ကန်းသခင်မလေးက ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းသက်သက်ပါ

နှစ်ဦးသား လမ်းဆုံတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ချင်ဖုန်းက 'မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်'ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ "ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ 'ပေါင်ယိဆေးခန်း'မှာ ဆေးကုသလေ့ကျင့်တာအပြင် စာဖတ်ဖို့ ဒီကိုလည်းလာဖြစ်တယ်" ဟု ဆိုသည်။ " 'မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်'ရဲ့ အပြင်ပန်းပုံစံက သုံးထပ်ပဲရှိသလိုထင်ရပေမယ့် အထင်မသေးလိုက်နဲ့ဦး။" "ဒါက တကယ်တော့ ရတနာတစ်ခုပဲ။" "အတွင်းထဲမှာ ကိုးထပ်အမြင့်ရှိပြီး စာအုပ်အရေအတွက်က အံ့မခန်းလောက်အောင်များတယ်။ ငါ ဒီမှာ စာဖတ်နေတာ နှစ်လလောက်ရှိပေမယ့် စတုတ္ထထပ်ကိုပဲ ရောက်သေးတယ်။"

လျို့ကျန့်လီက အသာအယာခေါင်းညိတ်သည်၊ "ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ အနှစ်သာရတွေပါဝင်တဲ့ ရတနာတွေက သာမန်မဟုတ်ဘူး။ ကျင့်ယန်မြို့လိုနေရာမှာ ဒီလိုရတနာမျိုး ဘယ်လိုလုပ်ရှိနိုင်မှာလဲ။"

"အသေးစိတ်တော့ ကျွန်တော်မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ 'မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်'ကို အဲ့ဒီအဘိုးကြီးက အမြဲစောင့်ရှောက်နေတာ။" "ငါတို့ဝင်သွားရင် စကားသိပ်မများမိအောင်ကြိုးစား၊ အဲ့ဒီအဘိုးကြီးက လျှာစောင်းထက်တယ်၊ မင်း မခံနိုင်မှာစိုးလို့" ဟု ချင်ဖုန်းက တိုးညင်းသောအသံဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။

အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာသောအခါ ချင်ဖုန်းက ရိုသေစွာ "အကြီးအကဲ ပိုင်လီ" ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ အဘိုးကြီး ပိုင်လီက သူ့ကိုတစ်ချက်ကြည့်ကာ လှောင်ပြုံးပြုံးသည်၊

"ဘာလို့ မင်းငါ့ကို အဘိုးကြီးလို့မခေါ်တာလဲ။" ချင်ဖုန်းမှာ ထိုစကားကြောင့် မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားသည်။ "ငါ့လျှာက တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလောက်ထက်လို့လား" ဟု အဘိုးကြီးက ထပ်မေးသည်။ ချင်ဖုန်းမှာ ရုတ်တရက် ကြောက်လန့်တကြား ချွေးစေးများပင်ပြန်လာသည်။

(နောက်စရာမဟုတ်ဘူး! လမ်းမပေါ်မှာ၊ ဆယ်ကိုက်ကျော်လောက်အကွာကနေ ဒီအဘိုးကြီးက ဘယ်လိုလုပ်ကြားနိုင်ရတာလဲ။ သူက အဆင့်မြင့်သိုင်းသမားကြီးတစ်ယောက်လား။)

"အကြီးအကဲ..." ချင်ဖုန်းက အနေရခက်စွာပြုံးလိုက်သည်။ (အခြားတစ်ဖက်က ကြားသွားမှတော့ အကြိမ်ကြိမ်တောင်းပန်ရုံကလွဲပြီး ဘာတတ်နိုင်ဦးမှာလဲ။) တော်သေးသည်မှာ ဤအဘိုးကြီးသည် လျှာစောင်းထက်သော်လည်း စိတ်ဓာတ်ကျဉ်းမြောင်းသူမဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ ချီယွမ်မြို့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ ကျိုးခိုင်သခင်သာဖြစ်ပါက ဆူပူကြိမ်းမောင်းရုံဖြင့် သူ လွတ်မြောက်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ချင်ဖုန်းကို အားရအောင် ဆူပူကြိမ်းမောင်းပြီးနောက် အဘိုးကြီး၏ဒေါသမီး ငြိမ်းအေးသွားသည်။ သူက ဘေးမှလျို့ကျန့်လီကိုကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်သည်၊ "မဆိုးဘူး၊ ဓားနတ်ဘုရားမဖြစ်ဖို့ တစ်လှမ်းပဲလိုတော့တယ်။" ဓားသဘောတရား ပဉ္စမအဆင့်၊ နတ်သိုင်းအဆင့် လေး၏ အထွတ်အထိပ်။ လျို့ကျန့်လီသာ တတိယဘုံသို့ ထိုးဖောက်နိုင်ခဲ့လျှင် သူမသည် တကယ့်ဓားနတ်ဘုရားမ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ အဘိုးကြီးက သူ၏ရင်ဘတ်ထဲမှ သေရည်ဘူးတစ်လုံးကိုထုတ်ယူကာ တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး "အလျင်လိုစရာမရှိပါဘူး၊ ဝိုင်ကောင်းဆိုတာ ရင့်မှည့်ဖို့ အချိန်လိုတယ်" ဟု ထပ်ပြောသည်။ စကားပြောနေစဉ် သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ အရေးအကြောင်းများ စုပုံလာပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ချင်ဖုန်းမှာ ဤသည်ကိုကြားသောအခါ နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် 'မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်'ထဲမှ ရှည်လျားသောခြေတံတစ်စုံ လျှောက်ထွက်လာပြီး လှပကျော့ရှင်းသောအမျိုးသမီးတစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာသည်—သူ စဉ်းစားနေမိခဲ့သော ကန်းဖေးလန်ပင်တည်း။

