ဘယ်တော့မှ မင်္ဂလာဦးမှာလဲ။

နောက်သုံးရက်အကြာတွင် ကျင့်ယန်မြို့အပေါ်မှကောင်းကင် နောက်တစ်ကြိမ်မှောင်မိုက်လာသည်။

ဤသုံးရက်အတွင်း မီးသွေးခေါင်းနှင့်ဒုတိယညီတို့ နတ်သိုင်းနယ်ပယ်ဆဋ္ဌမအဆင့်သို့ ဆက်တိုက်ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ထိုနှင့်တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ချင်ဖုန်း၏ဆေးပညာကျွမ်းကျင်မှု တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ လျိုကျန့်လီ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ပျက်စီးနေသောသွေးကြောများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်းပြန်လည်ပြုပြင်ပြီးဖြစ်သည်။

မူလက သူဆယ်ရက်ခန့်ကြာမြင့်မည်ဟု ခန့်မှန်းခဲ့သော်လည်း ယခုကြည့်ရသည်မှာ နောက်ထပ်သုံးကြိမ်ခန့်ကုသပြီးလျှင် လျိုကျန့်လီ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ပျက်စီးနေသောသွေးကြောများမှာ လုံးဝပြန်လည်ကောင်းမွန်လာနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

ထို့အပြင် သူ၏စိတ်ကူးယဉ်မှုဟုတ်မဟုတ်တော့မသိ၊ ထိုမိုးကြိုးမုန်တိုင်းညပြီးကတည်းက လျိုကျန့်လီ အပြင်ပန်းတွင်သူ့ကိုအရင်ကအတိုင်းဆက်ဆံသော်လည်း သူတို့၏ဆက်ဆံရေးမှာ ပိုမိုရင်းနှီးလာပုံရသည်။

ကောင်းမွန်သောအရာများ အဆက်မပြတ်ဖြစ်ပေါ်နေပြီး ချင်ဖုန်း ပျော်ရွှင်သင့်သော်လည်း အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် နားမလည်နိုင်သောစိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုတစ်ခု အမြဲရှိနေသည်။

တိမ်ကင်းစင်သွားသောကောင်းကင်ကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာကြည့်ရင်း သူပြောသည်၊ "မိုးထပ်ရွာတော့မှာလား။ မိုးကြိုးမပါပါစေနဲ့လို့ မျှော်လင့်တယ်။"

ပက်။

ပက်။

သစ်ရွက်များပေါ်သို့မိုးစက်များကျရောက်သံ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်နေသည်။

တောင်တန်းတောအုပ်ထဲတွင် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့်အမျိုးသမီးတစ်ဦး ချဉ်းကပ်လာနေသည်။

အမျိုးသားမှာ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်တောင့်တင်းပြီး ကျယ်ပြန့်သောအနက်ရောင်ဓားသိုင်းဘောင်းဘီဝတ်ဆင်ကာ အနီရောင်ခြုံလွှာတစ်ခုလွှမ်းခြုံထားသည်။ သူ၏ညာဘက်ရင်ဘတ်တစ်ခြမ်းနှင့်လက်မောင်းမှာ ပေါ်နေပြီး ရင်ဘတ်မှကျောအထိဆန့်တန်းနေသောအမာရွတ်တစ်ခုမှာ အတော်အတန်တုန်လှုပ်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

သူ၏ဆံပင်မှာ နီရဲနေပြီး နောက်တွင်စုစည်းချည်နှောင်ထားကာ သူ၏ဘယ်ဘက်ပခုံးပေါ်တွင် ခြောက်ပေခန့်ရှည်သောငွေဖြူရောင်ဓားရှည်တစ်လက် သယ်ဆောင်ထားသည်။ လက်ကိုင်တွင် အနီရောင်ဝိုင်ဘူးတောင်းတစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားသည်။

သူ၏ဘေးတွင် မျက်လုံးမှိတ်ထားသော၊ သူရဲကောင်းဆန်ပြီးကျော့ရှင်းသောအမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိနေသည်။

