ပိုင်ချုံနှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခြင်း

လေးဆူဗုဒ္ဓတို့၏ အဆုံးမဲ့နယ်ပယ်အတွင်း၌ တစ္ဆေဘုရားသည် သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် တဒိတ်ဒိတ်ခုန်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ အလျင်အမြန်မော့ကြည့်လိုက်ရာ တောက်ဖူပိုင်ဆိုင်သော ဧရာမနဂါးအလောင်းမှာ ကောင်းကင်ကိုပိတ်ဆို့ထားသော အဖြူရောင်အလင်းကာအတွင်း၌ နှစ်ပိုင်းကွဲသွားသည်။ ဤရလဒ်မှာ သူတို့၏မျှော်လင့်ချက်များကို လုံးဝကျော်လွန်သွားသည်။ မူလအစီအစဉ်အရ တောက်ဖူသေဆုံးသွားသည့်တိုင် နတ်စစ်သူကြီးကို အချိန်အနည်းငယ်ကြာအောင် တားဆီးထားနိုင်ရန် လုံလောက်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် နဂါးအကြေးခွံများပေါ်ထွက်လာခြင်းက တောက်ဖူ၏စွမ်းအားကို အားနည်းသွားစေပြီး နတ်စစ်သူကြီးနှင့် လုံးဝယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းမရှိတော့ပေ။

"အသုံးမကျတဲ့ကောင်၊ ငါ့ရဲ့ကြီးမြတ်တဲ့အစီအစဉ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာပဲ!"

နတ်စစ်သူကြီးမှာ ယခု လွတ်မြောက်သွားပြီဖြစ်ပြီး သူတို့အတွက်မူ မလွဲမသွေ ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုပင်။

"မင်းမျက်နှာက ဘာလို့ အရုပ်ဆိုးနေတာလဲ" လှောင်ပြောင်သံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ တစ္ဆေဘုရားက အသံလာရာသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ ယခင်က အနက်ရောင်ဗုဒ္ဓလေးဆူရပ်တည်ခဲ့သော အပျက်အစီးများနေရာ၌ အရာအားလုံးမှာ စုတ်ပြတ်သတ်နေပြီး ဖုန်မှုန့်နှင့်မီးခိုးများ လှိမ့်တက်နေသည်။ အနက်ရောင်ဗုဒ္ဓတစ်ဆူက ဧရာမလက်ဖဝါးကိုမြှောက်ကာ အောက်သို့ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ဖြူလွှသောရောင်ခြည်များ တောက်ပနေသော မှန်တစ်ချပ်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအရာမှာ စာပေနည်းစနစ် ကောင်းကင်ဘုံကြေးမုံပင်တည်း။

အဘိုးကြီးပိုင်လီက သူ၏ညာလက်ကိုမြှောက်လိုက်ရာ အနက်ရောင်ဗုဒ္ဓမှာ ယိမ်းယိုင်နောက်ဆုတ်သွားပြီး မြေကြီးကို အဆက်မပြတ်တုန်ခါသွားစေသည်။ သူ ခြေဖဝါးအောက်မှ ယခုအခါ အပိုင်းပိုင်းကြေမွသွားပြီဖြစ်သော ကြိမ်ကုလားထိုင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး နာကျင်သောမျက်နှာထား ပေါ်လာသည်၊

"ငါ ဒီကုလားထိုင်ကို တကယ်ကြိုက်တာ၊ လှဲအိပ်ရတာ သက်သောင့်သက်သာရှိတယ်။ မင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုလျော်ကြေးပေးမှာလဲ။"

တစ္ဆေဘုရားမှာ ပြိုင်ဘက်က ကိုယ်ပွားတစ်ခုသာဖြစ်သည့်တိုင် လေးပြင်လေးရပ်ဗုဒ္ဓ၏ တန်ခိုးဣဒ္ဓိပါဒ်များကိုသာ အားကိုး၍ သူ့ကိုရှင်းလင်းရန် မလုံလောက်နိုင်သည်ကို သဘာဝအတိုင်း နားလည်သည်။ သို့သော် ဗုဒ္ဓလေးဆူလုံး တစ်ချိန်တည်းတိုက်ခိုက်သည့်အခါ၌ပင် မည်သည့်ထိခိုက်ပျက်စီးမှုမျှ မဖြစ်စေနိုင်ဟု သူတို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ကြပေ။

