အနန္တနတ်ဘုံသို့ ဝင်ရောက်ခြင်း၊ မုန်တိုင်းထန်သောမြို့ ဓားများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲခြင်း။

နောက်တစ်နေ့တွင် မိုးအနည်းငယ်စဲသွားသော်လည်း လျှပ်စီးလက်ခြင်းနှင့်မိုးကြိုးပစ်ခြင်းများမှာ ကောင်းကင်တွင်ရှိနေဆဲပင်။

သူမ၏ညာဘက်လက်မှနွေးထွေးသောအပူချိန်ကို ခံစားမိရင်း လျိုကျန့်လီ ဖြည်းညှင်းစွာနိုးထလာသည်။ ကပ်ဘေးကျရှုံးပြီးကတည်းက သူမဤမျှနှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် တစ်ခါမျှမအိပ်စက်ခဲ့ဖူးပေ။

ဘေးသို့ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးမှိတ်ထားပြီး အသက်ရှူမှန်မှန်ဖြင့် အိပ်နေသော ချောမောသောမျက်နှာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသာယာသောအိပ်မက်တစ်ခု မက်နေပုံရပြီး ရံဖန်ရံခါပြုံးဖြီးကာ ထူးဆန်းသောရယ်သံများ ပြုလုပ်နေသည်။

လျိုကျန့်လီ သူ၏အိပ်မောကျနေသောမျက်နှာကို တိတ်ဆိတ်စွာငေးမောကြည့်ရင်း အတိတ်ကိုပြန်လည်အမှတ်ရနေသည်။

သူမသည် လျိုမိသားစု၏ဂုဏ်ယူစရာဖြစ်သည်။ သူမမွေးဖွားလာစဉ်က ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ထူးခြားသောဖြစ်စဉ်များ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

အသက်ခုနစ်နှစ်အရွယ်တွင် သူမ၏အဖေဓားကိုင်ထားသည်ကိုမြင်တွေ့ပြီး ပျော်ရွှင်စွာညာလက်ဆန့်တန်းလိုက်ရာ အံ့ဩစရာပင် ဓားမှာတုန်ခါသွားပြီး ဓားမြည်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

မိသားစုတစ်ခုလုံး အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားကြသည်။

ဤသည်ကား မွေးရာပါဓားနှလုံးသားပင်။

သိုင်းပညာထုံးစံအတိုင်းလိုက်နာရင်း သူမလျင်မြန်စွာတိုးတက်လာခဲ့ပြီး သူမ၏အခြေခံကိုခိုင်မာအောင်ပြုလုပ်ကာ သူမ၏နယ်ပယ်ကိုဖိနှိပ်ထားပြီး နောက်ပိုင်းတွင်ဖောက်ထွက်ကာ တစ်နေ့လျှင်မိုင်ထောင်ချီခရီးပေါက်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် လူတိုင်းသိရှိပြီးဖြစ်သော အသက်တစ်ဆယ့်ငါးနှစ်တွင် သူမသတ္တမအဆင့်သို့ရောက်ရှိခဲ့ပြီး အနန္တဓားဂိုဏ်းသို့ခေါ်ဆောင်ခံရကာ နောက်ဆက်တွဲအနေဖြင့် ဆဋ္ဌမနှင့်ပဉ္စမအဆင့်များသို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

သူမပဉ္စမအဆင့်သို့ရောက်ရှိချိန်တွင် ဓားသဘောတရားစတုတ္ထအဆင့်ဖြစ်သော ဓားဝှက်နယ်ပယ်ကို နားလည်သဘောပေါက်ပြီးနေပြီဖြစ်သည်။

သူမ၏ဘဝမှာ ရိုးရှင်းလှသည် -- ကျင့်ကြံမှုမှလွဲလျှင် ဓားလေ့ကျင့်ခြင်းသာဖြစ်သည်။

အလှခြယ်သခြင်းကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးတို့၏နှစ်သက်မှုများမှာ သူမအတွက်အရေးမပါပေ။

သူမ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ဓားလမ်းစဉ်မှာ အရာအားလုံးပင်။

ထိုမျှလောက်အထိပင် ကပ်ဘေးကျရှုံးပြီး သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းလေဖြတ်သွားသောအခါ သူမစိတ်ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့သည်။

