တိုက်ပွဲ စတင်ခြင်း

သုံးရက်အကြာတွင် မည်းမှောင်သောတိမ်တိုက်များက မြို့တော်ကိုဖိနှိပ်ထားပြီး ပြင်းထန်သောမိုးနှင့်မိုးကြိုးတို့က လူတိုင်းကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေသည်။ ကောင်းကင်ယံ၌ မိုးကြိုးနဂါးများ လူးလွန့်ဟိန်းဟောက်နေပြီး ကျင့်ယန်မြို့သူမြို့သားတို့၏ နှလုံးသားများကို တုန်လှုပ်စေ၏။ ဤတစ်ကြိမ်မိုးမှာ ယခင်မိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းမှုထက်ပင် ပို၍ပင် ချဲ့ကားလွန်းလှသည်။ မိုးရေများမှာ ကောင်းကင်တွင် ပင်လယ်တစ်ခုအလား တိုးဝှေ့လာပြီး အရှိန်ပြင်းစွာ သွန်ချနေသကဲ့သို့ပင်။

ချင်အိမ်တော်၌ စုပုံနေသောရေများမှာ ခြံဝင်းကိုကျော်လွန်ကာ စင်္ကြံလမ်းများပေါ်သို့ လွှမ်းမိုးသွားပြီး မြေနိမ့်သောအခန်းများမှာ ခြေမျက်စိအထိ မြုပ်နေပေပြီ။ အစေခံများနှင့် အပျိုတော်များက ရေများကို အဆက်မပြတ် သွန်ထုတ်နေသော်လည်း ရေမျက်နှာပြင်မှာ ကျဆင်းသွားမည့်လက္ခဏာမရှိပေ။

ချင်ဖုန်းမှာ အပြင်ဘက်မှ လျှပ်စီးနှင့်မိုးကြိုးများကိုကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ပထမဆုံးအတွေးမှာ မိုးကြိုးကြောက်တတ်သော သူ၏ဇနီးထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူ အလျင်အမြန် သူမ၏အခန်းဆီသို့ ပြေးသွားတော့သည်။ သူအံ့ဩသွားသည်မှာ အခန်းသို့ရောက်သောအခါ လျို့ကျန့်လီက စားပွဲ၌ တည်ငြိမ်စွာထိုင်နေပြီး မုန်တိုင်းဒဏ်ကို မမှုသလိုပင်။ ဤသည်မှာ ယခင်မိုးကြိုးမုန်တိုင်းညက သူမ၏တုန်ယင်နေသောပုံစံနှင့် လားလားမှမဆိုင်ပေ။ "မင်း..." ချင်ဖုန်းက ချီတုံချီတုံဖြစ်သွားသည်။ "ပြောစရာတစ်ခုခုရှိလို့လား" လျို့ကျန့်လီက တိုးညင်းစွာမေးလိုက်သည်။ ချင်ဖုန်း၏အတွေးများကိုမြင်သောအခါ လန်နင်ရွှမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး "သခင်မလေး၊ သခင်လေးက မိုးကြိုးသံကြောင့် သခင်မလေးကြောက်နေမှာစိုးလို့ အထူးတလည် လာကြည့်တာပါ" ဟု ဆိုသည်။ ချင်ဖုန်းမှာ ထိုစကားကြောင့် ခေါင်းကုတ်လိုက်မိသည်။ သူ၏အမူအရာကိုမြင်သောအခါ လျို့ကျန့်လီက လခြမ်းကွေးကဲ့သို့ မျက်ခုံးလေးပင့်ကာ တိုးညင်းစွာ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ချင်အိမ်တော်၏ ပင်မခန်းမဆောင်၌ ဒုတိယမေမေလေးမှာ အပြင်ဘက်မှမိုးနှင့် မိုးကြိုးထစ်ချုန်းနေသောကောင်းကင်ကိုကြည့်ရင်း ကြောက်လန့်တကြား မျက်နှာဖြူဖျော့သွားသည်။ "သခင်ကြီး၊ အဲ့ဒီမှာရပ်မနေနဲ့လေ။ အပြင်မှာ မိုးသည်းနေတာ။ အအေးမိမခံနဲ့ သတိထား။" ချင်ကျန့်အန်းက ပြန်မဖြေဘဲ ကောင်းကင်သို့သာ မော့ကြည့်နေပြီး သူ၏မျက်ခုံးများမှာ တွန့်ချိုးနေကာ မျက်နှာမှာ လေးနက်တည်ကြည်နေသည်။

