မိုးကြိုးမုန်တိုင်းကြားမှ ကတိကဝတ်

ညဉ့်နက်လာသည်နှင့် မိုးမှာ အရှိန်လျော့မည့်လက္ခဏာမရှိပေ။

ကောင်းကင်တွင် လျှပ်စီးများလက်ကာ မည်းနက်နေသောညကို နေ့ခင်းဘက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်သည်။

ချင်ဖုန်း ရေကန်ဘေးပြာသာဒ်သို့ နောက်တစ်ကြိမ်ရောက်ရှိလာသည်။ မိုးစက်များ ခေါင်အစွန်းနှင့်ခေါင်လျှောက်တန်းများပေါ်သို့ တဖွဲဖွဲကျနေသည်။

ရေကန်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အရွယ်အစားအမျိုးမျိုးရှိသောလှိုင်းဂယက်များ တစ်ခုနှင့်တစ်ခုထိခတ်နေသည်။ ရေထဲတွင် ငါးများမှာ တစ်စုံတစ်ခုကိုကြောက်ရွံ့နေသည့်အလား ဂနာမငြိမ်စွာကူးခတ်နေကြသည်။

"သခင်မလေး။" ရေကန်ဘေးပြာသာဒ်တွင် လန်နင်ရွှမ် တိုးညှင်းစွာခေါ်လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ်စိုးရိမ်နေသည်။

ချင်ဖုန်း ရှုပ်ထွေးသွားပြီး ချဉ်းကပ်ကာမေးသည်၊ "ဘာဖြစ်တာလဲ။"

သူလျိုကျန့်လီကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏မျက်နှာ အနည်းငယ်ဖြူဖျော့နေသည်။ အစောပိုင်းကသူပြုပြင်ပေးခဲ့သောသွေးကြောများတွင် ပြဿနာတစ်ခုခုများ ရှိနေလေသလား။

"သခင်လေး၊ သခင်မလေး သူ..." လန်နင်ရွှမ် ရှင်းပြရန်ကြိုးစားသည်။

သို့သော် လျိုကျန့်လီ ဖြတ်ပြောလိုက်သည်၊ "ကျွန်မအဆင်ပြေပါတယ်။ ရှင်ဘယ်အချိန်မဆို စတင်နိုင်ပါတယ်။"

လျိုကျန့်လီ သူမ၏ကိုယ်ဟန်ကိုမတ်မတ်ထားလိုက်ပြီး သူမ၏မျက်နှာအမူအရာမှာမပြောင်းလဲသော်လည်း အကင်းပါးသောချင်ဖုန်းမှာမူ သူမပုံမှန်နှင့်မတူကြောင်းကို မြင်တွေ့နိုင်နေဆဲပင်။

"မင်းနေလို့မကောင်းဘူးဆိုရင် ဒီညအနားယူလိုက်ပါ။ ငါတို့မနက်ဖြန်မှ ပြန်စကြတာပေါ့။" ချင်ဖုန်း သူ၏စိုးရိမ်မှုကို ထုတ်ဖော်ပြောကြားသည်။

"မလိုအပ်ပါဘူး။" လျိုကျန့်လီ အနည်းငယ်ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူမ၏လေသံမှာ ပြတ်သားနေသည်။

"ကောင်းပြီလေ။" သူမထိုအကြောင်းကိုမပြောချင်မှတော့ ချင်ဖုန်း စပ်စုမေးမြန်းတော့မည်မဟုတ်ပေ။ လူတိုင်းမှာသူတို့၏လျှို့ဝှက်ချက်ကိုယ်စီ ရှိကြသည်သာ။

သူသိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှဆေးလုံးကို ကြိုတင်ထုတ်ယူထားလိုက်သည်။ သူ၏လက်ဖျားထိပ်ဖြင့် ၎င်းမှာလက်မအရွယ်အစားရှိအဖြူရောင်ဆေးလုံးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