နားရွက်ဖျားအထိရောက်ရှိနေသော ဆံပင်တိုနှင့်။

သူမအပြာရောင်ဝတ်စုံရှည်ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခွဲကြောင်းမှာသာမန်အမျိုးသမီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ရှေးရိုးဆန်ခြင်းမရှိဘဲ အတော်အတန်ကြီးမားသည်။ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်တိုင်း သူမ၏ရှည်လျားတောင့်တင်းပြီးဖြူဖွေးသောပေါင်တံများမှာ မြွေဖြူကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တောက်ပစွာပေါ်ထွက်လာသည်။

သူမ၏အပေါ်ပိုင်းကိုယ်တွင် အင်္ကျီလက်များမရှိဘဲ ချောမွေ့သောကျောက်စိမ်းလက်မောင်းနှစ်ဖက် ပေါ်နေသည်။ အနက်ရောင်ပိုးထည်ခါးပတ်တစ်ခု သူမ၏ခါးတွင်တင်းကျပ်စွာပတ်စည်းထားပြီး ကျော့ရှင်းသောကိုယ်ဟန်ကို ပုံဖော်နေသည်။

သူမ၏ခါးဘေးနှစ်ဖက်စလုံးတွင် နှစ်ပေခန့်ရှည်ပြီးလက်နှစ်လုံးအကျယ်ရှိသော သွယ်လျသည့်ဓားနှစ်လက် ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ဓားလက်ကိုင်များပေါ်မှခရမ်းရောင်ပုံစံများမှာ ၎င်းတို့သာမန်မဟုတ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

ဤပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦး မိုးထဲတွင်လျှောက်လှမ်းနေကြသော်လည်း သူတို့၏ကိုယ်ပေါ်တွင် တစ်စက်တစ်ပေါက်မျှ စိုစွတ်ခြင်းမရှိပေ။

မိုးစက်များကျဆင်းလာသောအခါ သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်နှင့်တစ်လက်မခန့်အကွာသို့ရောက်ရှိချိန်တွင် မသိနိုင်သောအင်အားတစ်ခုခုကြောင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ တားဆီးခြင်းခံလိုက်ရသည်။

ရုတ်တရက် သမင်တစ်ကောင် တောင်တန်းတောအုပ်၏ဘေးဘက်မှခုန်ထွက်လာပြီး ထိုနှစ်ဦးနှင့်တစ်ပေမပြည့်သောအကွာအဝေးရှိ တောင်ပေါ်လမ်းပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာသည်။

အကယ်၍မုဆိုးအိုတစ်ဦးသာ ဤသည်ကိုမျက်မြင်တွေ့ရှိခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူအလွန်အမင်းအံ့ဩတုန်လှုပ်သွားမည်မှာ သေချာသည်။ တောသမင်များမှာ လူကိုကြောက်ရွံ့တတ်သည်ဟုလူသိများပြီး တစ်ပေအကွာအဝေးတွင်ရှိနေခြင်းကိုထားလိုက်ဦး -- ဆယ်ပေအကွာတွင်ပင် သူတို့ပုံမှန်အားဖြင့် ခြေလေးချောင်းဖြင့်ထွက်ပြေးကြပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဤသမင်မှာမူ လူနှစ်ဦးကိုလုံးဝသတိမမူမိသကဲ့သို့ပင်။ ၎င်းတောင်ပေါ်လမ်းဘေးမှတောမြက်များကို ဆက်လက်စားသုံးနေသည်။

ထိုနှစ်ဦး ၎င်းကိုဖြတ်တိုက်သွားလျှင်ပင် သမင်မှာ လုံးဝသတိမမူမိပေ။

မာကျောသောအရာတစ်ခုကို နင်းမိလိုက်သည်။

ဆံပင်နီနှင့်အမျိုးသား ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာတံဆိပ်ပြားတစ်ဝက်ဖြစ်ပြီး "ကင်းလှည့်" ဟူသောစာလုံးကို မဝိုးမဝါးမြင်တွေ့နိုင်သည်။

"ဘယ်ကံဆိုးတဲ့ကင်းလှည့်မုဆိုးတစ်ယောက် ဒီမှာသေသွားတာလဲ။" အမျိုးသားက ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ လေးနက်ကြည်လင်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဆံပင်တိုနှင့်အမျိုးသမီး ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး မျက်လုံးများမှိတ်ထားဆဲပင်။ သူမပတ်ဝန်းကျင်ကိုအာရုံခံလိုက်ပြီး ရုတ်တရက်ချုံပုတ်များအစွန်းသို့ လျှပ်တပြက်ရွေ့လျားသွားသည်။

