လင်မယားအမည်ခံ၊ သေအတူရှင်မကွာ

လက်ဖျားထိပ်မှလက်မဖြူများ စုစည်းသွားပြီး ဆံခြည်မျှင်ထက်ပင်သေးငယ်သော အဖြူရောင်အပ်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ချင်ဖုန်း မှန်ကန်သောနေရာကိုရှာတွေ့လိုက်ပြီး လျိုကျန့်လီ၏ခါးပတ်လည်မှအဖြူရောင်အဝတ်အစားများကို အဖြူရောင်အပ်ဖြင့် ထိုးဖောက်လိုက်သည်။

ဤသည်ကိုမြင်လျှင် လျိုကျန့်လီ၏စိတ် လှုပ်ရှားသွားပြီး သူမ၏ခါးပတ်လည်မှအတွင်းအားများ ပျောက်ကွယ်သွားရာ အဖြူရောင်အပ်မှာ အရေပြားကိုဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်သွားခွင့် ရရှိသွားသည်။

ချင်ဖုန်း ပထမတွင်တစ်ခဏအံ့ဩသွားပြီးနောက် တွေးလိုက်သည်၊ "ငါမေ့သွားလို့၊ နတ်သိုင်းနယ်ပယ်စတုတ္ထအဆင့်မှာ အတွင်းအားကခန္ဓာကိုယ်ကို အလိုအလျောက်ကာကွယ်ပေးပြီး ဓားလှံများမထိုးဖောက်နိုင်အောင်လုပ်ပေးတာပဲ။ သူမသာသူမရဲ့အတွင်းအားကို မခွဲထုတ်ခဲ့ရင် ငါ့အင်အားနဲ့ဆိုရင် လက်မဖြူနဲ့သူမအရေပြားကို ဖောက်ထွင်းဖို့မဖြစ်နိုင်ဘူး။"

သွယ်လျသောအဖြူရောင်အပ်သည် ကြေမွနေသောသွေးကြောကိုရှာတွေ့လိုက်ပြီး ၎င်းတို့ကိုတစ်ခုချင်းစီ ခွဲခြားကာပြန်လည်နေရာချထားတော့သည်။

ယာအန်းကိုကုသခဲ့သည့်အတွေ့အကြုံကြောင့် ဤတစ်ကြိမ်အရှိန်မှာ အနည်းငယ်ပိုမြန်ဆန်သော်လည်း အလွန်များပြားပြီး ပိုမိုရှုပ်ထွေးစွာရောထွေးနေသောသွေးကြောများကြောင့် အရှိန်မှာကန့်သတ်ချက်ရှိနေဆဲပင်။

အချိန်သည် တိတ်ဆိတ်စွာကုန်လွန်သွားသည်။

လန်နင်ရွှမ် ဘေးတွင်ရပ်နေပြီး အသက်အောင့်ကာ အာရုံစူးစိုက်ထားသည်။

လျိုကျန့်လီ ချင်ဖုန်းကိုတိတ်ဆိတ်စွာကြည့်နေပြီး သူမ၏မျက်လုံးများမှာ သူ၏အာရုံစူးစိုက်နေသောပုံရိပ်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ခုနစ်နာရီခန့်ကြာမြင့်သွားပြီး ညဉ့်နွားနာရီသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

အလွန်အမင်းစိတ်စွမ်းအင်ကုန်ခန်းမှုကြောင့် ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာမှာဖြူဖျော့နေပြီး နဖူးမှချွေးများ စီးကျနေသည်။

လျိုကျန့်လီ၏ခါးကိုနောက်တစ်ကြိမ်ကြည့်လိုက်ရာ ပျက်စီးနေသောသွေးကြောများ၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံခန့်သာ ပြန်လည်နေရာချထားပြီးသေးသည်။

"နောက်နည်းနည်းလောက်ဆက်ထိန်းထားလိုက်ဦး။ ဒီနေ့သာသွေးကြောတွေပိုပြီးပြန်လည်နေရာချထားနိုင်ခဲ့ရင် သူမပြန်လည်ကောင်းမွန်လာမယ့်အချိန်ကို ရှေ့တိုးနိုင်မှာပဲ၊" ချင်ဖုန်း အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး မိမိကိုယ်ကိုအားပေးလိုက်သည်။

