နတ်ဘုရားလက်မှုပညာရှင် အလုပ်ရုံ

ညနေစောင်းအချိန်သို့ ချဉ်းကပ်လာသောအခါ ချင်ဖုန်း မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူစိတ်ပျက်စွာပင် အစ်မကန်းမှာ မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်တွင်မရှိဘဲ သူမဘယ်ရောက်သွားသည်ကိုလည်း သူလုံးဝမသိရှိခဲ့ပေ။

သူသက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လန်နင်ရွှမ်ကိုခေါ်ဆောင်ကာ လရောင်ပြခန်းသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာခဲ့သည်။

လရောင်ပြခန်း၏စီးပွားရေးမှာ ဆက်လက်စည်ပင်ဝပြောနေပြီး နေရာလွတ်မရှိအောင်စည်ကားခြင်းမှာ ပုံမှန်အခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

မန်နေဂျာဖုန်သည် ဆိုင်ရှေ့စားပွဲတွင်ထိုင်ကာ စာရင်းများစစ်ဆေးပြီး သောက်စရာလက်ကျန်စာရင်းကို ကြည့်ရှုနေသည်။ ချင်ဖုန်းကိုပထမဆုံးတစ်ချက်မြင်သည်နှင့် သူပြုံးရွှင်သောမျက်နှာဖြင့် ရိုသေစွာနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ သူ၏နှလုံးသားထဲမှပင် ဤချင်မိသားစုမှသခင်လေးကို သူလေးစားအားကျမိသည်။

သုံးဦးသား စာရင်းခန်းသို့သွားရောက်ကြပြီး ထိုနေရာတွင် ဖုန်ချင်းက လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်အတွင်း မြို့ထဲမှအရက်ဆိုင်များ၏အမြတ်ငွေအခြေအနေကို အစီရင်ခံတင်ပြသည်။

အချိန်သည် တိတ်ဆိတ်စွာကုန်လွန်သွားသည်။

"ညစာစားချိန်နီးနေပြီ။ ဒီမှာပဲတစ်ခုခုစားလိုက်ကြရအောင်။" ချင်ဖုန်းက အစီရင်ခံစာကိုနားထောင်ပြီးနောက် လန်နင်ရွှမ်ကို ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေးပြောသလိုပါပဲ။"

ဤသည်ကိုကြားလျှင် မန်နေဂျာဖုန်ကမေးသည်၊ "သခင်လေး၊ တတိယထပ်မှာ သခင်လေးအတွက်နေရာတစ်ခု ကြိုတင်မှာထားပေးရမလားခင်ဗျာ။"

ချင်ဖုန်း တစ်ခဏစဉ်းစားပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ "မလိုအပ်ပါဘူး၊ ငါတို့ပထမထပ်မှာပဲစားမယ်။"

သူသက်ဝင်လှုပ်ရှားသောလေထုကို နှစ်သက်သည်။ သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်မှလူများ၏စကားပြောဆိုမှုများကိုနားထောင်ရင်း စားသောက်ရသည်မှာ အတော်အတန်စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ကျွန်တော်ချက်ချင်းစီစဉ်လိုက်ပါ့မယ်။" မန်နေဂျာဖုန် ဦးညွှတ်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။

ခဏအကြာတွင် သူပထမထပ်မှပြတင်းပေါက်အနီးနေရာတစ်ခုကို ချင်ဖုန်းနှင့်လန်နင်ရွှမ်တို့အတွက် ရှင်းလင်းပေးလိုက်သည်။

ပထမထပ်မှာ အကျယ်ဆုံးဖြစ်ပြီး လူအများဆုံးနှင့် သဘာဝအတိုင်းပင် အလွန်သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသည်။

သူတို့ထဲတွင် ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်တောင့်တင်းသောယောက်ျားများပါဝင်ပြီး ချမ်းသာသောကုန်သည်များနှင့်အတူ အဝေးကြီးခရီးသွားလာခဲ့သော အစေခံများဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။ သူတို့မှာသတင်းအစုံအလင်ရရှိပြီး အတွင်းသတင်းများစွာကို သိရှိကြသည်။

