ဖုန်းအာက မင်းကိုအနိုင်ကျင့်ရင် အမေ သူ့ကိုသင်ခန်းစာပေးမယ်

ချင်ဖုန်း အိပ်မက်တစ်ခုမက်သည်။ ထိုအိပ်မက်ထဲတွင် သူနှင့် လျို့ကျန့်လီတို့ ပျော်ရွှင်သောဘဝတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းနေကြသည်။ တစ်ယောက်က မိသားစုကိုထောက်ပံ့ရန် ငွေရှာရန်တာဝန်ယူပြီး အခြားတစ်ယောက်မှာ လှပ၍အနိုင်ယူ၍မရနိုင်သူ။ သူတို့တွင် သားတစ်ယောက်နှင့် သမီးတစ်ယောက်ရှိသည်။ သားလေးမှာ သူကဲ့သို့ပင် ခန့်ညားပြီး သမီးလေးမှာ သူမကဲ့သို့ပင် လှပသည်။ သို့သော် သူ၏ချိုမြိန်သောအိပ်မက်ထဲတွင် နစ်မြောနေစဉ်မှာပင် သူ၏စိတ်ထဲ၌ အသံတစ်သံထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့အပေါ်သို့ ရေခဲရေလောင်းချလိုက်သည်၊

"မင်း သတ္တမအဆင့်မရောက်မချင်း လိင်ဆက်ဆံခွင့်မရှိဘူး၊ အသုံးမကျတဲ့ကောင်!"

(ကျစ်!) ချင်ဖုန်းက ရုတ်တရက်နိုးလာပြီး အသက်ကိုလုရှူနေသည်။

"သတ္တမအဆင့်၊ ငါ အမြန်ဆုံး သတ္တမအဆင့်ကို ဝင်ရမယ်။" သူက လက်သီးများကိုဆုပ်ကာ ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။

"ဘာလို့ သတ္တမအဆင့်ကိုဝင်ဖို့ ဒီလောက်တောင် အလျင်လိုနေရတာလဲ။"

"ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သတ္တမအဆင့်မဝင်ဘဲနဲ့ ငါတို့ အတူတူ အိပ်ခန်းဝင်ခွင့်မရှိလို့ပဲ။" ချင်ဖုန်းက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် သတိပြန်ဝင်လာသည်။

(ဟင်?) (အသံက ဘယ်ကလာတာလဲ။)

သူ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားသည်။ အခန်းထဲ၌၊ စားပွဲရှေ့မှထိုင်ခုံပေါ်တွင် အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် ပုံရိပ်တစ်ခုရှိနေသည်။ စီးဆင်းနေသော အနက်ရောင်ဆံနွယ်များ၊ နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ လှပသည်။ လျို့ကျန့်လီ မဟုတ်ပါလား။

(သူမ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငါ့အခန်းထဲရောက်နေတာလဲ။)

"အတူတူ အခန်းသုံးတာလား။" လျို့ကျန့်လီက ထိုစကားကို ပါးစပ်ထဲတွင် ပြန်လည်ရေရွတ်ရင်း သူမ၏ကျောက်စိမ်းလက်ကို နှုတ်ခမ်းရှေ့တွင်ထားကာ ခေါင်းငုံ့၍ တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားနေဟန်ဖြင့် ငေးမောနေသည်။ (အိုး... အနေရခက်လိုက်တာ) ချင်ဖုန်းက အလျင်အမြန်ဆိုသည်၊

"မင်း ဘာလို့ ဒီကိုရောက်နေတာလဲ။"

လျို့ကျန့်လီ၏ အတွေးစဉ်မှာ ပြတ်တောက်သွားပြီး သူမ ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်၊

"နင်ရွှမ်က ကျွန်မကိုပြောတယ်၊ လက်ထပ်ပြီးရင် သတို့သမီးက ယောက္ခထီးနဲ့ယောက္ခမကို လက်ဖက်ရည်ဆက်ကပ်ရမယ်တဲ့။ အရင်က ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ အခုကြားပြီးမှတော့ သဘာဝအတိုင်း ပြန်လည်ပြုလုပ်ပြီး ယဉ်ကျေးမှုမပျက်ယွင်းအောင် လုပ်ရမှာပေါ့။"