"ငါ မင်းကို ခေါင်းတလားတစ်လုံးနဲ့ လျော်ကြေးပေးရင်ဘယ်လိုလဲ၊ မင်း အဲ့ဒီထဲမှာ တစ်သက်လုံး သက်သောင့်သက်သာ လှဲလျောင်းနေလို့ရတာပေါ့" ဟု တစ္ဆေဘုရားက အေးစက်စွာဆိုသည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ မင်း ခေါင်းတလားတော်တော်များများ ပြင်ဆင်ထားရလိမ့်မယ်။ ခေါင်းတလားတစ်လုံးထဲနဲ့ မင်းတို့ဒီလောက်များတဲ့အကောင်တွေ အံဝင်မှာမဟုတ်ဘူး" အဘိုးကြီး၏ပါးစပ်မှာ အလျှော့မပေးပေ။

"အဘိုးကြီး၊ ကျန့်ထျန်းရီ တိုက်ပွဲထဲဝင်လာတာနဲ့ပဲ ငါတို့ရှုံးနိမ့်သွားမယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား။ ငါ ဒီကိုလာရဲမှတော့ သဘာဝအတိုင်း လုံလောက်တဲ့ပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်လာခဲ့ပြီးသားပဲ!" အဘိုးကြီးပိုင်လီမှာ ဤသည်ကိုကြားသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျယ်လောင်သောပေါက်ကွဲသံတစ်ချက်ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျင့်ယန်မြို့၏ အပြင်ဘက်မြို့ရိုး ပြိုကျသွားသည်။ ကောင်းကင်ကိုဖုံးလွှမ်းနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသော ဧရာမကင်းခြေများကြီးတစ်ကောင်က သူ၏ကြီးမားသောကိုယ်ထည်ကိုမြှောက်ကာ မြို့ထဲတွင် လှည့်လည်သွားလာနေသည်။

မည်သည့်နေရာသို့ရောက်သည်ဖြစ်စေ ထိုနေရာမှာ ပျက်စီးပြန့်ကျဲနေသည်။ ဧရာမကင်းခြေများ၏ဦးခေါင်းပေါ်တွင် အရပ်ရှည်ရှည်နှင့်ပုပု၊ ဝဝနှင့်ပိန်ပိန် ပုံရိပ်နှစ်ခု ရပ်နေသည်။ ထိုသူတို့မှာ ပိုင်ချုံနှင့် ကျင်းယွမ်အယ်တို့ပင်တည်း။

ဤသည်သာမက ကျင့်ယန်မြို့အပြင်ဘက်တွင် အနက်ရောင်ပိုးကောင်အုပ်ကြီးတစ်ခုက ဒေါသထွက်နေသောဒီရေအလား မြို့ဆီသို့ တိုးဝှေ့လာသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာပိုးကောင်များမှာ ပါးစပ်များ ပိတ်လိုက်ဖွင့်လိုက်လုပ်ရင်း လက်ထဲတွင် ထက်မြက်သောလက်တံများကို ဝှေ့ယမ်းနေကြသည်မှာ မြင်ရသူတိုင်း ဦးရေပြားများ ကျိန်းစပ်သွားစေသည်။

အဖြူရောင်အလင်းကာအတွင်း၌ ကျန့်ထျန်းရီ၏မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားသည်။ သူ စိမ်းပြာရောင်စကပ်ဝတ်ထားသောအမျိုးသမီးနှင့် တိုက်ခိုက်နေဆဲဖြစ်သော ယုမေကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ထိုအမျိုးသမီးမှာ အမှန်တကယ်ပင် မျက်လုံးများဖွင့်ထားပြီး မျက်ဆံများပတ်လည်တွင် အနီရောင်အစင်းကြောင်းပုံစံများရှိနေကာ စွဲမက်ဖွယ်ရာနှင့် ဖမ်းစားနိုင်သောအသွင်ရှိနေသည်။