ခါးကိုင်းညွှတ်လိုက်ရာ သူမ၏ဖြူဖွေးသောညာဘက်ခြေတံမှာ အပြည့်အဝပေါ်ထွက်လာသည်။ သူမနောက်တစ်ကြိမ်ထရပ်လိုက်သောအခါ သူမ၏လက်ထဲတွင် စုတ်ပြတ်နေသောအဝတ်စတစ်စရှိနေပြီး သွေးကွက်များမှာမိုးရေကြောင့် လုံးဝဆေးကြောခြင်းမခံရသေးပေ။

"အလောင်းကို တောထဲကမိစ္ဆာတွေက အကုန်စားသွားလောက်ပြီ။ ကျန်နေတဲ့ဩဇာအရှိန်အဝါက အရမ်းအားနည်းနေပေမယ့် ရန်သူကအားကောင်းတယ်ဆိုတာတော့ အတည်ပြုနိုင်တယ်၊" အမျိုးသမီးက တည်ငြိမ်စွာပြောလိုက်ပြီး သူမ၏အသံမှာ ကြည်လင်နေသည်။

"ကင်းလှည့်မုဆိုးတစ်ယောက်ဖြစ်လာဖို့ဆိုရင် အင်အားကကြာနီကြယ်နှစ်ပွင့်အထက်မှာ ရှိရမယ်။ ပြီးတော့ ဒီမှာတိုက်ပွဲဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ သိသာထင်ရှားတဲ့လက္ခဏာတွေမရှိဘူး။"

အမျိုးသား အလျင်အမြန်ကောက်ချက်ချလိုက်သည်၊ "နိုင်ပွဲရှုံးပွဲဆိုတာ လက်မတစ်ဆစ်စာပဲကွာတယ်။ ကင်းလှည့်မုဆိုးတစ်ယောက်ကို အချိန်တိုအတွင်း အလျင်အမြန်သတ်ဖြတ်နိုင်တဲ့ရန်သူက သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ အားကောင်းတယ်။"

သူကြောက်မက်ဖွယ်ရန်သူဖြစ်ကြောင်း သိရှိသော်လည်း သူ၏လေသံထဲတွင် စိုးရိမ်မှု သို့မဟုတ် ကြောက်ရွံ့မှုတစ်စုံတစ်ရာမရှိပေ။

တစ်ခဏအကြာတွင် အမျိုးသားသူ၏နဖူးကိုထိလိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်၊ "ချီယွမ်မြို့ရိုးတွေကို နောက်ဆုံးကျူးကျော်ခဲ့တုန်းက ငါမိုင်ခြောက်ထောင်အကွာက သတ္တမအဆင့်ကပ်ဘေးစွမ်းအင်ရှိတဲ့တစ္ဆေဘုရင်တစ်ကောင်ကို သတ်ခဲ့ရလို့ အချိန်မီလှုပ်ရှားမှုမှာမပါဝင်နိုင်ခဲ့ဘူး။

အဲ့ဒီတုန်းက အားကောင်းတဲ့ရန်သူအများအပြားပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး လှံနတ်မင်းတောင်သူတို့ကိုမထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ဘူးလို့ ကြားမိတယ်။

ဒီတစ်ခေါက် အဲ့ဒီလိုပြိုင်ဘက်တချို့နဲ့ကြုံတွေ့နိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်၊ ငါ့ကိုအပြတ်အသတ်သတ်ဖြတ်ရတာကို ပျော်ရွှင်ခံစားခွင့်ပေးဖို့ပေါ့။"

အမျိုးသမီး မျက်နှာအမူအရာမပြောင်းဘဲ တည်ငြိမ်စွာပြောသည်၊ "မင်းရန်သူတွေကို လျှော့မတွက်နဲ့။"

"ခြင်္သေ့ယုန်ကိုဖမ်းလျှင်ပင် အားကုန်သုံးတယ်။ ဒီအခြေခံသဘောတရားကို ငါသဘာဝအတိုင်းနားလည်ပါတယ်၊" အမျိုးသား မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

