ဒီည လမင်းက သိပ်လှတယ်

အခြားတစ်ဖက်မှသူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်နေသော အမူအရာကို ကြည့်ရင်း လျို့ကျန့်လီသည် မမျှော်လင့်ဘဲ သူမ၏ပါးပြင်များ နီမြန်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ သူမ တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသော ခံစားချက်တစ်ခုပင်။ သူမ၏နှလုံးခုန်နှုန်းမှာ မြန်ဆန်လာပြီး အသက်ရှူနှုန်းမှာလည်း အနည်းငယ် စတင်မြန်လာသည်။

ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ။ နင်ရွှမ်ညွှန်ကြားသည့်အတိုင်း ရိုးရှင်းသော နှုတ်ဆက်ခြင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ လျို့ကျန့်လီမှာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။ သူမက ဓားသိုင်းလေ့ကျင့်ခြင်းက ပိုလွယ်ကူသည်ဟု ခံစားမိသည်၊ အရာအားလုံးက သဘာဝအတိုင်း အဆင်ပြေချောမွေ့စွာ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ အခက်အခဲများနှင့် ကြုံတွေ့ရသည့်တိုင် သူမ အဖြေရှာတွေ့နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် လူများနှင့်ဆက်ဆံရာတွင် အသေးစိတ်အချက်အလက်များစွာကို ဂရုပြုရန် လိုအပ်ပြီး အထူးသဖြင့် အိမ်ထောင်ရေးကဲ့သို့ ရင်းနှီးသောဆက်ဆံရေးမျိုးတွင် ပို၍ပင်ဖြစ်သည်။ ခံစားချက်များနှင့်ပတ်သက်လာလျှင် သူမသည် စာရွက်ဖြူတစ်ရွက်ကဲ့သို့ပင်၊ အနည်းငယ် လမ်းပျောက်နေသလို ခံစားရသည်။

ချင်ဖုန်းက ဖြည်းညင်းစွာ သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူ၏ပါးပြင်ကို ထိကြည့်လိုက်သည်။ (ငါ အိပ်မက်မက်နေတာလား။) သူက သူ၏လက်ဖဝါးကို ပြင်းထန်စွာ ဆွဲလိမ်ကြည့်လိုက်ရာ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်၊ အိပ်မက်မဟုတ်ပေ။ "မင်း..." ချင်ဖုန်းက ပါးစပ်ဟကာ တစ်စုံတစ်ခုပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း ချီတုံချီတုံဖြစ်နေသည်။ သူ မူလက မေးရန်စီစဉ်ထားသော စကားလုံးများမှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ထွက်ပေါ်လာနိုင်ခြင်းမရှိတော့ပေ။

လမင်းက သာယာလှပပြီး ညလေညင်းက ယစ်မူးဖွယ်ရာ။ သူတို့နှစ်ဦး တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေကြပြီး မည်သူမျှ စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုပေ။ ဤတိတ်ဆိတ်မှုထဲတွင် ခံစားချက်များက တဖြည်းဖြည်း ပေါက်ဖွားလာနေသည်။ ချင်ဖုန်းက အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ကိုယ်တိုင်စတင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ကန်ရေပြင်ဘေးရှိအဆောင်အပြင်ဘက်၊ စင်္ကြံလမ်းထောင့်မှ ရုတ်တရက် တွန်းထိုးသံများနှင့် တိုးတိုးရေရွတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဖုန်းအာက ဘာလို့ လှုပ်ရှားမှုမလုပ်သေးတာလဲ။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူက ရှက်နေမှာပေါ့။ သူက ကိုယ်တိုင်စတင်ရမှန်း မသိဘူးလား" ဟု မေမေလေးက စိုးရိမ်တကြီး ဆိုလိုက်သည်။ "ဒီကောင်လေးက တကယ်ပဲ ဘာမှနားမလည်ဘူး။ ဒီအချိန်မှာ ဘာလို့ သူ့ကိုဖက်ထားဖို့ ရှေ့မတိုးသေးတာလဲ။ ဘာကိုစောင့်နေတာလဲ။ ငါငယ်ငယ်တုန်းကဆို..." အဘိုးကြီး၏အသံမှာ စကားတစ်ဝက်တစ်ပျက်တွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်၊ သူ၏ကျောရိုးထဲမှ အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ဆက်မပြောရဲတော့ပေ။ "ယောက်မက တကယ်လှတာပဲ၊ ငါတို့အစ်ကိုကြီးနဲ့ တစ်ကယ်လိုက်ဖက်တယ်။ ပြီးတော့ အဖေ၊ အခုနက ဘာပြောမလို့လဲ" ဟု ဒုတိယညီက စပ်စုပြီး ခေါင်းလှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ် သခင်ကြီး၊ အခုနက ဘာပြောမလို့လဲ" မေမေလေး၏လေသံမှာ အနည်းငယ် အေးစက်နေသည်။ "ဘာမှမဟုတ်ဘူး၊ ငါ ဘာမှပြောချင်တာမဟုတ်ဘူး။"

