မမျှော်လင့်သော ဧည့်သည်လား

လန်နင်ရွှမ်သည် လျိုကျန့်လီ၏ ကိုယ်ရံတော်ဓားမယ်ဖြစ်သည်။ မိသားစုထဲမှလူတိုင်း ဤသည်ကိုသိရှိကြပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် ထိုသို့သောသူတစ်ဦးမှာ အိမ်တော်တွင် အိမ်တွင်းအစေခံမလေးအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်နိုင်သည်။

ထိုစဉ်က လျိုမိသားစု လျိုကျန့်လီကိုလက်ထပ်ပေးပြီး လန်နင်ရွှမ်ကိုပါ တစ်ပါတည်းထည့်လိုက်စဉ်က နောက်ကွယ်တွင် ရည်ရွယ်ချက်အချို့ ရှိကောင်းရှိနိုင်သည်။

"အစ်မလန်က ငါ့အတွက်တော့ ကောင်းပါတယ်။ သူ့စိတ်နေစိတ်ထားက ထူးကဲတယ်၊ ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့ သူအဲ့ဒီနေရာမှာ နည်းနည်းသေးနေတယ်။ နောင်မှာ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ချိန်ကျရင် သူနို့ရည်အလုံအလောက်မရှိနိုင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒါကကိစ္စကြီးကြီးမားမားတော့ မဟုတ်ပါဘူး။" ဒုတိယအမေက နေရာတစ်ခုကိုညွှန်ပြရင်း နောင်တရသောမျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

မဟုတ်ဘူး မေမေလေး၊ မေမေလေးက အလေးချိန်စီးတဲ့ပြိုင်ဘက်တစ်ယောက်ကို လျှော့တွက်မိနေမှန်း မသိဘူး။ မေမေလေးက သူ့နဲ့အဆင့်တန်းမတူဘူး။

ဆန်စေ့ပုလဲတစ်လုံးက လမင်းထိန်ထိန်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ်အရောင်အဝါချင်းပြိုင်ဝံ့မှာလဲ။

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ချင်ဖုန်း ရုတ်တရက်ဤစာကြောင်းကို စဉ်းစားမိလိုက်သည်။

သို့သော် ဤအရာအားလုံးမှာ အရေးမကြီးပေ။

"ငါဒီလိုအကြောင်းအရာတွေကို စိတ်ဝင်စားပေမယ့် ငါကိုယ်တိုင်ပါဝင်ပတ်သက်လာရင်တော့ ဒါကတခြားကိစ္စတစ်ခုပဲ။ မိသားစုဝင်တွေရှေ့မှာ ဒီလိုကိစ္စတွေဆွေးနွေးတာက အရမ်းအနေရခက်လိမ့်မယ်။" ချင်ဖုန်း စိတ်ထဲတွင်စဉ်းစားနေမိသည်။

"မေမေလေး၊ သားသတ္တမအဆင့်နယ်ပယ်ကို မရောက်သေးဘူး။ ဒီအရာတွေစဉ်းစားနေတာက အချိန်မတိုင်သေးဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့မူလစွမ်းအားကိုထိန်းသိမ်းခြင်းက ကျင့်ကြံမှုကို သိသိသာသာအရှိန်မြှင့်ပေးနိုင်တယ်လေ။" ချင်ဖုန်း သူ့ကိုဘယ်တော့မှမရှုံးနိမ့်စေနိုင်သော အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကို တင်ပြလိုက်သည်။

ဤသည်ကိုကြားလျှင် ဒုတိယအမေ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ "ဟုတ်သားပဲ။"

ချင်ဖုန်း သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့ပြီး ဘေးသို့အနည်းငယ်စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ညီလေး အစာစားဟန်ဆောင်နေသော်လည်း သူ၏ထမင်းပန်းကန်မှာ များသောအားဖြင့်မထိမတို့ဘဲရှိနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ထို့အပြင် ဒုတိယအမေ ခုနကထိုအကြောင်းကိုပြောစဉ် ဤကောင်လေး၏မျက်လုံးများမှာ နောင်တရသောအကြည့်ကို ရှင်းလင်းစွာပြသနေပြီး သူပွဲကောင်းတစ်ပွဲလွတ်သွားသကဲ့သို့ပင်။

