မဟာဓားဂိုဏ်းကြီးသုံးခု

ချင်ဖုန်းသည် ယခုအခါ လူအများ၏အာရုံစိုက်မှုကို ခံရသည့်ခံစားချက်ကို နှစ်သက်နေသည်၊ ထိုအကြည့်များမှာ သူ၏အပေါ်၌ လုံးလုံးလျားလျား မရှိနေသည့်တိုင်အောင်ပင်။

"ဒါက ကျင့်ယန်မြို့ပဲ" ကြည်လင်သောအသံတစ်ခု သူ၏ဘေးမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လျို့ကျန့်လီက လှပသောမျက်လုံးများဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းကြည့်ရှုနေ၏။ ခန်းမဆောင်၌ လက်ဖက်ရည်ဆက်ကပ်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်း၏မိဘများက သူ့ကို လျို့ကျန့်လီအား အပြင်သို့ လမ်းလျှောက်ခေါ်သွားရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်မှလူအများစုမှာ လျို့ကျန့်လီ၏ အံ့မခန်းလှပမှုကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံနေရပြီး မရပ်တန့်ဘဲ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို မတွန်းလှန်နိုင်ကြပေ။ ချင်ဖုန်းမှာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲဖြစ်သွားသည်၊ အကြောင်းမှာ သူ၏ဘေးတွင် ရပ်နေသူမှာ သူ၏ဇနီးပင်ဖြစ်သည်တကား။

"ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုဝေးလံခေါင်ဖျားတဲ့မြို့ငယ်လေးကတော့ တော်ဝင်မြို့တော်၊ ကောင်းကင်မြို့တော်နဲ့ နှိုင်းယှဉ်လို့မရနိုင်တာ သေချာပါတယ်" ဟု ချင်ဖုန်းက ပြန်ဖြေသည်။ ငယ်စဉ်က မိသားစုနှင့်အတူ ဤနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့သောကြောင့် မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ မြို့တော်နှင့်ပတ်သက်သော အမှတ်တရများမှာ ဝေဝါးနေသည်။ သူ မြို့တော်၏ခမ်းနားထည်ဝါမှု၊ လမ်းများပေါ်တွင် လူများစည်ကားလှုပ်ရှားနေမှုနှင့် အချိန်တိုင်း အမျိုးမျိုးသော ဆန်းသစ်သည့်အရာများ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို မှေးမှိန်စွာ မှတ်မိနေသည်။ ဤမျှနှစ်များစွာကြာပြီးနောက် မြို့တော်မှာ မည်သို့သောပုံစံရှိနေမည်ကို သူ သိချင်နေမိသည်။

လျို့ကျန့်လီက ခပ်ပေါ့ပေါ့ဆိုသည်၊ "တော်ဝင်မြို့တော်က စည်ကားသာယာပေမယ့် ကျွန်မမှာတော့ သိပ်ပြီးထူးထူးခြားခြား အမှတ်တရမရှိဘူး။ ကျွန်မမှတ်မိတတ်တဲ့အချိန်ကတည်းက ဓားသိုင်းလေ့ကျင့်နေခဲ့ပြီး အိမ်တော်အပြင်ကို ရှားရှားပါးပါးပဲ ထွက်ဖူးတယ်။ ကျွန်မ အသက်ဆယ့်ငါးနှစ်ပြည့်တော့ 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်က ကျွန်မကို ဂိုဏ်းထဲခေါ်သွင်းခဲ့တယ်။"

ချင်ဖုန်းက နားလည်သဘောပေါက်ပြီး " 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'အကြောင်း ပြောပြပါဦး။ အဲ့ဒါက ဘယ်လိုမျိုးလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။ ဓားသိုင်းလောကတွင် မရေမတွက်နိုင်သော ဂိုဏ်းများရှိပြီး တစ်ခုချင်းစီက မိမိတို့သာအကောင်းဆုံးဟု အခိုင်အမာဆိုကြသည်။ သို့သော် သုံးခုမှာမူ ထိပ်တန်းအဖြစ် ကျယ်ပြန့်စွာ အသိအမှတ်ပြုခံထားရသည်။ ပထမတစ်ခုမှာ စစ်အိမ်တော်။ ဒုတိယတစ်ခုမှာ ဓားဧကရာဇ်မြို့တော်။ တတိယတစ်ခုမှာ အနန္တဓားဂိုဏ်း။

