ဇနီးမောင်နှံတွေက ဘယ်လိုနေထိုင်သင့်သလဲ

'မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်' အဝင်ဝတွင် အဘိုးကြီးပိုင်လီသည် ရုတ်တရက် သူ၏စိတ်ထဲ၌ တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ မျက်လုံးများကိုမှိတ်လိုက်ပြီး ခဏအကြာတွင် သွေးတစ်လုပ်အန်ထွက်လာသည်။

"ကောင်းကင်ဘုံလျှို့ဝှက်ချက်များကို ဖုံးကွယ်သော အစီအရင်လား။" အဘိုးကြီးက လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း သူ၏ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများကို သုတ်သင်လိုက်သည်။ သူ၏ညာဘက်လက်ညှိုးက လေဟာနယ်ထဲတွင် ပုံဖော်လိုက်ရာ ရွှေရောင်မန္တန်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ကျင့်ယန်မြို့၏တောင်ဘက်၊ မည်သည့်အရာမျှမရှိသောနေရာတွင် ရုတ်တရက် အမှောင်မီးတောက်တစ်ခုပေါ်လာပြီး လူပုံသဏ္ဌာန်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထိုမီးလူသားက ပတ်ဝန်းကျင်ကို အာရုံခံလိုက်ပြီး နေရာတစ်ခုသို့ လျှပ်တပြက်ရွေ့လျားသွားကာ သူ၏ညာလက်ကို မြေကြီးထဲသို့ထိုးထည့်လိုက်ပြီး ခဏအကြာတွင် အပြာရင့်ရောင်အခွံတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ပိုင်လီက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး သူ၏ဘူးထဲမှသေရည်ကို လေထဲသို့ ပက်ဖျန်းလိုက်သည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင် မီးလူသားက အခွံကို မြေကြီးထဲသို့ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး လေဟာနယ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ရိုးရှင်းသောခြံဝင်းတစ်ခုထဲ၌ အဘိုးကြီးလီ (ပိုင်လီ) သည် သေရည်သောက်နေစဉ် မြေပြင်ပေါ်မှ ဖိတ်စင်နေသောသေရည်စက်များက စကားလုံးသုံးလုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ရုတ်တရက်သတိပြုမိလိုက်သည်။ "သုံးရက်အတွင်း။" အဘိုးကြီးလီက တိုးတိုးလေးရေရွတ်လိုက်ပြီး ထူးဆန်းသောစွမ်းအားတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားကာ မြေပြင်ပေါ်မှစာလုံးများ ပျက်ပြယ်သွားသည်။ သူ၏အမူအရာမှာ ရှုပ်ထွေးနေပြီး သူ ဘာတွေစဉ်းစားနေသည်ကို မသိနိုင်ပေ။ သူ သူ၏ရင်ဘတ်ကိုဖိကာ လေးလံစွာသက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ချင်အိမ်တော်၌လည်း အလားတူမြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပျက်နေသည်။ ယုမေသည် အိမ်တိုင်ကိုမှီနေရင်းမှ ရုတ်တရက်မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ ခြံဝင်းထဲတွင် ကျန့်ထျန်းရီက သူ၏လှုပ်ရှားမှုများကိုရပ်တန့်လိုက်ပြီး ချင်အန်း (ဒုတိယညီ) ကို "ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဆက်လေ့ကျင့်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ သူ ယုမေ၏ဘေးသို့ လျှပ်တပြက်ရောက်ရှိသွားပြီး အိမ်တိုင်ပေါ်တွင် ရေငွေ့များ ထင်ရှားစွာပေါ်ထွက်လာသည်။ "သုံးရက်၊ ကောင်းပြီ၊ ငါ့ကိုသိပ်ကြာကြာတော့ စောင့်ခိုင်းမှာမဟုတ်ဘူးပဲ။" ကျန့်ထျန်းရီက သူ၏မေးစေ့ကိုပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ဓားလက်ကိုင်မှသေရည်ဘူးမှာ ထူးဆန်းစွာ လှုပ်ခါသွားသည်။

