ကောင်းကင်ကို ဖိနှိပ်မယ့်ဓား

ဆံပင်နီနှင့်အမျိုးသား နှုတ်ခမ်းမဲ့ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ဘယ်လက်ဖြင့်ဓားရှည်ကိုမြှောက်ကာ လေထဲသို့ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းချလိုက်သည်။

ဤနားမလည်နိုင်သောမြင်ကွင်းကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှလူအုပ်ကြီး ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

ငွေဖြူရောင်ဓားသွားစွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး မိုးဖွဲဖွဲကိုဖြတ်တောက်ကာ ချင်အိမ်တော်၏ရေကန်ဘေးပြာသာဒ်အထက်မှကောင်းကင်ဆီသို့ ထိုးတက်သွားသည်။

သို့သော် ဓားသွားစွမ်းအင်လှိုင်း လမ်းတစ်ဝက်သို့ရောက်ရှိသောအခါ သေးငယ်သောမိုးရေစက်များ လေထဲတွင်အေးခဲသွားပြီး ငွေဖြူရောင်ဓားသွားစွမ်းအင်လှိုင်းဆီသို့ ခုတ်ပိုင်းချလာသော ဓားများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"လျိုကျန့်လီလား။ မိုးရေကိုဓားအဖြစ်ပြောင်းလဲလိုက်တာပဲ။ သူမဓားသဘောတရားပဉ္စမအဆင့်၊ အနန္တနတ်ဘုံနယ်ပယ်ကို ဝင်ရောက်သွားပြီ။ ဒါဘယ်တုန်းကဖြစ်သွားတာလဲ။" ချင်ဖုန်း မျက်လုံးပြူးကျယ်သွားပြီး အံ့ဩမှုဖြင့်ပြည့်နှက်နေသည်။

လျိုကျန့်လီ မြို့တစ်မြို့လုံးမှမုန်တိုင်းကို ဓားများအဖြစ်သို့ပြောင်းလဲခဲ့စဉ်က သူအိပ်ပျော်နေခဲ့သောကြောင့် ထိုအကြောင်းကိုသူမသိရှိခဲ့ပေ။

ကောင်းကင်သို့ကြည့်လိုက်ရာ ဓားသွားနှင့်ဓားတို့ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံနေပြီး တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် မိုးရေများပေါက်ကွဲထွက်ကာ မြူခိုးများအဖြစ်သို့ပြောင်းလဲပြီး ရွာကျလာသည်။

"ဓားသဘောတရား၊ ပဉ္စမအဆင့်၊ အနန္တနတ်ဘုံ။" ဆံပင်နီနှင့်အမျိုးသားနှင့် အပြာရောင်ဝတ်အမျိုးသမီးတို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်းအာမေဋိတ်သံပြုလိုက်ကြပြီး သူတို့၏အံ့ဩမှုကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ကြပေ။

ဓားသွားစွမ်းအင်လှိုင်း ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း မိုးရေဓားများမှာ ဆံပင်နီနှင့်အမျိုးသားထံသို့ ခုတ်ပိုင်းချလာသည်။

ဤသည်ကိုမြင်လျှင် သူပေါ့ပေါ့တန်တန်လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မိုးရေဓားများ ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဤအတတ်ပညာမှာ ရှိနေသူအားလုံးကို ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်သွားစေသည်။

တစ်ခဏအကြာတွင် အမျိုးသားသူ၏နဖူးကိုပွတ်သပ်လိုက်ပြီး အားရပါးရရယ်မောကာ အမျိုးသမီးထံလှည့်၍မေးသည်၊ "အဲ့ဒီလူက လျိုမိသားစုက လျိုကျန့်လီ၊ အနာဂတ်ရဲ့ဓားနတ်ဘုရားလို့ခေါ်ကြတဲ့တစ်ယောက်လား။"