"အမကန်း မတွေ့တာကြာပြီပဲ။ ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ ဘယ်တွေရောက်နေတာလဲ" ဟု ချင်ဖုန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာမေးလိုက်သည်။ သို့သော် မေးပြီးသည်နှင့် သူနောင်တရသွားပြီး ဘေးမှလှပသည့်အမျိုးသမီး၏ တုံ့ပြန်မှုကို စိုးရိမ်တကြီး ခိုးကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏တည်ငြိမ်သောအမူအရာကိုမြင်မှ တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ "ကိစ္စတချို့ရှိလို့ ပြန်သွားခဲ့တာ" ဟု ကန်းဖေးလန်က ခပ်ပေါ့ပေါ့ပြန်ဖြေပြီးနောက် လျို့ကျန့်လီကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့၏မျက်လုံးများ လေထဲတွင် ဆုံမိသွားပြီး သူတို့၏အကြည့်များထဲတွင် မဖော်ပြနိုင်သော အဓိပ္ပာယ်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

"ဒါဘယ်သူလဲ" နှစ်ဦးလုံး တချိန်တည်းမေးလိုက်ကြပြီး သူတို့၏အမူအရာများမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။ ချင်ဖုန်းက အလျင်အမြန် မိတ်ဆက်ပေးသည်၊ "ဒါက ကျွန်တော့်ဇနီးပါ၊ လျို့ကျန့်လီလို့ခေါ်ပါတယ်။" "ဒါက ငါ့သူငယ်ချင်း ကန်းဖေးလန်ပါ၊ အန္တရာယ်ကြုံတွေ့ချိန်တွေမှာ ကျွန်တော့်ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကယ်တင်ခဲ့ဖူးသူပေါ့။" လျို့ကျန့်လီက အသာအယာခေါင်းညိတ်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ကန်းဖေးလန်က စူးစမ်းသောအကြည့်ဖြင့် အပေါ်အောက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မျက်ခုံးအနည်းငယ်ကြုတ်ကာ သူမ၏မျက်လုံးများထဲတွင် လေးနက်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ကြိမ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသော အဘိုးကြီးမှာ သူ၏သေရည်နှင့်ပြဇာတ်ကို အတော်လေးကျေနပ်စွာ ခံစားနေသည်။

(ဘာလို့ ငါ့စိတ်ထဲမှာ ချက်ချင်းပဲ စစ်မြေပြင်အငွေ့အသက်တစ်ခု ခံစားလိုက်ရတာလဲ။ မဟုတ်သေးပါဘူး၊ ငါက ဘာကိုစိုးရိမ်နေတာလဲ။ အစ်မကန်းက ငါ့သူငယ်ချင်းသက်သက်ပဲလေ။)

ချင်ဖုန်းက ထပ်မံရှင်းပြသည်၊ "အစ်မကန်းနဲ့ကျွန်တော်က နှစ်ယောက်လုံးစာဖတ်တာဝါသနာပါပြီး 'မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်'မှာ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တွေ့ဆုံမိတတ်ကြတယ်။" သူ၏ဇနီး အထင်မလွဲစေရန် သူ "တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်" ဟူသောစကားလုံးကို အလေးပေးပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ဤသို့ပြောလိုက်ခြင်းက ကန်းဖေးလန်၏မကျေနပ်မှုကို ဆွပေးလိုက်သလိုဖြစ်သွားသည်၊ "တိုက်ဆိုင်တယ်လို့တော့ ပြောလို့မရဘူး။ ကျွန်မမရှိတဲ့ရက်အနည်းငယ်ကလွဲလို့ 'မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်'ကိုလာတိုင်း ကျွန်မရှင့်ကို အမြဲတွေ့တာပဲ။"

(အာခေါင်ခြစ်မ!)