လန်နင်ရွှမ်က ဤမိသားစုကို ကူကယ်ရာမဲ့သောအပြုံးဖြင့် ကြည့်နေသည်။ သူမ မူလက သခင်မလေးနှင့် သခင်လေးကြားမှ တိုးတက်မှုကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း သူမ သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ သူမ၏ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လူများဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေပြီဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူတို့ထဲတွင် မမျှော်လင့်ထားသော ဧည့်သည်တစ်ဦးလည်း ပါဝင်နေသည်။ "ခေါင်းဆောင် ရှင်း၊ စစ်ဘက်အရာရှိတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘာလို့များ..." လန်နင်ရွှမ်က ခန့်မှန်းရခက်သော အပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ ရှင်းရှန့်က ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်သည်၊

"အစောင့်တစ်ယောက်အနေနဲ့ သခင်မလေးရဲ့ပျော်ရွှင်မှုကို ဂရုစိုက်တာက ထူးဆန်းတာမဟုတ်ပါဘူး။ ပြီးတော့ ခဏနေဦး၊ သခင်လေး လာနေတာမဟုတ်လား။"

"ဘာ?!"

လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး ကန်ရေပြင်ဘေးရှိအဆောင်ဘက်သို့ လှမ်းမျှော်ကြည့်လိုက်ရာ ချင်ဖုန်းက မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော အမူအရာဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို အမှန်ပင် တွေ့လိုက်ရသည်။

"အိုး မဟုတ်တော့ဘူး၊ ပြေးကြစို့!"

အဘိုးကြီး၏အသံမှာပြောပြီးသွားရုံရှိသေးသည်၊ သူတို့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူနှင့်သူ၏မိန်းမအပြင် အခြားမည်သည့်ပုံရိပ်ကိုမျှ မမြင်တွေ့ရတော့ပေ။

နှစ်ဦးသား မှင်တက်နေစဉ်မှာပင် ချင်ဖုန်းက သူတို့၏နောက်သို့ ဒေါသတကြီး ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ "မေမေလေးနဲ့အဖေ၊ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ" ဟု ချင်ဖုန်းက အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။ (ဒီနှစ်ယောက်ကတော့ တကယ်ပဲ ငါ့အစီအစဉ်တွေကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာပဲ!)

(အခုနက လေထုက သိပ်ကောင်းနေတာ။ ငါက လျို့ကျန့်လီနဲ့ ဘေးချင်းယှဉ်ရပ်ပြီး လက်ချင်းတွဲ၊ ဘဝအကြောင်းပြော၊ လနဲ့ပန်းအကြောင်း ဆွေးနွေးဖို့ စီစဉ်ထားတာ။)

(အနာဂတ်မှာရမယ့် ကလေးတွေရဲ့နာမည်ကိုတောင် ယောက်ျားလေးရော မိန်းကလေးရော စဉ်းစားထားချင်နေတာ။)

(ရလဒ်ကတော့ ဒီနှစ်ယောက်က ချောင်းကြည့်ရုံတင်မကဘဲ သတိမထားဘဲ ဆူညံအောင်လုပ်လိုက်သေးတယ်။)