သူမ၏ဘဝ ထိုမှမည်သို့ဆက်လက်သွားမည်ကို သူမ မသိရှိခဲ့ပေ။

သူမ၏အဘိုးနှင့်အဖေက သူမကိုအခြားမိသားစုတစ်ခုသို့လက်ထပ်ရန် အကြံပြုသောအခါ သူမကန့်ကွက်ခြင်းလည်းမရှိ၊ ဂရုစိုက်ခြင်းလည်းမရှိခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူမအတွက် ဘယ်နေရာသွားသွားအတူတူပင်။

သို့သော် ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ကွာခြားချက်တစ်ခုရှိနေသည်ကို သူမတွေ့ရှိခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤနေရာတွင် လူတစ်ယောက်ပိုရှိနေသောကြောင့်ပင်။

သူမ၏အမေ တစ်ခါကသူမကိုပြောခဲ့သည်မှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အတွက် သူမ၏ဘဝတွင်အပျော်ရွှင်ဆုံးအရာမှာ သူမကြိုက်နှစ်သက်ပြီး သူမကိုပြန်လည်ကြိုက်နှစ်သက်သောတစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ "ကြိုက်နှစ်သက်ခြင်း" ဟုတ်မဟုတ် သူမမသိသော်လည်း ဤသူနှင့်အတူရှိနေသောအခါ နားမလည်နိုင်သောစိတ်ငြိမ်းချမ်းမှုတစ်ခုကို သူမခံစားနေရသည်။

သည်းထန်သောမိုး၊ ကောင်းကင်ကိုခွဲဖြတ်သွားသောလျှပ်စီးမြွေများ၊ ထို့နောက်မိုးခြိမ်းသံကြီးတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

လျိုကျန့်လီ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်၊ သူမ၏နှလုံးသားထဲမှစိတ်ဒဏ်ရာများ ပြေလျော့သွားခဲ့ပြီ။ မိုးကြိုးဟိန်းသံထွက်ပေါ်လာသောအခါ သူမ၏စိတ်ထဲတွင်ပေါ်လာသည်မှာ ကိုးထပ်ဆင့်ကောင်းကင်ဘုံကပ်ဘေးမဟုတ်ဘဲ မနေ့ညကသီချင်းသံနှင့် လူတစ်ယောက်၏အရိပ်ပုံရိပ်သာဖြစ်သည်။

ချင်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး မိုးကြိုးသံကသူ၏သာယာသောအိပ်မက်ကို နှောင့်ယှက်လိုက်သည့်အလား။

ဤသည်ကိုမြင်လျှင် လျိုကျန့်လီ ကောင်းကင်သို့မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမဘေးမှဓားသေတ္တာ တုန်ခါစပြုလာပြီး ဓားသံများစီးဆင်းလာသည်။ ချင်မိသားစုကိုဗဟိုပြု၍ ကိုက်တစ်ထောင်ပတ်လည်အတွင်း မိုးများလေထဲတွင်ရပ်တန့်သွားသည်။

ပြီးတော့ ဤသည်မှာ အစမျှသာ။

ထူးဆန်းသောဖြစ်စဉ် ဆက်လက်ကျယ်ပြန့်လာပြီး ကျင့်ယန်မြို့တစ်မြို့လုံးကို သက်ရောက်မှုရှိသွားသည်။

မြို့ထဲမှပြည်သူများ ဤမြင်ကွင်းကိုမျက်မြင်တွေ့ရှိသောအခါ အားလုံးကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်သွားကြသည်၊ "မြေကြီးပေါ်မှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။"

ပြည့်တန်ဆာအိမ်မှခုလေးတင်ထွက်လာသော စီကျန့် မေးစေ့ကိုပွတ်သပ်ရင်း အတွေးနယ်ချဲ့နေသည်၊ "ဒါက နယ်ပယ်လား။ မဟုတ်ဘူး၊ တစ်ခုခုမှားနေတယ်။"

ရိုးရှင်းသောခြံဝင်းထဲတွင် အဘိုးလီ သူ၏ဝိုင်ကိုသောက်ရင်း အာမေဋိတ်သံပြုလိုက်သည်၊ "စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းလိုက်တာ။"

မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်အဝင်ဝတွင် ကန်းဖေးလန်၏မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့ဩမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ခနဲဖြစ်သွားသည်။

ကြိမ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင်လဲလျောင်းနေသော အဘိုးကြီးပိုင်လီ ရယ်မောလိုက်သည်၊ "အသက်တစ်ဆယ့်ကိုးနှစ်မှာ အနန္တနတ်ဘုံနယ်ပယ်ကိုး။"