အချို့မှာ ကောင်းကင်မြို့တော်၏စည်ပင်ဝပြောမှုအကြောင်း ပြောဆိုနေကြပြီး အချို့မှာမူ အစွမ်းထက်မိစ္ဆာနှင့်နတ်ဆိုးများကိုသုတ်သင်ခဲ့သော မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှအရာရှိများ၏ သွားလာရာနေရာများအကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြသည်။

ဝေးလံခေါင်ဖျားသောရွာများမှ ထူးဆန်းသောဖြစ်ရပ်များအကြောင်း ဇာတ်လမ်းများလည်း ရှိနေသည်။

ချင်ဖုန်း သူ၏ဝိုင်ကိုတစ်ငုံချင်းသောက်ရင်း ဤစကားပြောဆိုမှုများကိုခိုးနားထောင်ကာ စိတ်အေးလက်အေးနှင့်ကျေနပ်နေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အသံတစ်ခု သူ၏အာရုံကိုဖမ်းစားလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခေါက် ချီယွမ်မြို့မှာ မင်းတို့အဖွဲ့ပျက်စီးသွားတဲ့နေရာ ဘယ်နှစ်ခုလောက်ပြင်ဆင်ခဲ့လဲ။ ငါတို့ဟာအရင်ပြောပြမယ်၊ သိပ်မများပါဘူး။ ငါတို့က လမ်းနှစ်ဆယ့်သုံးလမ်း၊ အိမ်လေးဆယ့်သုံးလုံး၊ နဲ့ အဆောင်ငယ်တစ်ဆယ့်ခုနစ်ဆောင်ပဲ ပြင်ဆင်ခဲ့တာ။"

ချီယွမ်မြို့ ဟုတ်လား။ ချင်ဖုန်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး အသံလာရာဘက်သို့လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အခန်းတစ်ဖက်တွင် လူတစ်စုသိသိသာသာထိုင်နေသော စားပွဲသုံးလုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အကြမ်းဖျင်းခန့်မှန်းချက်အရ လူနှစ်ဆယ်နီးပါးရှိသည်။

သူတို့တူညီသောဝတ်စုံများဝတ်ဆင်ထားကြပြီး ရင်ဘတ်ဟထားသောအနီရောင်ဖျော့ဖျော့အဝတ်အစားများမှာ ကြွက်သားများဖြင့်တောင့်တင်းသောလက်မောင်းများကို ဖော်ပြနေသည်။

သူတို့အဝတ်အစားများ၏ရင်ဘတ်တွင် ပုံစံတစ်ခုရှိနေသည်၊ မီးတောက်ပုံပင်။

ချင်ဖုန်း ပါးစပ်အနည်းငယ်ဟသွားသည်။ သူဤအမှတ်အသားကိုမှတ်မိသည်၊ ၎င်းမှာ နန်းမြို့တော်ရှိနတ်ဘုရားလက်မှုပညာရှင်အလုပ်ရုံ၏ အမှတ်အသားပင်။

မူလပိုင်ရှင်ငယ်စဉ်က သူ၏အဖေဘိုးဘွားပိုင်အိမ်ကိုပြုပြင်ရန် နတ်ဘုရားလက်မှုပညာရှင်အလုပ်ရုံမှလူများကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့စဉ်က သူတို့ဤအမှတ်အသားကို တပ်ဆင်ထားခဲ့သည်ကို သူမတ်မိနေသည်။

"အဲ့ဒီအဖွဲ့က နတ်ဘုရားလက်မှုပညာရှင်အလုပ်ရုံကပဲ၊" ချင်ဖုန်း နှုတ်ခမ်းမဲ့ပြုံးလိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင်တိတ်တဆိတ်မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

အသားမည်းမည်းနှင့် အခြားသူများထက်သိသိသာသာပိုမိုတောင့်တင်းသောလူတစ်ယောက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်၊ "ကုန်းလျန်၊ မင်းကကျိုးနွံနေတာပဲလို့ ငါထင်ခဲ့တာ။ တကယ်ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့တော့ ငါမမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။"

ခေါင်းတွင်မီးနီရဲရောင်ခေါင်းစည်းပတ်ထားပြီး သွယ်လျသောကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်နှင့် ကုန်းလျန်မှာ ဤသည်ကိုကြားလျှင် အေးစက်စွာနှာမှုတ်လိုက်သည်၊ "ဟော့ယွမ်၊ မင်းဆိုလိုချင်တာက မင်းတို့အဖွဲ့ကငါတို့ထက် နေရာပိုများများပြင်ဆင်ခဲ့တယ်ဆိုတာလား။"