(ကောင်းမွန်တဲ့လေထုက လုံးဝပျက်စီးသွားပြီ။ ငါ ဘယ်လိုလုပ် စိတ်မဆိုးဘဲနေနိုင်မှာလဲ။)

မေမေလေးက မိမိအမှားလုပ်မိမှန်း သိသွားပြီး တောင်းပန်သောမျက်နှာဖြင့် ပြုံးကာ အပြစ်ကို သူမ၏ခင်ပွန်းထံသို့ လွှဲပြောင်းရန် နည်းလမ်းရှာဖွေတော့မည်ပြုစဉ်... သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် အဖေဖြစ်သူမှာ ပို၍ပါးနပ်လာပုံရသည်။ သူက တိုက်ရိုက်ပင် "ဒီည ငါ ဧည့်သည်ခန်းမှာ အိပ်မယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကန်ရေပြင်ဘေးရှိအဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ချင်ဖုန်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ၏အမူအရာကို ကြည့်ရင်း လျို့ကျန့်လီ၏မျက်ခုံးနှင့်မျက်လုံးများမှာ မိုးမခရွက်ကဲ့သို့ဖြစ်နေပြီး သူမ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားသည်။ သူမ၏ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ဖြင့် ထောင့်ချိုးမှအခြေအနေကို သူမ သဘာဝအတိုင်း ကြိုတင်သိရှိပြီးဖြစ်သည်။

"သူတို့အသက်အရွယ်နဲ့တောင် ကလေးတွေလိုပဲ ပြုမူနေကြတာ၊ လူကို စိတ်မအေးစေဘူး" ဟု ချင်ဖုန်းက ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ဆိုလိုက်သည်။

"ကျွန်မကတော့ ဒီလိုပုံစံက အဆင်ပြေတယ်လို့ထင်တယ်" ဟု လျို့ကျန့်လီက တိုးညင်းစွာ ဆိုလိုက်သည်။ ဤမိသားစုမှာ လျိုမိသားစုကဲ့သို့ တင်းကျပ်သောစည်းကမ်းများကို လိုက်နာပြီး ခန့်ညားတည်ကြည်နေသည်မဟုတ်ဘဲ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းနေသည်။ သူမ ကပ်ဘေးကျရှုံးစဉ်က မအောင်မြင်ခဲ့သော စိတ်နေသဘောထားကို ဤနေရာတွင် ပြောင်းလဲနိုင်ကောင်း ပြောင်းလဲနိုင်လိမ့်မည်၊

ချင်ဖုန်းက ပြုံးနေသောမျက်နှာနှင့် လှပသည့်အမျိုးသမီးကို ကြောင်ကြည့်နေမိသည်။ တစ်ခဏအကြာတွင် သူက သတ္တိမွေးကာ မေးခွန်းကိုမေးလိုက်သည်၊

"အနာဂတ်မှာ မင်း ဘာအစီအစဉ်တွေရှိလဲ" သူမ ချင်အိမ်တော်၌ ဆက်လက်နေထိုင်မည်လား။ သို့မဟုတ် ထွက်ခွာသွားပြီး အမြင့်မြတ်ဆုံးဓားလမ်းစဉ်ကို ရှာဖွေမည်လား။ ချင်ဖုန်းမှာ မသေချာမရေရာဖြစ်နေသည်။

"ဒီမေးခွန်းကို အရင်က နင်ရွှမ်မေးဖူးတယ်" လျို့ကျန့်လီက လရောင်အောက်မှကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

(အရင်ကမေးဖူးတယ် ဟုတ်လား။) (ဒါဆိုရင် သူ့စိတ်ထဲမှာ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချပြီးသားပေါ့။)