လျို့ကျန့်လီ၏ နီဆွေးသောနှုတ်ခမ်းလွှာများ ညင်သာစွာပွင့်ဟသွားသည်၊ " 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'က တောင်ပိုင်းဒေသက 'မြူခိုးဝေတောင်ထွတ်'ပေါ်မှာ တည်ရှိတယ်၊ အရွယ်အစားအမျိုးမျိုးရှိတဲ့ ဓားတောင်ထွတ်ပေါင်း တစ်ဆယ့်သုံးခုရှိတယ်။ တောင်ထွတ်တိုင်းမှာ တောင်ထွတ်သခင်တစ်ယောက်စီရှိပြီး သူတို့ထဲက အသန်မာဆုံးသူက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနရဲ့ ကြယ်တာရာစစ်သူကြီးသုံးဆယ့်ခြောက်ဦးနဲ့ ညီမျှတယ်။ လက်ရှိဂိုဏ်းချုပ်ကဆိုရင် နတ်စစ်သူကြီးဆယ့်နှစ်ဦးနဲ့တောင် ယှဉ်နိုင်တဲ့အစွမ်းရှိတယ်။"

ချင်ဖုန်းက အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ (နာမည်ကြီးတစ်ခုကတော့ အလကားရတာမဟုတ်ဘူးပဲ။) 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'ကို ဓားသိုင်းပညာကျင့်ကြံလိုသော သိုင်းသမားများစွာက လေးစားကြည်ညိုကြသည်မှာ အံ့ဩစရာမရှိပေ။ ထို့နောက် လျို့ကျန့်လီက 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'နှင့်ပတ်သက်သော အကြောင်းအရာများစွာကို ပြောပြသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ထိုနေရာမှပတ်ဝန်းကျင်၊ တပည့်များကျင့်ကြံပုံနှင့် 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'၏ ဓားတာအိုအနုပညာ။

ဤသည်တို့ကိုကြားပြီးနောက် ချင်ဖုန်းက သက်ပြင်းမချဘဲမနေနိုင်၊ " 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'က ဒီအတိုင်းဆက်သွားနေရင်တော့ သူတို့ပျိုးထောင်လိုက်တဲ့ မျိုးဆက်သစ်တွေက ဓားတာအိုမှာရှိတဲ့ တတ်မြောက်မှုအပိုင်းမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းဖြစ်သွားမှာကို စိုးရိမ်မိတယ်။"

လျို့ကျန့်လီက ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ " 'ဓားဧကရာဇ်မြို့တော်'နဲ့ 'စစ်အိမ်တော်' နှစ်ခုလုံးက မျိုးဆက်သစ်တွေရဲ့ကျင့်ကြံမှုနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကိုယ်ပိုင်အတွေးအခေါ်တွေရှိကြတယ်။"

"လောကက လေးစားအားကျရတဲ့ ဓားတာအိုဂိုဏ်းကြီးသုံးခုက ဘယ်လိုလုပ် သာမန်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။" " 'စစ်အိမ်တော်'ရဲ့ လက်ရှိမျိုးဆက်မှာ အသက်သိပ်မကြီးသေးပေမယ့် 'စစ်အိမ်တော်'မှာ နှစ်တစ်ရာလောက် ပျောက်ဆုံးနေခဲ့တဲ့ 'တစ္ဆေသရဲစစ်သည်ဓားသေတ္တာ'ကို အသုံးပြုနိုင်တဲ့ အံ့ဩဖွယ်ရာဇာတ်ကောင်တစ်ယောက်ရှိတယ်။"

