစာပေချီ ဤမျှများပြားစွာရရှိခဲ့သနည်း။

"သွေးကြောတွေကိုကုသရာမှာ အရင်ကဘယ်သူမှတကယ်မအောင်မြင်ခဲ့ဖူးလို့များလား၊ ငါကပထမဆုံးတစ်ယောက်ဖြစ်နေလို့ ပုံမှန်ထက်စာပေချီအများကြီးပိုရခဲ့တာလား။"

ချင်ဖုန်း ဤသည်ကိုစဉ်းစားပြီး ၎င်းမှာအဖြစ်နိုင်ဆုံးအကြောင်းရင်းဖြစ်သည်ဟု တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

စာပေသူတော်စင်တာအိုမျိုးဆက်သမိုင်းစဉ်ကိုကျင့်ကြံရာမှာ ငါ့ကိုလမ်းညွှန်ပေးမယ့်ဆရာတစ်ယောက်လောက်သာရှိခဲ့ရင် ငါအရာအားလုံးကိုကိုယ့်ဘာသာကိုယ်တွေးတောကြံဆနေရမှာမဟုတ်ဘူး၊ ချင်ဖုန်း စိတ်ထဲတွင်သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ကောင်းကောင်းအနားယူပါ။ မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး။ သြော်၊ စကားမစပ်၊ ကျန်နေတဲ့ဆေးအားလုံးကို ယူသွားလိုက်ပြီ။ မင်း စိတ်မရှိဘူးမလား။" ချင်ဖုန်းက သူ၏လက်မောင်းများထဲသို့ဆေးကို ချောမွေ့စွာသိမ်းဆည်းရင်း မေးလိုက်သည်။

သူဤလှုပ်ရှားမှုအစုံကို အလွန်ချောမွေ့စွာပြုလုပ်ခဲ့ရာ ကြည့်ရှုနေသူများမှာ အရာအားလုံးဤသို့ဖြစ်သင့်သည်ဟု ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်သွားကြသည်။

ယာအန်း သူ၏ရည်ရွယ်ချက်များကိုနားလည်သောကြောင့် တိုးတိုးလေးပြောသည်၊

"ယူသွားပါ။ င့ါ အတွက်သိပ်အသုံးမဝင်တော့ပါဘူး။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။" ချင်ဖုန်း ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုပြီး ထွက်ခွာခဲ့ကာ ထို့နောက်လန်နင်ရွှမ်နှင့်အတူ ရေကန်ဘေးပြာသာဒ်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။