(ဒီလိုကိုး) ချင်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြသည်၊

"ငါ အဝတ်အစားလဲလိုက်ဦးမယ်၊ ပြီးရင် အတူတူသွားကြတာပေါ့။"

"ကောင်းပြီ။" လျို့ကျန့်လီက အသာအယာခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် မလှုပ်မယှက် ဆက်ရပ်နေသည်။

(ခဏနေဦး၊ ငါ အဝတ်အစားလဲမလို့ပြောတာလေ၊ မင်းက ရှောင်တိမ်းဖို့တောင် မကြိုးစားဘူးလား။) ချင်ဖုန်းက အနည်းငယ် မျက်နှာပူသွားသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အမည်ခံအားဖြင့် ဇနီးမောင်နှံဖြစ်သော်လည်း တစ်ယောက်အပေါ်တစ်ယောက် ပွင့်လင်းရိုးသားသည့်အဆင့်သို့ မရောက်သေးပေ။ သဘာဝအတိုင်းပင် သူ အနည်းငယ် အနေရခက်နေသည်။

(တော်သေးတာက ရှေးခေတ်လူတွေရဲ့ အိပ်ရာဝင်ဝတ်စုံက တော်တော်ခိုင်ခံ့တာပဲ၊ ပြီးတော့ ငါက အဝတ်မပါဘဲအိပ်တဲ့အကျင့်လည်းမရှိဘူး။ အရင်ဘဝကသာဆိုရင်တော့...)

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဆက်မတွေးတော့ပေ။

သူက စောင်ကိုမကာ အဝတ်အစားများဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် သူ လျို့ကျန့်လီနှင့်အတူ အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ လန်နင်ရွှမ်ကလည်း အခန်းတံခါးဝတွင် စောင့်နေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးကိုမြင်သောအခါ သူမ ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူတို့သုံးဦး ချင်အိမ်တော်၏ ပင်မခန်းမဆောင်ဆီသို့ အတူတကွ လျှောက်လှမ်းသွားကြသည်။

ချင်ကျန့်အန်းမှာ မူလက မေမေလေးနှင့်အတူ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း စကားပြောနေခဲ့သည်။ သူတို့သုံးဦးကိုမြင်သောအခါ သူ၏မျက်လုံးများ မပြူးကျယ်ဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။ မေမေလေးမှာလည်း အံ့ဩဝမ်းသာသွားပြီး "မင်းတို့တွေ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီကိုရောက်လာကြတာလဲ" ဟု ဆိုသည်။ သူမက ပြန်လည်မတ်တပ်ရပ်ပြီး လမ်းလျှောက်နိုင်ပြီဖြစ်သော လျို့ကျန့်လီကို ကျေနပ်ဝမ်းမြောက်သောအမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်ပြီး အဖြစ်အပျက်အားလုံးကို ပြန်လည်ပြောပြသည်။ အဖေက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြုံးလျက် "ဒီလိုကိုး" ဟု ဆိုသည်။ မေမေလေးမှာ ဤသည်ကိုကြားသောအခါ ပြုံးလိုက်သည်။ သူမ ချင်အာကိုခေါ်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုတိုးတိုးလေးပြောလိုက်ရာ ချင်အာ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။ လန်နင်ရွှမ်က အသစ်ဖျော်ထားသောလက်ဖက်ရည်ကို ယူလာပြီး သူမ၏သခင်မလေးထံသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ကမ်းပေးရင်း မျက်စိဖြင့် အချက်ပြလိုက်သည်။