"အစပိုင်းမှာ သူက 'စစ်အိမ်တော်'ကိုယ်စား 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'မှာ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ တောင်းဆိုခဲ့ဖူးတယ်၊ 'တစ္ဆေသရဲစစ်သည်ဓားသေတ္တာ'ထွက်ပေါ်လာတာနဲ့ မျိုးဆက်သစ်အားလုံး ရှောင်ဖယ်ပေးခဲ့ရတယ်။"

"တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလိုအရာမျိုးရှိတာလား" ချင်ဖုန်း၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်၊

(တစ်ဂိုဏ်းလုံးရဲ့ မျိုးဆက်သစ်တွေကို တစ်ယောက်တည်းနဲ့ စိန်ခေါ်ရဲရုံမက အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့တယ်ဆိုတော့ ဘယ်လောက်တောင် ထည်ဝါခန့်ညားလိုက်သလဲ။ စဉ်းစားကြည့်ရုံနဲ့တင် လူတစ်ယောက်ရဲ့သွေးကို ဆူပွက်စေတာပဲ။)

လျို့ကျန့်လီက ဆက်ပြောသည်၊ " 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'ရဲ့တပည့်တွေက အများကြီးပဲ၊ တစ်ယောက်တည်းနဲ့ သူတို့အားလုံးကို တိုက်ခိုက်ဖို့က မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် ကျွန်မရဲ့ဆရာက ကျွန်မကို အရေးယူဆောင်ရွက်ဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်။"

ချင်ဖုန်းက စပ်စုသွားသည်၊

"ဒါဆို မင်းက ဓားထုတ်ပြီး သူနဲ့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာတိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးမှာ သူ့ရဲ့'တစ္ဆေသရဲစစ်သည်ဓားသေတ္တာ'ကို ချိုးဖျက်ခဲ့တာပေါ့။" လျို့ကျန့်လီက ခေါင်းအသာခါလိုက်သည်၊

"ကျွန်မဆရာက ကျွန်မကို ဓားမထုတ်ခိုင်းခဲ့ဘူး။ သူပြောတာက ကျွန်မသာဓားထုတ်လိုက်ရင် အဲ့ဒီလူငယ်ရဲ့ဓားနှလုံးသားကို ဖျက်ဆီးမိသွားနိုင်တယ်တဲ့။ ဒါကြောင့် ကျွန်မက လက်ညှိုးတစ်ချောင်းတည်းသုံးပြီး သူ့ကို ဓားပြိုင်စင်မြင့်ပေါ်ကနေ ခေါက်ထုတ်လိုက်တာ။ ကျွန်မ သူ့ကိုအနိုင်ယူခဲ့ပေမယ့် သူ့ရဲ့ဓားနှလုံးသားကိုလည်း ကာကွယ်ပေးခဲ့တယ်။"

ချင်ဖုန်းမှာ မှင်တက်သွားပြီး မည်သို့တုံ့ပြန်ရမည်ကို မသိတော့ပေ။

(လျို့ကျန့်လီပြောတဲ့ဆရာက 'အနန္တဓားဂိုဏ်း'ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ဆိုတာ သေချာတယ်။) (အဲ့ဒီဂိုဏ်းချုပ်ကတော့ တော်တော်စိတ်ဓာတ်သေးသိမ်တာပဲ။ သူ့တပည့်တွေ ဆယ်ကျော်သက်တစ်ယောက် အကြိမ်ကြိမ်အနိုင်ကျင့်ခံရတာကိုမြင်တော့ မျက်နှာမပျက်ရအောင် လျို့ကျန့်လီကို နေရာပြန်ယူခိုင်းတာပဲဖြစ်ရမယ်။)

(ဘာလို့ ပြိုင်ဘက်ရဲ့ဓားနှလုံးသားကို ဖျက်ဆီးမိမှာစိုးလို့လဲ။ ဘာလို့ လျို့ကျန့်လီကို ဓားမထုတ်ခိုင်းတာလဲ။ စစ်အိမ်တော်ကို မျက်နှာပြောင်ပြောင်တင်းတင်း ရိုက်ချင်လို့ဆိုတာ ထင်ရှားနေတာပဲ။ ဓားနဲ့အရှုံးပေးရတာက လက်ညှိုးတစ်ချောင်းနဲ့ အဝေးကိုလွင့်သွားရတာထက်တော့ သာတာပေါ့။)