ဟော့ယွမ် သူ၏လက်ထဲမှဝိုင်ခွက်ကိုလှုပ်ခါရင်း ဂရုမစိုက်ဟန်ဆောင်ကာ "မင်းတို့အဖွဲ့ထက် လမ်းလေးလမ်း၊ အိမ်နှစ်လုံး၊ နဲ့ အိမ်အပေါ်ထပ်အဆောင်ငယ်သုံးဆောင်ပဲ ပိုများတာပါ။ သိပ်မများပါဘူး၊ တကယ်ပါ။"

"ငါ့ညီအစ်ကိုတွေနည်းနည်းပင်ပန်းနေတာကို မမြင်ခဲ့ရင်၊ ငါတို့အလုပ်လုပ်ခဲ့တဲ့ရက်တွေအလယ်မှာ သုံးနာရီလောက်အနားယူခဲ့တာသာမဟုတ်ခဲ့ရင် ဒီချီယွမ်မြို့ခရီးစဉ်က မင်းတို့အဖွဲ့အတွက် အရေးမကြီးတဲ့ကိစ္စတစ်ခုတောင် ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး။"

ကုန်းလျန် ဤသည်ကိုကြားလျှင် ဒေါသမထွက်ရုံသာမက ရယ်မောလိုက်သည်၊ "ဒါဆို ဒီလိုကိုး။ ငါတို့အဖွဲ့ကအဲ့ဒီလောက်ကံမကောင်းတာတော့ ၀မ်းနည်းစရာပဲ။ မြို့ထဲကပျက်စီးသွားတဲ့နေရာတွေကိုပြင်ဆင်တာအပြင် ငါတို့မြို့ကိုကာကွယ်တဲ့အစီအရင်ကြီးကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ဖို့အခွင့်အရေးကိုပါ ယူခဲ့ကြသေးတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ညီအစ်ကိုတွေလည်း တစ်နာရီကျော်လောက် ခဏတာအိပ်စက်ခဲ့ကြသေးတယ်။"

ဤစကားများထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ကုန်းလျန်နောက်လိုက်ပါလာသောလူများအားလုံး စိန်ခေါ်သောအကြည့်များပြသကာ အလွန်ကျေနပ်နေကြပုံရသည်။

တစ်နာရီကျော်အကြာတွင် ချင်ဖုန်း ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။ အမှန်ပင်၊ ဤလောကတွင် အေးအေးလူလူနေခြင်း၌ အကန့်အသတ်မရှိ၊ ပို၍သာပို၍ရှိနေသည်။

ဟော့ယွမ်၏မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ်ညိုမှောင်သွားသည်။ သူသွားကြိတ်လိုက်သည်၊ "ငါတို့မင်းတို့လူတွေကို ခဏတာမတွေ့ရတာ အံ့ဩစရာမဟုတ်တော့ဘူး။ ကြည့်ရတာ မင်းတို့လျှို့ဝှက်စွာနဲ့ အကာအကွယ်အစီအရင်ကြီးကိုပြုပြင်တဲ့တာဝန်ကို ယူခဲ့ကြတာကိုး။"

တစ်ခဏရပ်တန့်ပြီးနောက် သူနှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်၊ "အင်းလေ၊ ငါတို့လည်းအလုပ်မရှိအကိုင်မရှိနေခဲ့တာမဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့မရှိတဲ့အချိန်အတွင်းမှာ ငါတို့ချီယွမ်မြစ်ကိုပြန်လည်တည်ဆောက်ခဲ့ပြီး မြို့ထဲကနဂါးထိန်းမျှော်စင်ကို ပြုပြင်မွမ်းမံခဲ့ကြတယ်။ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနအကြီးအကဲ သခင်ကျိုးက ငါတို့ကိုအဆုံးမရှိချီးကျူးခဲ့တာ။"

သူပြောနေစဉ်မှာပင် ဟော့ယွမ်နောက်လိုက်ပါလာသောအဖွဲ့ ရင်ကော့လိုက်ကြပြီး ဂုဏ်ယူနေပုံရသည်။

