လန်နင်ရွှမ် ဆဋ္ဌမအဆင့်သို့ တက်လှမ်းခြင်း

ကျင့်ယန်မြို့၊ မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်၊ မှောင်မိုက်သောအခန်းထဲတွင် သခင်ရယ်ဟုန်၏လူ့အရေခွံကိုဝတ်ဆင်ထားသော ချန်ကွေသည် သရဲဘုရားရုပ်ပွားတော်ကို နောက်တစ်ကြိမ်ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။

"ကောင်းကင်ဘုံလျှို့ဝှက်ချက်ကိုဖုံးကွယ်တဲ့အစီအရင်ကို မင်းရဲ့တောင်းဆိုချက်အတိုင်း စီစဉ်ပြီးသွားပြီ။"

သရဲဘုရားရုပ်ပွားတော်၏ခေါင်းသုံးလုံးမှာ ယိမ်းထိုးသွားပြီး သူ့ကိုတစ်ပြိုင်နက်တည်းကြည့်ကာ "ဒီတာဝန်ကမလွယ်ကူဘူး၊ လုံလောက်တဲ့ပြင်ဆင်မှုလိုအပ်တယ်။ ပထမဦးစွာ အဲ့ဒီအရာက သေချာပေါက်တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ခံထားရတယ်၊ မဟုတ်ရင် သူ့ရဲ့ဩဇာအရှိန်အဝါခြေရာလက်ရာ လုံးဝယိုစိမ့်ထွက်လာမှာမဟုတ်ဘူး။ ငါတံဆိပ်ကိုဖောက်ထွင်းဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုရှာရမယ်။ ဒုတိယအချက်က မင်းပြောခဲ့သလိုပဲ ကျင့်ယန်မြို့မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်အင်အားစုတွေရှိနေတယ်။ မြို့ကိုသိမ်းပိုက်ဖို့ ငါတို့လူအင်အားပိုပြီး စေလွှတ်ရမယ်။"

"သူတို့အားလုံး ထွက်ခွာသွားကြပြီလား။" ချန်ကွေက မေးလိုက်သည်။

"သူတို့လမ်းမှာရှိနေနှင့်ပြီ၊" သရဲဘုရားရုပ်ပွားတော် ရယ်မောလိုက်သည်။

"သူတို့ဘယ်သူတွေလဲ။ အဲ့ဒီယောင်ဇန်းလိုမျိုးသာဆိုရင်တော့ စေလွှတ်စရာမလိုဘူး။ သူတို့ရောက်လာရင်တောင် သိပ်အသုံးဝင်မှာမဟုတ်ဘူး၊" ချန်ကွေက အေးစက်စွာပြောလိုက်သည်။

"စိတ်ချပါ၊ ဒီတာဝန်က နဂါးနှိမ်နင်းကမ္ပည်းကျောက်တိုင်ကိုသိမ်းပိုက်တာထက် အများကြီးပိုအရေးကြီးတယ်။ အောင်မြင်ခဲ့ရင် မဟာချန်မင်းဆက်အတွက် အတော်အတန်ဒုက္ခပေးနိုင်တယ်။ သဘာဝအတိုင်းပဲ ငါတို့အသုံးမကျတဲ့လူတွေကို မစေလွှတ်နိုင်ဘူး။ ဒီတစ်ခေါက် ငါကိုယ်တိုင်လှုပ်ရှားပြီး အဲ့ဒီအဘိုးကြီးကိုရင်ဆိုင်မယ်၊" သရဲဘုရားရုပ်ပွားတော်က ပြင်းထန်စွာပြောလိုက်ပြီး သူ၏ခေါင်းသုံးလုံးမှာ ဒေါသတကြီးစိုက်ကြည့်နေသည်။

"အဲ့ဒီလိုသာဆိုရင် ငါအလောင်းကိုယ်ထည်တချို့ကိုပေါင်းစပ်ပြီး မင်းရောက်လာတာကို စောင့်နေမယ်။"

"ကောင်းပြီ။"

စကားပြောဆိုမှုပြီးဆုံးသည်နှင့် သရဲဘုရားရုပ်ပွားတော်၏ခေါင်းသုံးလုံးမှာ ရုပ်သိမ်းသွားပြီး သူ၏လက်ခြောက်ဖက်မှာ ခေါက်ထားလိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကောင်းကင်မှမိုးကြိုးတစ်ချက်ဖြာကျသွားပြီး မိုးဖွဲဖွဲရွာစပြုလာသည်။

