နတ်စစ်သူကြီးထံမှ လမ်းညွှန်မှု တောင်းခံခြင်း

ဓားတာအိုတွင် နက်နဲသော အဓိပ္ပာယ်ငါးမျိုး ပါဝင်သည်။ ၎င်းတို့မှာ: ဓားသွား ထက်မြက်ခြင်း နယ်ပယ်၊ တောင်တန်းအလားလေးလံခြင်းနယ်ပယ်၊ စိတ်အလင်းနယ်ပယ်၊ ဓားဝှက်နယ်ပယ်နှင့် အနန္တနတ်ဘုံတို့ ဖြစ်ကြသည်။

ဤလမ်းစဉ်၌ တိုးတက်ရန်အတွက်မူ ကံကြမ္မာနှင့် မွေးရာပါပါရမီတို့ ပေါင်းစပ်ရန် လိုအပ်ပေသည်။ စစ်သည်တော်များစွာသည် တစ်သက်တာလုံး ကြိုးစားအားထုတ်သော်ငြားလည်း တတိယအဆင့်ဖြစ်သော 'စိတ်အလင်းနယ်ပယ်' သို့ပင် ဘယ်တော့မှ မရောက်နိုင်ဘဲ ကြီးမားသောအတားအဆီးတစ်ခုအဖြစ် တည်ရှိနေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ စစ်သူကြီး ကျန့်ထျန်းရီက သူ၏ဒုတိယညီသည် 'ဓားဝှက်နယ်ပယ်' ကို သဘောပေါက်နိုင်သည်ဟု အခိုင်အမာဆိုခြင်းက ညီဖြစ်သူ၏ ဓားတာအိုပါရမီကို ပြသနေပေသည်။ သို့သော် ချင်ဖုန်းကမူ ဤမျှလောက်ဖြင့် မလုံလောက်ဟု ယုံကြည်နေသည်။

ဓားတာအိုလမ်းစဉ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့ပြီးမှတော့ လက်နက်လမ်းစဉ်၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးဘုံဖြစ်သော 'အနန္တနတ်ဘုံ' ကို ရှာဖွေရန်မှာ သဘာဝကျသည် မဟုတ်လော။

"ဒါပေမဲ့ ငါကျင့်ကြံတာက စာပေလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူရဲ့လမ်းစဉ်ပဲ။ ငါ့ဒုတိယညီကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အထောက်အကူပြုနိုင်ပေမယ့် သူ့ရဲ့စွမ်းရည်မှာ မွေးရာပါကန့်သတ်ချက်တွေရှိနေတယ်။ သူ့ကို ကျင့်ကြံမှုလမ်းစဉ်မှာ တကယ်တိုးတက်စေချင်ရင်တော့ ဓားသိုင်းပညာမှာ အထူးပြုတဲ့ သခင်တစ်ယောက်အပေါ်မှာပဲ အားကိုးရလိမ့်မယ်။"

ထိုသခင်ကို ရွေးချယ်ရန်အတွက်မူ ချင်ဖုန်းက လေးစားကြည်ညိုဖွယ် နတ်စစ်သူကြီးကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အဖြေမှာ အဝေးကြီးမှာရှိသလိုနှင့် အနီးလေးမှာပင် ရှိနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် ဤသို့သော အဆင့်အတန်းမြင့်မားသည့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးက မည်သို့လျှင် အလွယ်တကူ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ သခင်အဖြစ် လက်ခံမည်နည်း။

ထို့ကြောင့် သူက စကားစမ်းလိုက်သည်၊ "အကြီးအကဲကျန့်၊ အရှင်က တပည့်လက်ခံဖို့ အစီအစဉ်များ ရှိပါသလား"

ထိုစကားထွက်သွားသည်နှင့် ဒုတိယညီနှင့် မီးသွေးခေါင်းနှစ်ဦးလုံး အံ့ဩသောမျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို ကြည့်လာကြသည်။ သူ၏စကားနောက်ကွယ်မှ ရည်ရွယ်ချက်ကို သူတို့ မည်သို့ နားမလည်ဘဲ နေမည်နည်း။ ကျန့်ထျန်းရီက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သော်လည်း ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။

ချင်ဖုန်းက ဆက်ပြောသည်၊ "အရှင့်ရဲ့ ဓားသိုင်းပညာအောင်မြင်မှုက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေပါပြီ။ ကိုယ့်ရဲ့ပညာအမွေကို လက်ဆင့်ကမ်းဖို့ စဉ်းစားမိဖူးတာမျိုး မရှိဘူးလား။" "အရှင်သိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ အခုလက်ရှိ မိစ္ဆာတွေ သောင်းကျန်းနေတဲ့အခြေအနေက နိုင်ငံတော်မှာ တန်ခိုးကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်အင်အား လုံလောက်စွာမရှိလို့ ဖြစ်နေရတာပါ။" "အဓိကအကြောင်းရင်းကတော့ ပညာအမွေဆက်ခံမှု မရှိခြင်းကြောင့်ပဲ!"

