လရောင်အောက်မှ အနမ်းတစ်ပွင့်

နှစ်ရက်တာအချိန်သည် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ မြို့ထဲမှ ရာသီဥတုမှာ ခန့်မှန်းရခက်လှသည်၊ တစ်ခါတစ်ရံ မိုးဆက်တိုက်ရွာသွန်းပြီး တစ်ခါတစ်ရံ အလွန်အမင်းပူပြင်းကာ ဆောင်းရာသီထက် နွေရာသီနှင့် ပိုတူနေတော့သည်။

ဤနှစ်ရက်အတွင်း ချင်ဖုန်းသည် 'ပေါင်ယိဆေးခန်း' အပေါက်ဝတွင် ဆေးကုသလေ့ကျင့်ရင်း အတွေ့အကြုံများ စုဆောင်းနေခဲ့သည်။ နေ့လည်ခင်းများတွင်မူ 'မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်' သို့ သွားရောက်၍ စာအုပ်များ အလွတ်ကျက်မှတ်သည်။ ဤကာလအတွင်း သူ 'မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်' ၌ ကန်းသခင်မလေးကို မတွေ့မိခဲ့သည်မှာ သူ့ကို အလွန်စိတ်ပျက်စေသည်။ ကန်းသခင်မလေး မကြာသေးမီက ဘာတွေလုပ်နေသလဲဟု အဘိုးကြီးကို မေးမြန်းခဲ့သော်လည်း သူရရှိခဲ့သော တစ်ခုတည်းသော တုံ့ပြန်မှုမှာ မထီမဲ့မြင်ရယ်မောခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သူ အနည်းငယ်မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်။

မြို့လမ်းများပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်သည့်အခါ 'နတ်ဘုရားလက်မှုပညာရှင်အလုပ်ရုံ' မှ လူများ၏ ပုံရိပ်များကို မကြာခဏ မြင်တွေ့နိုင်သည်မှာ မှတ်သားဖွယ်ဖြစ်သည်။ နံနက်ခင်း ချင်အိမ်တော်မှ ထွက်ခွာသည်ဖြစ်စေ၊ ညဘက် ပြန်လာသည်ဖြစ်စေ ဤလူများသည် ပျက်စီးနေသော လမ်းများနှင့် အဆောက်အအုံများကို ပြုပြင်ရင်း အမြဲတစေ အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။ နေ့ရောညပါ မနားမနေ အလုပ်လုပ်ကြသည်မှာ 'အလုပ်ကြမ်းဘုရင်' ဟူသော ဘွဲ့ထူးနှင့် အမှန်ပင် ထိုက်တန်လှသည်။ သို့သော် ချင်ဖုန်းမှာ 'နတ်ဘုရားလက်မှုပညာရှင်အလုပ်ရုံ' မှ လူများကို မည်သူက ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်ကိုမူ စပ်စုချင်စိတ် ပြင်းပြနေဆဲ။

("အကြီးအကဲ နတ်စစ်သူကြီးရဲ့ လမ်းညွှန်မှုအောက်မှာ ဒုတိယညီရဲ့ ဓားသိုင်းပညာက အရင်ကထက် ပိုပြီး ကျက်သရေရှိလာတာတော့ အမှန်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့စိတ်ထဲမှာတော့ အနည်းငယ် မသက်မသာဖြစ်နေတယ်။ ငါကိုယ်တိုင် အပင်ပန်းခံပျိုးထောင်ခဲ့တဲ့ တပည့်လေးကို တခြားဆရာက လာခေါ်သွားသလိုပဲ...") ("မီးသွေးခေါင်းရဲ့အပြောအရတော့ အကြီးအကဲယုက ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ အကြီးအကဲ နတ်စစ်သူကြီးရှေ့မှာ ဒုတိယညီရဲ့ ဓားသိုင်းပါရမီကို တမင်တကာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မရည်ရွယ်ဘဲပဲဖြစ်ဖြစ် မကြာခဏ ချီးကျူးနေတယ်တဲ့။ ငါ့ရဲ့အရင်က အရိပ်အမြွက်တွေက အလုပ်ဖြစ်သွားပြီး အကြီးအကဲယုက အကြီးအကဲ နတ်စစ်သူကြီးကို တပည့်လက်ခံဖို့ ကြိုးစားတဲ့အဖွဲ့ထဲကို ဝင်ရောက်လာပြီထင်တယ်။ ဘယ်တော့လောက် တကယ်တမ်း တိုးတက်မှုရှိလာမလဲဆိုတာပဲ မရှင်းလင်းသေးတာ။") ("ပြောရရင် လျို့ကျန့်လီရဲ့ကိုယ်ထဲက သွေးကြောပြတ်တောက်ပျက်စီးမှုက ဒီညဆိုရင် လုံးဝပျောက်ကင်းသွားတော့မယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် သူမက ပြန်ပြီးထနိုင်တော့မှာဖြစ်ပြီး လူတိုင်းလေးစားအားကျရတဲ့ ဓားနတ်ဘုရားမအဖြစ် ပြန်ဖြစ်လာတော့မှာ။")