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ညင်သာသောထိတွေ့မှုတစ်ခု သူ၏နဖူးသို့ရောက်ရှိလာသည်။

ခေါင်းအနည်းငယ်မော့ကြည့်လိုက်ရာ လျိုကျန့်လီ အဖြူရောင်လက်ကိုင်ပဝါတစ်ထည်ကိုင်ထားပြီး သူ၏ချွေးများကိုညင်သာစွာသုတ်ပေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူမ၏မျက်လုံးများမှာ နူးညံ့ကြင်နာနေသည်။

သူမ၏နီထွေးသောနှုတ်ခမ်းများ ပွင့်ဟသွားပြီး အလှမယ်ကပြောသည်၊ "ဒီနေ့အတွက် ဒီမှာပဲရပ်လိုက်ကြရအောင်။"

"ငါ..." ချင်ဖုန်း ငြင်းဆန်မည်အပြုတွင် ငြင်းဆန်၍မရနိုင်သောအကြည့်ဖြင့် သူမတားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

စကားလုံးများ သူ၏နှုတ်ခမ်းဝတွင်ရှိနေသော်လည်း သူမပြောထွက်နိုင်ခဲ့ပေ။

"ကောင်းပြီလေ၊" ချင်ဖုန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ "ဒါပေမဲ့ ငါမင်းရဲ့သွေးကြောတွေပြန်လည်နေရာချထားပေးခဲ့တဲ့အမှတ်တွေပေါ်မှာ ဆေးလိမ်းပေးဖို့လိုသေးတယ်။ မဟုတ်ရင် သူတို့တခြားပျက်စီးနေတဲ့သွေးကြောတွေနဲ့ နောက်တစ်ခါရောထွေးသွားခဲ့ရင် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်။"

"အင်း၊" လျိုကျန့်လီ တိုးညှင်းစွာတုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း သူယာအန်းထံမှရရှိခဲ့သောဆေးရည်ကို သူ၏သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှထုတ်ယူလိုက်ပြီး လက်မဖြူဖြင့် လျိုကျန့်လီ၏သွေးကြောများကိုပြန်လည်နေရာချထားရန် တစ်မှတ်ပြီးတစ်မှတ် လိမ်းကျံပေးလိုက်သည်။

နတ်သိုင်းနယ်ပယ်မှသိုင်းသမားများ သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်ခန္ဓာကိုယ်များကိုထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမှာ သာမန်လူများထက်များစွာသာလွန်သည်ဟု ဆိုရမည်။

ချင်ဖုန်း ပျက်စီးနေသောသွေးကြောများပေါ်သို့ အနာကျက်ဆေးရည်လိမ်းကျံလိုက်သည်နှင့် ၎င်းတို့မျက်စိဖြင့်မြင်နိုင်သောအရှိန်အဟုန်ဖြင့် လျင်မြန်စွာပျောက်ကင်းသွားသည်။

အပေါ်ပိုင်းနှင့်အောက်ပိုင်းကြားတွင်ပြတ်တောက်နေခဲ့သော သွေးကြောများဆက်သွယ်သွားပြီး ရွှေရောင်အတွင်းအားမှာ လည်ပတ်စီးဆင်းရန် ပြန်လည်ရရှိလာသည်။

သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှအပြောင်းအလဲများကိုခံစားမိလျှင် လျိုကျန့်လီ၏သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ်ကျယ်ပြန့်သွားသည်။

ချင်ဖုန်း ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်လျှင် သဘာဝအတိုင်းပင်အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ၏လှုပ်ရှားမှုများမှာ များစွာပိုမိုလျင်မြန်လာသည်။

နောက်ထပ်နာရီအနည်းငယ်ကြာမြင့်သွားပြီး ပြန်လည်နေရာချထားပေးခဲ့သောသွေးကြောအားလုံး ဆေးရည်ဖြင့်လိမ်းကျံပြီးသွားပြီဖြစ်သည်။ သွေးကြောများမှာ အပေါ်မှအောက်သို့ဆက်သွယ်သွားပြီး အားကောင်းသောစွမ်းအင်မှာ နောက်တစ်ကြိမ်စီးဆင်းရန် ပြန်လည်ရရှိလာသည်။ ဤသည်က ဤတစ်ကြိမ်ဆေးကုသမှု အလွန်အောင်မြင်ကြောင်းကို ညွှန်ပြနေသည်။