လန်နင်ရွှမ် ဘေးတွင်ရပ်နေပြီး စကားပြောရန်တုံ့ဆိုင်းနေသည်။ သူမကောင်းကင်သို့မော့ကြည့်လိုက်ရာ တိမ်မည်းများလှိမ့်တက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမလက်များကိုအတူတကွပူးကပ်ထားပြီး တစ်စုံတစ်ခုအတွက်ဆုတောင်းနေသည့်အလား။

ချင်ဖုန်း လျိုကျန့်လီ၏သွေးကြောများကိုညှိပေးမည်အပြုတွင် ကောင်းကင်ယံမှဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု နားကွဲလုမတတ် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

"မိုးကြိုးက တကယ်ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ၊" ချင်ဖုန်း စိတ်ထဲတွင်သက်ပြင်းချလိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ရှေ့မှလှပသောပုံရိပ် အနည်းငယ်တုန်လှုပ်နေသည်ကို ရုတ်တရက်သတိပြုမိလိုက်သည်။

ဤအခြေအနေက သူ့ကိုမျက်လုံးပြူးကျယ်သွားစေသည်။

လျိုကျန့်လီ ဘယ်သူလဲ။ မဟာချန်မှနာမည်ကြီးပါရမီရှင်တစ်ဦး၊ အနာဂတ်၏ဓားနတ်ဘုရား။ သူမကဲ့သို့သောသူတစ်ဦးက မိုးကြိုးကိုကြောက်ရွံ့နေသည်တဲ့လား။

ဘာဖြစ်နေတာလဲ။

သူမသာဆန္ဒရှိလျှင် မိုးကြိုးကိုဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် အလွယ်တကူပိုင်းဖြတ်နိုင်သည်။

မိုးကြိုးနဂါးတစ်ကောင်မငြိမ်သက်မီမှာပင် နောက်ထပ်မိုးကြိုးတစ်ချက် သူတို့၏နားထဲတွင် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။

လျိုကျန့်လီ သူမ၏လက်များကိုဒူးများပေါ်တွင်အပြားလိုက်တင်ထားပြီး တည်ငြိမ်မှုထိန်းသိမ်းရန် အပြင်းအထန်ကြိုးစားနေသည်။ သို့သော် ညကောင်းကင်ကိုလျှပ်စီးများဖြတ်သန်းသွားပြီး မိုးကြိုးများပစ်လိုက်လိုက်တိုင်း သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ မနေနိုင်ဘဲတုန်လှုပ်သွားသည်။

လျှပ်စီးအလင်းရောင်အောက်တွင် သူမ၏ထူးကဲစွာလှပသောမျက်နှာမှာ ပုံမှန်မဟုတ်အောင်ဖြူဖျော့နေသည်။

ချင်ဖုန်း လျိုကျန့်လီကို ဤသို့သောအခြေအနေမျိုးတွင် အရင်ကတစ်ခါမျှမမြင်ဖူးခဲ့ပေ -- သာမန်အမျိုးသမီးတစ်ဦးကဲ့သို့ သနားစဖွယ်အားကိုးရာမဲ့သောပုံစံဖြစ်နေပြီး ၎င်းမှာသူ့ကိုသူမအတွက်စိတ်မကောင်းဖြစ်စေသည်ကို မနေနိုင်တော့ပေ။

သူလှမ်းထွက်လိုက်ပြီး လျိုကျန့်လီ၏ညာလက်ကိုကိုင်လိုက်သည်။ ထိတွေ့မှုမှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ချောမွေ့နူးညံ့ပြီး သူတို့မင်္ဂလာဆောင်သည့်နေ့က သူမကိုချင်အိမ်တော်သို့ခေါ်ဆောင်လာစဉ်ကအတိုင်းပင်။

သို့သော် အရင်ကနှင့်မတူညီသောအရာမှာ ယနေ့ည လှပသောအမျိုးသမီး၏လက်မှာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရတုန်လှုပ်နေခြင်းပင်။

"အဆင်ပြေပါတယ်၊ ဒီမိုးကြိုးမကြာခင်ပြီးသွားမှာပါ၊" ချင်ဖုန်း တိုးညှင်းစွာနှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

