ယုံကြည်မှု ဘယ်လောက်ရှိသလဲ

အဖြူရောင်စာလိပ်ကို ဖြန့်လိုက်ရာ တိမ်မည်းများဖုံးလွှမ်းနေသော ကျယ်ပြန့်သည့်အမှောင်ကောင်းကင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ချင်ဖုန်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဒါက ရှင်းရှင်းလင်းလင်းအတုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လို့ငါအသက်ရှူကြပ်သလို ခံစားနေရတာလဲ။

သူခေါင်းခါလိုက်ပြီး ညာလက်ကိုမြှောက်ကာ အဖြူရောင်စာလိပ်ကို လုံးဝဖြန့်ချလိုက်သည်။

သူ၏အမြင်အာရုံထဲတွင် ဧရာမနဂါးကြီးများကဲ့သို့ ထူထဲသောမိုးကြိုးငါးစင်း ကောင်းကင်မှတဟုန်ထိုးဆင်းသက်လာသည်။

သူတို့၏အစွမ်းအစမှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကိုပင် ဖျက်ဆီးနိုင်လောက်ပုံရသည်။

သို့တိုင် ဤမိုးကြိုးငါးစင်းအောက်တွင် အရာအားလုံး ပြန်လည်အသက်ဝင်လာပြီး စည်ပင်ဝပြောသောမြင်ကွင်းတစ်ခုကို တင်ဆက်နေသည်။

ပျက်စီးခြင်းနှင့်ရှင်သန်ခြင်းတို့မှာ ဤစိတ်ကူးယဉ်မြင်ကွင်းတွင် ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်းပုံဖော်ထားသည်။

ချင်ဖုန်း မျက်လုံးပြူးကျယ်သွားပြီး ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူကိုယ်တိုင်ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရကာ သူ၏နားထဲတွင် မိုးကြိုးဟိန်းသံများ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

မော့ကြည့်လိုက်ရာ မိုးကြိုးနဂါးကြီး ချဉ်းကပ်လာပြီး သူ့ကိုမျိုချတော့မည့်အလား။

"အား။" အော်ဟစ်သံတစ်ခုနှင့်အတူ ချင်ဖုန်း သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူပုံရိပ်မြင်ယောင်ကွက်စာလိပ်ကို အလျင်အမြန်ပိတ်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်သို့မော့ကြည့်လိုက်သည်။

နေရောင်ခြည်မှာ တောက်ပစွာသာနေပြီး တိမ်တစ်စမျှမရှိပေ။ မိုးကြိုးက ဘယ်ကလာတာလဲ။

"သခင်လေးချင်။" ဝမ်ရွှီနှင့်အခြားသူများ ရှုပ်ထွေးစွာကြည့်လိုက်ကြသည်။

ယာအန်း ဤသည်ကိုမြင်လျှင် အံ့ဩမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ပြသလာသည်၊ "မင်းဘာမြင်လိုက်တာလဲ။"

"ပုံရိပ်မြင်ယောင်ကွက်စာလိပ်ထဲက မိုးကြိုးကိုပါ၊" ချင်ဖုန်း တုန်လှုပ်မှုမှသက်သာလာဆဲဖြစ်သောလေသံဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

ယာအန်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သက်ပြင်းချကာ "ကြည့်ရတာ ဒီပုံရိပ်မြင်ယောင်ကွက်စာလိပ်က တကယ်ပဲမင်းနဲ့ဆိုင်တယ်ထင်တယ်။"

သူမစကားပြောနေစဉ်မှာပင် အတိတ်ကိုမနေနိုင်ဘဲပြန်လည်အမှတ်ရနေမိသည်၊ မြင့်မားသောမျှော်စင်ပေါ်မှအဖြူရောင်ဝတ်အဘိုးအိုတစ်ဦး လောကကြီးကိုငေးမောကြည့်ရှုနေသည်။ "ဒီမိုးကြိုးပုံရိပ်မြင်ယောင်ကွက်စာလိပ်တွေက မင်းနဲ့မသင့်တော်နိုင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ယူသွားလိုက်ပါ။ တစ်နေ့နေ့မှာ ဒါကသူ့အတွက်ကံကြမ္မာပါလာတဲ့တစ်ယောက်ယောက်လက်ထဲကို ရောက်သွားလိမ့်မယ်။"