တောင်ပိုင်းနယ်မြေ၏ ဧရိယာတစ်ခုတွင် ယန်ကျိုးက လီလော့နှင့်အတူ လေ့ကျင့်နေသည်။ သူ သူ၏ရှေ့မှမနီးမဝေး၊ မိစ္ဆာနှင့်တစ္ဆေများ၏အလောင်းများဖြင့် ဝန်းရံနေသော လူငယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ လီလော့က သူ၏ညာလက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး 'တစ္ဆေသရဲစစ်သည်ဓားသေတ္တာ'ကို သိမ်းဆည်းကာ ယန်ကျိုးထံသို့လာပြီး "ဆရာ၊ ဘာလို့ ကျွန်တော်တို့က ဒီလိုကောင်သေးသေးလေးတွေကိုပဲ အမြဲတမ်းရှင်းလင်းနေရတာလဲ။ ကျွန်တော်က ကောင်ကြီးကြီးတွေကို နှိမ်နင်းချင်တာ" ဟု ဆိုသည်။

ယန်ကျိုးက ကူကယ်ရာမဲ့စွာပြုံးလိုက်သည်၊ "တောင်ပိုင်းနယ်မြေမှာ ယင်ချီတွေက အရမ်းများပြားလွန်းတော့ မိစ္ဆာနဲ့တစ္ဆေတွေအတွက် ကျင့်ကြံဖို့ အကောင်းဆုံးနေရာတစ်ခုဖြစ်နေတယ်။ ဖိနှိပ်မထားရင် ကျင့်ကြံမှုမြင့်မားတဲ့မိစ္ဆာတွေက နေရာအနှံ့ ဘေးအန္တရာယ်ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ တောင်ပိုင်းနယ်မြေကလူတွေအတွက်တော့ မဟာဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုပေါ့။" လီလော့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အနည်းငယ်မကျေမနပ်ဖြစ်မှု ရှိနေသေးသည်။ မဟာချန်၏သမိုင်းတစ်လျှောက် အသက်အငယ်ဆုံး ကြယ်တာရာစစ်သူကြီးသုံးဆယ့်ခြောက်ဦးထဲမှတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၌ သူ၏မာနရှိပြီး ပဉ္စမကပ်ဘေးစက်ဝန်းအောက်မှ ဤမိစ္ဆာနှင့်တစ္ဆေများကို ဆက်တိုက်သတ်ဖြတ်နေရန် သဘာဝအတိုင်း မလိုလားပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယန်ကျိုးက တစ်စုံတစ်ခုကိုခံစားလိုက်ရသည်။ သူ သူ၏ရင်ဘတ်ထဲမှ ပိုးထည်အိတ်ငယ်တစ်ခုကိုထုတ်ယူလိုက်ပြီး မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ ပိုးထည်အိတ်ငယ်မှာ တောက်ပနေသည်။ ယန်ကျိုးက အိတ်ကိုဖွင့်လိုက်သော်လည်း အတွင်းမှာ ဗလာနတ္ထိဖြစ်နေသည်။ သို့သော် သူ၏အမူအရာမှာ လေးနက်သွားသည်။ "သွားကြစို့။" လီလော့က စပ်စုပြီးမေးသည်၊ "ဘယ်ကိုလဲ။" "ထျန်းလင်တောင်ခြေ၊ ကျန်းလင်တောင်ကြားစခန်း။"

ချင်အိမ်တော်၏ ကန်ရေပြင်ဘေးရှိအဆောင်၌ လျို့ကျန့်လီသည် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်ရန်မလိုအပ်တော့သော်လည်း သူမ ဤနေရာတွင်နေရန် နှစ်သက်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူမ သူမ၏ရှေ့မှကန်ရေပြင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အတွေးနယ်ချဲ့နေသည်။ လန်နင်ရွှမ် လျှောက်လှမ်းလာပြီး စပ်စုသောမျက်နှာဖြင့် "သခင်မလေး၊ ဘာတွေစဉ်းစားနေတာလဲ။ ဘာလို့ သခင်လေးနဲ့အတူ ပြန်မလာတာလဲ" ဟု မေးလိုက်မှပင်။ "သူက 'မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်'မှာ စာဖတ်နေလို့ အရင်ပြန်လာခဲ့တာ" ဟု လျို့ကျန့်လီက ခပ်ပေါ့ပေါ့ဆိုသည်။ "အာ؟ ဒီလိုဆိုရင်တော့ ကျွန်မ နောက်ကျရင် သခင်လေးကို သွားကြိုရတော့မှာပဲ၊ မတော်တဆမှုတစ်ခုခုမဖြစ်အောင်လို့" လန်နင်ရွှမ်က ချီတုံချီတုံမဖြစ်ဘဲ ဆိုလိုက်သည်။ "မလိုပါဘူး။ ကန်းဆိုတဲ့အမျိုးသမီးတစ်ယောက် သူနဲ့အတူရှိတယ်။ သူမက သူ့ရဲ့လုံခြုံမှုကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ပါတယ်။" လျို့ကျန့်လီသည် ကန်းဖေးလန်၏အစွမ်းအစကို အတည်မပြုနိုင်သော်လည်း အခြားတစ်ဖက်မှသူမမှာ အားနည်းသူမဟုတ်ဘဲ အတော်လေးပင် အားကောင်းနိုင်သည်ဟု မှေးမှိန်စွာခံစားမိသည်။ သို့သော် အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ထူးဆန်းသောခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ ဓားသိုင်းလေ့ကျင့်နေစဉ် တိမ်များစီးဆင်းသလို၊ ရေများစီးဆင်းသလို အရာအားလုံး ချောမွေ့နေသော်လည်း ရုတ်တရက် တစ်နေရာရာတွင် စွမ်းအင်လည်ပတ်မှု၌ အမှားတစ်ခုဖြစ်ပေါ်ပြီး ဓားသိုင်းကွက်တစ်စုံလုံး ပျက်ယွင်းသွားသကဲ့သို့ပင်။ ဤသည်က သူမကို အတော်လေး မသက်မသာဖြစ်စေသည်။