ကျန့်ထျန်းရီက လေးနက်သောအသံဖြင့် "ယုမေက နှစ်ထပ်နတ်မျက်စိကို ထုတ်ဖော်ပြသထားပေမယ့် ပြိုင်ဘက်နဲ့ အကြိတ်အနယ်ပဲ တိုက်ခိုက်နိုင်သေးတယ်။ ဒီအမျိုးသမီးက ဘယ်သူလဲ" ဟု ဆိုသည်။

"ထားလိုက်တော့၊ လောလောဆယ်တော့ ယုမေကိုပဲ တာဝန်ယူခိုင်းထားလိုက်ဦးစို့။"

သူ ဧရာမကင်းခြေများ၏လားရာဘက်သို့ ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး ၎င်းနှင့်တိုက်ခိုက်ရန်အသင့်ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် သူ၏ပုံရိပ်မှာ ရုတ်တရက်ရပ်တန့်သွားသည်။

"နောက်ထပ် အားကောင်းတဲ့ရန်သူတစ်ယောက် ရှိသေးတယ်။" သူ၏အာရုံခံနိုင်စွမ်းဖြင့် ထိုလားရာသို့ကြည့်လိုက်ရာ ကျင့်ယန်မြို့ မြို့စားအိမ်တော်၏လားရာပင်။ ထုပ်တန်းတစ်ခုပေါ်တွင် တစ္ဆေမျက်နှာဖုံးနှင့် အဖြူအနက်ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသော ပုံရိပ်တစ်ခု ရပ်နေသည်။ ချန်ကွေးမှာ မလှုပ်မယှက်၊ ထုပ်တန်းပေါ်တွင်ရပ်လျက် ကျန့်ထျန်းရီကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်။ ကျန့်ထျန်းရီမှာ မိမိကိုယ်မိမိ အကျပ်အတည်းတစ်ခုတွင် တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏နားထဲ၌ အသံတစ်သံထွက်ပေါ်လာသည်၊

"အရေးမကြီးဘူး၊ မင်း ဒီလူကိုပဲ ဖြေရှင်းလိုက်နိုင်တယ်။"

"ကောင်းပြီ!" ကျန့်ထျန်းရီက တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး သူ၏ပုံရိပ်မှာ လျှပ်တပြက်ရွေ့လျားကာ ချန်ကွေးကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ နှစ်ဦးမှာ ပေတစ်ရာအကွာတွင် ရှိနေသေးသည်။ ကျန့်ထျန်းရီက သူ၏ဓားကိုမြှောက်ကာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ငွေဖြူရောင်ဓားစွမ်းအင်တစ်ခုက ကောင်းကင်ယံကိုဖြတ်သန်းကာ ချန်ကွေးထံသို့ ခုတ်ပိုင်းသွားသည်။ ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ ချန်ကွေးမှာ မလှုပ်မယှက်။ သူ သူ၏ညာလက်ကိုမြှောက်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် ကြီးမားသွားသည်။ အံ့ဩဖွယ်ရာဓားစွမ်းအင်မှာ သူ၏လက်ဗလာဖြင့် တိုက်ရိုက်ကြေမွသွားသည်။

"ဒီလိုအဓိပ္ပာယ်မဲ့တဲ့ စမ်းသပ်မှုတွေလုပ်နေဖို့မလိုဘူး" ဟု ချန်ကွေးက အေးစက်စွာဆိုသည်။ "ဒါလည်းဟုတ်တာပဲ" ကျန့်ထျန်းရီက တည်ငြိမ်စွာတုံ့ပြန်ရင်း သူ၏ဓားကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

အုပ်စုလိုက်ပိုးကောင်များမှာ အရပ်လေးမျက်နှာမှ ကျင့်ယန်မြို့ထဲသို့ ဖိသိပ်ဝင်ရောက်လာသည်။ ထိုမြင်ကွင်းမှာ ကျောချမ်းဖွယ်ရာပင်။ စီကျန့်က ချက်ချင်းပင် သူ၏လက်အောက်ငယ်သားများကို စုစည်းလိုက်သည်။ လူဆယ်ယောက်တစ်စု၊ အစုနှစ်ခုကြား ကျန့်နှစ်ဆယ်ထက်မပိုစေဘဲ မြို့ထဲသို့ကျူးကျော်လာသော ထူးဆန်းသည့်ပိုးကောင်များကို အတူတကွ ရှင်းလင်းသုတ်သင်ကြသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် သူက

"အားကောင်းတဲ့ရန်သူနဲ့ကြုံတွေ့ရင် ချီတုံချီတုံမဖြစ်နဲ့၊ တိုက်ရိုက်ပြေး။ အားလုံးနားလည်ကြလား" ဟု အလေးပေးပြောကြားသည်။

"နားလည်ပါပြီ!"