ကျင့်ယန်မြို့လမ်းများပေါ်တွင် လူပုံရိပ်များမှာ လုံးဝနီးပါးမမြင်ရပေ။ လူအနည်းငယ်ရှိသည့်တိုင် သူတို့မှာ အိမ်ပြန်ရန် အစွမ်းကုန်ကြိုးစားနေကြသည်။ သို့သော် လုံးဝထိုသို့မဟုတ်ဟု ထင်ရသည်။ ကျယ်ပြန့်သောပုံရိပ်တစ်ခုက လမ်းမပေါ်တွင် ဖြည်းညင်းစွာရွေ့လျားနေသည်၊ အနက်ရောင်သင်္ကန်းကိုဝတ်ဆင်ထားပြီး အရပ်ခုနစ်ပေခန့်ရှိကာ ခေါင်းပေါ်တွင် မြက်ဦးထုပ်ကြီးတစ်လုံးကို ဆောင်းထားသည်။ သင်္ကန်း၏ဘေးနှစ်ဖက်မှာ သဘာဝမကျစွာ ဖောင်းကားနေပြီး ရှေ့သို့ပေါ်ထွက်နေသော လက်နှစ်ဖက်မှာ အနက်ရောင်ဖြစ်ကာ လက်ပုံစံများ (မုဒြာ) ပြုလုပ်ထားသည်။ လျှပ်စီးတစ်ချက် ကောင်းကင်ယံကိုဖြတ်သန်းသွားပြီး အမှောင်ကိုထွန်းလင်းစေသည်။ ဤခဏတာအလင်းရောင်ကိုအသုံးချ၍ မြက်ဦးထုပ်အောက်၌ ဗုဒ္ဓခေါင်းသုံးလုံးရှိနေသည်မှာ ထင်ရှားသွားသည်။ တစ်ခုက ဒေါသထွက်နေဟန်၊ တစ်ခုက ပြုံးနေဟန်၊ တစ်ခုက ငိုကြွေးနေဟန်။ ထိုသူမှာ တစ္ဆေဘုရားပင်တည်း။

သူ လမ်းမပေါ်မှစုပုံနေသောရေများကို နင်းလျှောက်သွားရာ မြေညီပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေသည့်အလား တည်ငြိမ်စွာဖြင့် 'မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်'ဆီသို့ ဦးတည်ရွေ့လျားနေသည်။ 'မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်'အပြင်ဘက်၌ အဘိုးကြီးပိုင်လီမှာ ကြိမ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေဆဲ။ မိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းနေသော်လည်း သူ၏သုံးကိုက်ပတ်လည်အတွင်းသို့ မကျရောက်နိုင်ပေ။ သူရှိနေသောနေရာမှာ ကျင့်ယန်မြို့နှင့် အခြားကမ္ဘာတစ်ခုအလား။ သေရည်ဘူးတစ်လုံးကိုကိုင်ကာ ညင်သာစွာလှုပ်ခါရင်း ပိုင်လီက ရုတ်တရက် လမ်း၏အခြားတစ်ဖက်သို့ လှမ်းမျှော်ကြည့်လိုက်သည်။ တစ္ဆေဘုရားက မိုးရေထဲတွင် ချဉ်းကပ်လာပြီး ခေါင်းသုံးလုံးမှာ ပြုံးနေသောမျက်နှာများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"အဘိုးကြီး၊ ငါ့ကိုမြင်တာ မင်းအံ့ဩပုံမရပါလား" ဟု တစ္ဆေဘုရားက မေးလိုက်သည်။ "အရှုံးနဲ့ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတဲ့ စစ်သူကြီးတစ်ယောက်က ပြောပလောက်တဲ့အရာမဟုတ်ဘူး" အဘိုးကြီးက ခေါင်းမော့ကာ သေရည်တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး ခပ်ပေါ့ပေါ့ဆိုသည်။ ဤစကားများကြောင့် တစ္ဆေဘုရား၏ခေါင်းသုံးလုံးမှာ ဒေါသတကြီးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပုံမှန်အတိုင်းပြန်ဖြစ်သွားသည်။ "အဘိုးကြီး၊ မင်းရဲ့ကိုယ်အစစ်သာ ဒီမှာရှိနေရင် ငါ ဒီနေရာကို လောဘတက်ဖို့တောင် သတ္တိရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းက တာအိုရတနာပစ္စည်းတစ်ခုရဲ့အကူအညီနဲ့မှ တည်ရှိနိုင်တဲ့ ကိုယ်ပွားတစ်ခုပဲလေ။ ဒီလိုတောင် ကြွားဝါရဲသေးတယ်လား။" ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခုက ပတ်ဝန်းကျင်ကိုတုန်လှုပ်သွားစေပြီး ကိုက်တစ်ရာအတွင်းမှမိုးကာကို ကွဲလွင့်သွားစေသည်။ တစ္ဆေဘုရားက သူ၏လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ရှေ့တွင်ယှက်လိုက်ရာ မြေပြင်မှာ တို့ဟူးကဲ့သို့ ကြေမွသွားသည်။ စွမ်းအင်ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခုက မြေကြီးကိုခွဲထုတ်ကာ ပိုင်လီထံသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်သွားသည်။