ချင်အိမ်တော်တွင် အစေခံများနှင့်အထိန်းတော်များ ဤထူးဆန်းသောမြင်ကွင်းကိုကြည့်ရင်း လက်ညှိုးထိုးကာတီးတိုးပြောဆိုနေကြပြီး သူတို့၏မျက်လုံးများမှာ အံ့ဩမှုဖြင့်ပြည့်နှက်နေသည်။

"သခင်၊ ဒီရာသီဥတုက..." ဒုတိယသခင်မ လက်ဆန့်တန်းကာမိုးစက်တစ်စက်ကိုထိတွေ့လိုက်ပြီး အေးမြသောခံစားမှုတစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမဘေးမှချင်ကျန့်အန်း ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်လျှင်မျက်လုံးအနည်းငယ်မှေးသွားသော်လည်း များများစားစားမပြောပေ။

"သခင်လေး၊ ဒါက...?" ဧည့်သည်အခန်းအပြင်ဘက်တွင် ဝမ်ရွှီနှင့်သူ၏အဖော် အံ့ဩတကြီးအာမေဋိတ်သံပြုလိုက်ကြသည်။

ယာအန်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အတွေးထဲနစ်မြုပ်နေသည်။

ရေကန်ဘေးပြာသာဒ်တွင် လျိုကျန့်လီ သူမ၏ဘယ်လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မိုးရေများနောက်ကြောင်းပြန်စီးဆင်းကာ ကောင်းကင်တွင်စုစည်းသွားသည်။ မကြာမီမှာပင် မြို့၏မုန်တိုင်းမှာ ဧရာမရေဓားကြီးတစ်လက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

မိုးကြိုးမြွေများ နောက်တစ်ကြိမ်လှိုင်းထိုးတက်လာသည်။

ရေဓား ကောင်းကင်သို့ထိုးတက်သွားပြီး မိုးကြိုးကိုတိုက်ရိုက်ကွဲပြားသွားစေကာ တိမ်မည်းများကို ချိုးဖျက်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်မှာ နှစ်ပိုင်းကွဲသွားသကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံသို့တံခါးပေါက်တစ်ခု ပွင့်လာသည့်အလား။

နေရောင်ခြည် နောက်တစ်ကြိမ်သွန်းဖြိုးကျလာပြီး မိုးစက်များပေါ်တွင်ရောင်ပြန်ဟပ်ကာ ရွှေရောင်တောက်ပမှုတစ်ခု ထုတ်လွှင့်နေသည်။

လျိုကျန့်လီ သူမ၏အကြည့်ကိုရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သူမဘေးတွင်အိပ်မောကျနေသော၊ မျက်ခုံးများပြေလျော့ကာ နှုတ်ခမ်းများတွင်အပြုံးဖျော့ဖျော့တစ်ခုရှိနေသော အမျိုးသားကိုကြည့်လိုက်သည်။

ကျင့်ယန်မြို့၊ ချမ်းသာသောကုန်သည်တစ်ဦး၏စံအိမ်တွင် ကျယ်ပြန့်သောနေအိမ်မှာတိတ်ဆိတ်နေသည်။ ပင်မခန်းမဆောင်တွင်သာ ဖျော့တော့သောရှိုက်ငိုသံများ ကြားနေရသည်။

ကောက်ရိုးဦးထုပ်ဆောင်းထားသောလူတစ်ယောက် ဧည့်ခန်းဆောင်တွင်ထိုင်နေပြီး ပတ်ပတ်လည်မှကျောက်ပြားများမှာ သွေးများဖြင့်ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

သူ၏နောက်မှခြောက်သွေ့နေသောရေတွင်းမှာ နှိမ့်ချထားပြီး သော့ခတ်ထားသောရေတွင်း၏သံကြိုးမှာ ဆက်တိုက်တုန်ခါနေကာ ရေတွင်းထဲမှရှိုက်ငိုသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

"ဓားသဘောတရား ပဉ္စမအဆင့်၊ အနန္တနတ်ဘုံနယ်ပယ်၊" အက်ကွဲသောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုသူ ခြောက်သွေ့သောရေတွင်းမျက်နှာပြင်ပေါ်မှသံကြိုးကို ရိုက်ခတ်လိုက်ရာ ရေတွင်းထဲမှငိုရှိုက်သံ တဖြည်းဖြည်းငြိမ်သက်သွားသည်။

မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်အတွင်း၌ ရယ်လော့ထင် ကောင်းကင်မှခန့်ညားထည်ဝါသောမြင်ကွင်းကို မျက်လုံးပြူးကျယ်စွာ ကြည့်ရှုနေသည်။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် သခင်ရယ်ဟုန် အိမ်ထဲမှထွက်လာရာ သူအလျင်အမြန်မေးသည်၊ "အဖေ၊ ကောင်းကင်ကိုကြည့်ပါဦး။"

သခင်ရယ်ဟုန် တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိဘဲ သူ၏မျက်နှာမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာတည်တင်းနေသည်။

ချင်ဖုန်း နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်အိပ်ပျော်နေဆဲပင်။ လျိုကျန့်လီကိုတစ်ညလုံးစောင့်ရှောက်ခဲ့ရသောကြောင့် သူအလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူအိပ်မက်တစ်ခုမက်နေသည်။

အိပ်မက်ထဲတွင် လှပသောအမျိုးသမီးတစ်ဦး အမှန်တကယ်မဟုတ်ဘဲ စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူညင်သာစွာရှူရှိုက်လိုက်ရာ မွှေးရနံ့တစ်ခု သူ၏နှာခေါင်းထဲသို့ပြည့်နှက်သွားသည်။

"မဖြစ်တော့ဘူး၊ ငါ့ခါးကမခံနိုင်တော့ဘူး၊" ချင်ဖုန်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ နေရောင်ခြည်တစ်စွန်းတစ်စ သူ၏မျက်နှာပေါ်သို့ကျရောက်လာသည်နှင့် သူမျက်လုံးများကိုပွတ်သပ်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာနိုးထလာပြီး ခါးနှင့်ကျောများတွင် နာကျင်ကိုက်ခဲမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒီအိပ်မက်က ဒီလောက်တကယ်ဖြစ်နေတာလား။" ချင်ဖုန်း တွေးမိသည်။ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရာ လျိုကျန့်လီ သူ၏မျက်နှာရှေ့တည့်တည့်တွင်ရှိနေပြီး သူမ၏တောက်ပသောမျက်လုံးများမှာ သူမ၏ရှည်လျားသောမျက်တောင်များအောက်မှ သူ့ကိုစိုက်ကြည့်နေသည်။

ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် သူအလျင်အမြန်ထထိုင်လိုက်သည်။ သူဘာဖြစ်လို့နာကျင်ကိုက်ခဲနေလဲဆိုတာ အံ့ဩစရာမဟုတ်တော့ဘူး၊ ကြည့်ရတာ သူဘီးတပ်ကုလားထိုင်၏လက်တင်တန်းပေါ်တွင် တစ်ညလုံးအိပ်ပျော်သွားခဲ့တာပဲ။

ပြာသာဒ်ဆောင်အပြင်ဘက်သို့ကြည့်လိုက်ရာ မိုးကြိုးမုန်တိုင်းကုန်ဆုံးသွားပြီး မိုးစဲကာ နေရောင်ခြည်မှာ စည်ပင်ဝပြောသောမြင်ကွင်းတစ်ခုကို လင်းထိန်စေသည်။

"နေကဒီလောက်တောင်မြင့်နေပြီလား။ ငါအကြာကြီးအိပ်ပျော်သွားတာပဲ။" ချင်ဖုန်း သူ၏ခါးကိုပွတ်သပ်ရင်း သက်ပြင်းမချဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။ စာပေသမားတစ်ယောက်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က တကယ်ပဲနည်းနည်းအားနည်းတာပဲ။

လှပသောအမျိုးသမီး၏အကြည့်ကိုခံစားမိလျှင် သူခပ်ယဲ့ယဲ့ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒီအခြေအနေနဲ့ဆိုရင် သူမငါ့ကိုအားနည်းတယ်လို့ထင်နေမှာလား။" သူ၏ကျောမှနာကျင်မှုကိုလျစ်လျူရှုပြီး သူအလျင်အမြန်မတ်မတ်ထရပ်ကာ အရာအားလုံးပုံမှန်အတိုင်းပင်ဟု ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

"မနေ့ညကမိုးက တကယ်သည်းထန်တာပဲ၊" ချင်ဖုန်း ပေါ့ပေါ့တန်တန်ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊" အလှမယ် တိုးညှင်းစွာပြန်ဖြေသည်။

