လျိုကျန့်လီ၏ ခင်ပွန်းသည်

အခန်းထဲမှလူတိုင်း ပြုံးရွှင်နေကြသည်။

အစေခံမတစ်ဦး အာမေဋိတ်သံပြုလိုက်သည်၊ "ဒီသခင်လေးချင်က တကယ်ကိုအံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ။ ရုပ်ရည်ချောမောရုံတင်မကဘူး၊ သူ့ရဲ့ဆေးပညာစွမ်းရည်တွေကလည်း ထူးချွန်ပြောင်မြောက်တယ်။ ကျွန်မမမှားဘူးဆိုရင် သွေးကြောပျက်စီးမှုနဲ့ဆိုင်တဲ့ရောဂါတွေက နန်းမြို့တော်ကတော်ဝင်သမားတော်တွေတောင် မတတ်နိုင်တဲ့ကိစ္စတွေလေ။ သူကုသပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။ ဒါက သမားတော်ချင်ရဲ့ဆေးပညာစွမ်းရည်တွေက တော်ဝင်သမားတော်တွေထက်သာလွန်တယ်လို့ ဆိုလိုနေတာမဟုတ်ဘူးလား။"

လူတိုင်း စိတ်ကောင်းဝင်နေကြသည်။ အခြားအမျိုးသမီးအစေခံတစ်ဦးက ကျီစယ်လိုက်သည်၊ "ဒါဘာလဲ။ သခင်မလေးရဲ့နှလုံးသား တလှပ်လှပ်ခုန်သွားပြီလား။ ဒီအိမ်ထောင်ရေးအကြောင်းပြောပေးဖို့ သခင်လေးကို အကူအညီတောင်းဖို့လိုနေပြီလား။"

"နင်ငါ့ကိုလှောင်ရဲတယ်ပေါ့လေ၊" အစေခံမ ရှက်ရွံ့စွာပြန်ပြောလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးအစေခံ ဆက်ပြောသည်၊ "ဒါပေမဲ့ ငါတို့သခင်မလေးက သွေးကြောဒဏ်ရာတွေကိုကုသနိုင်တဲ့ သခင်လေးချင်လိုသမားတော်တစ်ယောက်နဲ့တွေ့ဆုံရတာ တကယ်ကိုကံကောင်းတာပဲ။ အရင်တုန်းက လျိုမိသားစုရဲ့မာနကြီးပြီးမောက်မာတဲ့လျိုကျန့်လီ ကပ်ဘေးမှာကျရှုံးခဲ့ပြီး သူမရဲ့သွေးကြောတွေပြတ်တောက်သွားကာ လေဖြတ်သွားခဲ့ရတာလေ။ တော်ဝင်သမားတော်တစ်ယောက်မှ ဘာမှမလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။"

အစေခံမ ထပ်ပြောသည်၊ "ကျွန်မလည်းဒီအကြောင်းကြားဖူးတယ်။ ကြည့်ရတာ လျိုကျန့်လီက သူမရဲ့အခြေအနေကြောင့် စိတ်ပျက်အားငယ်သွားပြီး ဓားလမ်းစဉ်ကိုစွန့်လွှတ်ကာ နန်းမြို့တော်ကနေထွက်ခွာပြီး အဝေးတစ်နေရာမှာတစ်ယောက်ယောက်နဲ့လက်ထပ်သွားတယ်တဲ့။ တကယ်ကိုနှမြောစရာပဲ။ သူမက ကောင်းကင်ဘုံကနတ်သမီးတစ်ပါးဖြစ်သင့်တာ၊ အခုတော့ လူ့ဘုံကိုကျဆင်းသွားခဲ့ပြီ။"

အမျိုးသမီးအစေခံ သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ "ဟုတ်တယ်၊ သူမနောက်ဆုံးဘယ်သူနဲ့လက်ထပ်သွားလဲမသိဘူး။"

ယာအန်းနှင့်အတူခရီးသွားရာတွင်လိုက်ပါခဲ့သော ဤအစေခံများနှင့်အထိန်းတော်များသည် များသောအားဖြင့်တစ်ဆင့်စကားများကိုသာ ကြားဖူးကြပြီး သူတို့၏သတင်းအချက်အလက်များမှာ မပြည့်စုံပေ။ ထို့အပြင် သူတို့မကြာသေးမီရက်များအတွင်း အခြားနေရာများသို့တာဝန်ပေးခံထားရသောကြောင့် ရေကန်ဘေးပြာသာဒ်မှအဖြူရောင်ဝတ်အလှမယ်ကို မမြင်တွေ့ခဲ့ကြပေ။

