ဝိညာဉ်တပ်မှူး

လျို့ကျန့်လီမှာ တိတ်ဆိတ်နေဆဲ၊ သူမ၏ကိုယ်ပတ်လည်တွင် ချီစွမ်းအင်များ လည်ပတ်နေပြီး အနက်ရောင်ဆံနွယ်များ လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေသည်။ သူမ၏ဘယ်ဘက်လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး လက်ကောက်ဝတ်ကို ညင်သာစွာလှည့်လိုက်ရာ ကျောက်စရစ်ခဲများ၊ အပျက်အစီးများ၊ သစ်ရွက်ကြွေများနှင့် လေထဲမှရေငွေ့များ စုစည်းသွားသည်။ ထို့နောက် ၎င်းတို့မှာ ဧရာမဓားကြီးတစ်လက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဓားသဘောတရား ပဉ္စမအဆင့်၊ အနန္တနတ်ဘုံ!" ပိုင်ချုံက လေးနက်သောအသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

သူစကားဆုံးသည်နှင့် လျို့ကျန့်လီက သူမ၏ဘယ်ဘက်လက်ဖဝါးဖြင့် အောက်သို့ဖိချလိုက်ရာ အရာဝတ္ထုအနန္တမှ ပုံဖော်ထားသော ဧရာမဓားကြီးမှာ ပိုင်ချုံနှင့်အခြားသူများထံသို့ ခုတ်ပိုင်းသွားသည်။ ဤစွမ်းအားပြသမှုမှာ အမှန်ပင် အံ့မခန်းဖွယ်ရာပင်။

(ငါ့မိန်းမကတော့ ပြိုင်ဘက်ကင်းပဲ!)

ချင်ဖုန်းက စိတ်ထဲတွင် သူ၏ဇနီးကို တိတ်တဆိတ် ချီးကျူးလိုက်သည်။

သို့သော် သူ အချိန်အကြာကြီး မအောင်ပွဲမခံနိုင်မီမှာပင် အရပ်ရှည်ရှည်ပိန်ပိန်ပုံရိပ် က "ကျင်းယွမ်အယ် ဗိုက်ဆာတယ်" ဟု တိုးတိုးလေးရေရွတ်လိုက်သည်။ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ထိုတုတ်ခိုင်သောပုံရိပ်က လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူ၏ဝမ်းဗိုက်မှာ ဖောင်းကားလာပြီး နားကွဲလုမတတ် ဟိန်းဟောက်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် အားလုံးအံ့ဩသွားရသည်မှာ လေဟာနယ်ထဲမှ ဧရာမပါးစပ်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး အရာဝတ္ထုအနန္တဖြင့်ဖွဲ့စည်းထားသော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာဓားကြီးကို လွယ်ကူစွာ ဝါးမြိုသွားခြင်းပင်။

(ဒီလောက်အားကောင်းတဲ့တိုက်ခိုက်မှုက ရန်သူဆီမှာအလွယ်တကူ ချေဖျက်ခံလိုက်ရတာလား။) ကြည့်ရှုနေသူတို့၏မျက်နှာများမှာ ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

လျို့ကျန့်လီက မျက်ခုံးအနည်းငယ်ကြုတ်လိုက်ပြီး လေကိုညင်သာစွာမှုတ်ထုတ်ကာ "သွားကြစို့!" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ မကြာမီပင် သူမ ချင်ဖုန်း၏ကော်လံကို ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့်ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး ခြေဖျားထောက်ကာ ချင်အိမ်တော်အပြင်ဘက်သို့ လှစ်ခနဲထွက်ခွာသွားသည်။

လန်နင်ရွှမ်နှင့် အခြားနှစ်ဦးမှာလည်း ချီတုံချီတုံမဖြစ်ဘဲ သူတို့၏ခြေထောက်များတွင် စွမ်းအင်များစုစည်းကာ လျင်မြန်စွာ နောက်မှလိုက်ပါထွက်ပြေးကြသည်။ ရန်သူ၏အစွမ်းအစမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာကောင်းပြီး လျို့ကျန့်လီမှာ အားကောင်းသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းတွင် ပြိုင်ဘက်နှစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ၊ အထူးသဖြင့် သူမ ပတ်ဝန်းကျင်မှလူများကို ဂရုစိုက်ရန် လိုအပ်နေသည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလျှင် ပို၍ပင်ဖြစ်သည်။ တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ခြင်းမှာ ရွေးချယ်စရာမဟုတ်သည့်အတွက် ထွက်ပြေးခြင်းမှာ အသိအလိမ္မာအရှိဆုံးလုပ်ရပ်ပင်။