"မြစ်ရေသည် အရှေ့သို့မရပ်မနားစီးဆင်းသွားပြီး၊ လှိုင်းတံပိုးများက သူရဲကောင်းတို့ကို တိုက်စားသွားကာ၊ အမှားအမှန်၏အဆုံးသတ်မှာ အချည်းနှီးသာတည်း!" "အရှင့်ရဲ့ ဓားသိုင်းပညာက ဒီခေတ်ရဲ့မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းနိုင်စွမ်းရှိပေမယ့် ကျွန်တော် ပြောင်ပြောင်ပဲပြောပါရစေ၊ နောင်နှစ်တစ်ရာ၊ နောင်နှစ်တစ်ထောင်ကြာရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။" "အရှင်က အရိုးခြောက်တွေ ဖြစ်သွားတဲ့အခါ ဒီမြေကို ဆက်ပြီးကာကွယ်ပေးနိုင်ပါဦးမလား။" "ဒါကြောင့် အရှင့်ရဲ့ပညာအမွေကို ဆက်ခံဖို့၊ ဓားတာအိုကို ပြန့်ပွားစေဖို့နဲ့ မိစ္ဆာအပေါင်းက အဲ့ဒီဓားအလင်းရောင်ကိုမြင်တာနဲ့ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ပြီး မဆင်မခြင်မလုပ်ရဲအောင် ချုပ်တည်းထားနိုင်ဖို့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက် လိုအပ်နေပါတယ်!"

(အစ်ကိုကြီး/သခင်လေးကတော့ တကယ်ကို စကားလုံးအနုပညာမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတာပဲ) ဒုတိယညီနှင့် မီးသွေးခေါင်းတို့ တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်ကာ အတွေးချင်းတူညီသွားကြသည်။ အထူးသဖြင့် 'မြစ်ရေသည် အရှေ့သို့စီးဆင်းခြင်း' ကဗျာတစ်ကြောင်းက သူတို့ကို အချိန်၏မတည်မြဲမှုနှင့် သူရဲကောင်းတို့၏ အိုမင်းခြင်းဆိုင်ရာ ညှိုးငယ်မှုကို မြင်ယောင်စေသည်။ ဤခေတ်၌ အမွေဆက်ခံခြင်းဆိုသည့် အတွေးအခေါ်က အမှန်တကယ်ပင် ပိုမိုထင်ရှားလာပေသည်တကား။

ကျန့်ထျန်းရီက မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်မှေးစင်းလိုက်ပြီး ထိုကဗျာပိုဒ်များကို စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည်ရွတ်ဆိုနေသည်။ သူက ခန့်မှန်းရခက်သော အပြုံးဖြင့် ပြုံးကာ "ဒါဆိုရင် ငါ့တပည့်ဖြစ်ဖို့ ဘယ်သူက သင့်တော်တယ်လို့ မင်းထင်လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

(ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးရယ်၊ သိရဲ့သားနဲ့ တမင်တကာ မေးနေတာမဟုတ်လား။ ကျွန်တော် ဒီလောက် အရိပ်အမြွက်တွေ ပေးပြီးနေပြီကို) ချင်ဖုန်းက မျက်နှာအနည်းငယ်နီမြန်းသွားသော်လည်း လေးနက်တည်ကြည်စွာဖြင့် "ကျွန်တော့်ဒုတိယညီက သင့်တော်တဲ့သူတစ်ယောက်လို့ ကျွန်တော်ထင်ပါတယ်။ အသက် ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ်လေးနဲ့ နတ်သိုင်းဆဋ္ဌမအဆင့်ကို ရောက်နေပါပြီ။" "ပြီးတော့ ဓားတာအိုမှာ သူ့ရဲ့ပါရမီကိုလည်း အရှင်ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ပြီးသားပါ။ အရှင့်ရဲ့လမ်းညွှန်မှုနဲ့ဆိုရင် ဓားသဘောတရား ပဉ္စမအဆင့် 'အနန္တနတ်ဘုံ'ကို နားလည်သဘောပေါက်ဖို့ မခဲယဉ်းပါဘူး။"