သူကျိုးနေသောကင်းလှည့်တံဆိပ်ပြားကို သူ၏အိတ်ကပ်ထဲသို့ထည့်လိုက်ပြီး အမျိုးသမီးနှင့်အတူ ကျင့်ယန်မြို့ဘက်သို့ ဆက်လက်ထွက်ခွာခဲ့သည်။

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနတွင် စည်းမျဉ်းတစ်ခုရှိသည်၊ အကယ်၍လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦး အဝေးတစ်နေရာတွင်သေဆုံးခဲ့ပါက သူတို့၏ပစ္စည်းများကို အတူယူဆောင်လာသင့်သည်။

"တစ်မျိုးက သူ့အတွက်လက်စားချေပေးဖို့၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့ဝိညာဉ်ကို သူ့ဇာတိမြေကိုပြန်ပို့ပေးဖို့ပဲ။

ပြီးတော့ အမျိုးသား၏အသွင်အပြင်ကိုကြည့်ရသည်မှာ ရှင်းလင်းစွာပင် ရှေ့ကတစ်ခုဖြစ်သည်။

နေ့လည်စာစားချိန်ဖြစ်ပြီး ချင်ဖုန်း သူ၏မိသားစုနှင့်အတူ ဧည့်ခန်းဆောင်တွင်အစာစားနေသည်။

ဒုတိယညီမှာ နတ်သိုင်းလမ်းစဉ်ဆဋ္ဌမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ နှစ်ရက်ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း မိသားစုမှာအလွန်ပျော်ရွှင်နေဆဲပင်။

စားသောက်နေစဉ် ချင်ဖုန်း သူ၏မိသားစုပျော်ရွှင်နေကြသည်ကိုကြည့်ရင်း အလွန်နွေးထွေးမှုကိုခံစားနေရသည်။

သို့သော် စကားပြောဆိုမှုဆက်လက်ဖြစ်ပွားလာသည်နှင့် ၎င်းမှာသူ့အပေါ်သို့ လှည့်လာသည်။

ရုတ်တရက် ဒုတိယအမေကမေးသည်၊ "စကားမစပ်၊ ဖုန်းအာ၊ လျိုမိသားစုကမိန်းကလေး ဘယ်လိုနေသေးလဲ။ သူ့ဒဏ်ရာတွေကုသလို့ရနိုင်ပါ့မလား။"

အဖေနှင့်ဒုတိယညီ ဤသည်ကိုကြားလျှင် အစာစားခြင်းကိုရပ်တန့်လိုက်ပြီး လှမ်းကြည့်ကြသည်။

ချင်ဖုန်း သူ၏အစားအစာကိုမျိုချလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေသည်၊ "သိပ်ကြီးကြီးမားမားပြဿနာမဟုတ်ပါဘူး။ ပြန်လည်ပြုပြင်ဖို့လိုအပ်တဲ့သွေးကြောတချို့ ရှိနေသေးပြီး နောက်ထပ်ကုသမှုအကြိမ်အနည်းငယ် လိုအပ်ပါသေးတယ်။"

ဒုတိယအမေ သိနားလည်စွာပြုံးလိုက်သည်၊ "ဒါဆိုကောင်းတာပေါ့၊ ကောင်းတာပေါ့။ အဲ့ဒီမိန်းကလေးကလည်း သနားစရာပါ။ သူမတစ်သက်လုံး ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်မှာထိုင်နေလို့မဖြစ်ဘူးလေ။"

"စိတ်ချပါ မေမေလေး။ သွေးကြောအားလုံးပြုပြင်ပြီးသွားတဲ့အခါ သူမပြန်ထရပ်နိုင်မှာပါ၊" ချင်ဖုန်း ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏အစားအစာကိုတစ်ကိုက်ကိုက်ကာ ဝါးစားလိုက်သည်။

"သူမခန္ဓာကိုယ်ပိုကောင်းလာတာနဲ့ မင်းတို့မင်္ဂလာဦးဝင်လို့ရပြီလား။ ငါအသက်ငယ်တုန်း မြေးချီချင်သေးတယ်၊" ဒုတိယအမေ၏မျက်လုံးများ တောက်ပနေသည်။