"ထွက်ပြေးဖို့ကြိုးစားနေတာလား" ပိုင်ချုံက လှောင်ပြုံးပြုံးသည်။ မြို့ထဲသို့စိမ့်ဝင်နေသော အုပ်စုလိုက်ပိုးကောင်များမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိဟန်ဖြင့် သူတို့၏နေရာဆီသို့ လျင်မြန်စွာ စုရုံးလာကြသည်။ ယခင်က ဓားချီကြောင့် နောက်သို့တွန်းလှန်ခံခဲ့ရသော ကင်းခြေများမှာ သူ၏ကိုယ်ထည်ကို နောက်တစ်ကြိမ်မြှောက်တင်လိုက်သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ထွက်ပြေးနေသောအုပ်စုအထက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ဧရာမကိုယ်ထည်ကြီး အောက်သို့ပြုတ်ကျလာရာ အားကောင်းသောလေဖိအားက မြေကြီးကိုကွဲအက်သွားစေပြီး အဆောက်အအုံများပြိုကျကာ လမ်းများကြေမွသွားသည်။ လျို့ကျန့်လီနှင့်အခြားသူများ အလျင်အမြန်ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဟိန်းဟောက်သံတစ်ချက်ကြားလိုက်ရသည်။ ဧရာမကင်းခြေများမှာ သူတို့၏ရှေ့တွင် ဆင်းသက်လာပြီး မြေကြီးကိုတုန်ခါသွားစေကာ ဖုန်မှုန့်များ လေထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားသည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်ဧရိယာမှ မရေမတွက်နိုင်သော တွားသွားသံများ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

ချင်ဖုန်းမှာ လျို့ကျန့်လီ၏လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားခံလျက် ပတ်ဝန်းကျင်ကိုကြည့်လိုက်သည်။ ပုံသဏ္ဌာန်အမျိုးမျိုး၊ အရွယ်အစားအမျိုးမျိုးရှိသော ထူးဆန်းသည့်ပိုးကောင်များက သူတို့ကို ဝန်းရံထားပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ထုတ်လွှတ်နေသည်။ လှိုင်းတစ်ခုပြီးတစ်ခု၊ လျို့ကျန့်လီက တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်ပြီး သူမ၏ညာခြေကို မြေပြင်ပေါ်သို့စောင့်နင်းကာ လန်နင်ရွှမ်နှင့်အခြားသူများကို အဝေးသို့တွန်းထုတ်လိုက်သော စွမ်းအင်တစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ ချင်ဖုန်းနှင့်အတူ ဘေးသို့ လျင်မြန်စွာရွှေ့ပြောင်းသွားသည်။

"ဘုန်း!"

သူတို့၏နားထဲတွင် မိုးကြိုးထစ်ချုန်းသံများကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသံများ။ အသံလာရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့ ခုနကရပ်နေရာဧရိယာ၏ အစိတ်အပိုင်းကြီးတစ်ခု ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကွက်လပ်၏အစွန်းတွင် ကိုက်ဖြတ်ထားသည့်အရာကဲ့သို့သော အမှတ်အသားများမှာ ထင်ရှားစွာမြင်တွေ့နိုင်သည်။ ကျင်းယွမ်အယ်က သူ၏ဗိုက်ကိုပွတ်သပ်ရင်း "အရသာမရှိဘူး!" ဟု ညည်းညူလိုက်သည်။

