မမလေးရယ်... မကြည့်ပါနဲ့

အိမ်သို့ ရောက်လာကြသော ဧည့်သည်များ၏ ဂုဏ်ပုဒ်ကို ကြားသိလိုက်ရသည့်အခါ မိသားစုဝင်အားလုံး အသက်ရှူမှားသွားကြတော့သည်။

သူတို့ကဲ့သို့ အရှိန်အဝါကျဆင်းနေသော မိသားစုအတွက် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ ကြယ်တာရာစစ်သူကြီးသုံးဆယ့်ခြောက်ဦး ဆိုသည်မှာပင် မခန့်မှန်းနိုင်စရာ ဖြစ်နေပါလျှင်၊ နတ်စစ်သူကြီးဆယ့်နှစ်ဦး ဆိုသည်မှာ ပြောစရာပင်မလိုတော့။ အကြောင်းမူကား ထိုရာထူးသည် "မဟာချန်" နိုင်ငံတော်၏ ဒုတိယတန်း စစ်ဘက်အရာရှိနှင့် ညီမျှသောကြောင့် ဖြစ်၏။

"ဖုန်းအာရယ်... သားက ဒီလိုလူကြီးလူကောင်းတွေနဲ့ ဘယ်လိုများ သိကျွမ်းသွားရတာတုန်း" မေမေလေးက သူမ၏မျက်ဝန်းများထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်အရိပ်အယောင်တို့ဖြင့် တိုးညင်းစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က သူတို့ကို သိကျွမ်းတာ မဟုတ်ပါဘူး မေမေလေး။ ဒီလူကြီးမင်းနှစ်ဦးက ချီယွမ်မြို့က သခင်ကြီးကျိုးနဲ့ သိကျွမ်းတဲ့သူတွေပါ။ အရင်တစ်ခေါက် ချီယွမ်မြို့ကို သွားခဲ့တဲ့ အဆက်အသွယ်လေးကြောင့် ကျွန်တော့်ကို သူတို့ကို ဧည့်ခံဖို့ တာဝန်ပေးလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်ပါတယ်" ချင်ဖုန်းက အမှန်အတိုင်း ပြန်လည်ဖြေကြားရင်း လက်ထဲမှစာကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။

စာကို တစ်ချက် ဖတ်ကြည့်ပြီးနောက်တွင်မှ မိသားစုဝင်များလည်း အခြေအနေကို သဘောပေါက်နားလည်သွားကြ၏။ မေမေလေးမှာမူ ရင်ဘတ်ကိုဖိကာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလျက် "တော်ပါသေးရဲ့၊ ငါကဖြင့် ဘာများဖြစ်လို့လဲလို့ စိတ်ပူနေတာ" ဟု ဆိုလေသည်။

"ဒါနဲ့ အစ်ကိုကြီး၊ ဒီလောက် အရေးပါတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တွေက ဒီလိုမြို့ငယ်လေးကို ဘာကိစ္စနဲ့ ရောက်လာကြတာလဲ" ဒုတိယညီဖြစ်သူက တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် ရုတ်တရက် မေးခွန်းထုတ်လာသည်။

"အဲဒါတော့ ငါလည်းမသိဘူး" ချင်ဖုန်းက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်၏။

ယေဘုယျအားဖြင့်မူ တစ်စုံတစ်ရာသောနေရာတွင် တန်ခိုးကြီးသောမိစ္ဆာများ သောင်းကျန်းနေပြီဆိုလျှင် ကြယ်တာရာစစ်သူကြီးသုံးဆယ့်ခြောက်ဦးနှင့် နတ်စစ်သူကြီးဆယ့်နှစ်ဦးတို့၏ အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာတတ်သည်။

ယခုအခါ ထိုအရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦး ကျင့်ယန်မြို့သို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာခြင်းက ချင်ဖုန်း၏အတွေးတို့ကို မကောင်းသောဘက်သို့သာ ယိမ်းယိုင်သွားစေတော့၏။

ဤသို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ စုဝေးခဲ့သည်ကို သူနောက်ဆုံးသိခဲ့ရသည်မှာ ချီယွမ်မြို့၌ မိစ္ဆာများ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခဲ့စဉ်က ဖြစ်သည်။ ယခုတစ်ဖန် အလားတူအဖြစ်အပျက်မျိုး ထပ်မံဖြစ်ပွားဦးမည်လော။ ချင်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိရင်း မနေ့ညကမှ ဆန်းကြယ်စွာ ရောက်ရှိလာကြသော နတ်ဘုရားလက်မှုပညာရှင်အလုပ်ရုံမှ အဖွဲ့ကို ပြန်လည်သတိရသွားသည်။