ဤသို့သောအခြေအနေကိုရင်ဆိုင်ရာတွင် အဘိုးကြီးမှာ သူ၏ကြိမ်ကုလားထိုင်ကို လက်ချောင်းများဖြင့် အသာအယာပုတ်ခတ်လိုက်ရုံဖြင့် တိုက်ခိုက်မှုအရှိန်အဟုန်မှာ ပျက်ပြယ်သွားသည်။ ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ တစ္ဆေဘုရားက သူ၏မျက်လုံးခြောက်လုံးကို မှေးစင်းလိုက်ပြီး ပါးစပ်သုံးခုမှ တစ်ပြိုင်နက် "တိုက်!" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ထိုအသံမှာ ဟိန်းဟောက်နေသောမိုးကြိုးနှင့်မိုးသံကို လွှမ်းမိုးသွားပြီး ကျင့်ယန်မြို့ကောင်းကင်ယံ၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ သာမန်လူများ ကြားမိလျှင် သူတို့၏ဦးခေါင်းများ ဗလောင်ဆူသွားသလို ခံစားရသည်။

ချင်အိမ်တော်၌ ချင်ဖုန်းက "ဒါ ဘာသံကြီးလဲ" ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူတို့ ကောင်းကင်အထက်၌ မိုးကြိုးများ နဂါးတစ်ကောင်အလား ဟိန်းဟောက်လူးလွန့်ကာ အောက်သို့ထိုးဆင်းလာပြီး ကျင့်ယန်မြို့ကို ချက်ချင်းပင် မိုးကြိုးပင်လယ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ချင်ဖုန်းမှာ ဤကမ္ဘာပျက်ကပ်မြင်ကွင်းကိုမြင်သောအခါ မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားသည်။ အိမ်တော်ထဲမှလူများမှာ ပွက်လောရိုက်နေကြသည်။ ဤအခိုက်အတန့်မှာပင် ကြီးမားသောမိုးကြိုးတစ်စင်းက ချင်အိမ်တော်အထက်မှကောင်းကင်ကိုဖြတ်သန်းကာ ထိုးဆင်းလာတော့မည်။ လျို့ကျန့်လီက သူမ၏ညာလက်ကိုလှန်လိုက်ရာ မိုးရေများ ဓားအဖြစ်ပြောင်းလဲသွားပြီး ထိုမိုးကြိုးကို ချက်ချင်းပင် ကြေမွသွားစေသည်။

ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာမှာ အရုပ်ဆိုးသွားသည်။ ဤသို့သောမိုးကြိုးမုန်တိုင်းမျိုးမှာ သဘာဝအလျောက်ဖြစ်ပေါ်လာပုံမပေါ်၊ ကျင့်ယန်မြို့ထဲ၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာတစ်စုံတစ်ခု ရှိနေရမည်။ "သခင်မလေး၊ ဒီမိုးကြိုးမုန်တိုင်းမှာ တစ်ခုခုမှားနေတယ်" လန်နင်ရွှမ်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "အင်း" လျို့ကျန့်လီက တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး အိမ်အဝင်ဝမှပုံရိပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ရှေ့သို့ခြေလှမ်းအနည်းငယ်လှမ်းလိုက်သည်၊ သူတို့ကြားအကွာအဝေး တစ်ကိုက်အောက်မရှိတော့သည့်တိုင်အောင်ပင်။ အကယ်၍ အန္တရာယ်ရုတ်တရက်ပေါ်ပေါက်လာပါက ဤအကွာအဝေးတွင် သူမ ချင်ဖုန်း၏လုံခြုံမှုကို သေချာပေါက် ကာကွယ်ပေးနိုင်လိမ့်မည်။

'မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်'အပြင်ဘက်၌ တစ္ဆေဘုရားက လှောင်ပြုံးပြုံးသည်၊ "အဘိုးကြီး၊ မင်းက ဗေဒင်ဟောတာတော်တယ်။ ဒီနေ့ ကျင့်ယန်မြို့ကို မင်းကာကွယ်နိုင်မလား မကာကွယ်နိုင်မလား တွက်ချက်ကြည့်ပါဦးလား။" အဘိုးကြီးပိုင်လီမှာ တိတ်ဆိတ်နေဆဲ၊ သူ၏ညာလက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ရွှေရောင်အလင်းတစ်ခု ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသည်။ တစ္ဆေဘုရားမှာ အံ့ဩသွားပြီး မော့ကြည့်လိုက်သည်။ လေထဲတွင် ရွှေရောင်အကြေးခွံတစ်ခု တောက်ပနေသည်ကို သူတို့မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ "နဂါးအကြေးခွံလား။ ဘယ်သူ့နဂါးအကြေးခွံလဲ။" စကားဆုံးသည်နှင့် ကျင့်ယန်မြို့မှ အိမ်တော်တစ်ခုမှ နာကျင်စွာအော်ဟစ်သံတစ်ချက် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

ချင်အိမ်တော်၏ထုပ်တန်းများပေါ်၌ ကျန့်ထျန်းရီ၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်၊ "ကင်းလှည့်ကိုယ်စားလှယ်ကိုသတ်တဲ့သူက အဲ့ဒီအရာလား။" "အရှိန်အဝါက မှန်တယ်" ယုမေက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "ကောင်းပြီ။" ပုံရိပ်နှစ်ခု ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ခန်းမဆောင်ထဲ၌ တောက်ဖူက တုန်ခါနေသောရေတွင်းခြောက်ကို အရုပ်ဆိုးသောအမူအရာဖြင့် ကြည့်နေသည်၊ "သူ့ရဲ့အရင်ဘဝက ပြောင်းပြန်အကြေးခွံကို တကယ်ပဲရှာတွေ့သွားတာလား။" တောက်ဖူက သူ၏ညာလက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်ပြီး ရေတွင်းခြောက်အပြင်ဘက်မှသံကြိုးများမှာ ပို၍ပို၍ တင်းကြပ်လာသည်။ ငိုကြွေးသံမှာ ချက်ချင်းပင်လျော့ပါးသွားသော်လည်း ကောင်းကင်မှမိုးကြိုးမှာလည်း ရပ်စဲသွားပြီး မိုးမှာ တဖြည်းဖြည်း တိတ်သွားသည်။

"လေပါ၊ နောက်တစ်လှည့် မင်းအလှည့်ပဲ။" စိမ်းပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့်အမျိုးသမီးက ဤသည်ကိုကြားသောအခါ လက်နှစ်ဖက်ကိုဖွင့်လိုက်သည်။ မည်းမှောင်သောတိမ်တိုက်များ ကွဲလွင့်သွားပြီး မိုးစဲကာ ထို့နောက် ပူပြင်းသောနေမင်း ကောင်းကင်ယံ၌ ပေါ်ထွက်လာသည်။ စုပုံနေသောရေများမှာ မျက်မြင်အရှိန်ဖြင့် အငွေ့ပျံသွားပြီး အုတ်ခဲများနှင့်သစ်သားတိုင်များ ကွဲအက်ကာ သစ်ကိုင်းနှင့်အရွက်များ ညှိုးခြောက်သွားသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျင့်ယန်မြို့မှာ မီးလောင်နေသောမီးဖိုပေါ်တွင်တင်ထားပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က ချက်ပြုတ်နေသည့်အလား ပူပြင်းနေသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ငွေဖြူရောင်ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခုက ကောင်းကင်ယံကိုဖြတ်သန်းကာ ခန်းမဆောင်ဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းလာသည်။ တောက်ဖူနှင့် လေပါတို့ အာရုံခံမိပြီး ချက်ချင်းပင် ဘေးသို့ရွှေ့ပြောင်းရှောင်တိမ်းလိုက်ကြသည်။ မိုးကြိုးထစ်ချုန်းသံကဲ့သို့သော အသံတစ်ချက်ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး နောက်ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ အိမ်မှာ တစ်ဝက်ကွဲသွားပြီး နက်ရှိုင်းကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အက်ကွဲကြောင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ ကျန့်ထျန်းရီနှင့် ယုမေတို့ ခြံဝင်းထဲသို့ ဆင်းသက်လာပြီး မနီးမဝေးမှနှစ်ဦးကို လှမ်းမျှော်ကြည့်လိုက်သည်။