သူစကားဆုံးသည်နှင့် နောက်ထပ်လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခု ညကောင်းကင်ကိုခွဲဖြတ်သွားပြီးနောက် နားကွဲလုမတတ်ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု လိုက်ပါလာသည်။

သေစမ်းကွာ၊ တော်လောက်ပြီ၊ ချင်ဖုန်း စိတ်ထဲတွင်ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး သူ၏ဒေါသကိုကောင်းကင်ဘုံအပေါ်သို့ ပုံချလိုက်သည်။ အကယ်၍သူလုပ်နိုင်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် ထိုမိုးကြိုးကိုတစ်ချက်တည်းဖြင့်ရိုက်ချိုးပြီး တိမ်မည်းများကိုကွဲပြားသွားစေချင်မိသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ၌ထိုသို့သောအစွမ်းအစမရှိပေ။ လျိုကျန့်လီ အနည်းငယ်ကွေးကောက်သွားပြီး သူမ၏ရှေ့မှအမျိုးသားထံသို့ ပင်ကိုယ်အသိစိတ်ဖြင့်မှီလိုက်ရာ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းက သူမကိုလုံခြုံမှုခံစားချက်တစ်ခု ပေးစွမ်းနိုင်မည်ကဲ့သို့ပင်။

ဘေးတွင် လန်နင်ရွှမ် ဤသည်ကိုမျက်မြင်တွေ့ရှိသောအခါ လေးနက်သောစာနာစိတ်တစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။

ကောင်းကင်တွင်နောက်ထပ်လျှပ်စီးတစ်ချက်လက်ခနဲဖြစ်သွားသည်ကိုမြင်လျှင် ချင်ဖုန်း မဆိုင်းမတွပင် ချဉ်းကပ်သွားပြီး လျိုကျန့်လီကိုပွေ့ဖက်လိုက်ကာ သူ၏အင်္ကျီလက်ဖြင့် သူမ၏နားနှစ်ဖက်ကို ဖုံးအုပ်ပေးလိုက်သည်။

ဘုန်း။

ဘုန်း။

မိုးကြိုးနဂါးတစ်ကောင်စီဟိန်းဟောက်လိုက်တိုင်း သူ၏လက်မောင်းများထဲမှနူးညံ့သောပုံရိပ် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူမသူမ၏ခေါင်းကို ချင်ဖုန်း၏ရင်ဘတ်တွင်မှီထားပြီး ခိုလှုံရာရှာဖွေနေကာ အလွန်အမင်းအားနည်းပျော့ညံ့နေပုံရသည်။

သူမ၏လက်ကိုကိုင်ထားစဉ် ချင်ဖုန်း သူမ၏ပခုံးကိုညင်သာစွာပုတ်ခတ်ပေးရင်း နူးညံ့စွာနှစ်သိမ့်သည်၊ "အဆင်ပြေပါတယ်၊ ကိုယ်ရှိနေတယ်၊ အရာအားလုံးကောင်းသွားမှာပါ။"

စကားလုံးများကြောင့်ဖြစ်စေ၊ ပွေ့ဖက်မှုကြောင့်ဖြစ်စေ၊ အမျိုးသမီး၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ အရင်ကလောက်ပြင်းထန်စွာ မတုန်လှုပ်တော့ပေ။

သို့သော် အပြင်ဘက်ကိုကြည့်လိုက်ရာ သည်းထန်စွာရွာသွန်းနေသောမိုး၊ မိုးကြိုးနှင့်လျှပ်စီးများမှာ ရပ်တန့်မည့်အရိပ်အယောင်မရှိဘဲ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

ဒီအတိုင်းဆက်သွားလို့မဖြစ်ဘူး။

ချင်ဖုန်း သူ၏လက်မောင်းများထဲမှတုန်လှုပ်နေသောအလှမယ်ကိုကြည့်ရင်း အဆက်မပြတ်စဉ်းစားနေသည်။ သူမ၏အာရုံကိုလွှဲပြောင်းရန် သူဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။

ရုတ်တရက် သူသူ၏ငယ်ဘဝကိုအမှတ်ရလိုက်သည်။ သူမိုးကြိုးကိုကြောက်ရွံ့ပြီးအိပ်မပျော်နိုင်သည့်အခါ သူ၏အမေ သူ၏အိပ်ရာဘေးတွင် သားချော့တေးများသီဆိုကာ သူ့ကိုနှစ်သိမ့်ပေးလေ့ရှိသည်။

အဲ့ဒီလိုသာဆိုရင်...