မိုးမှာရုတ်တရက်ရွာသွန်းလာပြီး လမ်းပေါ်မှလမ်းသွားလမ်းလာများ အလျင်အမြန်ပြေးလွှားကြကာ ဤသို့သောနေ့မျိုးတွင် မည်သို့မိုးကြိုးပစ်ပြီးမိုးရွာနိုင်မည်နည်းဟု ညည်းညူနေကြသည်။

ချန်ကွေ ပြတင်းပေါက်အပြင်သို့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးအိမ်များ လုံးဝမည်းနက်သွားသည်။

"သူလည်းဒီမှာရောက်နေတာပဲလား။ စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်။"

ကျင့်ယန်မြို့အပြင်ဘက်၊ မြောက်ဘက်သို့မိုင်နှစ်ဆယ်အကွာ၊ နက်ရှိုင်းသောတောအုပ်အတွင်း၌။

ကောင်းကင်မှာ တိမ်မည်းများဖြင့်ထူထပ်စွာဖုံးလွှမ်းနေပြီး မိုးကြိုးမြွေများဟိန်းဟောက်ကာ သည်းထန်စွာရွာသွန်းနေသောမိုးမှာ ကျင့်ယန်မြို့မှမိုးရေချိန်ထက် များစွာသာလွန်သည်။

တောင်ပေါ်လမ်းတွင် ပုံရိပ်တစ်ခု သည်းထန်စွာရွာသွန်းနေသောမိုးထဲတွင် ကျင့်ယန်မြို့ဘက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာလျှောက်လှမ်းနေသည်။

သူအနက်ရောင်နှင့်အဖြူရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားပြီး ကိုယ်ကိုင်းနေသောပုံရိပ်နှင့် ကောက်ရိုးဦးထုပ်ဆောင်းထားကာ ဦးထုပ်အောက်တွင် တစ်ဝက်ကျိုးနေသောတစ္ဆေမျက်နှာဖုံးတစ်ခုရှိပြီး နောက်ကျိနေပြီးချိုင့်ဝင်နေသောမျက်လုံးတစ်စုံသာ ထုတ်ဖော်ပြသနေသည်။

သူသူ၏ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် အနက်ရောင်ကြိုးတစ်ချောင်းကိုင်ထားပြီး သူ၏နောက်ကွယ်တွင် လေးလံသောအရာတစ်ခုကို သယ်ဆောင်ထားသည်။

ထိုအရာဝတ္ထုမှာ လူတစ်ရပ်၏တစ်ဝက်အမြင့်ရှိပြီး သူကိုယ်တိုင်ထက်များစွာပိုကျယ်ပြန့်သည်။

သံကြိုးများ မည်းနက်သောကျောက်တုံး၏မျက်နှာပြင်ကို ရစ်ပတ်ထားပြီး အပေါ်မှကြည့်လိုက်လျှင် ကြီးမားသောအမည်းရောင်အပေါက်တစ်ခု အထူးပင်ထင်ရှားနေသည်။

၎င်းမှာ အမှန်ပင်ရေတွင်းတစ်တွင်းပင်။

ဤသူ၏ထူးဆန်းသောဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို လျစ်လျူရှုလိုက်လျှင်ပင် သူ၏ကျောပေါ်တွင်ရေတွင်းတစ်တွင်းသယ်ဆောင်ထားသည့်အချက်တစ်ခုတည်းကပင် မြင်တွေ့သူတိုင်းကို အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားစေမည်ဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် တောင်တန်းတောအုပ်၏ဘေးဘက်မှ ရှပ်ခနဲအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ပုံရိပ်တစ်ခု မိုးရေကာရံမှပေါ်ထွက်လာပြီး တောင်ပေါ်လမ်းပေါ်သို့ဆင်းသက်လာသည်၊ ၎င်းမှာ အနည်းငယ်မြင့်မြတ်ပြီးယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သောအသွင်အပြင်ရှိသည့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သည်။

သူရေတွင်းသယ်ဆောင်လာသူကိုလည်း မြင်တွေ့လိုက်ပြီး "သြော်" ဟုတိုးညှင်းစွာအာမေဋိတ်သံမပြုဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။

လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသား ရေတွင်းသယ်ဆောင်လာသူ၏လမ်းတွင်ရပ်နေပြီး သူ၏ခေါင်းအထက်တွင် နားမလည်နိုင်သောအင်အားတစ်ခုက အတားအဆီးတစ်ခုဖန်တီးထားပုံရပြီး မိုးရေတစ်စက်မျှသူ၏အပေါ်သို့ မကျရောက်အောင်တားဆီးထားသည်။