ဟုတ်ပါတယ်၊ လျိုကျန့်လီ နန်းမြို့တော်သို့မပြန်မီ သူမအချိန်အများစုကို အနန္တဓားဂိုဏ်းတွင် ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။ အကယ်၍သူတို့သူမနှင့်ကြုံတွေ့ခဲ့လျှင်ပင် သူတို့သူမကိုမှတ်မိချင်မှမှတ်မိပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဝမ်ရွှီနှင့်အခြားသူများမှာမူ ကောင်းစွာသိရှိနေကြသောကြောင့် သူတို့၏မျက်နှာအမူအရာများမှာ ယခုအခါအလွန်အဓိပ္ပာယ်ပါနေသည်။

"မင်းတို့သူမကို မြင်ပြီးသွားပါပြီ၊" ယာအန်း တိုးညှင်းစွာပြောလိုက်သည်။

"ဟင်။" အစေခံမနှင့်အမျိုးသမီးအထိန်းတော်မှာ အစပိုင်းတွင်ရှုပ်ထွေးသွားပြီး မေးသည်၊

"သခင်မလေး ဘာကိုဆိုလိုတာပါလဲ။"

ဝမ်ရွှီ သူ၏နဖူးကိုထောက်ပံ့လိုက်ပြီး ပြောသည်၊ "သခင်မလေးဆိုလိုတာက မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး လျိုကျန့်လီရဲ့ခင်ပွန်းသည်ကို သိကြတယ်ဆိုတာပဲ။"

"သိတယ် ဟုတ်လား။" နှစ်ဦးသား တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကောလာဟလများတွင် လျိုကျန့်လီ ဝေးလံခေါင်ဖျားသောမြို့ငယ်လေးတစ်ခုသို့ လက်ထပ်သွားခဲ့သည်ဟုဆိုကြပြီး သူတို့မှာမူ သခင်မလေးနောက်သို့လိုက်ပါကာ အဓိကကောင်းကင်မြို့တော်အမျိုးမျိုးသို့ ခရီးသွားခဲ့ကြသည်။ သူတို့သွားရောက်ခဲ့သောတစ်ခုတည်းသောမြို့ငယ်လေးမှာ လက်ရှိကျင့်ယန်မြို့ပင်။

နှစ်ဦးသား တစ်စုံတစ်ခုကိုသဘောပေါက်သွားပုံရပြီး သူတို့၏မျက်လုံးများ ရုတ်တရက်ကျယ်ပြန့်သွားကာ ချင်ဖုန်းထွက်ခွာသွားသောဦးတည်ရာသို့ညွှန်ပြလိုက်ပြီး မယုံနိုင်စွာအော်ဟစ်လိုက်ကြသည်၊ "ဖြစ်နိုင်တာက လျိုကျန့်လီရဲ့ခင်ပွန်းသည်က သမားတော်ချင်ဖုန်း ဟုတ်လား။"

ယာအန်း အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

မသိရှိသေးသောအခြားသူများလည်း တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

အံ့ဩမှုပြီးနောက် သူတို့ပိုမိုနက်ရှိုင်းသောပြဿနာတစ်ခုကို စဉ်းစားမိလိုက်ကြသည်။ သမားတော်ချင် သခင်မလေး၏ညာဘက်လက်မောင်းကို ကုသပေးနိုင်ခဲ့မှတော့ ထိုအရာက သမားတော်ချင် လျိုကျန့်လီ၏သွေးကြောဒဏ်ရာများကိုလည်း ကုသပေးနိုင်သည်ဟု ဆိုလိုနေခြင်းမဟုတ်ပါလော။

ပြင်းထန်သောအသက်ရှူသွင်းသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

အကယ်၍လျိုကျန့်လီ သူမ၏ဒဏ်ရာများမှပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီး နတ်သိုင်းဓားသိုင်းပညာကို ပြန်လည်လေ့ကျင့်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် ကြီးမားသောအကျပ်အတည်းတစ်ခုကိုကြုံတွေ့ခဲ့ပြီးဖြစ်သောကြောင့် သူမ၏စိတ်နေစိတ်ထားမှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ ပိုမိုခိုင်မာလာမည်ဖြစ်ပြီး သူမ၏အနာဂတ်မှာ တိုင်းတာ၍မရနိုင်လောက်အောင်ပင်။