ချင်ဖုန်း အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ညင်သာသောတေးသွားတစ်ခု ပြာသာဒ်ဆောင်ထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားသည်။

ဤသည်ကိုကြားလျှင် လန်နင်ရွှမ် အံ့ဩသွားသည်။ သူမဤသို့သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းသောတေးသွားမျိုးကို အရင်ကတစ်ခါမျှမကြားဖူးခဲ့ပေ။

၎င်းမှာ စိတ်ကိုသက်သာစေပြီး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ကာ ဝမ်းနည်းမှုအရိပ်အယောင်အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အမျိုးသမီး၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှတုန်လှုပ်မှုများ ရပ်တန့်သွားပြီး သူမ၏အသက်ရှူသံပင်လျှင် တဖြည်းဖြည်းတည်ငြိမ်လာသည်။

ထိရောက်တာပဲ။

ချင်ဖုန်း သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုကိုခံစားလိုက်ရပြီး ငြိမ်သက်သောသီချင်း ဆက်လက်သီဆိုနေသည်။

မိုးကြိုးနှင့်သည်းထန်စွာရွာသွန်းနေသောမိုးညမှာ လှပသောတေးသွားထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာကုန်လွန်သွားသည်။

လျိုကျန့်လီ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ပြီး အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ဤသည်ကိုမြင်လျှင် ချင်ဖုန်း သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သည်။ သူအချိန်အတော်ကြာရပ်နေခဲ့သောကြောင့် သူ၏ခြေထောက်များ ထုံကျင်စပြုနေပြီဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော်သခင်မလေးကို သူ့အခန်းကိုပြန်ပို့ပေးလိုက်ပါ့မယ်၊" ချင်ဖုန်း တိုးတိုးလေးပြောရင်း သူ၏ညာလက်ကိုရုပ်သိမ်းရန်ကြိုးစားသည်။ သူအံ့ဩစွာပင် လျိုကျန့်လီအိပ်ပျော်နေသော်လည်း သူမ၏နူးညံ့ချောမွေ့သောလက်မှာ လွှတ်ပေးရန်ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ ထိုအစားတင်းကျပ်စွာဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

ဒါက အနေရခက်သွားပြီ။

ချင်ဖုန်း မတ်တပ်လည်းမရပ်နိုင်၊ ဆက်လက်ရပ်နေ၍လည်းမဖြစ်နိုင်သောကြောင့် တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်၏လက်တင်တန်းပေါ်တွင် ဂရုတစိုက်ထိုင်ချလိုက်သည်။

ဤသည်ကိုမြင်လျှင် လန်နင်ရွှမ် စိတ်သက်သာရာရစွာပြုံးလိုက်သည်။ "သခင်မလေး ဒီလောက်ငြိမ်းချမ်းစွာအိပ်ပျော်တာကို မမြင်ရတာ အတော်ကြာပါပြီ။"

အခွင့်အရေးကိုအရယူပြီး ချင်ဖုန်း သူ၏အချိန်အတော်ကြာရှိနေခဲ့သောမေးခွန်းကို နောက်ဆုံးတွင်မေးလိုက်သည်၊ "သခင်မလေးရဲ့အင်အားနဲ့ ဘာဖြစ်လို့သူမိုးကြိုးမုန်တိုင်းတွေကို ကြောက်ရတာလဲ။"

ဤစကားများကိုကြားလျှင် လန်နင်ရွှမ်၏မျက်လုံးများထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သူမသက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အကြောင်းရင်းကိုရှင်းပြသည်။

ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး စတုတ္ထအဆင့်မှတတိယအဆင့်သို့ရောက်ရှိသောအခါ သူတို့ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏အထွတ်အထိပ်ကိုအတည်ပြုခြင်းဟုသိရှိကြသော ကောင်းကင်ဘုံကပ်ဘေးတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည်။

ဤကပ်ဘေးမှာ လောကရှိအရာအားလုံး အဆင့်မြင့်နယ်ပယ်များသို့တက်လှမ်းခြင်းကိုတားဆီးရန် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကသတ်မှတ်ထားသော ချုပ်နှောင်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။

ပိုမိုမြင့်မားစွာတက်လှမ်းရန် လူတိုင်း၎င်းကိုကြုံတွေ့ရမည်ဖြစ်သည်။

ကပ်ဘေး၏အခက်အခဲမှာ အမျိုးမျိုးရှိပြီး ဆိုကြသည်မှာ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ပိုမိုအားကောင်းပြီးအရည်အချင်းရှိလေလေ၊ သူတို့၏ကပ်ဘေးမှာ ပိုမိုစိန်ခေါ်မှုရှိလေလေဖြစ်သည်။

ဤကပ်ဘေးများအနက် မိုးကြိုးကပ်ဘေးမှာ အခက်ခဲဆုံးဟု သတ်မှတ်ကြသည်။

"ဒါဆို သူမမိုးကြိုးကပ်ဘေးနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာပေါ့။" ချင်ဖုန်း ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

လန်နင်ရွှမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ "သခင်မလေးမှာ ထူးကဲတဲ့အရည်အချင်းရှိပြီး သူကောင်းကင်မိုးကြိုးကပ်ဘေးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်လို့ လူတိုင်းကြိုတင်မြင်တွေ့ခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက ကိုးထပ်ဆင့်ကောင်းကင်မိုးကြိုးကပ်ဘေးဖြစ်လိမ့်မယ်လို့တော့ ဘယ်သူမှမမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။"

"ဒီကပ်ဘေးထဲကမိုးကြိုးက အဆင့်တစ်ခုပြီးတစ်ခုပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး သခင်မလေးလိုအင်အားရှိသူအတွက်တောင် လူတိုင်းရဲ့မျှော်လင့်ချက်တွေကိုဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ ခက်ခဲစေခဲ့တယ်။"

ချင်ဖုန်း သူ၏ဘေးမှအလှမယ်ကို ရှုပ်ထွေးသောမျက်နှာအမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ဒါဆို သူမအဲ့ဒါတွေအားလုံးကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရတာကိုး။

"အဲ့ဒီအချိန်ကစပြီး သခင်မလေး မိုးကြိုးမုန်တိုင်းတွေကို ကြောက်ရွံ့လာခဲ့တယ်၊" လန်နင်ရွှမ်က ဝမ်းနည်းသောမျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ဘေးမှလှပသောအမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူမက လူတိုင်းလေးစားအားကျရတဲ့လျိုကျန့်လီဖြစ်ပြီး သူမကငါ့ဇနီးလည်းဖြစ်တယ်။

"ကိုယ်ရှိနေသမျှကာလပတ်လုံး သူမမိုးကြိုးမုန်တိုင်းတွေကို ကြောက်နေစရာမလိုတော့ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကိုယ်အမြဲတမ်းသူမနဲ့အတူရှိနေမှာမို့လို့ပဲ၊" ချင်ဖုန်း တိုးညှင်းစွာပြောလိုက်ပြီး သူ၏လေသံမှာပြတ်သားကာ သူ၏ကတိကဝတ်ကို ပေးအပ်လိုက်သည်။

လန်နင်ရွှမ်၏မျက်နှာ ဝမ်းသာမှုဖြင့်ဝင်းပသွားသော်လည်း သူမများများစားစားမပြောပေ။

သူမရေကန်ဘေးပြာသာဒ်မှ တိတ်ဆိတ်စွာနောက်ဆုတ်သွားပြီး သူတို့နှစ်ဦးတည်းသာပိုင်ဆိုင်သောနေရာ၊ သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာကို ချန်ထားခဲ့သည်။