သူ၏အပြာရောင်ဝတ်ရုံများအောက်မှကြည့်လိုက်လျှင် သူ၏ခါးတွင်တံဆိပ်ပြားနှစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားသည်။

ပထမတစ်ခုမှာ ကြာနီကြယ်နှစ်ပွင့်အမိန့်တော်ဖြစ်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် "ကင်းလှည့်" ဟူသောစာလုံးတစ်လုံး ထွင်းထုထားသည်။

လူလတ်ပိုင်းအရွယ်၏မည်သူမည်ဝါမှာ ထင်ရှားနေနှင့်ပြီ -- မဟာချန်၏မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှခန့်အပ်ထားသော လေးစားရပါသောကင်းလှည့်အရာရှိပင်။

"ဘာဖြစ်လို့လမ်းပိတ်ထားရတာလဲ။" ရေတွင်းဘေးမှလူထံမှ အက်ကွဲသောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကင်းလှည့်အရာရှိတစ်ယောက်အနေနဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကိုတားဆီးတာ ဘာများထူးဆန်းလို့လဲ။" လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားက အေးစက်စွာပြန်ဖြေသည်။

"မင်းငါ့ကိုလူမဟုတ်ဘူးလို့ ဆိုလိုနေတာလား။" ထိုလူကမေးလိုက်ပြီးနောက် မိုးရေကဲ့သို့တဖြည်းဖြည်းပြင်းထန်လာသော အက်ကွဲသည့်ရယ်သံတစ်ခု လိုက်ပါလာသည်။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေပြောနေစရာမလိုဘူး။ ဒီနေ့ငါနဲ့တွေ့တာ မင်းကံကြမ္မာပဲ။" လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသား မျက်လုံးမှေးမှိတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ညာလက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ အရိပ်မှာအနက်ရောင်အခေါင်း အဖြစ်သို့ပြောင်းလဲသွားပြီး မိုးရေကိုတားဆီးကာ ပြင်းထန်စွာပြိုကျလာသည်။

ဘန်း။

မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ထိုလူရပ်နေခဲ့သောနေရာ ချက်ချင်းကြေမွသွားသည်။

လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသား မျက်နှာအမူအရာမပြောင်းဘဲ လှည့်ထွက်ကာ ကျင့်ယန်မြို့ဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

သို့သော် သူခြေလှမ်းအနည်းငယ်လှမ်းရုံမျှမရှိသေးခင် ရုတ်တရက်တစ်စုံတစ်ခုကိုခံစားမိလိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာအမူအရာပြောင်းလဲသွားကာ အလျင်အမြန်နောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏သူငယ်အိမ်များထဲတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသောကြောက်လန့်မှုနှင့်စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတို့ ရှိနေသည်။

ခဏအကြာတွင် ပုံရိပ်တစ်ခု တောင်တန်းတောအုပ်မှပေါ်ထွက်လာပြီး ကျင့်ယန်မြို့ဘက်သို့လှမ်းမျှော်ကြည့်နေသည် -- ၎င်းမှာ ရေတွင်းသယ်ဆောင်လာသောလူပင်။

ကောင်းကင်အထက်တွင် တိမ်မည်းများ ကျင့်ယန်မြို့ဘက်သို့ရွေ့လျားလာပြီး လျှပ်စီးများလက်ကာမိုးကြိုးများဟိန်းဟောက်နေပြီး သည်းထန်စွာရွာသွန်းနေသောမိုးမှာ ရပ်တန့်မည့်အရိပ်အယောင်မရှိပေ။

တောင်တန်းတောအုပ်ဘက်သို့ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ သွေးများမိုးရေနှင့်ရောနှောနေပြီး တောင်ပေါ်လမ်း၏ဘေးနှစ်ဖက်စလုံးသို့ စီးဆင်းနေသည်။

ကျန်ရှိနေသောခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်ပေါ်တွင် "ကင်းလှည့်" ဟူသောစာလုံးထွင်းထုထားသည့် တံဆိပ်ပြားတစ်ဝက်သာ ကျန်ရှိနေတော့သည်။

ဘုန်း။

နောက်ထပ်မိုးကြိုးတစ်ချက် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး မှိန်ဖျော့နေသောလောကကြီးကို လင်းထိန်သွားစေသည်။

ချင်ဖုန်း အိမ်တော်၏ခြံဝင်းသို့ရောက်ရှိလာပြီး အံ့ဩတကြီးကြည့်နေသည်။ သည်းထန်စွာရွာသွန်းနေသောမိုးကြားမှပင် ဤလူသုံးဦးမှာ လေးလံသောတွင်းနက်အစီအရင်ကိုအသုံးပြု၍ သူတို့၏ချီစွမ်းအင်ကို ကြံ့ခိုင်အောင်လေ့ကျင့်နေကြဆဲဖြစ်သည်။

