အမည်မထိုးထားသော ဝိညာဉ်ကမ္ပည်းပြား

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် ချင်ဖုန်းသည် ချင်အိမ်တော်မှ လန်နင်ရွှမ်နှင့်အတူ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးပုဂ္ဂိုလ်မှာ နတ်သိုင်းဆဋ္ဌမအဆင့်၊ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်းနယ်ပယ်သို့ ဖောက်ထွက်ပြီးသားဖြစ်နေပြီ။ သူမ လေးလံသောတွင်းနက်အစီအရင်တွင် ကျင့်ကြံရန် ဆက်လက်နေထိုင်ရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

"သခင်လေး၊ ကျွန်မတို့ ဘယ်ကိုသွားကြမှာလဲ။" လန်နင်ရွှမ်က မေးလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း ခေါင်းငုံ့ကာ စဉ်းစားနေမိသည်။

လောလောဆယ်တော့ သူတို့ဆေးကုခန်း (ဘောင်ယိထန်) ကို သွားမည်မဟုတ်သေး။ လူနာများကိုကုသခြင်းက စာပေချီရရှိနိုင်သော်လည်း ဖြစ်ရပ်အများစုမှာ သာမန်ရောဂါများသာဖြစ်ပြီး ရရှိသောစာပေချီမှာ ကန့်သတ်ချက်ရှိသည်။

လရောင်ပြခန်းသို့ သူခြေဦးမလှည့်သည်မှာ အတန်ငယ်ကြာမြင့်ပြီဖြစ်သည်။ ယနေ့ သူဆိုင်မှမကြာသေးမီကအမြတ်အစွန်းများအကြောင်း သိရှိရန် မန်နေဂျာဖုန်နှင့် သွားရောက်စကားပြောရန် လိုအပ်သည်။

မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်နှင့်ပတ်သက်၍မူ...

"အရင်ဆုံး မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်ကို သွားကြရအောင်၊" ချင်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

အစ်မကန်းကို တစ်ရက်မတွေ့ရသည်မှာ သုံးလွန်သောဆောင်းဦးလိုပင်ကြာမြင့်ပြီး သူသူမကိုအလွန်သတိရနေသည်။

လမ်းမပေါ်တွင်လျှောက်လှမ်းနေစဉ် ဘေးနှစ်ဖက်မှဈေးသည်များ အဆက်မပြတ်အော်ဟစ်နေကြသည်။ မနေ့ကမိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းခဲ့သောကြောင့် လူအများအပြား သူတို့၏ဆိုင်များကိုမဖွင့်လှစ်ခဲ့ကြပေ။ ယခုရာသီဥတုသာယာနေပြီဖြစ်သောကြောင့် သူတို့သဘာဝအတိုင်းပင် သူတို့၏ဈေးဆိုင်ခုံများကို အလျင်အမြန် ခင်းကျင်းကြသည်။

ချင်ဖုန်း ပေါ့ပေါ့တန်တန်ပတ်ပတ်လည်ကြည့်လိုက်ရာ လူတစ်ယောက် သူ့ကိုဖြတ်တိုက်သွားသည်။

ထိုလူသတိမပြုမိခြင်းလား သို့မဟုတ် ချင်ဖုန်းဂရုမစိုက်မိခြင်းလား မရှင်းလင်းပေ။

သူတို့ပခုံးချင်း တိုက်မိသွားသည်။

ချင်ဖုန်း သူဂရုမစိုက်မိသည့်အတွက် သူ၏အမှားဟုထင်ကာ တောင်းပန်မည်အပြုတွင် ပိတ်ကြမ်းဝတ်စုံနှင့် ဟောက်ပက်ဖြစ်နေသောမျက်နှာအမူအရာရှိသည့်ထိုလူမှာ နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်ခွာသွားသည်။

"သခင်လေး၊ အဆင်ပြေရဲ့လား။" လန်နင်ရွှမ်က စိုးရိမ်တကြီးမေးလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း ထိုလူ၏ကျောပြင်ကိုကြည့်ရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူသူ၏ပခုံးကိုပွတ်သပ်လိုက်ရာ သံပြားတစ်ချပ်ကိုတိုက်မိသကဲ့သို့ အနည်းငယ်နာကျင်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူတို့က နတ်သိုင်းတာအိုလမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံထားလို့ သူတို့ခန္ဓာကိုယ်တွေ ဒီလောက်မာကျောနေတာများလား။