ချင်ဖုန်းက အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် ပုံရိပ်ကို စဉ်းစားမိရင်း သူ၏အမူအရာမှာ အနည်းငယ်တွေဝေသွားသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ မည်သည့်ဆက်နွယ်မှုမျှ မရှိသင့်သော်လည်း ဘိုးဘွားစဉ်ဆက်က စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှုတစ်ခုကြောင့် မွေးဖွားချိန်မှစ၍ မရှင်းပြနိုင်သော သိမ်မွေ့သည့်ဆက်နွယ်မှုတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။ လျိုမိသားစုက ကြီးပွားတိုးတက်လာပြီး ချင်မိသားစုမှာမူ ကျဆင်းကာ ကျင့်ယန်မြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ရသည်။ ဘိုးဘွားစဉ်ဆက်က စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှုမှာ သဘာဝအတိုင်းပင် ဟာသတစ်ခုဖြစ်သွားခဲ့သည်။ မိသားစုနှစ်ခုက စေ့စပ်ပွဲကို အကောင်အထည်ဖော်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မယုံကြည်ခဲ့ကြပေ။

လျို့ကျန့်လီ၏ ကပ်ဘေးကျရှုံးမှုအကျိုးဆက်ကြောင့် သူမသည် လောကီဘုံမှ စွန့်ပစ်ခံခဲ့ရသည်။ စေ့စပ်မှုအတိုင်း လျိုသခင်ကြီးက သူမကို ဤနေရာသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။ မည်သူက ဤသို့သော အလှည့်အပြောင်းမျိုးကို ကြိုတင်မှန်းဆနိုင်မည်နည်း။ ချင်ဖုန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ၏အမှတ်တရများမှာ သူတို့၏မင်္ဂလာဆောင်နေ့သို့ ပြန်လည်လွင့်မျောသွားသည်။

အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ယပ်တောင်ကိုင်ထားသော လှပသည့်အမျိုးသမီး၊ သူမ၏လက်ကို ကိုင်လိုက်စဉ်က နူးညံ့မှု၊ သိမ်မွေ့မှုနှင့် ထွေးနွေးသော အထိအတွေ့ကို သူ ယခုတိုင် ထင်ထင်ရှားရှား မှတ်မိနေသေးသည်။ သူတို့၏မင်္ဂလာဦးညတွင် လှပသည့်အမျိုးသမီးမှာ အဖြူရောင်အဝတ်အစားများသို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲဝတ်ဆင်ကာ ခြံဝင်းထဲ၌ တစ်ယောက်တည်းထိုင်ရင်း လေဟာနယ်သို့ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ ထိုအထီးကျန်သောပုံရိပ်မှာ မြင်ရသူတိုင်း ရင်ကွဲနာကျဖွယ်ရာပင်။