"အဲ့ဒီတုန်းက မင်း ဘယ်လိုဖြေခဲ့လဲ" ချင်ဖုန်းက အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး မရှင်းပြနိုင်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ငါတို့ ဇနီးမောင်နှံဆိုတဲ့ဘွဲ့ကို ထမ်းပိုးထားမှတော့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ထားသွားမှာမဟုတ်ဘူး" ဤသို့ပြောရင်း လျို့ကျန့်လီ၏မျက်နှာမှာ အနည်းငယ်နီမြန်းသွားသော်လည်း သူမ၏အကြည့်မှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် တည်ကြည်နေသည်။ သူမ၏စရိုက်မှာ သူမ၏ဓားသိုင်းပညာကဲ့သို့ပင် ဖြူစင်သည်။ တစ်ခုခုကို ဆုံးဖြတ်ပြီးသည်နှင့် သူမ အလွယ်တကူ ပြောင်းလဲမည်မဟုတ်ပေ။

ချင်ဖုန်းမှာ သူမ၏စကားကြောင့် မှင်တက်သွားပြီး သူ၏စိတ်ထဲမှ ကျောက်တုံးကြီး နောက်ဆုံးတော့ ကျသွားသည်။ သူ မိုးကြိုးမုန်တိုင်းထဲမှ ကတိကို ပြန်လည်သတိရမိပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် သိမ်မွေ့သောအပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်၊

"ဒါဆိုရင် ငါတို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ထားသွားမှာမဟုတ်ဘူးပေါ့။"

ညကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်ရင်း သူ၏အာရုံမှာ လျို့ကျန့်လီ၏ ဘေးတိုက်မျက်နှာသွင်ပြင်ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ချင်ဖုန်းက စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းမချဘဲမနေနိုင်၊ ဒီည လမင်းက တကယ်ကို သိပ်လှပါသည်တကား။

ချင်အိမ်တော်၏ အခြားတစ်နေရာတွင် ကျန့်ထျန်းရီနှင့် ယုမေတို့ ထုပ်တန်းတစ်ခုပေါ်၌ ဘေးချင်းယှဉ်ရပ်နေကြသည်။ သူတို့၏ဧည့်သည်ခန်းမှာ ကန်ရေပြင်ဘေးရှိအဆောင်နှင့် အတော်လေးဝေးသော်လည်း သူတို့၏မျက်စိအစွမ်းဖြင့် အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။ ယုမေက သူမဘေးမှ ကျန့်ထျန်းရီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကန်ရေပြင်ဘေးရှိအဆောင်မှ ပုံရိပ်နှစ်ခုကို ကြည့်ကာ တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

(ဓားတာအိုကိုပဲ စိတ်နှစ်ထားတဲ့ ဒီသစ်တုံးက ဘယ်တော့မှ ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှာလဲ မသိဘူး။)

သူမ ဤသို့တွေးနေစဉ်မှာပင် ကျန့်ထျန်းရီက "လျို့ကျန့်လီရဲ့ပါရမီက မဟာချန်မှာ နှစ်တစ်ရာအတွင်း ပြိုင်ဘက်ကင်းပဲ။ ဓားတာအိုမှာ မင်း သူ့လောက်မကောင်းရင်တောင် ဒီလောက်စိတ်ဓာတ်ကျပြီး သက်ပြင်းချနေဖို့ မလိုပါဘူး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ ယုမေမှာ ဤစကားများကိုကြားသောအခါ နောက်တစ်ကြိမ် သက်ပြင်းချလိုက်မိပြီး ရှေ့ဆက်ရမည့်လမ်းမှာ ရှည်လျားခက်ခဲလှသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ စိတ်ခံစားချက်များကို ငြိမ်သက်အောင်လုပ်လိုက်ပြီး ခပ်ပေါ့ပေါ့ဆိုသည်၊ "လျို့ကျန့်လီက ငယ်ရွယ်သေးပေမယ့် ဓားသဘောတရား ပဉ္စမအဆင့်၊ အနန္တနတ်ဘုံကို ရောက်နေပြီ။ နှစ်တစ်ရာထားလိုက်ဦး၊ နှစ်တစ်ထောင်မှာတောင် ဘယ်သူမှ ယှဉ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။" "ဒါ့အပြင် သူမက အခု နတ်သိုင်းတတိယအဆင့်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်မှာရှိနေပြီ၊ တတိယအဆင့်ကို ထိုးဖောက်ဖို့က အခွင့်အရေးသင့်တော်ဖို့ပဲလိုတော့တယ်။" "အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် သူမ တကယ်ပဲ ဓားနတ်ဘုရားမ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။"