ချင်ဖုန်း ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် စာလိပ်ကိုသူ၏သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

"မင်းလျိုကျန့်လီကို ဘယ်တော့ကုသပေးဖို့စီစဉ်ထားလဲ။" ယာအန်း ရုတ်တရက်မေးလိုက်သည်။

"ဒီညပဲ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။" ချင်ဖုန်း မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

စကားကျဆုံးသည်နှင့် ချင်ဖုန်း တစ်ခုခုမှားနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ "မင်းငါ့မိန်းမကိုသိလို့လား။"

"မဟာချန်မင်းဆက်မှာ လျိုကျန့်လီရဲ့နာမည်ကိုမကြားဖူးတဲ့သူ ဘယ်နှစ်ယောက်များရှိလို့လဲ။" ယာအန်းက တည်ငြိမ်စွာပြောလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်သွားသည်။

လူအများအပြားသူမအကြောင်းကြားဖူးသော်လည်း သူမကိုမြင်တွေ့ဖူးခြင်းမှာမူ အခြားကိစ္စတစ်ခုဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင် လျိုကျန့်လီ၏စစ်မှန်သောအသွင်အပြင်ကို သူတို့၏မင်္ဂလာဆောင်နေ့တွင်သာ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။

စောင့်ဦး၊ သူစဉ်းစားလိုက်သည်။ တစ္ဆေတစ်ရာညခင်းထွက်ခြင်းညက သူမလျိုကျန့်လီကို မာယာနတ်သမီးသတ်ဖြတ်ခြင်းအကြောင်း တိုက်ရိုက်မေးမြန်းခဲ့သည်။ သူမနှင့်လျိုကျန့်လီ အရင်ကသိကျွမ်းခဲ့ကြခြင်းများလား။

ချင်ဖုန်း စိတ်ထဲတွင်စဉ်းစားမိသည်မှာ ယာအန်း၏နောက်ကွယ်တွင် ရတနာစုဆောင်းပြခန်းရှိပြီး သူမမှာ ယုလင်မြို့ဆိုင်ခွဲ၏သခင်မလေးလည်းဖြစ်သည်။

သူမ၏အဆင့်အတန်းကြောင့် သူမလျိုကျန့်လီနှင့် ဆက်ဆံရေးရှိနိုင်ခြင်းများလား။

ယာအန်း ချင်ဖုန်း၏အတွေးများကိုအာရုံခံမိပြီး ရှင်းပြသည်၊ "မင်းခန့်မှန်းနေစရာမလိုပါဘူး။ ငါငယ်ရွယ်စဉ်က တစ်ခါနန်းမြို့တော်ကိုဝင်ရောက်ပြီး လျိုမိသားစုကိုကျောက်စိမ်းပစ္စည်းတွေ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ဖူးတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းကပဲ ငါလျိုကျန့်လီနဲ့တွေ့ဆုံခွင့်ရခဲ့တာ။

နှစ်ပေါင်းများစွာကြာမြင့်ခဲ့ပေမယ့် သူမရဲ့အသွင်အပြင်ကပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ငါအတိတ်ကအရိပ်အယောင်တွေကို မှတ်မိနေသေးတယ်၊ အထူးသဖြင့် သူမရဲ့ခြေထောက်တွေပေါ့။"

ကျန်စကားများကို သူမဆက်မပြောတော့ပေ။

ချင်ဖုန်း နားလည်သွားသည်။ သူမ၏အဆင့်အတန်းနှင့်ဆိုလျှင် ယာအန်း လျိုကျန့်လီ၏ကပ်ဘေးကျရှုံးမှုနှင့် ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းလေဖြတ်သွားခြင်းအကြောင်း သိရှိရန်မှာမခက်ခဲပေ။