စီကျန့်မှာ အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာရန်သူများ ကျင့်ယန်မြို့ကို ပစ်မှတ်ထားနေသည်ဟု ခန့်မှန်းနိုင်သည်။ သူ၏အစွမ်းအစဖြင့် ဤသို့သောတိုက်ပွဲမျိုးတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်နိုင်မည်မဟုတ်၊ ယေဘုယျအားဖြင့် နဝမအဆင့် သို့မဟုတ် အဋ္ဌမအဆင့်အစွမ်းသာရှိသော အခြားသူများမှာ ပြောစရာပင်မရှိ။ ထူးဆန်းသည့်ပိုးကောင်များကို ရှင်းလင်းသုတ်သင်ရာတွင် ကူညီခြင်းမှာ အစွမ်းကုန်ဖြစ်နေပြီး အားကောင်းသောရန်သူများကို ခုခံရန် အိပ်မက်မက်ခြင်းမှာ မိုက်မဲရာကျရုံသာ။

"ကျင့်ယန်မြို့က ဒီဘေးအန္တရာယ်ကို ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်" ဟု စီကျိန့်က လေးနက်သောအသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ဘေးတွင်ရပ်နေသော ကန်းဖေးလန်မှာ နှစ်ပိုင်းကွဲနေသော ဧရာမနဂါးအလောင်းတစ်ခုကို ကြည့်နေပြီး ထိုအပေါ်တွင် ရွှေရောင်နဂါးအကြေးခွံများ လွင့်မျောနေကာ သူမ၏မျက်လုံးများမှာ ဝမ်းနည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးသမားများ ပိုးကောင်အုပ်စုကို ရှင်းလင်းသုတ်သင်ရန် ခွဲထွက်သွားစဉ် သူမ နဂါးအလောင်း၏လားရာဘက်သို့ တစ်ယောက်တည်း သွားရောက်ခဲ့သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ချင်မိသားစုဝင်များမှာ တည်ကြည်လေးနက်နေကြသည်။ သူတို့ ကောင်းကင်သို့မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဧရာမကင်းခြေများကြီးတစ်ကောင်က အမြင်အာရုံကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။ ၎င်း၏တောက်ပသောအနက်ရောင်အခွံမာနှင့် မရေမတွက်နိုင်သော ထက်မြက်သည့်ခြေလက်များမှာ သူတို့၏ကျောရိုးထဲမှ စိမ့်တက်သွားစေသည်။ "တကယ်ပဲ သူတို့ပါပဲ" ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း တင်းမာနေသည်။ ဤဧရာမကင်းခြေများမှာ ယခင်က ချီယွမ်မြို့ကို ကျူးကျော်ခဲ့သော အကောင်များထဲမှတစ်ကောင်မဟုတ်ပါလော။

ကင်းခြေများ၏ဦးခေါင်းထိပ်တွင် ကျင်းယွမ်အယ်က တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိသည်၊

"သွေးရနံ့၊ သိပ်ကိုပြင်းပြီး မွှေးလိုက်တာ!" သူ အောက်သို့ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ချင်မိသားစုမှအုပ်စုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏အကြည့်မှာ သူတို့အပေါ် တစ်ယောက်ချင်းစီ ဖြတ်သန်းသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် ပုံရိပ်ထံ၌ ရပ်တန့်သွားသည်။ အကြောင်းမှာ သူမအပေါ်မှသွေးရနံ့မှာ အပြင်းဆုံးနှင့် အချိုမြိန်ဆုံးဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ပိုင်ချုံကလည်း လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏အကြည့်မှာ ချင်ဖုန်းအပေါ်၌ တင်ကျန်နေသည်။ ယခင်က သူ ပိုးကောင်ကိုယ်ပွားနည်းစနစ်ကိုအသုံးပြု၍ ပြောင်းလဲထားသောနဂါးဝိညာဉ်ကို ကြားဖြတ်တားဆီးရန်ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ရလဒ်မှာ ကျရှုံးခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူငယ်၏ သရုပ်မှန်ထင်ရှားပြခြင်းနှင့် များစွာသက်ဆိုင်နေသည်။ အကယ်၍ ဧရာမအနက်ရောင်မြွေကြီးကြောင့် ခဏတာကြန့်ကြာမှုမရှိခဲ့ပါက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သောမျက်နှာမပါသူမှာ အချိန်မီရောက်ရှိလာနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