သူမ၏ညာလက်ဖြင့် ရေစီးကြောင်းများကို လှပကျော့ရှင်းစွာ ထိန်းချုပ်ပုံကို သူ မှတ်မိနေသည်။ ခေါက်ဆွဲစားနေစဉ် အခြားတစ်ဖက်မှသူမ၏ ကျောက်စိမ်းလက်ချောင်းများက နီဆွေးသောနှုတ်ခမ်းများကို ညင်သာစွာ ဖွင့်ဟလိုက်သည့် လှပမှုကို သူ မှတ်မိနေသည်။ ရေကို နဂါးနှင့်ဓားအဖြစ်ပြောင်းလဲနိုင်သည့် သူမ၏ပါရမီကို သူ ပြန်လည်သတိရမိသည်။ သူမ၏ တန်ခိုးကြီးသောဓားသိုင်းပညာ၊ တစ်ချက်တည်းဖြင့် အရိုးများဖြတ်တောက်ကာ တိမ်များကိုခွဲ၍ လသာသည့်လကို ထုတ်ဖော်ပြပုံကို သူ မှတ်မိနေသည်။ မိုးကြိုးမုန်တိုင်းထဲမှ တုန်ယင်မှု၊ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သိမ်မွေ့သောအပြုံးနှင့် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော အလှတရား။

မထင်မှတ်ဘဲ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အတွေ့အကြုံများစွာကို အတူတကွ ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ (လောကီဘုံက နတ်သမီးလေးက ခဏတာပဲ တည်ရှိနိုင်မှာလား။) "မင်းကို ငါကုသပေးလိုက်ရင် မင်းထွက်သွားပြီး ဓားသိုင်းပညာရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြိုးစားရှာဖွေတော့မှာလား" ဟု ချင်ဖုန်းက တိုးတိုးလေးရေရွတ်လိုက်ပြီး ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အနည်းငယ် လမ်းပျောက်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ လမင်းက နှင်းခဲကဲ့သို့ ဖြူစင်ဝင်းပပြီး လေပြေညင်းက ရေကဲ့သို့ ကြည်လင်ကာ အဆုံးအစမရှိပေ။ သို့သော် ဤညှိုးငယ်သောအခိုက်အတန့်ကို မျှဝေခံစားရန် မည်သူမျှ မရှိပေ။ (ငါက ဘယ်တုန်းက ဒီလောက်တောင် စိတ်ခံစားမှုလွယ်ကူသွားရတာလဲ။) ချင်ဖုန်းက မိမိကိုယ်မိမိ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီးနောက် လေကိုညင်သာစွာမှုတ်ထုတ်ကာ ကန်ရေပြင်ဘေးရှိအဆောင်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

"သခင်မလေး၊ ဒီညပြီးရင် သခင်မလေးရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က ပျောက်ကင်းသွားပြီး ပြန်ပြီးထနိုင်တော့မယ်" ဟု လန်နင်ရွှမ်က ကန်ရေပြင်ဘေးရှိအဆောင်မှ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ" ဟု လျို့ကျန့်လီက ခပ်ပေါ့ပေါ့ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူမ၏ကိုယ်ထဲမှ ပျက်စီးနေသော သွေးကြောများမှာ အများစု ပြန်လည်ကောင်းမွန်နေပြီဖြစ်သည်။ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းဖြင့် သာမန်လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ လမ်းလျှောက်နိုင်နေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် သွေးကြောများ လုံးဝမပြုပြင်ရသေးပါက စွမ်းအင်လည်ပတ်မှုတွင် အချို့သောပြဿနာများ ရှိနေဦးမည်ဖြစ်ပြီး နတ်သိုင်းလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံမှုအပေါ် သက်ရောက်မှုရှိနေဦးမည်။

သူမ ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ မသိစိတ်ကပင် သူမ ဤနေရာတွင် နှစ်လနီးပါး နေထိုင်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ အမှန်ပင်၊ အဖြစ်အပျက်များစွာ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ထိုသူ၏ပုံရိပ်က သူမ၏စိတ်ထဲ၌ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာသည်။ တစ်ခုခုကို စဉ်းစားမိဟန်ဖြင့် လျို့ကျန့်လီက ရုတ်တရက် "နင်ရွှမ်၊ ငါတစ်ယောက်ယောက်ကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဖော်ပြချင်ရင် ဘာလုပ်လို့ရလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။ အတိတ်ကာလတွင် သူမသည် ပြောင်းလဲခြင်းမရှိသော ဘဝတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့သည်—ကျင့်ကြံခြင်း သို့မဟုတ် ဓားသိုင်းလေ့ကျင့်ခြင်း။ ထို့ကြောင့် လူမှုဆက်ဆံရေး၏ ရှုပ်ထွေးနက်နဲမှုများကို မည်သို့ကိုင်တွယ်ရမည်ကို သူမ မသိပေ။