ချင်ဖုန်း၏ခေါင်းမှာ ကျုံ့ဝင်သွားသည်။ လျို့ကျန့်လီက ခပ်ပေါ့ပေါ့တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။

" 'မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်'ကို ရောက်နေမှတော့ ဝင်ပြီးစာဖတ်တော့လေ။ ကျွန်မ အရင်ပြန်နှင့်မယ်။" ဤစကားများကိုချန်ထားခဲ့ပြီး လျို့ကျန့်လီက ထုပ်တန်းပေါ်သို့ ခြေဖျားထောက်တက်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် သူမ သူတို့၏အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ချင်ဖုန်းက ပါးစပ်ဟကာ အာခေါင်ခြောက်သွေ့မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ (အစ်မကန်း ဒီနေ့ပြန်လာမယ်မှန်းသာ သိခဲ့ရင်၊ ငါ့မိန်းမကို မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်ကို ခေါ်လာမှာမဟုတ်ဘူး။) ချင်ဖုန်းမှာ အလွန်အမင်းနောင်တရသွားသည်။

'မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်'အတွင်း၌ ချင်ဖုန်းက စတုတ္ထထပ်တွင် စာအုပ်များအလွတ်ကျက်မှတ်နေသည်။ မကြာသေးမီက အဖြစ်အပျက်များစွာကြောင့် သူ၏ကျင့်ကြံမှုမှာ အနည်းငယ်လျော့ရဲသွားပြီး ပြန်လည်မီအောင်လိုက်ရန် လိုအပ်နေသည်။ စာဖတ်နေစဉ် ရနံ့တစ်ခု ရုတ်တရက် သူ၏နှာခေါင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ချင်ဖုန်းက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လှပကျော့ရှင်းသောကန်းဖေးလန်က လက်ပိုက်လျက် သူ၏ဘေးတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အစ်မကန်း၊ ကိစ္စတစ်ခုခုရှိလို့လား" ဟု ချင်ဖုန်းက စပ်စုပြီးမေးလိုက်သည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် သူတို့နှစ်ဦး 'မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်'တွင်ရှိနေစဉ် နှစ်ဦးလုံးအလုပ်ရှုပ်နေတတ်ကြသည်။ စာအုပ်ဖတ်ရန်ထွက်ခွာချိန်တွင်သာ အနည်းငယ်စကားစမြည်ပြောတတ်ကြသည်။ သို့သော် ယနေ့ ကန်းသခင်မလေးမှာ အနည်းငယ်ထူးခြားနေပုံရသည်။

ကန်းဖေးလန်က သူ့ကိုတိတ်ဆိတ်စွာကြည့်နေပြီး အနက်ရောင်ပဝါအောက်မှသူမ၏နှုတ်ခမ်းအသွင်အပြင်မှာ အနည်းငယ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

"ရှင့်မိန်းမနဲ့ရှင်..."

စကားတစ်ဝက်တစ်ပျက်တွင် ကန်းဖေးလန်၏နားရွက်များ အနည်းငယ်နီမြန်းသွားပြီး သူမ ခေါင်းခါလိုက်သည်၊

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မမရှိတဲ့ရက်တွေအတွင်း ကျင့်ယန်မြို့မှာ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့သေးလား။"

"ထွေထွေထူးထူးတော့မဟုတ်ပါဘူး၊ ရာသီဥတုက ပုံမှန်မဟုတ်တာပဲရှိတယ်။ မကြာခဏမိုးရွာပြီး တစ်ခါတစ်လေ ရာသီဥတုက မခံမရပ်နိုင်အောင် ပူပြင်းတယ်။" ချင်ဖုန်းက ညည်းညူလိုက်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကန်းသခင်မလေးမှာ မိုးရွာခြင်းအကြောင်းကြားသောအခါ တစ်စုံတစ်ခုမနှစ်မြို့ဖွယ်ရာကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် မျက်မှောင်တင်းတင်းကြုတ်လိုက်သည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု ချင်ဖုန်းက စိုးရိမ်တကြီးမေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ဒီမိုးကိုမကြိုက်ဘူး" ဟု ကန်းဖေးလန်က ခပ်ပေါ့ပေါ့ပြန်ဖြေပြီး သူမ၏မျက်လုံးများမှာ ရှုပ်ထွေးနေသည်။