လျိုမိသားစုမှာလည်း သူမကြောင့် မကြုံစဖူးအမြင့်ဆုံးအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားပေလိမ့်မည်။

ဤသည်မှာ နန်းမြို့တော်အတွင်းမှလက်ရှိအခြေအနေကို သေချာပေါက်သက်ရောက်မှုရှိစေမည်ဖြစ်သည်။

ဤအကြောင်းနှင့်ပတ်သက်၍ ယာအန်းနှင့်အခြားသူများမှာ သဘာဝအတိုင်းပင် ပထမဆုံးအခိုက်အတန့်မှာပင် စဉ်းစားမိခဲ့ကြသည်။

"သခင်မလေး၊ နန်းမြို့တော်ကိုပြန်ရောက်ပြီးတဲ့နောက် ခင်ဗျားလျိုမိသားစုနဲ့ ပိုပြီးဆက်သွယ်ဖို့စီစဉ်ထားပါသလား။" မော့လင်ထျန်းက အသံတိုးညှင်းစွာမေးလိုက်သည်။

ဝမ်ရွှီလည်း စူးစမ်းသောအကြည့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ခေါင်းနှစ်လုံးနှင့်တစ္ဆေဘီလူးကို ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့်ခေါင်းဖြတ်ခဲ့သောပုံရိပ်မှာ သူတို့၏စိတ်ထဲတွင် ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်းရှိနေပြီး နတ်ဘုရားအဆင့်စွမ်းရည်ကဲ့သို့သောဓားသိုင်းပညာမှာ ပြောဖွယ်ရာမရှိတော့ပေ။

ယာအန်း တစ်ခဏစဉ်းစားပြီး တိုက်ရိုက်အဖြေမပေးပေ။ ထိုအစား သူမမေးသည်၊

"မိုးကြိုးငါးသွယ် ပုံရိပ်မြင်ယောင်ကွက် ဘယ်မှာလဲ။"

"ကျွန်တော်အမြဲတမ်း ကိုယ်နဲ့မကွာဆောင်ထားပါတယ်။"

"နောက်မှ အဲ့ဒါကိုသမားတော်ချင်ကို ပေးလိုက်ပါ၊" ယာအန်းက ပေါ့ပေါ့တန်တန်ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ရွှီနှင့်အခြားသူများ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားကြသည်၊ "ဒါပေမဲ့ သခင်မလေး၊ မိုးကြိုးငါးသွယ်ပုံရိပ်မြင်ယောင်ကွက်က သာမန်ပစ္စည်းတစ်ခုမဟုတ်ပါဘူး။ ခအဲ့ဒါကိုရရှိဖို့ အများကြီးကြိုးပမ်းအားထုတ်ခဲ့ရတာပါ။"

"မင်းဆိုလိုချင်တာ ငါ့အသက်နဲ့ညာဘက်လက်မောင်းက ပြင်ပအရာဝတ္ထုတစ်ခုလောက်တောင် တန်ဖိုးမရှိဘူးဆိုတာလား။" ယာအန်း၏ကျော့ရှင်းသောမျက်ခုံးများ အနည်းငယ်တွန့်ချိုးသွားသည်။

"ဟုတ်ပါတယ် မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သခင်မလေးသာပုံရိပ်မြင်ယောင်ကွက်ကို သမားတော်ချင်ကိုပေးလိုက်ရင် သတ္တမအဆင့်သမာဓိစွမ်းအင်နယ်ပယ်ကို ဘယ်လိုဝင်ရောက်မှာလဲ။" ဝမ်ရွှီက မေးလိုက်သည်။

ယာအန်း သူမ၏ဘယ်လက်ဖြင့်နဖူးကိုဖိနှိပ်လိုက်သည်၊ "မိုးကြိုးငါးသွယ်ပုံရိပ်မြင်ယောင်ကွက်ကို နှစ်နှစ်ကြာအောင်ပုံဖော်ကြည့်ရှုခဲ့ပြီးတဲ့နောက် ငါအဲ့ဒါကိုငါ့စာပေချီသန့်စင်ပြီး သတ္တမအဆင့်ကိုဝင်ရောက်ဖို့ အခုထိမသုံးနိုင်သေးဘူး။