အိုး သေစမ်း၊ သူ့ခါးကနောက်တစ်ခါနာကျင်လာပြန်ပြီ။ သူထွက်သွားဖို့နည်းလမ်းတစ်ခုရှာမှဖြစ်မယ်။ ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာ မသာမယာဖြစ်သွားပြီးနောက် သူဦးဆောင်ကာ "မင်းဗိုက်ဆာနေလား။ ငါမင်းအတွက်ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန် လုပ်ပေးမယ်လေ။"

"ကောင်းပြီ၊" လျိုကျန့်လီ အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဤသည်ကိုကြားလျှင် ချင်ဖုန်း အပြစ်မှလွတ်ငြိမ်းခွင့်ရသည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။ အနည်းငယ်ကုန်းကုန်းလေးဖြင့် သူထွက်ပြေးသကဲ့သို့ လျှောက်လှမ်းထွက်ခွာသွားသည်။

စင်္ကြံလမ်းထောင့်ကိုကွေ့လိုက်သည်နှင့် သူထံသို့ချဉ်းကပ်လာသောလန်နင်ရွှမ်နှင့် ကြုံတွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့ကိုကုန်းကုန်းလေးနှင့်ခက်ခဲစွာလမ်းလျှောက်နေသည်ကိုမြင်လျှင် သူမသိလိုစိတ်ဖြင့်မေးသည်၊ "သခင်လေး၊ ..."

"ငါအဆင်ပြေတယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီးနားလည်မှုမလွဲနဲ့၊" ချင်ဖုန်း လက်ကာပြလိုက်ပြီး ပင်ပန်းစွာမတ်မတ်ထရပ်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာလျှောက်လှမ်းထွက်ခွာသွားသည်။

လန်နင်ရွှမ် ရှုပ်ထွေးသွားပြီး ခေါင်းခါကာ ရေကန်ဘေးပြာသာဒ်သို့ပြန်လာခဲ့ပြီး ဝမ်းသာအားရပြောသည်၊ "သခင်မလေး၊ ဓားသဘောတရားပဉ္စမအဆင့်၊ အနန္တနတ်ဘုံနယ်ပယ်ကို နားလည်သဘောပေါက်သွားတဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်။"

ဤမျှကြီးမားသောလှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ ဓားလမ်းစဉ်ကိုကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်သောသူမမှာ သဘာဝအတိုင်းပင်အကြောင်းရင်းကို ခန့်မှန်းမိခဲ့သည်။

သို့သော် ရေကန်ဘေးပြာသာဒ်တွင် သခင်မလေးနှင့်သခင်လေးကြားမှနူးညံ့သောမြင်ကွင်းကိုမြင်တွေ့ခဲ့စဉ်က သူမသူတို့ကိုမနှောင့်ယှက်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

"ဒါပေမဲ့ သခင်မလေး၊ သခင်မလေးကအမြဲတမ်း အနန္တတနတ်ဘုံနယ်ပယ်နဲ့ ခြေတစ်လှမ်းအကွာမှာပဲရှိနေခဲ့တာပါ။ စိတ်ပျက်အားငယ်စွာနဲ့ သခင်မလေးဓားသဘောတရားပဉ္စမအဆင့်ကိုနားလည်သဘောပေါက်ဖို့ ကောင်းကင်ဘုံကပ်ဘေးကိုအသုံးပြုဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု ဘာဖြစ်လို့ရုတ်တရက်ဉာဏ်အလင်းရသွားခဲ့တာလဲ။"

"အကြောင်းရင်းကိုတော့ မသိဘူး။" လျိုကျန့်လီ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းများအနည်းငယ်ပွင့်ဟသွားသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမသည်းထန်သောမိုးနှင့်မိုးကြိုးသံများ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ငြိမ်းချမ်းသောအိပ်စက်ခြင်းကို မနှောင့်ယှက်စေလိုခဲ့ရုံသာ။ ထိုတစ်ခဏတာအတွေးတွင် သူမ၏စိတ်ကြည်လင်သွားပြီး ဓားသဘောတရားပဉ္စမအဆင့်၊ အနန္တနတ်ဘုံနယ်ပယ်၏အတားအဆီးမှာ သဘာဝအတိုင်းပင် အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ ပွင့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

သူမဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကိုနားမလည်သော်လည်း ခံစားချက်မှာအတော်အတန်ကောင်းမွန်သည်။

လျိုကျန့်လီ အနည်းငယ်ပြုံးလိုက်ရာ တစ်ခဏတာမျှ လောကကြီးအရောင်အဆင်းကင်းမဲ့သွားသည်။