(ဒါပေမဲ့ ငါ့ဇနီးကတော့ အရိုးခံလွန်းပြီး ဒါကိုတကယ်ပဲယုံကြည်နေတယ်။ ဒီလိုလူမျိုးတွေကိုသာ ခေတ်သစ်မှာထားလိုက်ရင် ပိရမစ်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းစဉ်တွေထဲ အလိမ်ခံရနိုင်တယ်။)

ချင်ဖုန်းက ဤသို့တွေးရင်း လျို့ကျန့်လီဘက်သို့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"နောက်ပိုင်း ဘာဖြစ်သွားလဲ။ အဲ့ဒီကောင်လေး အရှုံးပေးပြီးတဲ့နောက် ဘာလုပ်ခဲ့လဲ။" လျို့ကျန့်လီက ပြန်လည်စဉ်းစားသည်၊

"ကျွန်မ သိပ်ပြီးဂရုမစိုက်လိုက်ဘူး။ သူ့ကိုအနိုင်ယူပြီးတဲ့နောက် ကျွန်မ 'ဓားကြီးတောင်ထွတ်'ကို ကျင့်ကြံဖို့ သွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မဆရာက အဲ့ဒီလူငယ်လေး ဓားမျှော်စင်ကိုပြန်သွားပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ တစ်ကိုယ်လုံးတုန်နေခဲ့တယ်လို့ မှေးမှိန်စွာပြောခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်မ နည်းနည်းလက်လွန်သွားခဲ့သလားပဲ။"

(သူ ခေါင်းငုံ့ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတုန်နေခဲ့တယ် ဟုတ်လား။ ဒါက ငိုနေလို့ဆိုတာ ထင်ရှားနေတာပဲ။)

ချင်ဖုန်းက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သော်လည်း စဉ်းစားကြည့်လိုက်သောအခါ အကယ်၍ သူသာ ထိုလူငယ်ဖြစ်ခဲ့ပါက တစ်ခဏအတွင်း ဘုန်းတန်ခိုးထွန်းတောက်နေရာမှ နောက်တစ်ခဏတွင် လက်ညှိုးတစ်ချောင်းဖြင့် အရှုံးပေးခံလိုက်ရလျှင် သေချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားနိုင်လောက်သည်။

"အဲ့ဒီလူငယ်၊ သူ့နာမည်ဘယ်လိုခေါ်လဲ" ဟု ချင်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

"မသိဘူး" ဟု လျို့ကျန့်လီက ခပ်ပေါ့ပေါ့ ပြန်ဖြေသည်။ ချင်ဖုန်းမှာ စကားဆက်မပြောနိုင်တော့ဘဲ ထိုလူငယ်အတွက် စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ဝမ်းနည်းမှုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

(လက်ညှိုးတစ်ချောင်းနဲ့ အရှုံးပေးရတာက တစ်မျိုး၊ ကိုယ့်နာမည်ကိုတောင် အမှတ်မထားခံရတာကတော့ ကံဆိုးလွန်းလှတယ်၊ ရင်နာစရာကောင်းလွန်းတယ်။)