သူထိုအရာကို များများစားစားမစဉ်းစားတော့ဘဲ ရှေ့သို့ဆက်လက်ထွက်ခွာခဲ့သည်။

ကျင့်ယန်မြို့တွင် ဤကဲ့သို့သောလူတစ်ဦးထက်ပို၍ ရှိနေသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ မျက်နှာသေဖြစ်နေသောမျက်နှာအမူအရာများရှိကြပြီး လူများကိုမကြည့်ဘဲ လျှောက်လှမ်းသွားလာနေကြသည်။

သူတို့လူသူကင်းမဲ့သောလမ်းကြားတစ်ခုသို့ရောက်ရှိသောအခါ ဤလူများမြေကြီးထဲသို့ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွားပြီး နားမလည်နိုင်လောက်အောင် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်အပြင်ဘက်တွင် ချင်ဖုန်း မမျှော်လင့်ဘဲတစ်စုံတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အဘိုးလီ တုတ်ကောက်ကိုအားပြုရင်း ထိုအရက်သမားအဘိုးကြီးနှင့် စကားပြောနေသည်။

ထူးဆန်းစွာပင် အကွာအဝေးတိုတောင်းသော်လည်း သူတို့ပါးစပ်များလှုပ်ရှားနေသည်ကိုသာ မြင်တွေ့နိုင်ပြီး သူတို့ဘာတွေပြောနေသည်ကိုမူ မကြားနိုင်ပေ။

ချင်ဖုန်း ချဉ်းကပ်သွားပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်၊ "အဘိုးလီ။"

အဘိုးလီ ချင်ဖုန်းကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်ကာ ထို့နောက်အရက်သမားအဘိုးကြီးကို နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာသွားသည်။

သို့သော် သူထွက်ခွာသွားစဉ် သူမှတ်ချက်တစ်ခုချန်ထားခဲ့သည်၊ "ဟော့ပေါ့က အရသာကောင်းတယ်။"

ချင်ဖုန်း အစပိုင်းတွင်ရှုပ်ထွေးသွားသော်လည်း မကြာမီမှာပင်နားလည်သွားသည်။ အဘိုးလီ ဤကာလအတွင်း လရောင်ပြခန်းသို့ အမှန်ပင်လာရောက်လည်ပတ်ခဲ့သည်။

"ဘာလဲ။ မင်းအဲ့ဒီလူကိုတော့ နှုတ်ဆက်တတ်ပြီး ငါ့ကိုကျတော့မနှုတ်ဆက်ဘူးပေါ့လေ။" ကြိမ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင်လဲလျောင်းနေသော အဘိုးကြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

အမ်၊ ဒီအရက်သမားအဘိုးကြီးကတော့...

ချင်ဖုန်း စိတ်ထဲတွင်ကျိန်ဆဲလိုက်သော်လည်း ရိုသေစွာပြောသည်၊ "အဘိုး။"

မမျှော်လင့်ဘဲ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် အဘိုးကြီးစုတ် သူ့ကိုလုံးဝလျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ ထိုအစား သူခေါင်းလှည့်ကာ လန်နင်ရွှမ်ကိုကြည့်ပြီး ပြောသည်၊ "ဒီလောက်အသက်အရွယ်နဲ့ နတ်သိုင်းလမ်းစဉ်ဆဋ္ဌမအဆင့်ကို ဝင်ရောက်နိုင်တာ မဆိုးပါဘူးကွာ။"

ဤသည်ကိုကြားလျှင် ချင်ဖုန်း အံ့ဩတကြီးမျက်နှာအမူအရာ ပြသလိုက်သည်။

လန်နင်ရွှမ် ဆဋ္ဌမနယ်ပယ်သို့ဝင်ရောက်ခဲ့သည်မှာ မကြာသေးပေ။ ဤအဘိုးကြီး မည်သို့တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ပိုင်းခြားသိမြင်နိုင်သနည်း။

ယေဘုယျအားဖြင့်ပြောရလျှင် တစ်စုံတစ်ယောက် အထူးနည်းလမ်းများမပိုင်ဆိုင်ပါက သို့မဟုတ် အခြားတစ်ယောက်ထက်အင်အား သိသိသာသာမသာလွန်ပါက အခြားတစ်ယောက်၏ကျင့်ကြံမှုအဆင့်အတန်းကို တိကျစွာတိုင်းတာရန်မှာ စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။