"ဘယ်လိုခံစားရလဲ။" ချင်ဖုန်း အာမေဋိတ်သံပြုလိုက်သည်။

လျိုကျန့်လီ အနည်းငယ်လှုပ်ရှားလိုက်ရာ သူမ၏ညာဘက်ခြေမမှာ ယခုထိန်းချုပ်မှုအောက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ဤသွေးကြောများပြန်လည်ကောင်းမွန်လာမှုကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းတွင် အချိန်အတော်ကြာငြိမ်သက်နေခဲ့သောစွမ်းအင်မှာ ထုတ်လွှတ်ရာလမ်းကြောင်းတစ်ခုရှာတွေ့သွားသကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး ရူးသွပ်စွာလှိုင်းထိုးတက်လာတော့သည်။

ထိုနှင့်တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် လျိုကျန့်လီကိုဗဟိုပြု၍ အားကောင်းသောဩဇာစက်ကွင်းတစ်ခု အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ပြန့်နှံ့သွားသည်။

တည်ငြိမ်နေသောရေကန်မျက်နှာပြင် လှုပ်ရှားလာပြီး ဖုန်မှုန့်များထလွင့်ကာ နံရံအနီးမှသစ်ရွက်များနှင့်ချုံပုတ်များ တရှဲရှဲမြည်လာသည်။

ချင်ဖုန်း မျက်လုံးပြူးကျယ်သွားပြီး ဘာဖြစ်နေသည်ကိုနားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။

လျိုကျန့်လီ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှစွမ်းအင်ကိုတည်ငြိမ်အောင်ပြုလုပ်ပြီးမှသာ ဤထူးဆန်းသောဖြစ်စဉ် ငြိမ်သက်သွားသည်။

"ခံစားရတာ... အရမ်းကောင်းတယ်။" လျိုကျန့်လီ ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး သူမ၏နှုတ်ခမ်းများတွင် အပြုံးအနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ချင်ဖုန်း နေရာမှာတင်ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်သွားသည်။ ဤသည်မှာ လျိုကျန့်လီပြုံးသည်ကို သူပထမဆုံးအကြိမ်မြင်တွေ့ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။

အလှမယ်တစ်ဦး၏အပြုံးမှာ အမှန်ပင်လောကကြီးကိုပင် မှေးမှိန်သွားစေသည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့။" ချင်ဖုန်း မိမိကိုယ်ကိုပြန်လည်တည်ငြိမ်အောင်ပြုလုပ်ပြီး ပြောသည်၊ "ငါမင်းခန္ဓာကိုယ်ထဲကပျက်စီးနေတဲ့သွေးကြောတွေရဲ့ ဆယ်ပုံတစ်ပုံကို ပြုပြင်ပေးပြီးသွားပြီ။ ငါညတိုင်းမင်းကိုလာကုသပေးမယ်၊ အများဆုံးကိုးရက်အတွင်းမှာ မင်းလုံးဝပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသင့်တယ်။"

ဤသည်ကိုကြားလျှင် လန်နင်ရွှမ် သူမ၏စိတ်လှုပ်ရှားမှုကိုဖုံးကွယ်မထားနိုင်တော့ပေ။ လွန်ခဲ့သောနှစ်လကျော်က နန်းမြို့တော်တွင် လျိုမိသားစုဝင်များ သူတို့၏သခင်မလေးသွေးကြောများ ပြန်လည်မပြုပြင်နိုင်တော့ကြောင်း သိရှိခဲ့စဉ်ကမြင်ကွင်းကို သူမမနေနိုင်ဘဲပြန်လည်အမှတ်ရလိုက်သည်။

ဝမ်းနည်းမှု၊ စိတ်ပျက်အားငယ်မှု၊ နှင့် ရင်ကွဲမတတ်ဖြစ်နေသောမျက်နှာအမူအရာများ။

ပြီးတော့ ခြံဝင်းထဲတွင်တစ်ယောက်တည်းထိုင်နေသော သခင်မလေး၊ သူမ၏မျက်လုံးများမှာ ဟောက်ပက်ဖြစ်နေပြီး ဆိတ်ငြိမ်နေသည်။