"ဟုတ်တယ်၊" အပြာရောင်ဝတ်အလှမယ် အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဓားနတ်ဘုရားဆိုတဲ့နာမည်နဲ့ ထိုက်တန်ပါပေတယ်။" ဆံပင်နီနှင့်အမျိုးသား ချီးကျူးလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ငွေဖြူရောင်ဓားရှည်ကို ပခုံးပေါ်သို့နောက်တစ်ကြိမ်တင်ကာ ချင်အိမ်တော်အတွင်းသို့ ခြေလှမ်းဝင်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ဘာလုပ်ချင်တာလဲ။" မီးသွေးခေါင်းသည် သူပြိုင်ဘက်မဟုတ်မှန်းသိသော်လည်း သူ၏လှံကိုကိုင်စွဲကာ သူတို့လမ်းကိုတားဆီးရန် ရပ်နေဆဲပင်။

ဆံပင်နီနှင့်အမျိုးသား ရှင်းရှန့်ကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ရှင်းရှန့် ရုတ်တရက်တုန်လှုပ်သွားသည်။

သို့သော် အမျိုးသားမှာလှုပ်ရှားမှုတစ်စုံတစ်ရာမပြုလုပ်ဘဲ ထိုအစားမေးသည်၊ "ဘယ်သူက ချင်ဖုန်းလဲ။"

ငါ့ကိုရှာနေတာလား။

ငါဘယ်တုန်းက ဒီလိုပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို ပြစ်မှားမိခဲ့လို့လဲ။

သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်မှလူများ၏စိုးရိမ်ပူပန်နေသောမျက်နှာအမူအရာများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ချင်ဖုန်း ခြေတစ်လှမ်းရှေ့တိုးထွက်ကာ ပြောသည်၊ "ကျွန်တော်ပါ။"

အပြာရောင်ဝတ်အမျိုးသမီး လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

မီးသွေးခေါင်း အလျင်အမြန် ချင်ဖုန်းရှေ့တွင်ကာကွယ်လိုက်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်။" ချင်ဖုန်း သူ၏လက်ကို ရှင်းရှန့် ပခုံးပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

"သခင်လေး။" မီးသွေးခေါင်း စကားပြောရန်တုံ့ဆိုင်းနေသည်။

ချင်ဖုန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။

အကယ်၍ဤနှစ်ဦး အမှန်တကယ်သူ့ကိုတိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်မည်ဆိုလျှင် အဘယ်ကြောင့်ယခုအချိန်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေမည်နည်း။

အမျိုးသမီးသူ၏ဘေးတွင်ပေါ်ထွက်လာစဉ်က သူမလှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့သည်။

ဤသည်ကိုသဘောပေါက်သွားသောချင်ဖုန်း စိုးရိမ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း အစပိုင်းကကဲ့သို့ ကြောက်လန့်ခြင်းမရှိတော့ပေ။

ရှင်းရှန့် သူ့ကိုမြင်လျှင်ဖြည်းညှင်းစွာဘေးသို့ဖယ်ပေးလိုက်သော်လည်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှကြွက်သားတိုင်း တင်းမာနေလျက် သူ၏ဓားရှည်ကို တင်းကျပ်စွာဆုပ်ကိုင်ထားကာ မမျှော်လင့်ထားသောအခြေအနေများအတွက် ပြင်ဆင်ထားသည်။

အပြာရောင်ဝတ်အမျိုးသမီး ချင်ဖုန်းထံချဉ်းကပ်လာပြီး သူမ၏အနက်ရောင်ပိုးခါးစည်းကြိုးထဲသို့ လက်နှိုက်လိုက်သည်။ တစ်ခဏအကြာတွင် သူမစာအိတ်တစ်စောင်ကိုထုတ်ယူပြီး ကမ်းပေးလိုက်သည်။

သိလိုစိတ်ဖြင့် ချင်ဖုန်း စာအိတ်ကိုယူလိုက်ပြီး ဖွင့်ဖတ်လိုက်ရာ ၎င်း၏ပါဝင်အကြောင်းအရာများကြောင့် သူအံ့ဩတုန်လှုပ်သွားသည်။

စာမှာ ချီယွမ်မြို့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ သခင်ကျိုးခိုင်ထံမှဖြစ်သည်။

ပါဝင်အကြောင်းအရာမှာအတိုချုပ်ဖြစ်ပြီး ထိုအမျိုးသားနှင့်အမျိုးသမီးမှာ သခင်ကျိုး၏အသိမိတ်ဆွေများဖြစ်ကြောင်းနှင့် အကြောင်းရင်းအချို့ကြောင့် ကျင့်ယန်မြို့တွင် ယာယီတည်းခိုရန်လိုအပ်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။