ဒါဆို ဒီအဘိုးကြီးက ဘယ်အမျိုးအစားထဲမှာပါဝင်နေတာလဲ။ ဤအချိန်အထိ ချင်ဖုန်း အဘိုးကြီး၏စစ်မှန်သောမည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို သိလိုစိတ်ပြင်းပြနေဆဲပင်။

သူအဘိုးကြီး၏စကားများကိုအသုံးပြု၍ အဘိုးလီ ဘယ်သူ ဖြစ်ကြောင်းကိုအတည်ပြုပြီး ကျန်းလင်တောင်ကြားတိုက်ပွဲအကြောင်း စုံစမ်းမေးမြန်းလိုခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် အဘိုးကြီး၏ပါးစပ်အဆိပ်ရှိသော်လည်း သူအမှန်ပင်သတင်းအစုံအလင်ရရှိသူဖြစ်သည်။

"အဘိုးပိုင်လီ၊ အဘိုးလီရဲ့အကြောင်းကို ခင်ဗျားသိပါသလား။" ချင်ဖုန်း သတိကြီးစွာမေးမြန်းစုံစမ်းလိုက်သည်။

"မင်းစိတ်ထဲမှာ ခန့်မှန်းချက်တစ်ခုရှိနေပြီးသားပဲ၊ သိရဲ့သားနဲ့ ဘာဖြစ်လို့ထပ်မေးနေရတာလဲ။" အဘိုးကြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဤတစ်ကြိမ်တွင်သူ၏စကားများကို ဖုံးကွယ်မထားတော့ပေ။

အဘိုးကြီး ဤသို့ပြောမှတော့ ကြည့်ရသည်မှာ အဘိုးလီမှာ ချင်ဖုန်းသံသယဝင်ခဲ့သည့်အတိုင်း ကျန်းလင်တောင်ကြားတိုက်ပွဲမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သောစစ်သည်တော်များထဲမှ တစ်ဦးအမှန်ပင်ဖြစ်နေပုံရသည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာအမြဲတမ်းမေးခွန်းတစ်ခုရှိခဲ့တယ်။ မဟာချန်ကစစ်သည်တွေက များသောအားဖြင့်နတ်သိုင်းလမ်းစဉ်ကို လိုက်လျှောက်ကြတယ်။ ဘာဖြစ်လို့အဘိုးလီက တစ္ဆေတစ်ရာတာအိုလမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံနေရတာလဲ။ ပြီးတော့ သူ့အဆင့်အတန်းကလည်း မနိမ့်ဘူး၊" ချင်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

လမ်းစဉ်များစွာအနက် နတ်သိုင်းမှာ သဘာဝလွန်စွမ်းရည်များမရှိသော်လည်း အဆင့်နိမ့်တူညီသောသိုင်းသမားများနှင့်ယှဉ်ပြိုင်သည့်အခါ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ အကြောက်မက်ဖွယ်အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် မဟာချန်၏စစ်တပ်တွင် စစ်သည်များနတ်သိုင်းလမ်းစဉ်ကိုလိုက်လျှောက်သင့်သည်ဟူသော မရေးထားသည့်စည်းမျဉ်းတစ်ခုရှိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် စစ်သည်အရေအတွက်များပြားသည့်အတွက် သူတို့အားလုံးအဆင့်မြင့်အထိကျင့်ကြံနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ခြင်းမှာ မိုက်မဲသောအိပ်မက်တစ်ခုသာဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သိုင်းသမားများကိုကျင့်ကြံခြင်းမှာ အထိရောက်ဆုံးကုန်ကျစရိတ်နှင့်အကျိုးအမြတ်အချိုးအစားရှိသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့နဝမအဆင့်သို့ရောက်ရှိသည်နှင့် ထိရောက်သောတိုက်ခိုက်ရေးသမားများ ဖြစ်လာနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ပိုင်လီ မျက်လုံးမှေးမှိတ်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ချင်ဖုန်း ဤမေးခွန်းအတွက်အဖြေမရှိနိုင်ဟု ထင်နေစဉ်မှာပင် အဘိုးကြီး ဖြည်းညှင်းစွာစကားပြောလာသည်၊ "သူနတ်သိုင်းတာအိုလမ်းစဉ်ကို မကျင့်ကြံခဲ့ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ။"

ဤပြောစကားနှင့်အတူ ချင်ဖုန်း ကြောင်သွားပြီး လန်နင်ရွှမ်မှာလည်း ရှုပ်ထွေးသောမျက်နှာအမူအရာပြသနေသည်။