သူ့ကိုပို၍အံ့ဩစေသောအရာမှာ လန်နင်ရွှမ် အစီအရင်၏အဓိကအချက်အချာဖြစ်သော ဆေးကြောကျောက်မည်းချထားသည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိနေခြင်းပင်။

မိုးရေ သူမ၏ဖျော့တော့သောအပြာရောင်အဝတ်အစားများကို စိုစွတ်နေစေပြီး သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်တွင်ကပ်ငြိကာ ကျော့ရှင်းသောကိုယ်ဟန်ကို ပုံဖော်နေသည်။

မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သောအဖြူရောင်ရင်ခံအဝတ်မှာ အပြာရောင်အဝတ်များအောက်မှ တဖြည်းဖြည်းပေါ်ထွက်လာသည်။

ပုံမှန်သာဆိုလျှင် ချင်ဖုန်း မလွှဲမရှောင်သာရပ်တန့်၍ အရသာခံကြည့်ရှုနေမည်ဖြစ်သော်လည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူထိုသို့သောစိတ်အခြေအနေမရှိပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဓာတ်မှန်မျက်စိအစွမ်းဖြင့် လန်နင်ရွှမ်၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ကြည့်လိုက်ရာ ရွှေရောင်ချီစွမ်းအင်များ စုစည်းနေပြီးဖြစ်ကာ သူမဖောက်ထွက်တော့မည်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

လန်နင်ရွှမ် မျက်လုံးမှိတ်ထားပြီး သူမ၏မျက်ခုံးများအနည်းငယ်တွန့်ချိုးနေကာ အတွင်းအားချီကိုအဆက်မပြတ်လမ်းညွှန်ရင်း လေးလံသောတွင်းနက်အစီအရင်မှဖြစ်ပေါ်လာသော လေးလံသောဖိအားကိုခုခံရန် ၎င်းကိုကြံ့ခိုင်စေပြီးစုစည်းနေသည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ချင်ဖုန်း ထွက်ခွာမသွားဘဲ သူမအတွက်တိတ်တဆိတ်အားပေးနေသည်။

ရုတ်တရက် လန်နင်ရွှမ်၏ခန္ဓာကိုယ်မှချီစွမ်းအင်ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခု လွင့်ထွက်လာပြီး သူမပတ်လည်မှမိုးရေကာရံများ လွင့်စင်သွားသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လန်နင်ရွှမ် ရုတ်တရက်မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ဘက်သို့လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

မိုးရေများပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး မြူခိုးများဖြစ်သောဖြူဖွေးသောအငွေ့အဖြစ်သို့ပြောင်းလဲသွားကာ အတော်အတန်ခမ်းနားထည်ဝါသောမြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးနေသည်။

ဤသည်ကား နတ်သိုင်းတာအိုလမ်းစဉ်၏ဆဋ္ဌမအဆင့်ဖြစ်သော စွမ်းအင်စုစည်းခြင်းနယ်ပယ်ပင်၊ ဤအခြေအနေသို့ရောက်ရှိမှသာ ထုတ်လွှင့်နိုင်သောအစွမ်းပင်တည်း။

လန်နင်ရွှမ် ပထမဆုံးဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့သည်။

သူမသူမ၏လက်များကိုကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏အင်အားတိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ သူမသခင်လေးကို ပိုမိုကောင်းမွန်စွာကာကွယ်ပေးနိုင်တော့မည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် မီးသွေးခေါင်းနှင့်ချင်အန်းတို့ လှုပ်ရှားမှုကိုခံစားမိပြီး သူတို့၏မျက်လုံးများထဲတွင် မနာလိုမှုအရိပ်အယောင်များဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ဂုဏ်ယူပါတယ်၊" ချင်ဖုန်း စင်္ကြံလမ်းမှတိုးညှင်းစွာပြောလိုက်သည်။

လန်နင်ရွှမ် ဤသည်ကိုကြားလျှင် ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာပြောသည်၊ "သခင်လေး၊ ကျွန်မဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့ပြီ။"

အလွန်အမင်းဝမ်းသာနေသောလန်နင်ရွှမ် စိတ်ထဲတွင်အလျင်အမြန်လှုပ်ရှားသွားပြီး မမျှော်လင့်ဘဲချင်ဖုန်းထံသို့ပြေးသွားကာ သူမ၏လက်များကိုဖွင့်၍ သူ့ကိုဖက်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း ကြောင်သွားပြီး ခြံဝင်းထဲမှချင်အန်းနှင့်မီးသွေးခေါင်းတို့မှာလည်း ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်သွားကြသည်။