ဤကျင့်ယန်မြို့ငယ်လေးထဲ၌ မမြင်နိုင်သော လှိုင်းတံပိုးများ တိတ်တဆိတ် လှုပ်ရှားနေသည်ဟု သူ ခံစားနေရလေသည်။

မိုးဖွဲဖွဲနှင့်အတူ ညိုမှိုင်းနေသော ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်မိရာ သူ၏လက်ရှိစိတ်အခြေအနေကို ထင်ဟပ်နေသည့်အလားပင်။

မိုးရွာနေသောကြောင့် ကျင့်ယန်မြို့တံခါးဝ၌ လူတို့သည် အလောတကြီး သွားလာနေကြပြီး၊ မိုးကာမပါသော မြင်းလှည်းသမားတစ်ဦးမှာမူ ရေနစ်သောကြွက်တစ်ကောင်နှယ် စိုရွှဲနေကာ မြို့တံခါးအောက်တွင် ခိုကပ်ရင်း လှည်းကို ဘေးသို့ ချရပ်ထားလေသည်။

မိုးခိုစရာနေရာတစ်ခု တွေ့ရှိသွားသောအခါ မျက်နှာပေါ်မှ မိုးရေစက်တို့ကို သုတ်သင်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ "ကျစ်! ဒီဆောင်းတွင်းကြီးမှာ ဘာလို့များ နေ့တိုင်းလိုလို မိုးရွာနေရတာလဲ" မြင်းလှည်းသမားက သူ၏အဝတ်များမှ ရေကိုညှစ်ထုတ်ရင်း ညည်းညူလိုက်၏။

ရာသီဥတုက အေးစက်လှသောကြောင့် ရေများကို ညှစ်ထုတ်လိုက်သော်ငြားလည်း ချမ်းစိမ့်စိမ့်အရသာက အရေပြားထဲထိ စိမ့်ဝင်နေဆဲ။

မြို့စောင့်ကမူ ရယ်မောလျက်၊ "ရာသီဥတုကို ညည်းနေလို့လည်း ဘာမှထူးမှာမဟုတ်ပါဘူးဗျာ။ ပြီးတော့ ဒီမိုးက လွန်ခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းက ရွာတဲ့မိုးလောက် ဘာမှမဟုတ်ဘူး။ အဲဒီတုန်းကဆို မိုးကြိုးတွေပါပစ်ပြီး လူတွေတောင် လန့်ဖျပ်ကုန်တာ" ဟု ဆိုသည်။

"ဟုတ်လို့လား" မြင်းလှည်းသမားက ကုန်များသယ်ပို့ရန် အပြင်ထွက်နေသည်မှာ ရက်အတော်ကြာပြီဖြစ်၍ ကျင့်ယန်မြို့၏မိုးကို မကြုံလိုက်ပေ။

ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် နဖူးကိုပုတ်လိုက်ပြီး… "ကျွန်တော်လာတဲ့လမ်းမှာ ပိုးမွှားတွေ အများကြီးတွေ့လို့ ထူးဆန်းနေတာ။ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းက မိုးကြောင့် ထွက်လာတာနေမှာ။ ခင်ဗျားမမြင်လိုက်ဘူးလား၊ မြက်ခင်းဘေးမှာ ဧရာမ ကင်းခြေများကြီးတစ်ကောင် တွားသွားနေတာ၊ ကျွန်တော့်လက်မောင်းလောက်တောင် ရှိတယ်။ တကယ် လန့်စရာကြီးဗျ"

"ဝိုး၊ အဲလောက်ကြီးတဲ့ ကင်းခြေများဆိုရင် တော်ရုံတန်ရုံမဟုတ်တော့ဘူး၊ မိစ္ဆာဖြစ်နေလောက်ပြီ" ဟု မြို့စောင့်က အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်ဗျာ။ ကျွန်တော့်မြင်းတောင် လန့်ပြီး နှစ်မိုင်လောက်ပြေးမှ အေးအေးဆေးဆေးဖြစ်သွားတာ"

"ဘယ်နားမှာတွေ့တာလဲ။ နောက် ကျွန်တော်အပြင်ထွက်ရင် သတိထားရမှာပေါ့"

"ထားလိုက်ပါတော့ဗျာ၊ ဒီကနေ မိုင်ပေါင်းများစွာ ဝေးပါတယ်"

"ဟင်؟ ဘာလို့ ကျွန်တော်ချွေးတွေ ဒီလောက်ထွက်နေရတာလဲ။ အအေးပတ်ပြီး ဖျားချင်နေတာလား" မြင်းလှည်းသမားက နဖူးကိုစမ်းကြည့်သော်လည်း ပုံမှန်အတိုင်းပင်။