လျို့ကျန့်လီက နားလည်သဘောပေါက်ပြီး သူမ၏နှင်းကဲ့သို့ဖြူသောလက်ကောက်ဝတ်ကို ဆန့်တန်းကာ လက်ဖက်ရည်ကိုယူ၍ ရှေ့သို့ခြေလှမ်းအနည်းငယ်လှမ်းကာ ဆက်ကပ်ရင်း "အဖေ၊ လက်ဖက်ရည်သုံးဆောင်တော်မူပါ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ ချင်ကျန့်အန်းမှာ ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ ပျော်ရွှင်မှုဖြင့်ပြုံးလိုက်သည်။ သူ ကျေးဇူးတင်စကားအနည်းငယ်ဆိုပြီးနောက် လက်ဖက်ရည်ကိုယူကာ တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။ လျို့ကျန့်လီက လှည့်လိုက်ပြီး အခြားလက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ကိုယူကာ မေမေလေးထံသို့ ကမ်းပေးရင်း "အမေ၊ လက်ဖက်ရည်သုံးဆောင်တော်မူပါ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ မေမေလေးမှာ သူမ၏မျက်လုံးများနီရဲနေသော်လည်း မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးပန်းပွင့်လျက် လက်ဖက်ရည်ကိုလက်ခံလိုက်ပြီး အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်နေကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

ချင်ဖုန်းမှာ ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်သောအခါ စိတ်ခံစားချက်ပေါင်းများစွာကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ ရှေးခေတ်ဓလေ့ထုံးစံများနားလည်မှုအရ နောက်ဆက်တွဲဖြစ်လာမည်မှာ မေမေလေးက လျို့ကျန့်လီကို ဇနီးကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်အောင် မည်သို့နေထိုင်ရမည်ကို အကြံပေးခြင်းပင်။

အမှန်ပင်၊ မေမေလေးက စကားစတင်သည်၊ "ကျန့်လီ၊ သမီးက အမေ့ကို အမေလို့ခေါ်ဖို့ ဆန္ဒရှိမှတော့ အခုချိန်ကစပြီး ငါတို့က တကယ်ပဲ မိသားစုတစ်စုဖြစ်သွားပြီ။" "အချို့အရာတွေကို သမီးကို အပ်နှံခဲ့မယ်။ အနာဂတ်မှာ ဖုန်းအာက သမီးကိုအနိုင်ကျင့်ရင် အမေ့ကိုပြောရမယ်၊ အမေက သူ့ကိုသင်ခန်းစာပေးဖို့ ကူညီမယ်။"

(ဟင်? ဇာတ်လမ်းက နည်းနည်းလွဲနေသလိုပဲ။) ချင်ဖုန်းက ခေါင်းမော့ကာ မေမေလေးကို ကြောင်တောင်တောင်အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ (ငါ့ကို အမြဲအလိုလိုက်တဲ့ မေမေလေး ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။ ပြီးတော့ ငါ့လို စာပေပညာရှင်ကောင်လေးက ဒီလောက်အဆင့်မြင့်တဲ့ သိုင်းသမားမတစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုလုပ် အနိုင်ကျင့်နိုင်မှာလဲ။ ဒီနောက်ပြောင်မှုက နည်းနည်းတော့ လွန်လွန်းနေပြီ။)

တော်သေးသည်မှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သခင်ကြီးချင်က မကျေမနပ်ဟန်ဖြင့် "မိန်းမ၊ ဘာတွေပြောနေတာလဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

(အမှန်ပင်၊ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ယောက်ျားသားတစ်ဦးဖြစ်တဲ့ ကိုယ့်အဖေကို အားကိုးလို့ရတာပဲ။) ချင်ဖုန်းက စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူမသိလိုက်သည်မှာ သူ၏အဖေ၏စကားများက အလှည့်အပြောင်းတစ်ခုဖြစ်သွားသည်၊

"ကျန့်လီ၊ ဖုန်းအာနဲ့လက်ထပ်ရတာ သမီးအတွက် တကယ်ပဲပင်ပန်းခဲ့မှာပဲ။"