"မိန်းမက မင်းအတွက်၊ ယောက်ျားက ငါ့အတွက်။ ကန့်ကွက်စရာရှိလား။" "သတိထားပါ။" "ကောင်းပြီ။" များများစားစားစကားမပြောဘဲ ပြင်းထန်သောတိုက်ပွဲတစ်ခု စတင်တော့မည်။

"အဲ့ဒါ တောက်ဖူရဲ့ရေတွင်းခြောက်ထဲက နဂါးအလောင်းရဲ့ ပြောင်းပြန်အကြေးခွံလား။" တစ္ဆေဘုရားမှာ အံ့ဩဒေါသထွက်သွားသည်။ "မိုးကြိုးနဲ့မိုးခေါင်စေသောနည်းလမ်း။ မင်းတို့က သဘာဝဘေးအန္တရာယ်တွေကိုသုံးပြီး ကျင့်ယန်မြို့ထဲက တံဆိပ်တော်အစီအရင်ကို ဖျက်ဆီးချင်နေတာလား" ဟု အဘိုးကြီးပိုင်လီက တည်ငြိမ်စွာဆိုသည်။ "မင်း ဘယ်လိုသိတာလဲ။" ဤမေးခွန်းမေးလိုက်သည်နှင့် ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခုက ကောင်းကင်ယံကိုခွဲထုတ်ကာ မြေကြီးကိုတုန်လှုပ်သွားစေသည်။

"တောက်ဖူက တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ တိုက်ပွဲဖြစ်နေပြီ၊ ဒီစွမ်းအားက တာအိုသဘောတရား ပဉ္စမအဆင့်၊ အနန္တနတ်ဘုံပဲ။" တစ္ဆေဘုရားမှာလည်း ဗေဒင်ဟောခြင်း၌ ကျွမ်းကျင်ပြီး တောင်ပိုင်းနယ်မြေမှကျွမ်းကျင်သူများကို ကောင်းစွာနားလည်ထားသည်။ သူ၏အထင်အမြင်အရ ဤသို့သောအစွမ်းအစများရှိနိုင်သူမှာ နတ်စစ်သူကြီးဆယ့်နှစ်ဦးထဲမှတစ်ဦးဖြစ်သော 'ဓားရူး' ကျန့်ထျန်းရီသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် နတ်စစ်သူကြီးဆယ့်နှစ်ဦးမှာ အစွမ်းအစ၌ ပြိုင်ဘက်ကင်းပြီး မိစ္ဆာနှင့်တစ္ဆေများကိုသတ်ဖြတ်ရင်း အဆက်မပြတ်ခရီးသွားနေကြသည်။ ကျင့်ယန်မြို့ငယ်လေး၌ သူတို့ မည်သို့ပေါ်ထွက်လာနိုင်မည်နည်း။ မဟုတ်လျှင်... သူ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်၊ "ကံကြမ္မာကိုဖုံးကွယ်သောအစီအရင်က မင်းအပေါ်မှာ အကျိုးသက်ရောက်မှုမရှိဘူးလား။"

"မဖြစ်စလောက်လှည့်ကွက်တွေပါ" ဟု ပိုင်လီက တည်ငြိမ်စွာဆိုသည်။ ထို့နောက် သူ သူ၏ညာလက်ကိုမြှောက်လိုက်ရာ နဂါးနှုတ်ခမ်းမွေးစုတ်တံတစ်ခု လေဟာနယ်ထဲမှ ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူ သူ၏ညာလက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ရွှေရောင်စာလုံးများ လေဟာနယ်ထဲသို့ ခုန်ပျံတက်သွားသည်။ ချက်ချင်းပင် အဖြူရောင်မြူများက ကျင့်ယန်မြို့ကို မကြာမီပင် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ "နတ်နည်းစနစ်၊ မြူမှောင်ကြားမှ ပန်းများမြင်ခြင်း" ဟု တစ္ဆေဘုရားက ဖြည်းညင်းစွာရေရွတ်လိုက်သည်။