ထို့ကြောင့် သခင်ကျိုး ချင်ဖုန်းသူ့ကိုမျက်နှာသာပေးသည့်အနေဖြင့် သူတို့ကိုအချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ တည်းခိုခွင့်ပြုရန် မျှော်လင့်သည်။

ချင်ဖုန်း တည်ငြိမ်သောမျက်နှာအမူအရာထိန်းသိမ်းထားသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ ကျိုးခိုင်ကိုအရှက်မရှိဟု ကျိန်ဆဲနေသည်။

ဘာဖြစ်လို့ငါကမင်းရဲ့အသိမိတ်ဆွေတွေကို လက်ခံဧည့်ခံရမှာလဲ။ ငါတို့တကယ်ပဲဒီလောက်ရင်းနှီးနေကြလို့လား။

သူ၏အတွင်းစိတ်အတွေးများရှိနေသော်လည်း ချင်ဖုန်း ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်၊ "ဒါဆို ခင်ဗျားတို့က သခင်ကျိုးရဲ့မိတ်ဆွေတွေပေါ့။ ခင်ဗျားတို့နာမည်တွေကို မေးခွင့်ရှိမလားခင်ဗျာ။"

ကျိုးခိုင်မှာ ကောင်းကင်မြို့တော်မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနအကြီးအကဲဖြစ်ရုံသာမက ကြယ်တာရာစစ်သူကြီးတစ်ဦးလည်းဖြစ်သည်။ သူအသိအမှတ်ပြုသောမည်သည့်အသိမိတ်ဆွေမဆို အရေးမပါသူတစ်ဦး ဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။

ချင်ဖုန်း မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော်လည်း ပေါ်တင်ထုတ်ဖော်မပြရဲပေ။

ထို့အပြင် ဤနှစ်ဦးနှင့်ကောင်းမွန်သောဆက်ဆံရေးတည်ထောင်ခြင်းက ဤကသောင်းကနင်းဖြစ်နေသောလောကတွင် သူ့အတွက်အကျိုးရှိနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။ လူများများသိကျွမ်းလေလေ အမြဲတမ်းအကျိုးရှိလေလေဖြစ်သည်။

နှစ်ဦးသားမတုံ့ပြန်မီမှာပင် လန်နင်ရွှမ် လျိုကျန့်လီနှင့်အတူ ချဉ်းကပ်လာသည်။ လန်နင်ရွှမ် စိုးရိမ်နေပုံရပြီး ချင်ဖုန်းထိခိုက်ဒဏ်ရာမရှိသည်ကိုမြင်မှသာ သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် လျိုကျန့်လီမှာမူ တည်ငြိမ်နေပြီး သူမ၏အာရုံမှာ ဆံပင်နီနှင့်အမျိုးသားနှင့် အပြာရောင်ဝတ်အမျိုးသမီးအပေါ်တွင် စူးစိုက်နေသည်။

ယာအန်း၏အဖွဲ့မှာလည်း အစောပိုင်းကဆံပင်နီနှင့်အမျိုးသားထုတ်လွှင့်ခဲ့သော ဩဇာစက်ကွင်းကြောင့် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

"သူတို့ပဲ။" ယာအန်း၏မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့ဩမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခုပြသနေပြီး ထိုအမျိုးသားနှင့်အမျိုးသမီးကို ရှင်းလင်းစွာမှတ်မိနေသည်။

အပြာရောင်ဝတ်အမျိုးသမီး ပထမဦးစွာမိမိကိုယ်ကိုမိတ်ဆက်လိုက်သည်၊ "ယုမေ။"

သူမစကားပြောနေစဉ် သူမသူမ၏ဝတ်စုံအနားစကိုအနည်းငယ်မတင်လိုက်ရာ သူမ၏မြွေဖြူကြီးကဲ့သို့ဖြူဖွေးသောပေါင်တံများ ပေါ်ထွက်လာသည်။

"ဘာဖြစ်လို့မင်းခြေထောက်တွေကို ဒီလိုပြနေရတာလဲ။ ငါ့မိန်းမဒီမှာရှိနေသေးတယ်လေ၊" ချင်ဖုန်း အလိုအလျောက်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးပြူးကျယ်သွားသည်။