"အာ؟" လန်နင်ရွှမ်က အော်လိုက်သည်၊ "ဒါဆိုရင် ကျွန်မ သခင်လေးကို ပိုပြီးတော့တောင် သွားကာကွယ်ရတော့မှာပေါ့။" "ဘာဖြစ်လို့လဲ" လျို့ကျန့်လီက နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ မေးလိုက်သည်၊ "အစ်မကန်းရဲ့အစွမ်းအစက မနည်းပါဘူး။" "သခင်မလေး၊ အစ်မကန်းရဲ့အစွမ်းအစအကြောင်း ကျွန်မသိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက အဓိကအချက်မဟုတ်ဘူး။ သခင်လေးက သခင်မလေးရဲ့ခင်ပွန်းလေ။ သူ့ကို တခြားအမျိုးသမီးတွေနဲ့ အတူရှိနေခွင့်ပြုရတာ သခင်မလေး ဘယ်လိုလုပ်စိတ်အေးနိုင်မှာလဲ။ လျိုမိသားစုကအဘွားက ကျွန်မကိုပြောဖူးတယ်၊ ယောက်ျားနဲ့မိန်းမ မကြာခဏအတူရှိနေရင် အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ခံစားချက်တွေဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မယ်တဲ့။ သခင်မလေးက သခင်လေးကို တခြားအမျိုးသမီးတွေက စွဲဆောင်သွားတာကို မလိုလားဘူးမလား။"

ဤစကားများကိုကြားသောအခါ လျို့ကျန့်လီမှာ အနည်းငယ်တွေဝေသွားပြီး သူမ၏စိတ်ထဲမှထူးဆန်းသောခံစားချက်မှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ သူမ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ခံစားနေရသည်ကို သူမကိုယ်တိုင်ပင် မသိပေ။ ချင်ဖုန်းနှင့်တွေ့ဆုံပြီးကတည်းက သူမ၏စိတ်ထဲတွင် မရင်းနှီးသောခံစားချက်များစွာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ လန်နင်ရွှမ်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာသက်ပြင်းချလိုက်ပြီး

(သခင်မလေးက ငယ်စဉ်ကတည်းက ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ ဓားသိုင်းလေ့ကျင့်ခြင်းကိုပဲ သိခဲ့တာ၊ ဒီလိုအရာတွေကို သူ ဘယ်လိုနားလည်နိုင်မှာလဲ။ မဟုတ်သေးဘူး၊ သခင်လေးလို ထူးချွန်တဲ့သူတစ်ယောက်ကို တခြားအမျိုးသမီးတွေ အနားမကပ်နိုင်အောင် ငါ သူ့ကိုကူညီပြီး ကာကွယ်ပေးရမယ်။ ခဏနေဦး၊ 'မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်'ကို သွားကြစို့။) ဟု တွေးလိုက်သည်။

လန်နင်ရွှမ် ဤသို့တွေးနေစဉ်မှာပင် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော လျို့ကျန့်လီက ရုတ်တရက် "နင်ရွှမ်၊ ဇနီးမောင်နှံဆိုတာ ဘယ်လိုနေထိုင်သင့်သလဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ လန်နင်ရွှမ်မှာ အစပိုင်းတွင် မှင်တက်သွားသော်လည်း ထို့နောက် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားသည်။

(သခင်မလေးက ဉာဏ်အလင်းပွင့်သွားပြီး ဒီလိုကိစ္စတွေကို တကယ်ပဲ စိတ်ပူနေတာလား။)