ဤစကားများထွက်သွားသည်နှင့် ဒုတိယညီနှင့် မီးသွေးခေါင်းနှစ်ဦးလုံး ကျန့်ထျန်းရီထံသို့ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ နတ်စစ်သူကြီးဆယ့်နှစ်ဦး၏ တပည့်ဖြစ်ခွင့်ရမည်ဆိုလျှင် သူတို့၏အနာဂတ်အလားအလာမှာ တိုင်းတာ၍မရနိုင်အောင်ပင် ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ကျန့်ထျန်းရီက ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ "သူ့ပါရမီကို ငါအသိအမှတ်ပြုပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ ငါက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနေရတာကို ပိုသဘောကျတယ်။ တပည့်လက်ခံလိုက်ရင် မလွဲမသွေ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ ရှိလာလိမ့်မယ်။" "ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ အရမ်းစိတ်ဓာတ်ကျဖို့တော့မလိုပါဘူး။ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှာ ငါသိတဲ့လူတချို့ရှိပါတယ်၊ မင်းညီလေးရဲ့ကျင့်ကြံမှုအတွက် လမ်းညွှန်ပေးနိုင်မှာပါ။"

(ခင်ဗျားနဲ့မတွေ့ခင်တုန်းကတော့ အနာဂတ်မှာ တခြားဓားသိုင်းဆရာတစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာမယ်လို့ တွေးထားမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားကိုမြင်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ မျက်စိထဲမထည့်နိုင်တော့ဘူး။ ပြီးတော့ ခင်ဗျားရဲ့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနေတတ်ပြီး တွယ်တာမှုတွေကို ကြောက်တဲ့ပုံစံက ခြေတံရှည်ရှည် ဖြူဖြူဖွေးဖွေးနဲ့ စိမ်းပြာရောင်ဝတ်စုံနဲ့ အမတော်တစ်ယောက်ကို သတိရစေတယ်။ သူ့အတွက် အမြဲတမ်း နည်းနည်းတော့ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိတယ်။) ချင်ဖုန်း၏စိတ်ထဲတွင် အကြံအစည်ပေါင်းတစ်ရာ လျင်မြန်စွာလည်ပတ်သွားပြီး ဤနတ်စစ်သူကြီးကို မည်သို့လျှင် စိတ်ပြောင်းအောင် လုပ်ရမည်ကို ကြံဆနေသည်။

သို့သော် ကျန့်ထျန်းရီမှာ ဤအကြောင်းအရာကို ဆက်လက်ဆွေးနွေးရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ဒုတိယညီကို အကြံဉာဏ်အချို့ပေးပြီးနောက် ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

နတ်စစ်သူကြီး လှည့်ထွက်သွားစဉ်မှာပင် ချင်ဖုန်းက သူ၏ငွေဖြူရောင်ဓားရှည်လက်ကိုင်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော သေရည်ဘူးကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားသည်။ သူ ချက်ချင်းပင် အကြံတစ်ခု ရလိုက်သည်။

သူက သူ၏သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ရေမရောရသေးသော 'နတ်ယစ်သေရည်' ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဒုတိယညီ၏ ပခုံးကိုပုတ်ကာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်၊ "ဒုတိယညီ၊ ဒီလောက်ဝမ်းနည်းနေဖို့ မလိုပါဘူး။ ကံကြမ္မာဆိုတာ လာမယ့်အချိန်ရောက်ရင် လာပါလိမ့်မယ်၊ အတင်းအကျပ်မလုပ်ပါနဲ့။" "စစ်သူကြီးမင်းက မင်းကို တပည့်အဖြစ်မတော်ချင်တာက မင်းတို့ရဲ့ ရေစက်မဆုံသေးလို့ပဲ။" "လာ၊ တစ်ခွက်လောက်သောက်ပြီး စိတ်ညစ်တာတွေဖြေလိုက်!"