"သခင်မလေး၊ ပြောနေတဲ့သူက သခင်လေးလားဟင်" ဟု လန်နင်ရွှမ်က စပ်စုပြီးမေးလိုက်သည်။ လျို့ကျန့်လီက ခေါင်းအသာငြိမ့်ပြသည်။

တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လန်နင်ရွှမ်က တိုးတိုးလေးရေရွတ်သည်၊ "သာမန်လူတစ်ယောက်ဆိုရင်တော့ လက်ဆောင်တစ်ခုခုပေးပြီး ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောလိုက်ရုံပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သခင်မလေးနဲ့သခင်လေးက ဇနီးမောင်နှံတွေဆိုတော့ ဒီလိုတရားဝင်အဆောင်အယောင်တွေနဲ့ ချည်နှောင်ထားဖို့ မလိုပါဘူး။" "အော်၊ ဒါနဲ့ လျိုမိသားစုက အဘွားက ကျွန်မကို နည်းလမ်းတစ်ခု ပြောပြဖူးတယ်!" လန်နင်ရွှမ်၏မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားပြီး အနားသို့ကပ်ကာ လျို့ကျန့်လီကို တစ်စုံတစ်ခု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

နှစ်ဦးသား ခွဲခွာလိုက်သောအခါ လျို့ကျန့်လီ၏ ဖြူစင်သောမျက်နှာပေါ်တွင် နီမြန်းသောအရောင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး သူမကို မယုံနိုင်လောက်အောင် ချစ်စရာကောင်းသွားစေသည်။ "တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလိုလုပ်ရမှာလား။" ဟု သူမက မသေချာမရေရာဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "လျိုမိသားစုက အဘွားက အများကြီးသိတယ်။ သူ ဒီလိုပြောခဲ့မှတော့ မှန်မှာပေါ့။ အို၊ သခင်မလေး၊ သခင်လေးရောက်လာပြီ!" လန်နင်ရွှမ်က တိုးညင်းသောအသံဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။

လျို့ကျန့်လီမှာ ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။ ယခင်က တွေဝေငေးမောနေမှုကြောင့် အခြားတစ်ဖက်မှသူ ရောက်ရှိလာသည်ကို သူမ သတိမထားမိလိုက်ပေ။ ချင်ဖုန်းက ကန်ရေပြင်ဘေးရှိအဆောင်သို့ လျှောက်လှမ်းလာရင်း ဤနေရာမှလေထုမှာ အနည်းငယ်ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ လန်နင်ရွှမ်က သူတို့နှစ်ဦးအတွက်သာဖြစ်သင့်သော ကမ္ဘာလေးကို မနှောင့်ယှက်လိုဘဲ ဆင်ခြေတစ်ခုပေးကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

နင်ရွှမ်ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်းက အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လှပသည့်အမျိုးသမီးကို ထပ်မံကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏စိတ်ထင်မှားမှုလားတော့ မသိ၊ ယနေ့ည လျို့ကျန့်လီမှာ အနည်းငယ် မူမမှန်ဟု ထင်ရသည်။ သူမ၏အပြစ်အနာအဆာကင်းသော မျက်နှာပေါ်တွင် သိမ်မွေ့သော နီမြန်းမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။

(အလင်းရောင်ကြောင့်များလား။)

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး လေကိုမှုတ်ထုတ်ကာ "ဒီညပြီးရင် မင်းရဲ့သွေးကြောတွေက ပျက်စီးမှု လုံးဝပြန်ကောင်းသွားတော့မယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"အင်း" လျို့ကျန့်လီက ခပ်ပေါ့ပေါ့ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် သူမ၏တုံ့ပြန်မှုမှာ ပုံမှန်အတိုင်းပင်။ ချင်ဖုန်းက စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ သူက သူမ၏မျက်နှာမှ တစ်စုံတစ်ခုကို သိမြင်နိုင်ရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ ဒဏ်ရာများ ပျောက်ကင်းသွားပြီးနောက် လျို့ကျန့်လီက ဆက်နေရန် ရွေးချယ်မည်လား သို့မဟုတ် ထွက်ခွာသွားမည်လား။ ဇနီးမောင်နှံဟူသော တံဆိပ်ကပ်ထားသော်လည်း သူမှာ သူမ၏ဘဝထဲမှ ဖြတ်သွားဖြတ်လာခရီးသည်တစ်ဦးသာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။