ထိုနေ့ရက်များမှာ လျိုမိသားစုအတွက် အမှန်ပင်အမှောင်မိုက်ဆုံးနေ့ရက်များပင်။

သို့သော် ကံကောင်းစွာပင် အားလုံးအဆုံးသတ်တော့မည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့တွင်သခင်လေး ရှိနေသောကြောင့်ပင်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အရင်တုန်းက သခင်ကြီးလျို သခင်မလေးကိုသခင်လေးနှင့်လက်ထပ်ရန်စီစဉ်ခဲ့သည်မှာ ယနေ့ဖြစ်ပေါ်လာမည့်အဖြစ်အပျက်များကို ကြိုတင်မြင်တွေ့ခဲ့သောကြောင့်များလား။

လန်နင်ရွှမ် မနေနိုင်ဘဲခန့်မှန်းနေမိသည်။

"မင်းပင်ပန်းနေမှာပဲ။ ပြန်သွားပြီးအနားယူတော့။" လျိုကျန့်လီ ညင်သာစွာပြောလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း နဖူးကိုပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုငါသွားတော့မယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက်စလုံး စောစောအနားယူကြတော့။"

လက်ဝှေ့ယမ်းပြရင်း သူထွက်ခွာသွားသည်။

ချင်ဖုန်းထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လန်နင်ရွှမ် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်နေဆဲပင်။ သခင်မလေး၏ဒဏ်ရာများပျောက်ကင်းသွားသည်နှင့် သူမဓားလမ်းစဉ်၏အထွတ်အထိပ်သို့ နောက်တစ်ကြိမ်မျှော်မှန်းနိုင်တော့မည်။

ဤသို့တွေးတောရင်း သူမရုတ်တရက်တောင့်တင်းသွားသည်။ "သခင်မလေး အနန္တဓားဂိုဏ်းကနေ သူ့ဒဏ်ရာတွေကြောင့်ထွက်ခွာခဲ့ပြီး နန်းမြို့တော်ကိုပြန်ကာ နောက်ဆုံးမှာဒီဝေးလံခေါင်ဖျားတဲ့ကျင့်ယန်မြို့ကိုရောက်ရှိလာခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ဒဏ်ရာတွေသာပျောက်ကင်းသွားခဲ့ရင် သူဒီနေရာကနေထွက်ခွာပြီး အထွတ်အထိပ်ဓားတာအိုလမ်းစဉ်ကိုရှာဖွေဖို့ အနန္တဓားဂိုဏ်းကိုပြန်သွားမှာလား။

အဲ့ဒီလိုသာဆိုရင် သူသခင်လေးနဲ့ခွဲခွာရတော့မယ်ဆိုတဲ့သဘောလား။"

လန်နင်ရွှမ်၏ကောင်းမွန်သောစိတ်ခံစားချက် ချက်ချင်းပင်ညှိုးငယ်သွားပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့်စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုတို့ဖြင့် အစားထိုးသွားသည်။

များစွာတုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် သူမသတ္တိမွေးကာမေးလိုက်သည်၊ "သခင်မလေး၊ သခင်မလေးရဲ့ဒဏ်ရာတွေသာပျောက်ကင်းသွားခဲ့ရင် သခင်မလေး... သခင်လေးနဲ့ခွဲခွာသွားမှာလား။"

ဤမေးခွန်းကိုကြားလျှင် လျိုကျန့်လီ၏မျက်လုံးများ အနည်းငယ်အဝေးသို့ငေးမောသွားပုံရသည်။ သူမကောင်းကင်သို့မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူမဤနေရာသို့ရောက်ရှိလာကတည်းကဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အပိုင်းအစများကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေသည်။

အတန်ကြာတိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် ငါးတစ်ကောင်ရေကန်မှခုန်ထွက်လာပြီး ရေစက်ငယ်လေးများပက်ဖြန်းကာ လှိုင်းဂယက်များဖြစ်ပေါ်စေသည်။

လျိုကျန့်လီ တိုးညှင်းစွာပြောလိုက်သည်၊ "ငါတို့လင်နဲ့မယားအမည်ကို ဆောင်ထားကြသည်ဖြစ်၍ သေအတူရှင်မကွာ၊ စွန့်ခွာခြင်းမရှိကြကုန်အံ့။"