သို့သော် သူ၏ကြမ်းတမ်းသောအင်္ကျီလက်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ခြောက်သွေ့နေသည်ကို အံ့ဩဖွယ် တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ အဘယ်သို့သော အဖြစ်နည်း။

"ရှီး... ခင်ဗျားပြောမှပဲ၊ ကျွန်တော်လည်း နည်းနည်းပူလာသလိုပဲ" မြို့စောင့်က သူ၏နဖူးကို သုတ်လိုက်ရင်း ဤသို့သော ရာသီဥတုတွင် ချွေးထွက်နေမိသည့်အတွက် အံ့အားသင့်သွား၏။

နှစ်ဦးသား ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ဘေးဘီသို့ ကြည့်ရှုလိုက်ကြသည်။ ထိုစဉ် မျက်စိလျှင်သော မြင်းလှည်းသမားက မြေပြင်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ "ဒီမှာ မြေကြီးတွေ ကွဲအက်နေတယ်!"

မြို့စောင့်က သူညွှန်ပြရာသို့ လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ရွှံ့မြေများမှာ ခြောက်သွေ့လျက်ရှိပြီး ပူပြင်းသောနေအောက်မှ မြေကဲ့သို့ ကွဲအက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ထိုအကွဲအကြောင်းရာလမ်းသည် မြို့တံခါးမှ မြို့ထဲသို့တိုင် ရှည်လျားစွာ တည်ရှိနေသည်။ တစ်စုံတစ်ရာ ဖြတ်သန်းသွားသည့်အလားပင်။

သို့သော် အထူးဆန်းဆုံးမှာ သူတို့နှစ်ဦးလုံး မြို့တံခါး၌ တစ်ချိန်လုံး ရပ်နေခဲ့ပါလျက် အဘယ်ကြောင့် မည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်တွေ့လိုက်ရသနည်း။

ဂလု။

တံတွေးမျိုချသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ နှစ်ဦးသား တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်ရင်း ကြက်သီးမွှေးညှင်းတို့ ထောင်သွားကြတော့သည်။

သူဌေးကြီးတစ်ဦး၏ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော အိမ်တော်ကြီးအတွင်းရှိ သွေးရနံ့တို့ လွှမ်းခြုံနေသော ခန်းမဆောင်၌၊ ရေတွင်းတစ်တွင်းကို ထမ်းပိုးထားသော အမျိုးသားသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ပွင့်လာ၏။

သူ၏အကြည့်တို့က ခန်းမအပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုနေရာတွင် မိုးများဆက်တိုက် ရွာသွန်းနေရမည့်အစား ရေငွေ့များက ခန်းခြောက်၊ မြေပြင်များက ကွဲအက်ကာ သစ်ရွက်များမှာ ညှိုးခြောက်လျက်ရှိသည်။

ရေခန်းခြောက်နေသော ရေတွင်းထဲမှ ရှိုက်ငိုသံတစ်ခု ထပ်မံထွက်ပေါ်လာသည်။ အထက်ကောင်းကင်ယံ၌ မည်းမှောင်သောတိမ်လွှာတို့ တဖြည်းဖြည်းကွဲထွက်သွားကာ မိုးစက်တို့ တိတ်စဲသွား၏။

ခဏအကြာတွင် ပုံရိပ်တစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာလေသည်။ ထိုပုံရိပ်မှာ စိမ်းပြာရောင်ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားပြီး လှပတင့်တယ်ကာ ချစ်စရာကောင်းသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမ၏အသားအရေမှာ ဖြူစင်ဝင်းပပြီး မျက်ခွံများက အပြာရောင်သန်းနေသည်။ သို့သော်ငြားလည်း သူမ၏မျက်ဝန်းများထဲတွင်တော့ နက်ရှိုင်းသော နာကျည်းမှုနှင့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တို့က ကိန်းအောင်းနေပေသည်။

"ငိုကြွေးနေတဲ့တစ္ဆေ၊ မင်းလည်း ရောက်လာပြီကိုး" ခန်းမဆောင်ထဲ၌ အက်ကွဲခြောက်ကပ်သော အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ကျန့်ထျန်းရီနှင့် ယုမေတို့ ရောက်ရှိလာသောကြောင့် ချင်ဖုန်းလည်း မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်သို့ မသွားတော့ဘဲ အိမ်တော်၌သာ နေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဧည့်သည်နှစ်ဦးမှာ ချင်အာ၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် သက်ဆိုင်ရာအခန်းများသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက် အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွား၏။