ငါ့ကိုမကူညီတာကတစ်မျိုး၊ စိတ်လှုပ်ရှားစွာကြည့်ရဲသေးတယ်ပေါ့လေ၊ ညီလေး၊ မင်းတော်တော်သတ္တိရှိတာပဲ။

မင်းငါ့အပေါ်မကောင်းမှတော့ ငါလည်းမင်းအပေါ်မတရားလုပ်မိတာကို အပြစ်မတင်နဲ့ပေါ့။

ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာအမူအရာ တည်ကြည်သွားပြီး သူရုတ်တရက်စကားပြောလိုက်သည်၊ "စကားမစပ်၊ မေမေလေး၊ ညီလေးအခုအသက်တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်ရှိနေပြီ၊ ပြီးတော့ မကြာသေးခင်က သူသိုင်းပညာဆဋ္ဌမအဆင့်နယ်ပယ်ကို ရောက်ရှိခဲ့တယ်။ ငါတို့သူ့အတွက် မိန်းကလေးကောင်းတစ်ယောက် ရှာပေးသင့်တယ်မဟုတ်ဘူးလား။"

ဒုတိယအမေ၏မျက်လုံးများ ဤစကားများကိုကြားလျှင် တောက်ပသွားသည်။

ညီလေး ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ချင်ဖုန်းကိုကြည့်ကာ ရှုပ်ထွေးနေသောမျက်နှာအမူအရာပြသနေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် အဖိုးကြီးပင်လျှင် သဘောတူညီစွာခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ "ချင်ဖုန်း၊ မင်းပြောတာအဓိပ္ပာယ်ရှိပုံရတယ်။ မိန်းမ၊ မင်းမှာသင့်တော်တဲ့ သူ တစ်ယောက်ယောက်များ ရှိသလား။"

ဒုတိယအမေ တစ်ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာပြောသည်၊ "ဟုတ်တာပေါ့။ လီမိသားစုကသမီးလေးက ကောင်းတယ်လို့ ငါထင်တယ်။"

စကားစတင်သည်နှင့် ဒုတိယအမေ မရပ်တန့်နိုင်တော့ပေ။ သူမတစ်ကြိမ်တည်းမှာပင် မိန်းကလေးဆယ်ယောက်ထက်မနည်းကို ဖော်ပြခဲ့သည်။

ဆွေးနွေးမှုနက်ရှိုင်းလာသည်နှင့်အမျှ ညီလေး၏မျက်နှာမှာ ရှင်းလင်းစွာပင်မသာမယာဖြစ်လာသည်။

ဤသည်ကိုမြင်လျှင် ချင်ဖုန်း နှုတ်ခမ်းမဲ့ပြုံးလိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ညို့သကျည်းပေါ်တွင် ကန်ကျောက်ခြင်းတစ်ခုခံစားလိုက်ရပြီး မစဉ်းစားဘဲနှင့်ပင် သူ၏ဘေးမှညီလေးဖြစ်ကြောင်း သူမသိလိုက်သည်။

ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုကောင်လေး သူ့ကိုတောင်းပန်သောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဟမ့်၊ ငါမင်းကိုနည်းနည်းလောက်ဒုက္ခမပေးရင် မင်းဘယ်သူကအစ်ကိုကြီးလဲဆိုတာ မေ့သွားလိမ့်မယ်။

ချင်ဖုန်း ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး သင့်တော်သောအချိန်တွင်ပြောသည်၊ "မေမေလေး၊ ညီလေးရဲ့ကျင့်ကြံမှုအရည်အချင်းကိုထောက်ထားကြည့်ရင် သူနောင်မှာမိသားစုကို သေချာပေါက်ဂုဏ်ဆောင်လိမ့်မယ်။ မေမေလေးပြောခဲ့တဲ့မိန်းကလေးတွေက မဆိုးပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ညီလေးအတွက်တော့ နည်းနည်းမပြည့်စုံသေးဘူးထင်တယ်။"