"ဒါပေမဲ့ စိတ်ချပါ၊ အနာဂတ်မှာ သူ သမီးကိုအနိုင်ကျင့်ရင် အဖေ့ကိုသာပြော။ သူ့အမေက စိတ်ပျော့တယ်၊ သူက တင်းကျပ်တဲ့အရေးယူမှုတွေလုပ်မှာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဖေကတော့ သူ့ကိုသင်ခန်းစာပေးဖို့ သေချာအောင်လုပ်ပေးမယ်။"

ချင်ဖုန်းမှာ ဤသည်ကိုကြားသောအခါ ထိုနေရာတွင် ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေမိတော့သည်။ (ငါက ချင်မိသားစုရဲ့ သခင်လေးမဟုတ်ဘဲ ကြိုဆိုခြင်းမခံရတဲ့ သနားစရာကောင်းပြီး အားကိုးရာမဲ့တဲ့ သမက်တစ်ယောက်လို အမြဲခံစားနေရတယ်။) အခြားတစ်ဖက်တွင် လန်နင်ရွှမ်မှာ သခင်လေး၏အမူအရာကြောင့် ရယ်မထိန်းနိုင်ဖြစ်နေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ချင်အာက အလျင်အမြန်ပြန်လာပြီး သူမ၏လက်ထဲတွင် လှပသောသစ်သားဘူးလေးတစ်ဘူးကို ကိုင်ထားသည်။ မေမေလေးက သစ်သားဘူးကိုယူကာ ညင်သာစွာဖွင့်လိုက်ရာ အလွန်လှပသော ပန်းဆွဲများတွဲလောင်းကျနေသည့် ဒီဇိုင်းဆင်ထားသော ရွှေဆံထိုးတစ်ချောင်း ပေါ်ထွက်လာသည်။

"ကျန့်လီ၊ ဒီကိုလာပါဦး" မေမေလေးက လက်ယပ်ခေါ်သည်၊

"ဒါက အမေ့ရဲ့မင်္ဂလာဆောင်နေ့မှာ အမေ့အမေက အမေ့ကိုပေးခဲ့တဲ့ ဆံထိုးပဲ၊ အခု အမေက သမီးကိုပေးလိုက်ပြီ။"

လျို့ကျန့်လီက ရွှေဆံထိုးကိုယူလိုက်သည်။ သူမ အမျိုးသမီးများ၏အလှကုန်နှင့် လက်ဝတ်ရတနာများကို စိတ်မဝင်စားသော်လည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏စိတ်ထဲ၌ နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အမေ။"

ဘေးမှ ချင်ကျန့်အန်းမှာ ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားသည်။ သူ သူ၏ငွေအိတ်ကို လှမ်းယူရန်ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏အမူအရာမှာ တောင့်ခဲသွားသည်။ "မိန်းမ လက်ဆောင်တွေပေးနေမှတော့ ဘာလို့ ငါ့ကို ကြိုတင်အကြောင်းမကြားရတာလဲ။ ငါဘာမှမပြင်ဆင်ထားရသေးဘူး။" သခင်ကြီးချင်က မေမေလေးအနားသို့ကပ်ကာ တိုးညင်းသောအသံဖြင့် တိုးတိုးလေးပြောသည်။ မေမေလေးက ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး "ချင်အာကို လက်ဝတ်ရတနာတစ်စုံဝယ်ခိုင်းလိုက်ပါ။ ဒါဆိုရလောက်ပါပြီ" ဟု ဆိုသည်။

ချင်ကျန့်အန်းမှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားပုံရသည်။ သူ မလိုချင်၍မဟုတ်ဘဲ ငွေကြေးအင်အားမရှိခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ မိသားစု၏စည်းစိမ်ဥစ္စာများမှာ ယခု ချင်ဖုန်း၏လက်ထဲတွင် ရှိနေသည်။ သူ မည်သို့တတ်နိုင်မည်နည်း။ ဤသို့တွေးရင်း သူ ခန်းမထဲမှချင်ဖုန်းထံသို့ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏နောက်တစ်လှမ်းကို ကြံစည်နေသည်။