လန်နင်ရွှမ်၏တွဲလွဲကျနေသောနှလုံးသား နောက်ဆုံးတွင်အောက်သို့ကျသွားပြီး သူမ၏ပြုံးရွှင်သောမျက်နှာမှာ ပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ဝင်းပသွားသည်။

နှစ်ရက်ကြာမြင့်သွားပြီး ထိုအတောအတွင်း ချင်ဖုန်း ချင်အိမ်တော်မှခြေတစ်လှမ်းမျှမခွာခဲ့ပေ။

ညနေပိုင်းတွင် သူလျိုကျန့်လီ၏သွေးကြောများပြန်လည်ကောင်းမွန်လာအောင် ကူညီပေးပြီး နံနက်ပိုင်းတွင် သူအိပ်ရေးဝအောင်အိပ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤရက်များအတွင်း လန်နင်ရွှမ်နှင့်အခြားသူများ လေးလံသောတွင်းနက်အစီအရင်အတွင်း၌ လေ့ကျင့်နေကြပြီး သူမည်သည့်အကာအကွယ်မျှမရှိဘဲ အပြင်သို့မထွက်ဝံ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် အရင်ကသွေးစွန်းခဲ့သောသင်ခန်းစာတစ်ခု ရှိခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

"ဒီရက်အနည်းငယ်အတွင်း ငါဘောင်ယိထန်ကို ဆေးကုသလေ့ကျင့်ဖို့မသွားဖြစ်ဘူး။ သမားတော်ကြီးဆောင်းဆီကို လူအများကြီးမသွားလောက်ဘူးလို့ ငါထင်တယ်။ ထူးဆန်းလိုက်တာ။ ငါမလှုပ်ရှားခင်က သမားတော်ကြီးဆောင်းက မြို့ထဲမှာနာမည်ကြီးသမားတော်တစ်ယောက်ဖြစ်နေသေးတာ။

ငါကြားဝင်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ လူအနည်းငယ်ပဲသူ့ကိုယုံကြည်ကြတော့ပုံရတယ်။ ဖြစ်နိုင်တာက ဒါကဒီလိုပဲဖြစ်တတ်တယ် -- နှိုင်းယှဉ်မှုမရှိရင် ထိခိုက်မှုမရှိဘူးပေါ့။"

"ငါမိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်ကို မသွားဖြစ်တာ ရက်အနည်းငယ်ရှိပြီ။ အစ်မကန်းငါ့ကိုသတိရနေရဲ့လားမသိဘူး။

အစ်မကန်းက အဘက်ဘက်မှာကောင်းပေမယ့် နည်းနည်းအေးစက်လွန်းတယ်။ အဲ့ဒီအဘိုးကြီးကသူ့ကိုကျီစယ်ပြီး မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်ထဲဝင်လို့မရအောင်လုပ်တုန်းက သူမရဲ့အသွင်အပြင်ကို ငါပိုသဘောကျတယ်။ အဲ့ဒါကလူတွေကိုသူမကိုကာကွယ်ပေးချင်စိတ်ဖြစ်စေတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့နောက်ခံကဘာလဲ၊ ဘာဖြစ်လို့သူမဒီလောက်ချမ်းသာနေရတာလဲ။ အာ၊ သူမဆီကနဂါးတံတွေးအနည်းငယ် ဘယ်တော့တောင်းလို့ရမလဲမသိဘူး။

ညစ်ညမ်းတဲ့အတွေးတွေကြောင့်တော့မဟုတ်ပါဘူး၊ အဓိကကတော့ လောကကြီးကအရမ်းပွက်လောရိုက်နေတော့ မမျှော်လင့်ထားတဲ့အခြေအနေတွေအတွက် လက်ထဲမှာတချို့ရှိထားတာကောင်းတယ်လေ။"

ပျင်းရိနေသောချင်ဖုန်း စားပွဲပေါ်တွင်မှီကာ သူ၏စိတ်များ လျှောက်လွင့်နေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မိုးကြိုးခြိမ်းသံပြင်းနှင့်အတူ ကောင်းကင်မှမိုးများ ရွာကျလာသည်။

ဒီဇင်ဘာလ၏အေးစက်သောဆောင်းရာသီတွင် မိုးရွာခြင်းမှာ အမှန်ပင်ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။

"ရာသီဥတုက ပြောင်းလဲနေပြီ၊" ချင်ဖုန်း စိတ်မပါ့တပါပြောလိုက်သည်။