ပေါ်နေသောပေါင်တံများက သူ၏အာရုံကိုဖမ်းစားခဲ့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အခြားတစ်ခုခုဖြစ်သည်။

အပြာရောင်ဝတ်စုံအဖွင့်အောက်တွင် အနက်ရောင်ဘောင်းဘီတိုအတွင်းခံတစ်ထည်ရှိနေပြီး ၎င်းပေါ်တွင်တံဆိပ်ပြားတစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားသည်။

ကြာနီပုံစံ၊ ရွှေရောင်ကြယ်သုံးပွင့်၊ နှင့် အပြင်ဘက်စက်ဝိုင်းတွင် ကြယ်များကဲ့သို့သောပလက်တီနမ်ကျောက်တုံးများ ထွင်းထုထားသည်။

"ကြယ်တာရာစစ်သူကြီးသုံးဆယ့်ခြောက်ဦးတံဆိပ်တော်၊" မီးသွေးခေါင်းက လေးနက်သောအသံဖြင့်ပြောရင်း တံဆိပ်ပြားကိုမှတ်မိလိုက်သည်။

ဒါဆို မင်းလည်းသူမပေါင်တံတွေကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့တာပေါ့၊ အရှက်မရှိတဲ့ကောင်၊ ချင်ဖုန်း စိတ်ထဲတွင်ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး တွေးလိုက်သည်၊ "သခင်ကျိုးရဲ့အသိမိတ်ဆွေဖြစ်ပြီး ဒီလောက်အားကောင်းတဲ့အရည်အချင်းတွေရှိနေမှတော့ ဒါက အဓိပ္ပာယ်ရှိတာပေါ့။"

သူဆံပင်နီနှင့်အမျိုးသားထံသို့ ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။ ယုမေအမည်ရှိအမျိုးသမီး ကြယ်တာရာစစ်သူကြီးတစ်ဦးဖြစ်မှတော့ အမျိုးသား၏မည်သူမည်ဝါမှာ များစွာကွာခြားမည်မဟုတ်ပေ။ သူမလည်း ကြယ်တာရာစစ်သူကြီးတစ်ဦး ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

"ကျန့်ထျန်းရီ၊" ဆံပင်နီနှင့်အမျိုးသားက ပေါ့ပေါ့တန်တန်ပြောလိုက်သည်။

ကျန့်ထျန်းရီ၊ သူထိုနာမည်ကို အရင်ကဘယ်မှာကြားဖူးခဲ့ပါလိမ့်။

ချင်ဖုန်း ခေါင်းငုံ့ကာ စဉ်းစားနေမိသည်။

ထိုနှင့်တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် သူ၏ဘေးမှမီးသွေးခေါင်း တုန်လှုပ်သောမျက်နှာအမူအရာပြသလိုက်ပြီး တီးတိုးရေရွတ်သည်၊ "ဓားရူး။"

ဓားရူး ဟုတ်လား။

ချင်ဖုန်း ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားပြီး ကျန့်ထျန်းရီ၏အမည်ပြောင်ကို နောက်ဆုံးတွင်ပြန်လည်အမှတ်ရလိုက်သည်။

တောင်ပိုင်းဒေသတွင် နတ်စစ်သူကြီးဆယ့်နှစ်ဦးထဲမှသုံးဦး အမြဲတမ်းတပ်စွဲထားပြီး သူတို့ထဲမှတစ်ဦးမှာ ဓားရူး ကျန့်ထျန်းရီအဖြစ် ကျယ်ပြန့်စွာလူသိများသည်။

ပြိုင်ဘက်ကင်းသောဓားသိုင်းပညာသခင်။

ဤဆံပင်နီနှင့်အမျိုးသားမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဓားရူး ဖြစ်နေသည်တကား။