"မင်း။ ဘယ်လောက်ယုတ်မာလိုက်သလဲ။" ကုန်းလျန် တံတွေးထွေးထုတ်လိုက်သည်။

"ကိုယ့်လမ်းကိုယ်သွားကြတာပဲလေ။" ဟော့ယွမ် နှာမှုတ်လိုက်သည်။

အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်အေးစက်စွာစိုက်ကြည့်နေကြပြီး တိုက်ပွဲဝင်တော့မည့်စစ်တပ်နှစ်ခုကဲ့သို့ ပြင်းထန်သောလေထုရှိနေသည်။

သို့သော် တစ်ခဏအကြာတွင် နှစ်ဖက်စလုံး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရယ်မောခြင်းသို့ပေါက်ကွဲထွက်သွားကြသည်။

"အစ်ကိုကုန်း၊ ဒီလိုလုပ်ဖို့မလိုပါဘူး။ ကျင့်ယန်မြို့မှာဒီလိုအရသာရှိတဲ့အစားအစာတွေရဖို့က ရှားပါးတယ်။ ငါတို့ဒီအသေးအဖွဲကိစ္စတွေအတွက် ငြင်းခုံနေစရာမလိုပါဘူး။ အဲ့ဒါကငါတို့ပါးစပ်ထဲကအရသာကို ပျက်စီးစေတာမဟုတ်ဘူးလား။"

"ဟော့ယွမ်ပြောတာမှန်တယ်။ နန်းမြို့တော်မှာတောင် ငါဒီလိုအရသာရှိတဲ့အစားအစာမျိုး မစားဖူးဘူး။ ပြီးတော့ ဒီကဝိုင်ကလည်း ထူးကဲပြောင်မြောက်တယ်။ လာ၊ ငါမင်းကိုတိုက်မယ်။"

အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့လုံး သူတို့၏ဝိုင်ခွက်များကိုအတူတကွမြှောက်လိုက်ကြပြီး တစ်ကျိုက်တည်းမော့ချလိုက်ကြသည်။

"အစားအစာတွေစားကြ၊ အစားအစာတွေစားကြ။" ဟော့ယွမ်နှင့်ကုန်းလျန် တစ်ချိန်တည်းမှာပင်ပြောလိုက်ကြပြီး သူတို့၏လက်အောက်ငယ်သားများ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို အသည်းအသန်ကောက်ယူစားသုံးတော့သည်။ သူတို့စားသောက်သည့်အရှိန်မှာ အမှန်ပင်ယှဉ်၍မရနိုင်အောင်ပင်။

ဤအဖွဲ့ကြောင့်ဖြစ်ပေါ်သောဆူညံသံမှာ သဘာဝအတိုင်းပင်ပတ်ဝန်းကျင်မှလူများ၏အာရုံကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

သာမန်ပြည်သူများ သူတို့၏တူများကိုချထားလိုက်ကြပြီး သူတို့ကိုထူးဆန်းသောမျက်နှာအမူအရာများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

လန်နင်ရွှမ်မှာ မူလကနန်းမြို့တော်မှလျိုမိသားစုဝင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားလက်မှုပညာရှင်အလုပ်ရုံမှလက်မှုပညာရှင်များ၏ဂုဏ်သတင်းကို အချိန်အတော်ကြာကတည်းကကြားဖူးခဲ့သည်။ သူမဤသည်ကို အံ့ဩခြင်းမရှိပေ။

"ဒီလောက်အလျင်စလိုစားနေတာ၊ ခင်ဗျားတို့နောက်ဘဝကူးဖို့ အလျင်လိုနေကြတာလား။" ချင်ဖုန်း ဤလူအုပ်စုကိုကြည့်ရင်း မိမိကိုယ်ကိုတီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

ဟော့ယွမ်နှင့်ကုန်းလျန်တို့မှာ အလျင်အမြန်စားသုံးနေကြပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီ တခြားတစ်ယောက်ထက်နှေးကွေးသွားရန်မလိုလားပေ။

အကယ်၍သူတို့နင်သွားခဲ့လျှင် ဝိုင်တစ်ငုံသောက်၊ မျိုချပြီးနောက် နောက်တစ်ကြိမ်ပြန်လည်စားသုံးကြသည်။