ဒုတိယညီက အစပိုင်းတွင် ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်သွားသည်။ စစ်သူကြီးက သူ့ကိုတပည့်အဖြစ် လက်မခံသဖြင့် အနည်းငယ်စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း သူမျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ နတ်စစ်သူကြီးဆယ့်နှစ်ဦးမှာ အလွန်မြင့်မားသော အဆင့်အတန်းတွင် ရှိနေသည်တကား။ သူတို့မြင်ဖူးသည့် ပါရမီရှင်များမှာ မြစ်ထဲမှငါးများကဲ့သို့ပင် ပေါများလှသည်။ စံနှုန်းမြင့်မားပြီး ထူးခြားသောစရိုက်ရှိခြင်းမှာ သာမန်ပင်။

(အစ်ကိုကြီးက ငါ့ကို တကယ်စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတယ်ထင်ပြီး သောက်ဖို့ခေါ်ပြီး နှစ်သိမ့်ပေးနေတာဖြစ်ရမယ်။ အစ်ကိုကြီးက ငါ့အပေါ်တကယ်ကောင်းတာပဲ။) ဒုတိယညီမှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ၏အစ်ကိုကြီး၏စေတနာကို လက်ခံရန် သေရည်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။

သူ၏လက် ထက်ဝက်ခန့်ရောက်နေစဉ်မှာပင် သေရည်အိုးကိုကိုင်ထားသော အစ်ကိုကြီး၏လက်က ရုတ်တရက် လျော့တိလျော့ရဲဖြစ်သွားသည်ကို သူ မသိလိုက်ပေ။

သို့သော် ဒုတိယညီမှာ နတ်သိုင်းလမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံသူဖြစ်ပြီး နတ်သိုင်းဆဋ္ဌမအဆင့်ကိုပင် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူ၏တုံ့ပြန်မှုအရှိန်မှာ မလွဲမသွေ လျင်မြန်လှသည်။ သေရည်အိုး မြေပြင်နှင့် တစ်ပေအကွာတွင် ရှိနေစဉ်မှာပင် သူက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် တည်ငြိမ်စွာ ဖမ်းယူလိုက်နိုင်သည်။

ဒုတိယညီက သက်ပြင်းချကာ "အစ်ကိုကြီး၊ ပေါ့ဆလိုက်တာ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူ၏စကားမဆုံးမီမှာပင် ချင်ဖုန်း၏လက်ချောင်းထိပ်များ၌ အဖြူရောင်စွမ်းအင်များ စုစည်းလာပြီး သေရည်အိုးဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။ "ခလွမ်!" ဟူသော အသံကျယ်တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သေရည်အိုးမှာ ကြေမွသွားပြီး သေရည်များ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖိတ်စင်သွားကာ မွှေးပျံ့သောသေရည်နံ့က လေထဲတွင် လွှမ်းခြုံသွားပြီး လူကိုယစ်မူးစေသည်။

ဒုတိယညီမှာ ချင်ဖုန်းကို ကြောင်ကြည့်နေမိသည်။ ဘေးမှ မီးသွေးခေါင်းမှာလည်း မှင်တက်နေသည်။

"အိုး၊ ဒုတိယညီ၊ မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်ပေါ့ဆရတာလဲ။ ငါပြောသားပဲ၊ မင်းက အခုမှ နတ်သိုင်းဆဋ္ဌမအဆင့် 'စွမ်းအင်စုစည်းခြင်းဘုံ' ကို ရောက်ခါစဆိုတော့ အားထိန်းချုပ်မှုက မတည်ငြိမ်သေးဘူး။ ပစ္စည်းတွေကိုင်ရင် ပိုသတိထားလေ။ ဒီ 'နတ်ယစ်သေရည်' က သာမန်သောက်စရာမဟုတ်ဘူး၊ ရှားပါးပြီး ဈေးကွက်ထဲမှာ ဝယ်လို့မရဘူး။ ငါတစ်ယောက်တည်းဆီမှာပဲ ရှိတာကို မင်း ဒီလိုဖြုန်းတီးလို့မဖြစ်ဘူး!"

(တော်သေးရဲ့ ငါ့တုံ့ပြန်မှုကမနှေးလို့)