ကျင့်ယန်မြို့ မြို့စားအိမ်တော်၌ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး လေတိုး၍သစ်ရွက်များလှုပ်ခတ်သံပင်လျှင် အထူးတလည် ကြမ်းတမ်းနေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ မှောင်မိုက်သောခန်းမထဲတွင် ရယ်လော့ထင် သူ၏ပေါင်ခြံနေရာမှဘောင်းဘီစိုစွတ်လျက် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပုံလျက်သားထိုင်နေသည်။ သူ၏ရှေ့မှမနီးမဝေးတွင် သူ၏အဖေက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် အစေခံတစ်ယောက်၏လည်ပင်းကို လည်မြိုညှစ်ထားသည်။ အစေခံ၏ကိုယ်ပေါ်မှအသားနှင့်သွေးများမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သန့်စင်ခံလိုက်ရပြီး လူ့အရေခွံတစ်ချပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"အဖေ၊ မဟုတ်ဘူး၊ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်အဖေမဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျား တကယ်ဘယ်သူလဲ" ရယ်လော့ထင်တုန်ယင်သောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ရယ်ဟန်"က မျက်နှာလှည့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ အနက်ရောင်ဖြစ်နေကာ သူ၏မျက်နှာအရေပြားမှာ စတင်ကွဲအက်လာပြီး တစ္ဆေမျက်နှာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ "ချန်ကွေး!" ယယ်လော့ထင်မှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားသည်။

"မင်းအဖေကိုတွေ့ချင်လား။ ဒါဆိုရင် ငါမင်းကို သူ့ဆီခေါ်သွားပေးမယ်။" ချန်ကွေးက ရယ်လော့ထင်ဆီ ဖြည်းညင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာသည်။ တစ်ခဏအကြာတွင် ခန်းမ၏ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ လူ့အရေခွံတစ်ချပ် ပေါ်ထွက်လာသည်။

ကျောက်ကြမ်းခင်းများ လှုပ်ခတ်သွားပြီး ညှိုးခြောက်နေသောလက်တစ်ဖက် ထွက်ပေါ်လာကာ တစ္ဆေဘုရားရုပ်ပွားတော်တစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။ တစ္ဆေဘုရား၏ခေါင်းသုံးလုံး လှုပ်ခါသွားပြီး လက်ခြောက်ဖက်ပွင့်လာကာ ထို့နောက် ပါးစပ်မှလူစကားထွက်လာသည်၊

"တော်တော်လေးအဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ။"

"ဘယ်တော့ အရေးယူဆောင်ရွက်သင့်လဲ" ဟု ချန်ကွေးက မေးလိုက်သည်။

"သုံးရက်ကြာရင်! တောက်ဖူနဲ့ လေပါတို့ ကျင့်ယန်မြို့ကို ရောက်နေပြီ။ မြို့ထဲက တံဆိပ်တော်အစီအရင်ကို ဖျက်ဆီးဖို့က သူတို့အပေါ်မူတည်တယ်။ တခြားသူတွေကတော့ အရေးယူဆောင်ရွက်မယ့်နေ့မှာ ပေါ်လာလိမ့်မယ်။ ကျင့်ယန်မြို့အပြင်ဘက် တောင်ပိုင်းနယ်မြေက ဟွာရုံလမ်းကို မတူးဖော်ခင် အဲ့ဒီအရာကို ငါတို့ရအောင်ယူရမယ်!" သုံးမျက်နှာတစ္ဆေဘုရားက မျက်လုံးခြောက်လုံးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

"နားလည်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ 'မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်'အဝင်ဝက အဲ့ဒီအဘိုးကြီးကို ဘယ်သူဖြေရှင်းမှာလဲ။" တစ္ဆေဘုရားက လှောင်ပြုံးပြုံးသည်၊

"ငါ့မှာ ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းရှိတယ်၊ အဲ့ဒီအဘိုးကြီးကို ငါ့အတွက်ချန်ထားလိုက်။ ကျန်တာတွေကို မင်းအတွက်ချန်ထားခဲ့မယ်၊ ပြဿနာမရှိသင့်ဘူးမလား။"

"ကောင်းပြီ။"

"ဒါကောင်းတယ်။ ငါတို့ အဲ့ဒီအရာကို အောင်မြင်စွာရယူနိုင်ခဲ့ရင် မဟာချန်နဲ့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနတို့ လက်မလည်အောင်ဖြစ်သွားမှာဖြစ်ပြီး ငါတို့ရဲ့အစီအစဉ်ကို ပိုကောင်းကောင်း အကောင်အထည်ဖော်နိုင်လိမ့်မယ်။" တစ္ဆေဘုရား၏ခေါင်းသုံးလုံးမှာ ပြုံးနေသောမျက်နှာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။