တစ်ခုခုမှားယွင်းနေသည်ကို ခံစားမိသောကြောင့်လားမသိ၊ အဖေဖြစ်သူ ထီးတစ်လက်ဆောင်းကာ ဖြည်းညှင်းစွာချဉ်းကပ်လာပြီး အသံတိုးညှင်းစွာဖြင့်မေးသည်၊ "ဖုန်းအာ၊ သူတို့ဘယ်သူတွေလဲ။ မင်းသူတို့ကိုသိလို့လား။ မသိဘူးဆိုရင် ငါတို့သူတို့ကိုမောင်းထုတ်လိုက်သင့်သလား။"

စကားဝိုင်းမပြီးဆုံးမီမှာပင် ချင်ဖုန်း အလျင်အမြန်ဖြတ်ပြောလိုက်သည်၊ "သခင်ကျိုးက သူ့စာထဲမှာ ခင်ဗျားတို့ခရီးအဝေးကြီးကလာခဲ့ပြီး ပင်ပန်းနေမှာပဲလို့ ရှင်းပြထားပြီးသားပါ။ စိတ်မရှိဘူးဆိုရင် အိမ်တော်မှာအရင်အနားယူကြပါလား။ ကျွန်တော်ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်လုံးအတွက် ထမင်းဟင်းတွေပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်။"

ဒီသားကိုဒုက္ခပေးတဲ့အဖေက ကြယ်တာရာစစ်သူကြီးတစ်ဦးနဲ့ နတ်စစ်သူကြီးတစ်ဦးကို တကယ်ပဲမောင်းထုတ်ချင်နေတာလား။

ကံကောင်းလို့ ငါမြန်မြန်တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့တယ်။ ချင်ဖုန်း သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သည်။

ယုမေ တိုးတိုးလေးပြောသည်၊ "ထမင်းစားဖို့မလိုပါဘူး၊ ကျွန်မတို့အတွက်ဧည့်သည်အခန်းတစ်ခန်းပဲ ပြင်ဆင်ပေးပါ။"

"အခန်းနှစ်ခန်း။" ကျန့်ထျန်းရီ ရုတ်တရက်စကားပြောလိုက်သည်။

ယုမေ၏မျက်ခုံးများ အနည်းငယ်တွန့်ချိုးသွားသော်လည်း သူမနောက်ထပ်ဘာမှမပြောတော့ပေ။

ဤနှစ်ဦးကြားမှဆက်ဆံရေးမှာ အနည်းငယ်ပုံမှန်မဟုတ်သလိုပဲ။ ချင်ဖုန်း လျှို့ဝှက်စွာတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချင်းအာကို လူကြီးနှစ်ဦးအား လွတ်နေသောဧည့်သည်အခန်းများသို့ လိုက်ပို့ရန်ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ကျန့်ထျန်းရီ ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်ပြီး ချင်ကျန့်အန်းအနားမှဖြတ်သွားစဉ် သူ၏ပုံရိပ် ရုတ်တရက်ရပ်တန့်သွားသည်။ သူတစ်စုံတစ်ခုကိုခံစားမိလိုက်ပြီး ဘေးသို့တစ်ခဏတာမျှသာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ နောက်တစ်ကြိမ်ခြေလှမ်းလိုက်သည်။ သို့သော် အမည်မသိအကြောင်းရင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူ၏နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ်အပေါ်သို့တက်သွားသည်။

ယုမေ တရင်းတနှီးလိုက်ပါသွားသည်။ နှစ်ဦးသား ချင်းအာနှင့်အတူအိမ်တော်ထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားကြပြီး အခြားသူများအနားမှ ဖြတ်သွားကြသည်။

လန်နင်ရွှမ် သတိကြီးစွာကြည့်နေပြီး လျိုကျန့်လီမှာမူ တည်ငြိမ်အေးဆေးနေဆဲပင်။

ထိုနှစ်ဦး၏ပုံရိပ်များ လမ်းထောင့်နားတွင်ပျောက်ကွယ်သွားမှသာ လူများ၏မျက်နှာအမူအရာများ တဖြည်းဖြည်းပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားကြသည်။

"အစ်ကိုဖုန်း၊ သူတို့တကယ်ပဲဘယ်သူတွေလဲ။" မိသားစုဝင်များ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမေးလိုက်ကြသည်။

ချင်ဖုန်း ပတ်ပတ်လည်ကြည့်လိုက်ပြီး ထိုနှစ်ဦး၏မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ရှင်းပြတော့သည်။