အတိတ်ကပြသခဲ့သော ယင်ဝိညာဉ်များကိုထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမှာ သိုင်းသမားများမအောင်မြင်နိုင်သောအရာဖြစ်သည်။ တစ္ဆေတစ်ရာတာအိုလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူများသာ လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။

သို့သော် အဘယ်ကြောင့်အဘိုးကြီးက အဘိုးလီနတ်သိုင်းတာအိုလမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံခဲ့သည်ဟု ပြောရသနည်း။

ခဏလေး၊ ဖြစ်နိုင်တာက အဘိုးလီ နတ်သိုင်းနှင့်တစ္ဆေတစ်ရာတာအိုလမ်းစဉ်နှစ်ခုလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်းကျင့်ကြံခဲ့တာလား။

ဤစိတ်ကူးကို ချင်ဖုန်း ချက်ချင်းပယ်ချလိုက်သည်။

မတူညီသောလမ်းစဉ်များမှ ကျင့်ကြံနည်းများနှင့်အတတ်ပညာများမှာ အခြေခံအားဖြင့်ကွဲပြားသည်။ ချီစွမ်းအင်ကျင့်ကြံနေစဉ် ယင်စွမ်းအင်စုပ်ယူ၍မရနိုင်၊ ၎င်းမှာသာမန်အသိပညာပင်။

အဘိုးကြီး၏မျက်လုံးများထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ခနဲဖြစ်သွားပြီး သူထပ်ပြောသည်၊ "သူကသူ့ရဲ့ချီစွမ်းအင်အားလုံးကို ဖျက်သိမ်းပြီး တစ္ဆေတစ်ရာလမ်းစဉ်ကို ပြန်လည်ကျင့်ကြံခဲ့တာပဲ။"

"ဘာရယ်။" ချင်ဖုန်းနှင့်လန်နင်ရွှမ်နှစ်ဦးလုံး အံ့ဩတကြီးအာမေဋိတ်သံပြုလိုက်ကြသည်။

မူလလမ်းစဉ်ကိုပြန်လည်တည်ထောင်ရန် ကြံ့ကြံ့ခံရမည့်နာကျင်မှုမှာ သာမန်လူများစိတ်ကူးပင်မယဉ်နိုင်လောက်အောင်ပင်၊ အထူးသဖြင့်သိုင်းသမားများအတွက်ဖြစ်သည်။

သိုင်းပညာကျင့်ကြံမှုမှာ လူတစ်ဦး၏သွေးနှင့်စွမ်းအင်ကို အင်အားအဖြစ်သို့ပြောင်းလဲပြီး ရုပ်ခန္ဓာကိုအဆက်မပြတ်သန့်စင်ခြင်း ပါဝင်သည်။

သိုင်းသမားတစ်ဦး၏ကျင့်ကြံမှုကိုဖျက်သိမ်းရန် ပြင်းထန်သောမီးလျှံဖြင့်ကိုယ်ခန္ဓာလောင်ကျွမ်းခြင်းဝေဒနာနှင့် ဓားချက်ပေါင်းထောင်ချီခုတ်ပိုင်းခံရသည့်နာကျင်မှုကဲ့သို့သော ဒုက္ခဝေဒနာများကို ကြံ့ကြံ့ခံရမည်ဖြစ်သည်။

မည်သူကဤသို့သောနာကျင်မှုကို သည်းခံနိုင်မည်နည်း။

"အဘိုးလီ၊ သူဘာဖြစ်လို့ဒီလိုလုပ်ခဲ့တာလဲ။" လန်နင်ရွှမ်က ရှုပ်ထွေးစွာမေးလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုကိုစဉ်းစားမိပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် ဝမ်းနည်းမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

သူအသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူ၏စိတ်ခံစားချက်များကိုတည်ငြိမ်အောင်ပြုလုပ်လိုက်သည်။ "အဘိုးလီ သူရဲ့ကျင့်ကြံမှုကိုဖျက်သိမ်းပြီး သိုင်းလမ်းစဉ်ကိုစွန့်လွှတ်ကာ တစ္ဆေတစ်ရာလမ်းစဉ်ကိုရှာဖွေခဲ့တာက ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ကွယ်လွန်သွားတဲ့ရဲဘော်ရဲဘက်တွေနဲ့ပြန်လည်ဆုံတွေ့ပြီး သူတို့ကိုနောက်တစ်ကြိမ်မြင်တွေ့ချင်လို့ပဲ ဖြစ်မယ်။"