ချင်ဖုန်းက ဤသို့တွေးရင်း အခြားတစ်ဖက်သို့ ခိုးကြည့်လိုက်သည်။

ကျန့်ထျန်းရီမှာ သူ၏ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီးဖြစ်သည်၊ သူမှာ ထိုမွှေးပျံ့သော သေရည်နံ့ကြောင့် စိတ်ညှို့ခံလိုက်ရပြီဖြစ်သည်။ ကျော်ကြားလှသော 'ဓားရူး' ၏ဘဝတွင် ဝါသနာနှစ်ခုသာရှိသည်: အပြင်းထန်ဆုံးဓားကို ဝှေ့ယမ်းခြင်းနှင့် အပြင်းဆုံးသေရည်ကို သောက်သုံးခြင်း။ ဓားတာအိုတွင် သူ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နှင့်ပြီးဖြစ်သည်။ အပြင်းဆုံးသေရည်အတွက်မူ သူ၏အဆင့်အတန်းအရ မရေမတွက်နိုင်သော ကောင်းမွန်သည့်သေရည်များကို သောက်သုံးဖူးသည်။ သို့သော် ယခုရှူရှိုက်လိုက်ရသော ရနံ့နှင့်နှိုင်းယှဉ်လျှင် ထိုသေရည်များမှာ မလုံလောက်ဟု ထင်ရသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကျန့်ထျန်းရီ၏ပုံရိပ်မှာ သူရပ်နေသောနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူပြန်ပေါ်လာသောအခါ သူသည် မြေပြင်ပေါ်မှ ဖိတ်စင်နေသော သေရည်များအပေါ်၌ ဓားကိုင်ကာ တစ်ပိုင်းတစ်စ ထိုင်နေပြီးဖြစ်သည်။ ထိုယစ်မူးဖွယ်ရာ သေရည်နံ့ကို ရှူရှိုက်ရင်း သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် နာကျင်သောအရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ဒါ ဘာသေရည်လဲ" " နတ်ဘုရားမူးရစ်ရီဝေပါ" ဟု ချင်ဖုန်းက ပြန်ဖြေသည်။

"မင်းတစ်ယောက်တည်းဆီမှာပဲ ရှိတာလား"

"ကျွန်တော့်တစ်ယောက်တည်းဆီမှာပဲ ရှိတာပါ"

ကျန့်ထျန်းရီက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ထပ်မေးသည်၊ "မင်းဆီမှာ ကျန်သေးလား"

ထိုအခါ ချင်ဖုန်းက ချီတုံချီတုံဟန်ပြကာ "ကျန်တော့ ကျန်ပါသေးတယ်" ဟု ဆိုသည်။

"စည်းကမ်းတစ်ခုပြော၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့တပည့်ဖြစ်ဖို့တော့ စိတ်မကူးနဲ့" ကျန့်ထျန်းရီ၏ အဆင့်အတန်းဖြင့် ချင်ဖုန်း၏အကြံအစည်လေးကို သူ မည်သို့ ထွင်းဖောက်မမြင်ဘဲ နေမည်နည်း။ ချင်ဖုန်းကလည်း သေရည်တစ်အိုးတည်းဖြင့် နတ်စစ်သူကြီးကို သူ့ညီ၏သခင်အဖြစ် လက်ခံလာအောင် လုပ်နိုင်မည်မဟုတ်သည်ကို သဘာဝအတိုင်း နားလည်သည်။ သို့သော် သူရှာဖွေနေသည်မှာ ကနဦး အစပျိုးမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ချင်ဖုန်းက အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး လက်အုပ်ချီကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်၊ "ကျင့်ယန်မြို့က မထွက်ခွာမီမှာ ကျွန်တော့်ဒုတိယညီရဲ့ ဓားသိုင်းကျင့်ကြံမှုကို လမ်းညွှန်ပေးဖို့ လေးစားရပါသော နတ်စစ်သူကြီးကို တောင်းပန်အပ်ပါတယ်။ ဆရာနဲ့တပည့်ဆိုတဲ့ တရားဝင်အဆောင်အယောင်တွေမလိုပါဘူး၊ အကြီးအကဲတစ်ယောက်က ဂျူနီယာတစ်ယောက်ကို လမ်းညွှန်ပေးတဲ့အနေနဲ့ပဲ ဖြစ်ဖြစ်ပါ"

ဒုတိယညီနှင့် မီးသွေးခေါင်းတို့လည်း ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။ ကျန့်ထျန်းရီက သူတို့သုံးဦးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး စဉ်းစားတွေးခေါ်မှုထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားသည်။

ချင်ဖုန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စောင့်မျှော်နေစဉ်မှာပင် အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်၊

"သေရည်ယူခဲ့!"

သူ တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်၊ သူ၏စိတ်ထဲမှ ကျောက်တုံးကြီး နောက်ဆုံးတော့ ကျသွားလေပြီ။

"လေးစားရပါသော နတ်စစ်သူကြီး၊ သုံးဆောင်တော်မူပါ"