"မင်းနဲ့ပြန်တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်" ပိုင်ချုံက ချင်ဖုန်းကို အေးစက်စွာဆိုလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား လူမှားနေပြီ" ချင်ဖုန်း၏နှလုံးသား တုန်ခါသွားပြီး တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

(သေစမ်း! ဒီကောင် ငါ့ကိုမှတ်မိနေတယ်။ ငါ အရင်က သူ့အစီအစဉ်တွေကို နှောင့်ယှက်ခဲ့တာ၊ သူ ငါ့ကို အလွတ်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး။)

ဤသို့တွေးရင်း သူ လျို့ကျန့်လီအနားသို့ အနည်းငယ်တိုးကပ်လိုက်ပြီး ထိုသို့ပြုလုပ်မှသာ အနည်းငယ်လုံခြုံသည်ဟု ခံစားရသည်။ အခြားသူများမှာလည်း သူတို့၏ကြွက်သားများကိုတင်းမာလိုက်ပြီး မည်သည့်ရုတ်တရက်အခြေအနေမျိုးကိုမဆို ရင်ဆိုင်ရန် သူတို့၏အတွင်းအားများကို စုစည်းလိုက်ကြသည်။

"ငါ့ရဲ့ရင်သွေးက မင်းရဲ့အသားနဲ့သွေးကို ဝါးမြိုလိုက်တဲ့အခါ မင်း မှားလားမမှားလား သိသွားလိမ့်မယ်။"

(ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ဖို့လိုလို့လား။)

ချင်ဖုန်းက မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားပြီး ဧရာမအနက်ရောင်ကင်းခြေများကြီး အောက်သို့ထိုးဆင်းလာသည်ကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ တိုက်ခိုက်မှု မရောက်ရှိသေးသော်လည်း အားကောင်းသောဖိအားက လူတိုင်း၏နှလုံးသားများကို တဒုန်းဒုန်းခုန်သွားစေပြီးဖြစ်သည်။ "အစ်ကိုကြီး၊ သတိထား!" သူတို့အားလုံး တစ်ပြိုင်နက် သတိပေးလိုက်ကြသည်။

စကားသံဆုံးသည်နှင့် လျို့ကျန့်လီ၏ညာလက် လှုပ်ရှားသွားပြီး လန်နင်ရွှမ်၏နောက်မှဓားအိမ် ပွင့်ထွက်သွားသည်။ ဓားသံသာကြားလိုက်ရသည်၊ ကြည်လင်ပြီး စီးဆင်းနေသောရေသံကဲ့သို့။ အပြာနုရောင် 'ရေအေးဓား' ဓားအိမ်မှထွက်လာပြီး လျို့ကျန့်လီ၏လက်ထဲသို့ လျှောဝင်သွားသည်။ အပြာရောင်ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ချက်ချင်းပင် ကောင်းကင်သို့တက်သွားပြီး ဧရာမကင်းခြေများပေါ်သို့ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

"ဘန်း!"

မိုးကြိုးထစ်ချုန်းသံကဲ့သို့သော အသံတစ်ချက် ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။ ဧရာမကင်းခြေများမှာ စူးရှနာကျင်စွာအော်ဟစ်လိုက်ပြီး ယိမ်းယိုင်နောက်ဆုတ်သွားသည်။ ပိုင်ချုံနှင့် ကျင်းယွမ်အယ်တို့လည်း ကင်းခြေများ၏ဦးခေါင်းပေါ်မှ လွင့်စဉ်သွားကြသည်။

"မင်း ဘယ်သူလဲ" ပိုင်ချုံက လျို့ကျန့်လီကိုကြည့်ကာ လေးနက်သောအသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။