နတ်သိုင်းတတိယအဆင့်၊ လှံသဘောတရား ပဉ္စမအဆင့်ရှိသော စစ်မာခုံကို လှံနတ်မင်းအဖြစ် ဂုဏ်ပြုကြသည်။ နတ်သိုင်းတတိယအဆင့်၊ ဓားတာအို ပဉ္စမအဆင့်ရှိသော ကျန့်ထျန်းရီကို ဓားရူးအဖြစ် ချီးကျူးကြသည်။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် လျို့ကျန့်လီ တတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းသောအခါ သူမ ဓားနတ်ဘုရားမ ဖြစ်လာမည်မဟုတ်လော။

"အခွင့်အရေးလား" ကျန့်ထျန်းရီက ပြုံးလိုက်ပြီး "သူမ မတ်တပ်ရပ်လိုက်တဲ့အခိုက်အတန့်မှာ ငါ စွမ်းအင်လှိုင်းဂယက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရတယ်၊ မကြာခင် ထိုးဖောက်တော့မယ့် လက္ခဏာပဲ။" "သူမသာ ဆန္ဒရှိရင် ဒီနေရာမှာပဲ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်ပြနိုင်တယ်။" "ဒါပေမဲ့ ငါထင်တာတော့ သူမ တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေပြီး သူ့ရဲ့နယ်ပယ်အဆင့်ကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ထားတာဖြစ်ရမယ်။"

ယုမေ၏အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး တိုးတိုးလေးရေရွတ်သည်၊ "ဒီလိုလား။" သူမ ယခင်က လျို့ကျန့်လီ၏ မအောင်မြင်ခဲ့သော ထိုးဖောက်မှုအပြီးတွင် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ လွှမ်းမိုးမှုကို နောက်တစ်ကြိမ်မကြိုးစားမီ အချိန်အနည်းငယ် စုဆောင်းရန် လိုအပ်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ...

"သူမ တကယ်ပဲ လွှမ်းမိုးမှုကို ရရှိခဲ့ရင်တော့ တော်တော်အံ့ဩစရာကောင်းမှာပဲ" ဟု ယုမေက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ အသက်နှစ်ဆယ်အောက် ဓားနတ်ဘုရားမတစ်ယောက်ပေါ့။ အနာဂတ်မှာ သူမရောက်ရှိနိုင်မယ့် အမြင့်ဆုံးနေရာကို တော်ဝင်မြို့တော်က ကောင်းကင်မျှော်စင်မှာထိုင်နေတဲ့ အဘိုးကြီးတောင် ခန့်မှန်းနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။"

"ဒါပေမဲ့ မဟာချန်မင်းဆက်အတွက်တော့ ဒါက ကံကောင်းခြင်းကြီးတစ်ခုပဲ" ဟု ကျန့်ထျန်းရီက စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် မှတ်ချက်ပြုသည်။ ယုမေကလည်း သဘောတူဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

တစ်ခဏအကြာတွင် ကျန့်ထျန်းရီ၏အပြုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူက လေးနက်စွာ ဆိုသည်၊ "ကျင့်ယန်မြို့ထဲကို ဝင်ရောက်လာတဲ့ အဲ့ဒီကြွက်တွေကို မင်း အာရုံခံမိလား။"

"ဒီနေရာမှာ အစီအရင်တစ်ခု ချထားသင့်တယ်။ ငါ မြို့ထဲဝင်လာကတည်းက ငါ့ရဲ့အာရုံခံနိုင်စွမ်းက အလွန်အမင်း ကန့်သတ်ခံထားရတယ်" ယုမေက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"နှမြောစရာပဲ။ ဒီည လမင်းက သာယာတယ်၊ အသက်မရှည်ချင်တဲ့ကောင်တချို့ကို သတ်ပြီး အသက်ဝင်အောင်လုပ်ချင်နေတာ" ကျန့်ထျန်းရီက သူ၏ရင်ဘတ်ထဲမှ ကျိုးပဲ့နေသောတံဆိပ်ပြားကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ၏လေသံမှာ အေးစက်နေသည်။