သူမ ပျော်ရွှင်စွာပြန်ဖြေသည်၊ "သခင်မလေး သိချင်တယ်ဆိုရင် လျိုမိသားစုကအဘွား ကျွန်မကိုပြောပြခဲ့တာတွေအားလုံးကို ကျွန်မပြောပြပါ့မယ်။" အနားသို့ကပ်ကာ လန်နင်ရွှမ်က အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို တိုးတိုးလေးပြောပြသည်။ လျို့ကျန့်လီက ဂရုတစိုက်နားထောင်ရင်း တစ်ခါတစ်ရံ မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်ကာ တစ်ခါတစ်ရံ အတွေးနက်စွာခေါင်းညိတ်နေသည်။ သို့သော် လန်နင်ရွှမ်က အတူတူအခန်းဝင်ခြင်း၏ တိကျသောအသေးစိတ်အချက်အလက်များအကြောင်း ပြောပြသောအခါ သူမ၏ဖြူစင်သောမျက်နှာပေါ်တွင် နီမြန်းသောအရောင်တစ်ခု လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ အတိတ်ကာလတွင် သူမ အတူတူအခန်းဝင်ခြင်းဆိုသည်မှာ အခန်းတစ်ခုတည်းတွင် အိပ်စက်ခြင်းဟုသာ ထင်ခဲ့သော်လည်း ဤမျှရှုပ်ထွေးနက်နဲမှုများနှင့် လျှို့ဝှက်ချက်များ ပါဝင်နေမည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

"သူက ငြိမ်ငြိမ်လေးလှဲနေရုံပဲလား။" လျို့ကျန့်လီက သူမ၏နီဆွေးသောနှုတ်ခမ်းလွှာများကို ဖွင့်ဟကာ တိုးညင်းစွာမေးလိုက်သည်။

"လျိုမိသားစုကအဘွားက ဒီလိုပြောခဲ့တယ်၊ ဒီလိုလုပ်ခြင်းက ယောက်ျားသားကို ပိုပြီးသက်သောင့်သက်သာဖြစ်စေတယ်ထင်တယ်။" လျို့ကျန့်လီက ခေါင်းငုံ့ကာ စဉ်းစားနေသည်၊ (ဒါက ဓားသိုင်းလေ့ကျင့်တာထက် ပိုခက်ပုံပဲ။) လန်နင်ရွှမ်က သူမကို နှစ်သိမ့်သည်၊

"သခင်မလေး၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်္ဂလာဆောင်ညတုန်းက သခင်လေးက သတ္တမအဆင့်မရောက်မချင်း ယောက်ျားနဲ့မိန်းမကြားက ဒီလိုကိစ္စတွေကို စဉ်းစားမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။ သခင်မလေးမှာ ဒီအရာတွေကို နားလည်သဘောပေါက်ဖို့ အချိန်အများကြီးရှိပါသေးတယ်။" ဤစကားများကိုပြောနေစဉ် လန်နင်ရွှမ်ကလည်း ထိုညမှမြင်ကွင်းကို သတိရသွားပြီး သူမ၏ပါးပြင်များ နီမြန်းလာသည်။ (သခင်မလေးနဲ့သခင်လေးက အနာဂတ်မှာ အတူတူအခန်းဝင်ကြမှာဖြစ်ပြီး သခင်မလေးရဲ့ဓားအစေခံတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူမလည်း သခင်လေးကို အိပ်ရာထဲမှာ ပြုစုစောင့်ရှောက်ဖို့ တာဝန်ယူနိုင်တာပဲ။) ဤသည်တို့ကို မမျှော်လင့်ထားခြင်းက အကြောင်းမဟုတ်သော်လည်း တစ်ကြိမ်စဉ်းစားမိသည်နှင့် လန်နင်ရွှမ်၏မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် နီမြန်းလာသည်။

လျို့ကျန့်လီကလည်း နံနက်စောစောပိုင်းက ချင်ဖုန်းပြောခဲ့သောစကားများကို ပြန်လည်သတိရမိသည်။ သူမ၏မျက်နှာမှာ အလှပြင်ဆေးခြယ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်၊ (ဒါဆိုရင် အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက သူ 'အတူတူ အခန်းဝင်တာ'လို့ပြောတာက ဒီအဓိပ္ပာယ်ကိုး။) (သတ္တမအဆင့်။)