အဖိုးကြီး မေးစေ့ကိုပွတ်သပ်ရင်းပြောသည်၊ "ချင်ဖုန်းပြောတာ အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်။"

ဒုတိယအမေ အနည်းငယ်မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဤအချက်ကိုလည်း သဘောပေါက်သွားသည်။

အသက်တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ် ဆဋ္ဌမအဆင့်သိုင်းသမားတစ်ဦး၊ အန်းအာ၏အသွင်အပြင်နှင့်ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် ကောင်းကင်မြို့တော်တွင် လိုက်လံပိုးပန်းသူများစွာကို ဆွဲဆောင်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။ မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့မှမိန်းကလေးတစ်ဦးကို ပေါ့ပေါ့တန်တန်ရှာဖွေခြင်းမှာ မသင့်တော်ပေ။

"ဒီကိစ္စက အလျင်မလိုသေးပါဘူး။ ငါနောက်ထပ်နည်းနည်းလောက် စဉ်းစားလိုက်ဦးမယ်။" ဒုတိယအမေ ခေါင်းငုံ့ကာစဉ်းစားနေမိသည်။

ညီလေး သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့ပြီး သူ၏နှလုံးသားထဲမှကျောက်တုံး နောက်ဆုံးတွင်ကျသွားသည်။ သူကျေးဇူးတင်သောအကြည့်ဖြင့် ပတ်ပတ်လည်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် တံခါးစောင့် အလျင်စလိုခန်းမဆောင်ထဲသို့ပြေးဝင်လာပြီး ပြောသည်၊ "သခင်၊ ချင်အိမ်တော်အပြင်ဘက်မှာ ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့မိန်းမတစ်ယောက် ရောက်နေပါတယ်။ တစ်ခုခုပုံမှန်မဟုတ်သလိုပဲ။"

"တစ်ခုခုပုံမှန်မဟုတ်ဘူး ဟုတ်လား။" အဖေဖြစ်သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းနှင့်အခြားသူများလည်း ရှုပ်ထွေးနေဟန်ရှိသည်။

"အပြင်ထွက်ပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြရအောင်။"

အဖွဲ့သည် ထီးများဆောင်းကာ ချင်အိမ်တော်၏တံခါးပေါက်များဆီသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

အဝေးမှပင် ချင်ဖုန်း မီးသွေးခေါင်းကဲ့သို့ဆံပင်နှင့်လူတစ်ယောက် လှံရှည်တစ်လက်ကိုင်ဆောင်ကာ အပြင်ဘက်မှလူများကိုတားဆီးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှေ့သို့ကြည့်လိုက်ရာ သူယောက်ျားတစ်ဦးနှင့်အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အမျိုးသားမှာ အနီရောင်ခြုံလွှာဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ပခုံးပေါ်တွင်ငွေဖြူရောင်ဓားရှည်တစ်လက်သယ်ဆောင်ထားကာ သူ၏ညာဘက်ပခုံးပေါ်တွင် ကြမ်းတမ်းသောအမာရွတ်တစ်ခု ပေါ်နေသည်။

သူ၏ဘေးမှအမျိုးသမီးမှာ မျက်လုံးမှိတ်ထားပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသောအသွင်အပြင်ရှိသည်။ အထူးသဖြင့် အပြာရောင်ဝတ်စုံရှည်၏ခွဲကြောင်းအဖွင့်အောက်တွင် သူမ၏ဖြူဖွေးသောမြွေကဲ့သို့ခြေတံရှည်များမှာ မျက်စိကျစရာပင်။