"ဒီလူကြီးနှစ်ယောက် ကျင့်ယန်မြို့ကို ဘာကိစ္စနဲ့ ရောက်လာသလဲတော့ မသိဘူး။ စိတ်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီးပဲ" ချင်ဖုန်းက အကြောဆန့်ရင်း ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ မိုးက တိတ်သွားပေပြီ။

"ဘာလို့ နည်းနည်းပူနေသလိုပဲ။ ငါစိတ်ထင်နေတာလား" ချင်ဖုန်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် မိုးမရွာမီ ပူအိုက်ပြီး မိုးရွာပြီးလျှင် အေးမြသွားရမည်ဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် ဤလတွင် ပို၍မှန်ကန်သည်။ သို့သော် လက်ရှိအခြေအနေမှာ မျှော်လင့်ထားသည်နှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေတော့သည်။

ရာသီဥတုက ပုံမှန်မဟုတ်၊ ထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက်များက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေကာ အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများကလည်း ဤမြို့ငယ်လေးသို့ ရောက်ရှိနေသည်။ အလုံးစုံကို ချိတ်ဆက်စဉ်းစားမရနိုင်သောကြောင့် ချင်ဖုန်းမှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးလာကာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလျက် ထိုင်ရာမှ ထလိုက်တော့သည်။

အခန်းထဲ၌ ဆက်လက်မနေနိုင်တော့သည်နှင့် လျို့ကျန့်လီ၏ သွေးကြောဒဏ်ရာကို ကုသပေးရန် ကန်ရေပြင်ဘေးရှိအဆောင်သို့ စောစီးစွာ သွားရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

စင်္ကြံလမ်းအချို့ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ကန်ရေပြင်ဘေးရှိအဆောင်ထဲ၌ လှပသော ပုံရိပ်နှစ်ခုကို သူ လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ တစ်ဦးက အပြာရောင်၊ တစ်ဦးက အဖြူရောင်ဝတ်စုံဖြင့် အချင်းချင်း အပြန်အလှန် အားဖြည့်ပေးနေသော လှပသည့် ပန်းချီကားတစ်ချပ်နှယ်။

"သခင်လေး၊ ဘာလို့ ဒီကိုရောက်နေတာလဲ။ အပြင်သွားမလို့လား" လန်နင်ရွှမ်က ချင်ဖုန်းကို မြင်သောအခါ ပျော်ရွှင်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။ သူမကိုယ်တိုင်ပင် သတိထားမိဟန်မတူ၊ ချင်ဖုန်းအနားတွင် ရှိနေသည့်အခါတိုင်း သူမ၏စိတ်အစဉ်မှာ အမြဲတစေ ကြည်လင်သာယာနေပြီး မျက်ခုံးနှစ်ဖက်ကြား၌ နူးညံ့မှုနှင့် အပြုံးတို့က ခွဲခြားမရအောင် ရှိနေတတ်သည်။

လျို့ကျန့်လီကလည်း သူ့ဘက်သို့ ခေါင်းလှည့်ကာ ကြည့်လာသည်။

"ဒီနေ့အပြင်မသွားပါဘူး။ အိမ်မှာပဲနေမှာဆိုတော့ သွေးကြောကုပေးဖို့ စောစောလာမလားလို့။ အဆင်ပြေရဲ့လား" ချင်ဖုန်းက လျို့ကျန့်လီကို ကြည့်ရင်း စူးစမ်းသလို မေးလိုက်ရာ သူမက ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ငြိမ့်ပြပြီး "အဆင်ပြေပါတယ်" ဟု နှုတ်ဖျားမှ တစ်ခွန်းဆိုသည်။

အပြုသဘောဆောင်သော အဖြေကို ရရှိသောအခါ ချင်ဖုန်းက အသာအယာပြုံးလိုက်ပြီး အစဉ်အလာအတိုင်း သူမကို ကုသပေးရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။

အချိန်တို့သည် လက်ချောင်းများကြားမှ တိတ်တဆိတ်ပင် ကုန်ဆုံးသွား၏။

ထိုစဉ် စင်္ကြံလမ်း၏ ထောင့်ချိုးတစ်နေရာ၌ အရိပ်နှစ်ခုသည် ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှုနေကြသည်။

ချင်ကျန့်အန်းက ကူကယ်ရာမဲ့သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်၊ "မိန်းမရယ်၊ ငါတို့ဒီလိုလုပ်နေတာ နည်းနည်းတော့ မသင့်တော်ဘူးမလား"