ငါ့ဆရာ အဲ့ဒီတုန်းကမှန်ခဲ့တယ်၊ ဒီမိုးကြိုးငါးသွယ်ပုံရိပ်မြင်ယောင်ကွက်က ငါနဲ့မသင့်တော်ဘူး။ ငါလက်မခံနိုင်ခဲ့တာပဲ။

ဒီခရီးစဉ်က ငါ့ကိုနားလည်စေခဲ့တယ်။ ပြန်ရောက်ပြီးတဲ့နောက် ငါငါ့ဆရာဆီက ရေနှင့်စိမ့်မြေပုံရိပ်မြင်ယောင်ကွက်ကို တောင်းခံမယ်။ မိုးကြိုးငါးသွယ်ပုံရိပ်မြင်ယောင်ကွက်နဲ့ပတ်သက်လို့တော့ သမားတော်ချင်ကိုပြန်ပေးတဲ့ကျေးဇူးဆပ်ခြင်းတစ်ခုလို့ သတ်မှတ်လိုက်ပါ။"

"ဒါ၊" ဝမ်ရွှီနှင့်အခြားတစ်ယောက် တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း များများစားစားမပြောကြတော့ပေ။ သူတို့သခင်မလေး၏စကားများကိုသာ လိုက်နာနိုင်ကြတော့သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ချင်ဖုန်း လန်နင်ရွှမ်ကို ရေကန်ဘေးပြာသာဒ်ဆီသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားသည်။

စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူတို့၏လမ်းလျှောက်ပုံမှာပင် လေနှင့်အတူလိုက်ပါနေသကဲ့သို့ပင်။

"သွေးကြောပျက်စီးမှုကိုကုသတာက ပင်ပန်းပေမယ့် ငါစိတ်ကူးထားတာထက် အများကြီးပိုရိုးရှင်းတယ်။ ဒီလိုသာဆိုရင် လျိုကျန့်လီရဲ့ကိုယ်ပေါ်ကဒဏ်ရာတွေကို ကုသပေးဖို့ ငါ့မှာရာနှုန်းပြည့်ယုံကြည်မှုရှိသင့်တယ်။"

"ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတည်းနဲ့အကုန်လုံးကုသဖို့က လက်တွေ့မကျဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ ယာအန်းရဲ့ညာဘက်လက်မောင်းကသွေးကြောတွေတစ်ခုတည်းကကို ငါ့ရဲ့တစ်ညနီးပါးကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုကို ယူခဲ့ရတာပဲ။"

"ဖြစ်နိုင်တာက ငါအကြိမ်ပေါင်းများစွာခွဲပြီး လုပ်ဆောင်နိုင်တယ်၊ တစ်ခါလုပ်တိုင်း သွေးကြောတချို့ကိုပြုပြင်ပေးမယ်။ လျိုကျန့်လီရဲ့အင်အားနဲ့ဆိုရင် သူမသူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လုံးဝထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့အဆင့်ကို ရောက်ရှိပြီးလောက်ပြီ၊ ဒါကြောင့် ဒါကသူမအပေါ်မှာ သိသာထင်ရှားတဲ့သက်ရောက်မှုမရှိသင့်ဘူး။"

"သို့သော် လိုအပ်မယ့်အကြိမ်အရေအတွက်အတိအကျကတော့ သူမခန္ဓာကိုယ်အတွင်းကအခြေအနေပေါ်မှာ မူတည်လိမ့်မယ်။"

ချင်ဖုန်း လမ်းလျှောက်နေစဉ် ဆက်လက်စဉ်းစားနေပြီး အကောင်းဆုံးကုသမှုအစီအစဉ်ကို ချင့်ချိန်နေသည်။

မသိစိတ်ဖြင့် သူတို့ရေကန်ဘေးပြာသာဒ်အပြင်ဘက်မှစင်္ကြံလမ်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ပြာသာဒ်ဆောင်တွင် လျိုကျန့်လီ သူမ၏လက်များကိုဒူးများပေါ်တွင်တင်ထားပြီး တည်ငြိမ်စွာကြည့်ရှုကာ ငြိမ်သက်နေသောရေကန်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူမ၏မျက်လုံးများမှာ အစပိုင်းကရပ်တန့်နေသောရေကဲ့သို့မဟုတ်တော့ဘဲ ယခုအခါ တောက်ပသောလမင်းပျံဝဲနေသော ရေအိုင်တစ်ခုနှင့်ဆင်တူပြီး ကြယ်များကဲ့သို့တောက်ပနေသည်။