"ဖုန်းအာ၊ အပြင်ထွက်ခဲ့ဦး။ မင်းနဲ့ပြောစရာရှိတယ်။" သခင်ကြီးချင်က လေးနက်သောအမူအရာဖြင့် ခန်းမထဲမှ ဦးဆောင်ထွက်ခွာသွားသည်။ ချင်ဖုန်းမှာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ နောက်မှလိုက်သွားသည်။

" 'လရောင်ပြခန်း' က ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း စီးပွားရေးဘယ်လိုလဲ။" ချင်ကျန့်အန်းက ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ကာ မေးလိုက်သည်။ ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ ချင်ဖုန်းက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

(အဖေတူသားပဲ။ ဆိုရိုးစကားက နှစ်ဖက်လုံးအတွက် အကျုံးဝင်တာပဲ။) "

အဖေ၊ ပြောသာပြောပါ။ ဘယ်လောက်လိုချင်လို့လဲ။"

သခင်ကြီးချင်က ချက်ချင်းပင် လက်တစ်ချောင်းထောင်ပြသည်၊

"ငွေသားတစ်ထောင်!"

ချင်ဖုန်းက မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားသည်၊

"အဖေ၊ ဒီလောက်များတဲ့ငွေတွေနဲ့ ဘာလုပ်မလို့လဲ။"

"မင်းရဲ့မေမေလေးက ကျန့်လီကို တော်ဝင်မြို့တော်က နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံက ရွှေဆံထိုးတစ်ချောင်းပေးတယ်။ ဒါက ဈေးမပေါဘူး။ ငါလည်း ကျန့်လီကို အလားတူလက်ဝတ်ရတနာတစ်စုံ ပေးရမယ်။ ဒါကြောင့်ပဲ။" သခင်ကြီးချင်က ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ရှင်းပြသည်။

"ဒါကတော့ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဖေ၊ အဖေတွေက ချွေးမတွေအတွက် လက်ဆောင်ဝယ်ဖို့ သားတွေဆီက ငွေတောင်းတာက သာမန်တော့မဟုတ်ဘူးမလား။" ချင်ဖုန်းက ထူးဆန်းသောအမူအရာပြသည်။

"မင်းကောင်စုတ်၊ ငါ့မှာငွေရှိရင် မင်းကိုတောင်းစရာလိုလို့လား။ အမြန်ယူခဲ့!" သခင်ကြီးချင်က အိမ်ထောင်ဦးစီးဟန်ပန်ကို ဆောင်ယူလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းမှာ ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ငွေသားတစ်ထောင်ကို ရိုးသားစွာထုတ်ယူပြီး ကမ်းပေးလိုက်သည်၊ ထို့နောက် မထီမဲ့မြင်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ လှည့်ထွက်သွားသည်။

"ခဏနေဦး၊ မင်းဝင်သွားပြီးရင် ချင်အာကို ငါ့အတွက်ခေါ်ထုတ်ခဲ့" ဟု သခင်ကြီးချင်က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ မကြာမီပင် အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့်ချင်အာက ခန်းမထဲမှထွက်လာပြီး စပ်စုသောမျက်နှာဖြင့် "သခင်ကြီး၊ ဘာအမိန့်ရှိပါသလဲ" ဟု မေးသည်။

ချင်ကျန့်အန်းက ရွှေဆံထိုး၏တန်ဖိုးကို ခန့်မှန်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ ယခင်ကချင်ဖုန်းပေးခဲ့သော ငွေအိတ်ထဲမှ ငွေသားငါးရာကိုထုတ်ယူပြီး "မြို့ထဲက လက်ဝတ်ရတနာဆိုင်ကို အမြန်သွားပြီး အကောင်းဆုံးလက်ဝတ်ရတနာတစ်စုံဝယ်ခဲ့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ သခင်ကြီး။" ချင်အာက ငွေကိုလက်ခံပြီး အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။ သူမထွက်ခွာသွားသည်ကိုမြင်သောအခါ ချင်ကျန့်အန်းက ကျန်ရှိသောငွေများကို ဂရုတစိုက်သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ခန်းမထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။