"ကိုယ့်သားနဲ့ ချွေးမလောင်းကို စိတ်ဝင်စားတာက ဘာမသင့်တော်စရာ ရှိလို့လဲ။ ရှင်က အိမ်မှာ ဘာမှစိတ်မဝင်စားဘဲ အရာအားလုံးကို ကျွန်မတစ်ယောက်တည်း စိတ်ပူနေရတာ" မေမေလေးက မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်ကာ မကျေမနပ်ဟန်ဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

"ကောင်းပါပြီ၊ မင်းသဘောအတိုင်းပါပဲ" ချင်ကျန့်အန်းလည်း အလျှော့ပေးလိုက်ရတော့သည်။

သူတို့နှစ်ဦး ခေါင်းလေးများ ပြူထွက်ကာ ကန်ရေပြင်ဘေးရှိအဆောင်ကို တိတ်တဆိတ် ချောင်းကြည့်နေကြ၏။

ခဏအကြာတွင် ချင်ကျန့်အန်း ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်လိုက်ရာ သူ့ဘေးတွင် ကျန့်ထျန်းရီနှင့် ယုမေတို့ မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေမှန်းမသိဘဲ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့၏ စပ်စုနေဟန်ရှိသော မျက်နှာများကို ကြည့်ရင်း သူ အနည်းငယ် မျက်နှာပူသွားကာ မေမေလေးကို တံတောင်ဖြင့် တွတ်လိုက်ပြီး "မိန်းမ၊ မကြည့်နဲ့တော့" ဟု တိုးတိုးလေးဆိုသည်။

"အသံတိုးတိုးလုပ်ပါ၊ ဖုန်းလေးတို့ ကြားသွားဦးမယ်" မေမေလေးက နောက်သို့မလှည့်ဘဲ သတိပေးလိုက်၏။

"အရှင်တို့နှစ်ပါး ဘာလုပ်နေကြတာပါလဲ" အေးစက်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအသံကိုကြားသောအခါ မေမေလေး၏ကိုယ်မှာ တောင့်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ယနေ့ အိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိလာသော အရေးပါသည့် ဧည့်သည်တော်နှစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"လူကြီးမင်းတို့ကရော ဒီမှာ ဘာလုပ်နေကြတာပါလဲရှင်" မေမေလေးက အပြုံးတုတစ်ခုဖြင့် ယဉ်ကျေးစွာ မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့ အားနေလို့ လမ်းထွက်လျှောက်တာပါ။ အနှောင့်အယှက်များဖြစ်သွားလား မသိဘူးရှင်" ယုမေက နူးညံ့စွာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"မဟုတ်တာ၊ စိတ်ကြိုက်သာ လျှောက်ပတ်ကြည့်ပါ။ လိုအပ်တာရှိရင် အိမ်ကအစေခံတွေကို ခိုင်းလိုက်ပါ" ဟု မေမေလေးက အလျင်အမြန် ဆိုသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်" ယုမေက ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ညွှတ်ပြသည်။

"အားမနာပါနဲ့။ ယောကျာ်း၊ ကျွန်မ မီးဖိုချောင်မှာ ရှင့်အတွက် ဟင်းချိုလုပ်ထားတာ သတိရသွားတယ်။ အခုဆို ရလောက်ပြီ။ သွားကြစို့"

"ကောင်းပြီ!" ချင်ကျန့်အန်းက ဧည့်သည်နှစ်ဦးဘက်သို့ ခေါင်းတစ်ချက်ငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူနှင့်မေမေလေးတို့နှစ်ဦးမှာ ထွက်ပြေးသည့်အလား ထိုနေရာမှ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။

ကျန့်ထျန်းရီ၏အကြည့်တို့မှာမူ ချင်ကျန့်အန်း၏ ပုံရိပ်ပေါ်၌ စူးစိုက်စွာ ကျရောက်နေပြီး အဓိပ္ပာယ်တစ်စုံတစ်ရာ ပါဝင်နေဟန်ရှိသည်။ သူ၏အရိပ်သည် စင်္ကြံထောင့်၌ ပျောက်ကွယ်သွားသည့်တိုင်အောင် အကြည့်ကို ပြန်လည်မရုပ်သိမ်းခဲ့ပေ။

"ကျန့်သခင်က ချင်မိသားစုရဲ့ သခင်ကြီးကို တော်တော်စိတ်ဝင်စားပုံပဲနော်" ဟု ယုမေက စပ်စုဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်အမှတ်တရထဲက တစ်ယောက်ယောက်ကို သတိရသွားလို့ပါ"

ကျန့်ထျန်းရီက ထိုအကြောင်းကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ သူ၏အကြည့်တို့ကို ကန်ရေပြင်ဘေးရှိအဆောင်ဆီသို့ လွှဲပြောင်းလိုက်လေတော့သည်။