သူမအဝေးမှချင်ဖုန်းရောက်ရှိလာသည်ကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။ လျိုကျန့်လီ ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး ဘာမှမပြော၊ ဘာမှမမေးဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာသာ ကြည့်နေသည်။

ဓားအိမ် အနည်းငယ်တုန်ခါသွားပြီး ဓားသံမှာ ကြိုးတပ်တူရိယာတစ်ခုကဲ့သို့ဖြစ်ကာ ရေကန်ပေါ်တွင်လှိုင်းဂယက်များ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

"သူမညာဘက်လက်မောင်းကသွေးကြောတွေကို ငါကုသပေးပြီးသွားပြီ။" ချင်ဖုန်း ပေါ့ပေါ့တန်တန်ပြောလိုက်ပြီး ကျေနပ်နေပုံရသည်။ "အခု မင်းအလှည့်ပဲ။"

လျိုကျန့်လီ အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လန်နင်ရွှမ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်၊ သခင်မလေး နောက်ဆုံးတော့ပြန်ထရပ်နိုင်တော့မည်။

"ဒါပေမဲ့ အလျင်မလိုနဲ့။ ငါအရင်ဆုံးမင်းရဲ့ဒဏ်ရာအတိုင်းအတာကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီးမှ ဆုံးဖြတ်ချက်ချရမယ်။"

ချင်ဖုန်းစကားဆုံးသည်နှင့် လျိုကျန့်လီ တိုးညှင်းစွာပြောလိုက်သည်၊ "ရှင်အရင်သွားနားလိုက်ဦး။ ဒီညနောက်ပိုင်းမှ ပြန်လာခဲ့။"

မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းသို့လှမ်းမျှော်ကြည့်လိုက်ရာ မိုးသောက်အလင်းရောင်တစ်စွန်းတစ်စ ပေါ်ထွက်နေနှင့်ပြီဖြစ်သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ မိုးလင်းတော့မည်ဖြစ်သည်။

ချင်ဖုန်း တစ်ခဏကြောင်သွားပြီး အိပ်ငိုက်ခြင်းလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူနားထင်များကိုပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းမချဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။ သွေးကြောများပြန်လည်ပြုပြင်ခြင်းမှာ အချိန်အတော်ကြာပြင်းထန်စွာအာရုံစူးစိုက်မှု လိုအပ်ပြီး စာအုပ်များဖတ်ရှုခြင်းထက် ပို၍ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုငါတစ်ရေးသွားအိပ်လိုက်ဦးမယ်၊ နောက်မှမင်းကိုလာရှာမယ်။" သမ်းဝေရင်း ချင်ဖုန်း ထိုသို့ပြောလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း၏ပုံရိပ် စင်္ကြံလမ်းအဆုံးတွင်ပျောက်ကွယ်သွားသည့်တိုင် လျိုကျန့်လီ ဖြည်းညှင်းစွာသူမ၏အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

"သခင်မလေး၊ သခင်လေးရဲ့ဆေးပညာစွမ်းရည်က မယုံနိုင်လောက်အောင်ပဲ။ သူသခင်မလေးရဲ့ဒဏ်ရာတွေကို သေချာပေါက်ကုသပေးနိုင်မှာပါ။" လန်နင်ရွှမ် ယုံကြည်မှုရှိစွာကြည့်နေသည်။

"အင်း။"

လျိုကျန့်လီ သူမ၏နားသယ်စပ်မှဆံပင်တစ်မျှင်ကိုသပ်တင်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာတုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ညကုန်ဆုံးပြီးနောက် အရုဏ်ဦးရောက်ရှိလာလိမ့်မည်။

သို့သော် သူမ၏ညကိုလင်းထိန်စေသောအရာမှာ နေမဟုတ်ဘဲ လူတစ်ယောက်သာဖြစ်သည်။

ဓားအိမ် နောက်တစ်ကြိမ်တုန်ခါသွားပြီး ဓားသံမှာ ထူးထူးခြားခြားကြည်လင်သာယာလှသည်။