ဒီမိန်းမရဲ့ခြေထောက်တွေက ပိုရှည်သလား ဒါမှမဟုတ် အစ်မကန်းရဲ့ခြေထောက်တွေက ပိုရှည်သလား ငါမသိဘူး။ အတိုချုပ်နှိုင်းယှဉ်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်း အလျင်အမြန်သူ၏အတွေးများကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

သူတို့၏အသွင်အပြင်နှင့်ဩဇာအရှိန်အဝါကိုကြည့်ရုံဖြင့် သူတို့သာမန်လူများမဟုတ်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေသည်။

ထို့အပြင် သူတို့ထီးမပါဘဲမိုးထဲတွင်လျှောက်လှမ်းနေကြသော်လည်း သူတို့၏အဝတ်အစားများမှာ ခြောက်သွေ့နေဆဲပင်။ သူတို့ကျွမ်းကျင်သောသိုင်းသမားများဖြစ်ပြီး အနည်းဆုံး သိုင်းအားဆဋ္ဌမအဆင့်တွင်ရှိကြောင်း ထင်ရှားသည်။

သူတို့ဘယ်သူတွေလဲ၊ ဘာဖြစ်လို့ချင်အိမ်တော်ကို လာရောက်ခဲ့ကြတာလဲ။

ချင်ဖုန်း ရှေ့ဆုံးမှဦးဆောင်ကာ ချဉ်းကပ်သွားသော်လည်း မီးသွေးခေါင်း အလျင်အမြန်သတိပေးလိုက်သည်၊ "သခင်လေး၊ သတိထားပါ။ ဒီနှစ်ယောက်က အရမ်းအားကောင်းတယ်။"

မီးသွေးခေါင်း မျက်နှာထားတည်ကြည်နေပြီး သူ၏ကြွက်သားများတင်းမာနေကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ရန်သူတစ်ဦးနှင့်ရင်ဆိုင်နေရသည့်အလား ပေါ်နေသည်။

ဤသည်က ချင်ဖုန်းကိုအံ့ဩသွားစေသည်။ မီးသွေးခေါင်းမှာ မကြာသေးမီကမှသိုင်းအားဆဋ္ဌမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤမြို့ငယ်လေးတွင် သူထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရပြီးဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤနှစ်ဦးနှင့်ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူအလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး အနည်းငယ်ကြောက်ရွံ့နေဟန်ပင်။

သူ၏မျက်လုံးအစွမ်းကိုဖွင့်ကာ ချင်ဖုန်း ထိုနှစ်ဦးကိုကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူတို့ကိုမြင်သောအခါ သူအမှန်တကယ်တုန်လှုပ်သွားသည်။

အပြာရောင်ဝတ်မိန်းကလေး၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှအတွင်းအားစုစည်းမှုမှာ လျိုကျန့်လီနှင့်နီးပါးတူညီနေသည်။

ဆံပင်နီနှင့်အမျိုးသားနှင့်ပတ်သက်၍မူ အတွင်းအားစုစည်းမှုမှာ အပြာရောင်ဝတ်မိန်းကလေးထက်ပင် ပို၍မြင့်မားသည်။

သူတို့အနည်းဆုံး သိုင်းအားစတုတ္ထအဆင့်မှ ကျွမ်းကျင်သူများပင်။

ဤကျင့်ယန်မြို့ငယ်လေးတွင် ဤသို့ထူးကဲပြောင်မြောက်သောပုံရိပ်များ မည်သို့ပေါ်ထွက်လာနိုင်မည်နည်း။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် အပြာရောင်ဝတ်မိန်းကလေး ရုတ်တရက်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူမနောက်တစ်ကြိမ်ပေါ်ထွက်လာသောအခါ သူမချင်ဖုန်း၏ဘေးတွင် ရောက်ရှိနေနှင့်ပြီဖြစ်သည်။ သူမတစ်စုံတစ်ခုကိုအကဲဖြတ်နေသည့်အလား ခေါင်းငုံ့ထားသော်လည်း သူမမျက်လုံးများမဖွင့်ပေ။