"သဘောပေါက်ပြီ။" ချင်ဖုန်း ရှင်းပြချက်ကိုလက်ခံလိုက်ပြီး ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်ဟု တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

"ဒါဆို သူ့ကိုကုသပေးဖို့ မင်းရဲ့ယုံကြည်မှုအဆင့်က ဘယ်လောက်ရှိလဲ။" ယာအန်းကမေးလိုက်ပြီး သူမ၏အကြည့်မှာစူးရှနေကာ သူ၏အဖြေကိုစောင့်ဆိုင်းနေသည်။

"မင်းကိုမကုသခင်က ငါ့မှာ၅၀% အခွင့်အလမ်းရှိခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကိုကုသပေးပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အံ့ဩစရာတစ်ခုခုမဖြစ်ခဲ့ရင် ငါအခု၁၀၀% ယုံကြည်မှုရှိနေပြီ၊" ချင်ဖုန်း ယုံကြည်မှုရှိစွာကြေညာလိုက်သည်။ ဒီည သူလျိုကျန့်လီ၏ပျက်စီးနေသောသွေးကြောများကို စတင်ပြုပြင်တော့မည်။

ဝမ်ရွှီနှင့်အခြားတစ်ယောက် ထိုစကားများကိုကြားလျှင် တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏နှလုံးသားထဲတွင် လှိုင်းလုံးများထကြွသွားသည်။

ယာအန်း အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏နှုတ်ခမ်းများတွင် အပြုံးအရိပ်အယောင်တစ်ခု ကစားနေသည်။ သူမချင်ဖုန်း၏ပခုံးကို ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်၏လေသံဖြင့်ပုတ်ကာ ပြောသည်၊ "မင်းကိုယ်မင်း ဂရုစိုက်ဦး။"

ဤစကားလုံးများကိုပြောကြားပြီးနောက် သူမအခြားနှစ်ဦးနှင့်အတူထွက်ခွာသွားရာ ချင်ဖုန်း ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"မယုံနိုင်စရာပဲ။" ချင်ဖုန်း တံတွေးထွေးထုတ်လိုက်ပြီး အရင်ဘဝကကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းဘဝမှရက်များကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေမိသည်။

အလုပ်ဆင်းချိန်နီးကပ်လာတိုင်း သူဌေးကတာဝန်တစ်ခုပေးအပ်ပြီး အိမ်မပြန်ခင်အပြီးလုပ်ဆောင်ရန်ညွှန်ကြားကာ အမြဲတမ်း "ကြိုးစားလုပ်ပါ" ဟူသောစကားဖြင့် အဆုံးသတ်လေ့ရှိသည်။

ချင်ဖုန်း ညစာစားပြီး မီးဖိုချောင်တွင်ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန်လုပ်ကာ ရေကန်ဘေးပြာသာဒ်ဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာခဲ့သည်။

လျိုကျန့်လီနှင့်လန်နင်ရွှမ်နှစ်ဦးစလုံး ထိုနေရာတွင်ရှိနေကြပြီး တစ်ဦးမှာတည်ငြိမ်သောမျက်နှာအမူအရာနှင့်ရှိကာ အခြားတစ်ဦးမှာ စိုးရိမ်နေဟန်ရှိသည်။

"သခင်လေး၊ ရောက်လာပြီလား၊" လန်နင်ရွှမ် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ခေါက်ဆွဲပန်းကန်ကိုလျိုကျန့်လီထံကမ်းပေးလိုက်သည်၊ "ကျွန်တော်ခုလေးတင်ဒီခေါက်ဆွဲကိုလုပ်ခဲ့တာ၊ အရင်ဆုံးဗိုက်ဖြည့်လိုက်ပါ။ ကြည့်ရတာ ဒီညအနားယူချိန်ရှိတော့မှာမဟုတ်ဘူးထင်တယ်။"