အဟွတ် အဟွတ်

သူအလွန်တုန်လှုပ်သွားသောကြောင့် ချင်ဖုန်း နင်သွားသည်။ သူစားပွဲပေါ်မှဟင်းချိုတစ်ပန်းကန်ကို အလျင်အမြန်ယူကာ အသက်ရှူချောင်အောင်သောက်လိုက်သည်။

သူဒုတိယအမေ၏မျှော်လင့်ချက်အပြည့်မျက်နှာအမူအရာကိုကြည့်ရင်း မည်သို့ပြန်ဖြေရမည်မသိဖြစ်နေစဉ် အဖေဖြစ်သူ ကြားဝင်ပြောလိုက်သည်၊ "ကျန့်လီ၊ အဲ့ဒီမိန်းကလေးက ဓားလမ်းစဉ်ကိုပဲ စိတ်နှစ်မြှုပ်ထားတာ။ သူလောလောဆယ်တော့ ဒီလိုယောက်ျားမိန်းမကိစ္စတွေကို စဉ်းစားမိမှာမဟုတ်လောက်ဘူး။ မင်းဘာဖြစ်လို့ဒီလောက်အလျင်လိုနေရတာလဲ မိန်းမရယ်။"

ဒုတိယအမေ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အာမေဋိတ်သံပြုလိုက်သည်၊ "ကျွန်မဘာဖြစ်လို့အလျင်လိုရမှာလဲ။ ဖုန်းအာက အသက်မငယ်တော့ဘူး၊ ကျန့်လီကလည်း အရွယ်ကောင်းပဲ။ ကျွန်မအန်းအာကိုမွေးတုန်းက ကျန့်လီအသက်လောက်တောင်မရှိသေးဘူး။"

"ဒါက ဘယ်လိုလုပ်အတူတူဖြစ်နိုင်မှာလဲ။" ချင်ကျန့်အန်း မတတ်သာစွာပြောလိုက်သည်။

"ရှင်ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ ဘယ်လိုကွာခြားလို့လဲ။ ရှင်ကျွန်မကိုရှင်းပြစမ်းပါ။" ဒုတိယအမေ မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ဒေါသထွက်တော့မည်ကဲ့သို့ ကြည့်နေသည်။

"မိန်းမ၊ ကိုယ်အဲ့ဒီလိုဆိုလိုတာမဟုတ်ပါဘူး။"

"ဒါဆို ရှင်ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။"

ဒုတိယညီမှာ ဘေးတွင်စားသောက်ရင်း သက်ဝင်လှုပ်ရှားသောမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသည်။

ချင်ဖုန်း မူလကပွဲကြည့်လိုခဲ့သော်လည်း အဖေကခုလေးတင် သူ့ကိုကူညီခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူအခြေအနေပြေလည်အောင် စကားပြောလိုက်သည်၊ "မေမေလေး၊ ကျန့်လီက အရင်ကစိတ်ဒဏ်ရာရခဲ့ဖူးတာပါ။ သူ့ဒဏ်ရာတွေပျောက်ကင်းသွားရင်တောင် သူ့နှလုံးသားထဲမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတချို့ ကျန်ရှိနေရမယ်။ ကျွန်တော်တို့အလျင်လိုလို့မဖြစ်ပါဘူး။"

အင်း၊ ငါအလျင်လိုလို့မဖြစ်ဘူး။ ချင်ဖုန်း စိတ်ထဲတွင်တိတ်တဆိတ်ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါကတော့ အဓိပ္ပာယ်ရှိပါတယ်။" ဒုတိယအမေ အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အဖေ့ကိုစိုက်ကြည့်ကာ ဤကိစ္စအပေါ်ဆက်လက်မစွဲလမ်းတော့ပေ။

ဤသည်ကိုမြင်လျှင် ချင်ဖုန်း နောက်ဆုံးတွင်သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူနောက်တစ်ကြိမ်စားသောက်မည်အပြုတွင် ဒုတိယအမေ သူမ၏တူများကိုချထားလိုက်ပြီး မေးသည်၊ "စကားမစပ်၊ အဲ့ဒီနင်ရွှမ်ဆိုတဲ့မိန်းကလေးကရော ဘယ်လိုလဲ။"