လန်နင်ရွှမ် သူ၏စကားကြောင့်မျက်လုံးပြူးကျယ်သွားသည်။

ကြိမ်ကုလားထိုင်ပေါ်မှအဘိုးကြီး မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ပြီး ကုလားထိုင်ကိုယိမ်းထိုးကာ တိတ်ဆိတ်မှုထဲတွင်နစ်မြုပ်နေသည်။

ချင်ဖုန်း ကျုံးကျုံးကျနေသောနေအိမ်၊ အဘိုးလီ၏အထီးကျန်ပုံရိပ်ကို စဉ်းစားမိလိုက်သည်။ သူ၏အတိတ်ကရဲဘော်ရဲဘက်များအားလုံး သူ့ကိုစွန့်ခွာသွားကြပြီဖြစ်ပြီး ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အသက်ရှင်နေခြင်းကိုယ်တိုင်ကပင် သူ့အတွက်ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုတစ်ခုဖြစ်နေသည်။

ချင်ဖုန်း၏ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုအလယ်တွင် အဘိုးကြီးရုတ်တရက်ဆောင့်အော်လိုက်သည်၊ "မင်းဘာဖြစ်လို့ဒီမှာရပ်နေသေးတာလဲ။ အထဲကစာအုပ်တွေဖတ်ပြီးသွားပြီလား။ မင်းဒီကိုမရောက်တာ ရက်အနည်းငယ်ရှိပြီ၊ မင်းအချိန်ကိုပညာရှိရှိအသုံးချသင့်တယ်ဆိုတာ မင်းမသိဘူးလား။"

"ကျွန်တော်..." ချင်ဖုန်း ကြောင်သွားသည်။

"သွားစမ်း၊ သွားစမ်း၊ ဒီမှာငါ့ကိုလာမနှောင့်ယှက်နဲ့။" အဘိုးကြီး သူ့ကိုလက်ဝှေ့ယမ်းကာ မောင်းထုတ်လိုက်သည်။

ဒီဂျစ်တူးအဘိုးကြီးက တကယ်ကိုနားလည်ရခက်တာပဲ။

ချင်ဖုန်း၏အင်္ကျီလက်အောက်မှညာဘက်လက်သီး အလိုအလျောက်ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုပ်မိသွားသည်။ သူအဘိုးကြီးကိုထိုးကြိတ်လိုသောစိတ်ကို အတင်းအကျပ်ဖိနှိပ်ပြီး မကျေမချမ်းဖြင့် မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် အဘိုးလီ သူ၏နေအိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

ခြံဝင်းထဲမှစားပွဲပေါ်မှဝိုင်ခွက်များ ပြည့်လျှံနေပြီး သူခွက်တစ်ခွက်ကိုမြှောက်ကာ တစ်ဝက်ကိုသောက်သုံးပြီး ကျန်တစ်ဝက်ကို လောင်းချလိုက်သည်။

တုတ်ကောက်ကိုမြေပြင်ပေါ်သို့ထောက်လိုက်ရာ မြေအောက်ခန်း နောက်တစ်ကြိမ်ပွင့်လာသည်။

လှေကားထစ်များအတိုင်းဆင်းသက်သွားရာ ဝိုင်အိုးအရေအတွက် တိုးပွားလာသော်လည်း ဝိညာဉ်ကမ္ပည်းပြားအရေအတွက်မှာမူ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိပေ။

သူဝိညာဉ်ကမ္ပည်းပြားများထားရှိရာကျောက်ခုံကို ညင်သာစွာထိတွေ့လိုက်ရာ သူ၏လက်ချောင်းများမှာ ဖုန်မှုန့်တစ်စုံတစ်ရာနှင့်မျှ မထိတွေ့ပေ။

"ငါ့သူငယ်ချင်းဟောင်းတွေ..." အဘိုးလီ နှုတ်ခမ်းစေ့လိုက်ပြီး ပတ်ပတ်လည်မှဝိညာဉ်ကမ္ပည်းပြားများကို နီရဲသောမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ရှုနေသည်။

သူဖြည်းညှင်းစွာမြေအောက်ခန်း၏အတွင်းဆုံးအပိုင်းသို့ လျှောက်သွားပြီး ကမ္ပည်းပြားတစ်ခုကိုတစ်ချက်ကြည့်ကာ ၎င်း၏မျက်နှာပြင်ကို လက်ဖြင့်ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

ဤကမ္ပည်းပြားမှာ အခြား ကမ္ပည်းပြား များနှင့်မတူ၊ နာမည်ထွင်းထုထားခြင်းမရှိပေ။