လန်နင်ရွှမ်၏အဝတ်အစားများ မိုးရေကြောင့်စိုစွတ်နေသဖြင့် သူမ၏ရင်ခံအဝတ်တွင် ဖျော့တော့သောလျော့ရဲမှုလက္ခဏာများ ရှိနေသည်။

ချင်ဖုန်း ရှင်းလင်းစွာခံစားမိနိုင်ပြီး ၎င်းမှာသူတို့မင်္ဂလာဆောင်ညက လန်နင်ရွှမ်သူမ၏ရင်ခံအဝတ်ကိုချွတ်ခဲ့စဉ်ကမြင်ကွင်းကို မလွှဲမရှောင်သာသူ့ကိုစဉ်းစားမိစေသည်။

မကြာမီမှာပင် လန်နင်ရွှမ် သူမဘာလုပ်မိသည်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။ အော်သံတစ်ချက်နှင့်အတူ သူမမျက်နှာနီမြန်းစွာဖြင့် ချင်ဖုန်းကိုအလျင်အမြန်လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

"သခင်လေး၊ ကျွန်မ..." လန်နင်ရွှမ် သူမ၏စကားများတွင်တုံ့ဆိုင်းနေသည်။ သူမ၏ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် သူမသူ့ကိုမော့ပင်မကြည့်ရဲတော့ပေ။ သူမပြောနိုင်ခဲ့သည့်တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ "ကျွန်မအဝတ်အစားသွားလဲလိုက်ဦးမယ်၊" ဟုဆိုပြီးနောက် သူမအလျင်အမြန်ထွက်ခွာသွားသည်။

ချင်ဖုန်း သူမ၏နောက်ဆုတ်သွားသောပုံရိပ်ကိုကြည့်ရင်း နောင်တရစိတ်တစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။

ငါအလုံအလောက်မဖက်ရသေးခင်မှာပဲ သူမထွက်ပြေးသွားပြီ။

လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ချင်အန်းနှင့်မီးသွေးခေါင်းတို့ သူ့ကိုထူးဆန်းသောမျက်နှာအမူအရာများဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာ တွန့်သွားသည်၊ အိုး သေစမ်း၊ ခုနကမြင်ကွင်းက နားလည်မှုလွဲမှားမှုတချို့ကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်တယ်။

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် လျင်မြန်သောဉာဏ်ရှိသည့်စာပေသမားတစ်ဦး၏စိတ်၏အားသာချက်မှာ အပြည့်အဝပြသခြင်းခံလိုက်ရသည်။ ချင်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ပြောသည်၊

"ညီလေး၊ အစ်မလန်ကဆဋ္ဌမအဆင့်ကို အောင်မြင်စွာဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ပြီ။ မင်းဆီကဘာတိုးတက်မှုမှငါမတွေ့ရသေးဘူးလား။ မင်းပျင်းရိနေခဲ့တာလား။"

"အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော်..." ညီလေး ရှက်ရွံ့စွာခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

မီးသွေးခေါင်းမှာမူ စူးစိုက်ကြည့်နေဆဲပင်။

ချင်ဖုန်း မီးသွေးခေါင်းထံလှည့်ကာ ဆူပူလိုက်သည်၊ "မီးသွေးခေါင်း၊ ငါ့ညီလေးကမင်းထက်နောက်ကျပြီးမှ နတ်သိုင်းလမ်းစဉ်ကိုဝင်ရောက်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ သူဆဋ္ဌမအဆင့်ကိုရောက်တော့မယ်။ မင်းအချိန်ဖြုန်းနေတာမဟုတ်ဘူးလား။ မင်းကငါ့ညီလေးဆဋ္ဌမအဆင့်ရောက်မှ သူ့ကိုကာကွယ်ပေးစေချင်နေတာလား။"

"အင်း..." မီးသွေးခေါင်း ရှက်ရွံ့စွာခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

"ပိုပြီးကြိုးစားလိုက်ကြဦး။" ချင်ဖုန်း သက်ပြင်းချကာခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ၏ညီတော်အရည်အချင်းမရှိသည်ကို စိတ်ပျက်အားလျော့နေသကဲ့သို့ လှည့်ထွက်သွားသည်။

ညီလေးနှင့်မီးသွေးခေါင်းတို့ တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး တိုးတက်အောင်ကြိုးစားရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်ကြသည်။