(ထားလိုက်ပါတော့၊ ဒီလိုမသေချာမရေရာတာတွေကို စဉ်းစားနေမယ့်အစား သူ့ကိုကုသပေးပြီးတဲ့နောက် တိုက်ရိုက်မေးလိုက်တာက ပိုကောင်းတယ်) ဟု ချင်ဖုန်းက မိမိကိုယ်မိမိ စိတ်တည်ငြိမ်အောင်လုပ်ရင်း တွေးလိုက်သည်။ သူက ကုသရန်ဆေးရည်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး သူ၏လက်ချောင်းထိပ်များမှာ အာရုံအပြည့်ဖြင့် စုစည်းနေသည်။ ဆေးကုသနေစဉ် အတွေးများလွင့်မျောခွင့်ပြုခြင်းမှာ အမှားကြီးတစ်ခုဖြစ်သည်။ ချင်ဖုန်းက ထိုသို့သောအမှားမျိုးကို ကျူးလွန်မည်မဟုတ်ပေ။

ရှည်လျားသောနာရီအနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ချင်ဖုန်းက ဆေးများကိုသိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး နဖူးမှချွေးများကို သုတ်လိုက်သည်။ ကုသချိန်မှာ မတိုတောင်းသော်လည်း ချင်ဖုန်းက အချိန်ကုန်မြန်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သွေးကြောပျက်စီးမှုမှာ လုံးဝပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားပြီး လျို့ကျန့်လီ၏ကိုယ်ထဲမှ ချီစွမ်းအင်များမှာ ချောမွေ့စွာ ပြန်လည်စီးဆင်းလာသည်။ အားကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခုက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဒီရေအလား တိုက်ခတ်သွားပြီး ချင်ဖုန်း၏ဆံပင်များ လွင့်ပျံသွားကာ သူ၏အဝတ်အစားများ တရှပ်ရှပ်မြည်သွားသည်။ လျို့ကျန့်လီက အတွင်းစွမ်းအင်ကို လွယ်ကူစွာ ငြိမ်သက်အောင်လုပ်လိုက်ပြီး အရာအားလုံး တည်ငြိမ်အေးချမ်းမှုသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။ ထို့နောက် သူမက ချင်ဖုန်း၏ ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်အောက်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု သူမက နှုတ်ခမ်းများကို ညင်သာစွာ ဖွင့်ဟကာ ကျောက်စိမ်းချင်းထိခတ်သံကဲ့သို့ ကြည်လင်သောအသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ လှပသည့်အမျိုးသမီးက ခြေဖျားထောက်လိုက်ပြီး နားသယ်စပ်မှ ဆံနွယ်စများကို မြှောက်တင်လိုက်သည်။

"ရပါတယ်"

စကားလုံးများ ကျဆုံးသွားသည်နှင့် ချင်ဖုန်းက မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားပြီး မှင်တက်နေဟန်ဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။ သူ့ပါးပြင်ပေါ်သို့ ညင်သာသော ထိတွေ့မှုတစ်ခုနှင့်အတူ နွေးထွေးသောထွက်သက်ငွေ့ငွေ့။ အနည်းငယ် ယားယံသလို ချိုမြိန်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" နောက်ထပ်တိုးညင်းသောလေသံတစ်ခု။ လျို့ကျန့်လီက နောက်သို့ဆုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်နှာမှာ လရောင်အောက်တွင် နီမြန်းတောက်ပနေသည်။ ညလေအောက်တွင် သူမ၏အနက်ရောင်ဆံနွယ်များ လွင့်ပျံနေပြီး နတ်သမီးတစ်ပါးအလား။

တောင်ပေါ်မြင်းပြိုင်ပွဲက ဘုရင်ဟောင်း ချင်ဖုန်းပင်လျှင် တစ်ခဏမျှ စိတ်အာရုံ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။