သူဤသို့ပြောလိုက်စဉ် ချင်ဖုန်း မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး သူ၏စကားများ အနည်းငယ်စပ်ဖြဲဖြဲနိုင်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

အင်းလေ၊ ဒါငါ့စိတ်ကူးယဉ်မှုသက်သက်ပဲ ဖြစ်နိုင်လောက်ပါတယ်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။" လျိုကျန့်လီ သူမ၏ဖြူဖွေးသောညာလက်မောင်းကိုဆန့်တန်းကာ ပန်းကန်ကိုယူလိုက်ပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ စတင်စားသုံးတော့သည်။

သူမ၏လှုပ်ရှားမှုများ၏ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့မှုမှာ ထိုညကသူမဓားနှင့်အတူပြသခဲ့သော ကျော့ရှင်းမှုနှင့်ဆင်တူပြီး လန်းဆန်းသောခံစားမှုတစ်ခု ယူဆောင်လာသည်။

ပန်းကန်ကုန်သွားပြီးနောက် လန်နင်ရွှမ် ၎င်းကိုဘေးသို့ဖယ်ထားလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး လာမည့်အရာအတွက်ပြင်ဆင်နေသည်။ သူမစတင်မည်အပြုတွင် လန်နင်ရွှမ် ရုတ်တရက်ထူးဆန်းသောအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ "သခင်လေး၊ သခင်မလေးကို ဒီမှာကုသပေးတော့မှာလား။"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။" ချင်ဖုန်း သိလိုစိတ်ဖြင့်မေးလိုက်သည်။

"မနေ့ညက သခင်လေးယာအန်းကိုကုသပေးတုန်းက အင်္ကျီလက်တွေကိုလှန်တင်ဖို့လိုခဲ့တယ်လေ။ ဒါဆို ကျွန်မသခင်မလေးအတွက်ကရော..." လန်နင်ရွှမ် ကျန်စကားများကိုပြောရန် တုံ့ဆိုင်းနေသည်။

ချင်ဖုန်း တစ်ခဏရှုပ်ထွေးသွားသော်လည်း လျင်မြန်စွာနားလည်သွားသည်။

သူမက ငါလျိုကျန့်လီကိုကုသတဲ့အခါမှာလည်း အဝတ်အစားတွေဖယ်ရှားဖို့လိုတယ်လို့ ထင်နေတာလား။

ဒါပေမဲ့ ရှင့်သခင်မလေးက ခါးအောက်ပိုင်းလေဖြတ်နေတာလေ။ ငါသူမအဝတ်အစားတွေကိုဖယ်ရှားလိုက်ရင် ဒါက...

ချင်ဖုန်း ထိုမြင်ကွင်းကိုစိတ်ကူးကြည့်ရင်း သူ၏နှာခေါင်းထဲမှနွေးထွေးသောအရည်တစ်ခု စီးကျတော့မည်ဟုခံစားလိုက်ရပြီး အလျင်အမြန်ပြန်ရှိုက်သွင်းလိုက်သည်။

"သခင်လေး၊ ရှင်ဘာဖြစ်တာလဲ။"

"စိတ်မပူပါနဲ့။ ရာသီဥတုအေးလာလို့ ကျွန်တော်အအေးမိသွားတာဖြစ်နိုင်တယ်။" ချင်ဖုန်း သူ၏နှာခေါင်းကိုပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူ၏လက်ချောင်းများကိုတစ်ချက်ကြည့်ကာ သူ၏နှာခေါင်းသွေးမထွက်သေးကြောင်းတွေ့ရှိရသည့်အတွက် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ ထို့နောက်သူဆက်ပြောသည်၊ "နင်ရွှမ်မမလေး၊ စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး။ မနေ့ညကကုသမှုပြီးတဲ့နောက် ကျွန်တော်အဝတ်အစားတွေကနေတစ်ဆင့် ကုသနိုင်တယ်ဆိုတာ ယုံကြည်မှုရှိပါတယ်။"

"ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့။" လန်နင်ရွှမ် သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သည်။

"အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား။" ချင်ဖုန်း လျိုကျန့်လီထံလှည့်ကာ အသံတိုးညှင်းစွာမေးလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးပုဂ္ဂိုလ် အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ့ကိုတိတ်ဆိတ်စွာစိုက်ကြည့်နေသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုကျွန်တော်စတင်ပါ့မယ်။" ချင်ဖုန်း သူ၏စိတ်ခံစားချက်များကိုတည်ငြိမ်အောင်ပြုလုပ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ထူးခြားသောအမြင်အာရုံကိုအသက်သွင်းကာ လျိုကျန့်လီ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှအခြေအနေကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သည်။

သူပထမဆုံးမြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ တစ်ကိုယ်လုံးကိုဖုံးလွှမ်းနေသော ရွှေရောင်သွေးကြောများဖြစ်ပြီး သူ၏၂၄ကာရက်တိုက်တေနီယမ်မျက်လုံးတွေတောင် ကျိန်းသွားလောက်သည်။

အဆင့်မြင့်သိုင်းသမားများသည် သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှသွေးစွမ်းအင်အများစုကို စွမ်းအင်စစ်အဖြစ်သို့ပြောင်းလဲနိုင်ကြသည်၊ လျိုကျန့်လီကဲ့သို့သောပါရမီရှင်တစ်ဦးမှာ ပြောဖွယ်ရာမရှိတော့ပေ။

သို့သော် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းတွင် စွမ်းအင်စစ်အဆက်မပြတ်လည်ပတ်နေခြင်းမှလွဲ၍ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းမှစွမ်းအင်စစ်မှာ မလှုပ်မယှက်ရှိနေသည်။

ခါးတွင် ကောင်းကင်ဘုံချောက်ကမ်းပါးတစ်ခုရှိနေသကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းနှင့်အောက်ပိုင်းမှစွမ်းအင်စစ်ကို ခွဲခြားထားသည်။

ပြီးတော့ အဲ့ဒီနေရာမှာ လျိုကျန့်လီရဲ့သွေးကြောတွေက ပျက်စီးပြီးပြတ်တောက်နေသည်။

ဤသည်ကိုမြင်လျှင် ချင်ဖုန်း အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းမိသည်။

လျိုကျန့်လီတွင်ပြတ်တောက်နေသောသွေးကြောအရေအတွက်မှာ ယာအန်းထက်များစွာသာလွန်မည်ဟု သူကြိုတင်မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် လက်တွေ့တွင်မြင်တွေ့ရသောအခါ သူအံ့ဩတုန်လှုပ်နေဆဲပင်။

ထူထပ်စွာရောယှက်နေသောသွေးကြောများမှာ ချင်ဖုန်း၏ဦးရေပြားကိုထုံကျင်သွားစေပြီး အရာဝတ္ထုသေးသေးလေးတွေစုနေတာမြင်ရင်အသည်းယားတတ်တဲ့ရောဂါရှိသူအတွက် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုနီးပါးပင်။

"သူမဒီလိုဖြစ်သွားရအောင် ဘာတွေများကြုံတွေ့ခဲ့ရလို့လဲ။" ချင်ဖုန်း ရင်ထဲမှာနာကျင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသိရှိသည်မှာ လျိုကျန့်လီ ကပ်ဘေးကျရှုံးပြီးနောက် တစ်ခြမ်းလေဖြတ်သွားခဲ့သည်ဟူ၍သာ။

သို့သော် ကပ်ဘေးမည်မျှအန္တရာယ်များခဲ့သည်ကို "ကျရှုံးခြင်း" ဟူသောရိုးရှင်းသည့်စကားလုံးတစ်လုံးဖြင့် အကျဉ်းချုပ်ဖော်ပြ၍မရနိုင်ပေ။

"ငါမင်းကိုသေချာပေါက်ကုသပေးမှာပါ။" ချင်ဖုန်း တိတ်တဆိတ်သန္နိဋ္ဌာန်ချလိုက်သည်။