နှစ်ဦးသား ကျင့်ယန်မြို့ထဲတွင် လမ်းလျှောက်ရင်း စကားစမြည်ပြောနေကြသည်။ ခရီးစဉ်အတွင်း ပျက်စီးနေသောအိမ်ခေါင်မိုးတစ်ခုကို ပြုပြင်နေသော လူအနည်းငယ်နှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့သည်။ မူလက အလုပ်ကြိုးစားနေသော လူတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ လမ်းမပေါ်သို့ လက်ညှိုးထိုးကာ သူ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားပြီး မယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် "အဲ့ဒီအမျိုးသမီး..." ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဘေးမှ ကြွက်သားထွားကျိုင်းပြီး အသားညိုသော ဟော့ယွမ်က မကျေမနပ်ဖြင့် "ဘာလုပ်နေတာလဲ။ မိန်းမတစ်ယောက်ကြောင့် တကယ်ပဲ စိတ်ညှို့ခံလိုက်ရတာလား။ အဲ့ဒီမိန်းမတွေက ဘာစိတ်ဝင်စားစရာရှိလို့လဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး သူဌေး၊ အဲ့ဒီအမျိုးသမီးက လျို့ကျန့်လီပဲ။ သူ... သူ လမ်းလျှောက်နိုင်နေပြီ!" ထိုလူက အော်ပြောလိုက်သည်။ လျို့ကျန့်လီ ကပ်ဘေးကျရှုံးခဲ့သည့်အဖြစ်အပျက်မှာ တော်ဝင်မြို့တော်တွင် အလွန်ဂယက်ရိုက်ခဲ့ပြီး 'နတ်ဘုရားလက်မှုပညာရှင်အလုပ်ရုံ'မှ လူများမှာ သဘာဝအတိုင်း သိရှိကြသည်။

"ဘာ؟" ဟော့ယွမ်နှင့် အခြားသူများ လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း ချင်ဖုန်းနှင့် သူတို့နှစ်ဦး၏ပုံရိပ်များမှာ လမ်းအဆုံးတွင် ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"မင်းပြောတဲ့သူ ဘယ်မှာလဲ။ ပြီးတော့ လျို့ကျန့်လီရဲ့သွေးကြောတွေက ပျက်စီးနေပြီး သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းက လေဖြတ်နေတာလေ။ နန်းတွင်းသမားတော်တောင် သူ့ကိုမကုသနိုင်ဘူး။ သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပြန်ထနိုင်မှာလဲ။ မင်း မှားနေတာ သေချာတယ်!" ထိုလူက ရှင်းပြရန်ကြိုးစားသော်လည်း ဟော့ယွမ်က ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"အမြန်ဆုံး အလုပ်ကောင်းကောင်းလုပ်ကြ၊ ဒီတာဝန်မှာ အမှားအယွင်းရှိလို့မဖြစ်ဘူး!" ဟော့ယွမ်က စကား၏ဒုတိယပိုင်းကို တိုးညင်းသောအသံဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။

ထိုလူက လမ်းမပေါ်သို့ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း အဖြူရောင်ပုံရိပ်ကို ထပ်မံမတွေ့ရှိနိုင်တော့ပေ။ (ငါ တကယ်ပဲ မှားသွားခဲ့တာလား။) သူ တိုးတိုးလေးရေရွတ်လိုက်ပြီး ဆက်မတွေးတော့ဘဲ သူ၏အလုပ်ကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေသည်။

သို့သော် ဤလူများမှာ အိမ်ခေါင်မိုးများကို ပြုပြင်နေသည်ဟု အခိုင်အမာဆိုသော်လည်း အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က အနီးကပ်ကြည့်ရှုမည်ဆိုလျှင် သူတို့တစ်ဦးချင်းစီ၏လက်ချောင်းများတွင် ဆံပင်မျှင်ကဲ့သို့ သေးငယ်သောကြိုးမျှင်များ ရစ်ပတ်ထားသည်ကို တွေ့ရှိနိုင်ပြီး သာမန်မျက်စိဖြင့် မြင်တွေ့ရန်ခက်ခဲသည်။ သူတို့ လက်ချောင်းများလှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း ထိုကြိုးမျှင်များလည်း လိုက်ပါလှုပ်ရှားသွားသည်။ ထိုကြိုးမျှင်များမှာ ပျက်စီးနေသောခေါင်မိုးများမှ အိမ်အတွင်းပိုင်းသို့ တိုက်ရိုက်ဆက်သွယ်ထားသည်။ အစက်အပြောက်အလင်းရောင်များကြားမှ ကြိုးမျှင်များ၏အဆုံးစွန်မှာ လူတစ်ယောက်နှင့်တူသော အရာဝတ္ထုတစ်ခုနှင့် ဆက်သွယ်ထားပြီး ထိုနေရာတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ဆက်တိုက်ထုနှက်နေသည်ကို မှေးမှိန်စွာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။