ရှိနေသူအားလုံး အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားကြသည်။

အရှိန်မှာ အလွန်မြန်ဆန်လှသည်၊ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင်။

ချင်ဖုန်းလည်း တစ်ကိုယ်လုံးတောင့်တင်းသွားပြီး နဖူးမှချွေးစေးများ ယိုစီးကျလာသည်။

သူအလှမယ်၏ခါးမှသွယ်လျသောဓားနှစ်လက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ကံကောင်းစွာပင် သူမသတ်ဖြတ်ရန်ရည်ရွယ်ချက်မပြခဲ့ပေ၊ သို့မဟုတ်ပါက သူသေချာပေါက်သေဆုံးပေလိမ့်မည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။" ချင်ဖုန်းက စမ်းသပ်မေးမြန်းလိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူအဘယ်ကြောင့်ရုတ်တရက်ဤသို့ပြုမူသည်ကို နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။

အပြာရောင်ဝတ်မိန်းကလေး သူ့ကိုလျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး တစ်ခဏတာစဉ်းစားဟန်ပြုပြီးနောက် လှည့်ထွက်ကာ ဆံပင်နီနှင့်အမျိုးသား၏ဘေးသို့ ပြန်လျှောက်သွားသည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ အဆင်ပြေရဲ့လား။" ညီလေးက စိုးရိမ်တကြီးချဉ်းကပ်လာပြီးနောက် မမျှော်လင့်ထားသောဧည့်သည်နှစ်ဦးကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာကြည့်လိုက်သည်။

"ငါအဆင်ပြေပါတယ်။" ချင်ဖုန်း လက်ကာပြလိုက်သော်လည်း သူ၏စကားများတည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူ၏နှလုံးသားမှာခုန်နေဆဲပင်။

သူအလွန်ပေါ့ဆခဲ့ကြောင်း သူသဘောပေါက်သွားသည်။ အန္တရာယ်မသေချာသောအခြေအနေတွင် သူဤမျှရှေ့သို့မတိုးထွက်သင့်ခဲ့ပေ။ ချင်ဖုန်း လေးလေးနက်နက်ပြန်လည်သုံးသပ်နေသည်။

သူ၌အမြောက်စာဖြစ်လိုစိတ်မရှိသေးပေ။

ချင်အိမ်တော်အဝင်ဝတွင် ဆံပင်နီနှင့်အမျိုးသား မေးစေ့ကိုပွတ်သပ်ရင်း သူ၏ရှေ့မှလူများကိုစေ့စေ့စပ်စပ်ကြည့်ရှုကာ မေးသည်၊ "ခင်ဗျားတို့ဒီနေရာမှန်တယ်ဆိုတာ သေချာရဲ့လား။"

အစိမ်းရောင်ဝတ်အမျိုးသမီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ "မှားနိုင်စရာအကြောင်းမရှိပါဘူး။"

အမျိုးသား မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး သူ၏ဩဇာစက်ကွင်းပျံ့နှံ့သွားကာ ချင်အိမ်တော်ကိုအပေါ်မှအောက်သို့ စူးစမ်းကြည့်ရှုလိုက်သည်။

သူပြောလိုက်သည်၊ "စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်၊ ဒီကျင့်ယန်မြို့ကအိမ်တော်ငယ်လေးထဲမှာ အဆင့်ခြောက်သိုင်းသမားငါးယောက်တောင်ရှိနေပါလား။ စောင့်ဦး၊ အဲ့ဒီလူက..."

ဆံပင်နီနှင့်အမျိုးသား၏မျက်လုံးများ ရုတ်တရက်ကျယ်ပြန့်သွားသည်။

ထိုနှင့်တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ရေကန်ဘေးပြာသာဒ်တွင် လျိုကျန့်လီ ချင်အိမ်တော်အဝင်ဝသို့တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ထိုအမျိုးသားနှင့်မျက်လုံးချင်းဆုံမိသွားသည်။