ညနေပိုင်းတွင် ချင်ဖုန်းနှင့် ကန်းဖေးလန်တို့ 'မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်'ထဲမှ အတူတကွထွက်လာကြပြီး အပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေသော လန်နင်ရွှမ်ကို ချက်ချင်းပင် တွေ့လိုက်ရသည်။

"နင်ရွှမ်မမလေး၊ ဘာလို့ ဒီကိုရောက်နေတာလဲ" ဟု ချင်ဖုန်းက အံ့ဩစွာမေးလိုက်သည်။ လန်နင်ရွှမ်က အနက်ရောင်မျက်နှာဖုံးပဝါဖြင့် မျက်နှာဖုံးထားသော ကန်းဖေးလန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခပ်ပေါ့ပေါ့ပြုံးကာ "သခင်မလေးက ကျွန်မကို သခင်လေးကို ဒီမှာစောင့်ပြီး အိမ်အထိ ဘေးကင်းစွာ လိုက်ပို့ဖို့ ပြောလိုက်လို့ပါ" ဟု ဆိုသည်။

"လာစရာမလိုပါဘူး၊ အစ်မကန်းက ကျွန်တော့်ကို အိမ်ပြန်လမ်းမှာ အဖော်ပြုပေးမယ်လို့ ပြောပြီးသားပါ" ဟု ချင်ဖုန်းက ဆိုသည်။

"သခင်လေး၊ ကျွန်မရောက်နေမှတော့ အစ်မကန်းကို အလုပ်မရှုပ်စေချင်တော့ပါဘူး" လန်နင်ရွှမ်က ကန်းဖေးလန်ဘက်သို့ ကြည့်ရင်း ပြုံးလျက်ဆိုသည်။ သူမ၏အကြည့်မှာ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာဖြစ်နေသည်။

"အင်း၊ ဒါလည်းဟုတ်တာပဲ" အနည်းငယ်စဉ်းစားပြီးနောက် ချင်ဖုန်းက လှည့်ကာ ကန်းဖေးလန်ကို နှုတ်ဆက်သည်၊

"ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ အရင်ပြန်နှင့်ပါ့မယ်။"

"အင်း" ကန်းဖေးလန်က အသာအယာခေါင်းညိတ်ပြသည်။ ချင်ဖုန်း၏ပုံရိပ် လမ်းထောင့်၌ ပျောက်ကွယ်သွားသည့်တိုင်အောင် သူမ အကြည့်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

ရယ်မောဖွယ်ရာမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် အဘိုးကြီးပိုင်လီက ကျီစယ်သည်၊

"ဒီနေ့ အဲ့ဒီကောင်လေးရဲ့ဇနီးနဲ့တွေ့လိုက်ရတာက မင်းကို နည်းနည်းတော့ စိတ်မသက်မသာဖြစ်သွားစေသလား။"

"ရှင်ဘာတွေပြောနေလဲ ကျွန်မနားမလည်ဘူး" ကန်းဖေးလန်၏အသံမှာ အေးစက်နေသော်လည်း သူမ၏မျက်ခုံးများမှာ အနည်းငယ်တွန့်ချိုးနေသည်။

"ဒါက မင်းလိုချင်တဲ့အရာပဲ။" သူမ ညာလက်ကိုဆန့်တန်းလိုက်ရာ ယခင်က ဗလာနတ္ထိဖြစ်နေသော လက်ဖဝါးပေါ်တွင် အရာနှစ်ခု ရုတ်တရက်ပေါ်ထွက်လာသည်။ တစ်ခုမှာ ရွှေရောင်ထိပ်ဖျားပါ စုတ်တံတစ်ချောင်း။ အခြားတစ်ခုမှာ ရွှေရောင်အကြေးခွံတစ်ခု။ ထိုအကြေးခွံမှာ ထုတ်ယူလိုက်သည့်အခိုက်အတန့်တွင် အနည်းငယ်တုန်ခါသွားပြီး ကြည်လင်သောအလင်းရောင်တစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ အဘိုးကြီးက သူ၏ညာလက်ကိုသုတ်သင်လိုက်ရာ မမြင်နိုင်သောအကာအကွယ်တစ်ခုက အရှိန်အဝါကို သီးခြားခွဲထုတ်လိုက်ပြီး ရွှေရောင်အကြေးခွံမှာ တည်ငြိမ်သွားပြန်သည်။

ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ လမင်းမှာ တိမ်နှင့်မြူများဖြင့် ဖုံးကွယ်နေသည်။ မုန်တိုင်းတစ်ခု ကျရောက်လာတော့မည်ဟု ထင်ရသည်။