"ဟော့ (ကုန်း) ညီအစ်ကိုတို့၊ ဒီတစ်ခေါက်ခင်ဗျားတို့ချီယွမ်မြို့မှာ ဘာတာဝန်ရှိလို့လဲ။" နှစ်ဦးသားတစ်ပြိုင်နက်တည်းပြောလိုက်ကြပြီး မျက်လုံးမှေးမှိတ်လိုက်ကြသည်။

" တစ္ဆေတစ်ရာကြောင့်ပျက်စီးသွားတဲ့နေရာတွေကို ပြန်လည်ပြုပြင်ဖို့ပါ၊" သူတို့တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထပ်ပြောကြသည်။

"တခြားဘာမှမရှိတော့ဘူးလား။" နှစ်ဦးသား မျက်လုံးပြူးကျယ်စွာတစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်စိုက်ကြည့်နေကြပြီး ဤမျှတစ်ပြိုင်တည်းကိုက်ညီနေသောကြိမ်နှုန်းဖြင့် စကားပြောနေကြသည်။

"ဟက်။" မည်သူမျှတစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မယုံကြည်ကြပေ။

နတ်ဘုရားလက်မှုပညာရှင်အလုပ်ရုံမှလူများမှာ ကိုယ်ကာယလုပ်အားလုပ်ကိုင်ကြသောကြောင့် အခြားသာမန်ပြည်သူများထက်ဟင်းပွဲများပိုမိုမှာကြားကြသည်။ သို့သော် စားပွဲသုံးလုံးစာအစားအစာများ လျင်မြန်စွာကုန်ဆုံးသွားသည်။

"စားပွဲထိုး၊ ငွေရှင်းမယ်။"

ဟော့ယွမ်နှင့်ကုန်းလျန် တစ်ပြိုင်နက်တည်းငွေစအကြွေများကို ပုတ်ချလိုက်ကြပြီး လူအုပ်စုနှစ်စု လရောင်ပြခန်းမှ အလျင်စလိုထွက်ခွာသွားကြသည်။

လူတိုင်းသူတို့ထွက်ခွာသွားသည်ကိုကြည့်ရှုပြီး တစ်ခဏမျှငြိမ်သက်စွာရပ်နေပြီးမှ သက်ဝင်လှုပ်ရှားသောလေထု တဖြည်းဖြည်းပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

ချင်ဖုန်း သူ၏ဝိုင်ခွက်ကိုမြှောက်လိုက်ပြီး သိလိုစိတ်ပြင်းပြနေသည်။

"နတ်ဘုရားလက်မှုပညာရှင်အလုပ်ရုံကလူတွေ ဘာဖြစ်လို့ကျင့်ယန်မြို့ကိုလာရတာလဲ။ တစ္ဆေတစ်ရာညခင်းထွက်ခြင်းကြောင့်ဖြစ်တဲ့ပျက်စီးမှုတွေကို ပြန်လည်ပြုပြင်ဖို့ တကယ်ပဲလား။"

"မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့ဒါမမှန်ဘူး။ ကျင့်ယန်မြို့လိုနေရာငယ်လေးတစ်ခုမှာ သူတို့ကိုငှားရမ်းဖို့ ငွေကြေးအင်အားမရှိဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ နတ်ဘုရားလက်မှုပညာရှင်အလုပ်ရုံကလူတွေက သူတို့ရဲ့ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်အတန်းအရ ဈေးမပေါဘူးလေ။ ဒါ့အပြင် သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီက ထူးဆန်းတဲ့အရာအသစ်အဆန်းတွေတီထွင်ကြံဆရတာကိုကြိုက်နှစ်သက်ကြပြီး တခြားဘာမှလုပ်စရာမရှိတဲ့အခါ အစွမ်းထက်ပစ္စည်းထုတ်လုပ်မှုကိုသုတေသနလုပ်ကြတယ်၊ အဲ့ဒါကကုန်ကျစရိတ်အတော်အတန်လိုအပ်တယ်။ ဒါကြောင့် ဒီလူတွေက အခြေခံအားဖြင့်တော့ လုပ်ငန်းကြီးတွေကိုပဲ လက်ခံဆောင်ရွက်ကြတယ်။"

ချင်ဖုန်း နတ်ဘုရားလက်မှုပညာရှင်အလုပ်ရုံအဖွဲ့ ထွက်ခွာသွားသောဦးတည်ရာသို့ကြည့်ရင်း အတွေးထဲနစ်မြုပ်နေသည်။