ပိုင်ချုံနှင့်အခြားသူများမှာ ချင်ဖုန်း၏အုပ်စုရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ရှေ့တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာပြိုင်ဘက်၊ နောက်တွင် ဧရာမကင်းခြေများက သူတို့၏ဆုတ်ခွာလမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားပြီး ထူထပ်သောအုပ်စုလိုက်ပိုးကောင်များက ဝန်းရံထားရာ ထွက်ပေါက်မရှိတော့ပေ။ သူတို့မှာ အရှင်လတ်လတ် အပိုင်းပိုင်းခုတ်ခံရတော့မယ့် စဉ့်နှီတုံးပေါ်က ငါးလိုပဲ၊ အပိုင်းပိုင်းခုတ်ထစ်ခံရရန် စောင့်ဆိုင်းနေရသည့်အလား။

လျို့ကျန့်လီက ချင်ဖုန်းကိုချထားလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကိုစူးစမ်းကြည့်ရှုကာ သူမ၏ 'ရေအေးဓား'ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမ အားလုံးအတွက် ထွက်ပေါက်တစ်ခုရရှိရန် အားနည်းချက်ကို ရှာဖွေဖြတ်တောက်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ ပိုင်ချုံက သူမ၏ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်ပြီး အေးစက်စွာဆိုသည်၊ "မင်းရဲ့အားထုတ်မှုကို မဖြုန်းတီးနဲ့တော့။ ဒီနေ့ မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်မှ လွတ်မြောက်မှာမဟုတ်ဘူး။"

"ဒါဆိုရင်တော့ ငါတို့လည်း ဒီအတိုင်းပဲနေတော့မှာပေါ့" ကင်းခြေများပိတ်ဆို့ထားသောလားရာမှ တည်ငြိမ်သောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပိုင်ချုံက လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဧရာမကင်းခြေများမှာ သူ၏ကိုယ်ထည်ကိုမြှောက်တင်ကာ ကျယ်ပြန့်သောဖုန်မှုန့်များကို ထိုးဖောက်သွားသည်။ သို့သော် စကားပြောသူကိုမရှာတွေ့မီမှာပင် အရိပ်များဖြင့်ဖွဲ့စည်းထားသော ဧရာမအနက်ရောင်ခေါင်းတလားတစ်ခု အထက်မှဆင်းသက်လာသည်။ ၎င်းက ကင်းခြေများကို မြေကြီးထဲသို့ အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။

"တစ္ဆေတစ်ရာတာအိုကျင့်ကြံသူရဲ့ အရိပ်ရုပ်သေး အနက်ရောင်ခေါင်းတလားလား။ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့စွမ်းအားရှိတာလား။" မီးသွေးခေါင်းက ထိတ်လန့်တကြီးအော်ပြောလိုက်သည်။

"တစ္ဆေတစ်ရာတာအိုကျင့်ကြံသူ၊ အကြီးအကဲစီကျန့်များလား။ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါမမှန်ဘူး။ သူ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့အစွမ်းအစမရှိဘူး" ချင်ဖုန်းက ဤမှန်းဆချက်ကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

(လုံလင်ကို ချီယွမ်မြို့သို့ ပို့ဆောင်စဉ်က အကြီးအကဲစီကျန့်မှာ ကင်းခြေများရှေ့တွင် လုံးဝအစွမ်းအစမရှိခဲ့ပေ။)

(ကျင့်ယန်မြို့ထဲမှာ သခင်ကြီးစီကလွဲရင် တစ္ဆေတစ်ရာတာအိုကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးကိုပဲ ငါသိတယ်။ အဖြေက ရှင်းလင်းလာနေပြီ။) (အကြီးအကဲလီများလား။)

ချင်ဖုန်းက လှိမ့်တက်နေသောဖုန်မှုန့်များဆီသို့ ကြည့်လိုက်ရာ ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညင်းစွာပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုသူမှာ အနည်းငယ်ခါးကိုင်းနေပြီး တောင်ဝှေးတစ်ချောင်းဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာလျှောက်လှမ်းနေသည်။ အကြီးအကဲလီယန်မှလွဲ၍ အခြားမည်သူဖြစ်နိုင်ဦးမည်နည်း။ ပိုင်ချုံက အသစ်ရောက်လာသူကိုကြည့်ကာ အေးစက်စွာမေးလိုက်သည်၊

"မင်း ဘယ်သူလဲ။"

"ဝေးလံခေါင်ဖျားတဲ့မြို့ငယ်လေးက နာမည်မရှိတဲ့အဘိုးကြီးတစ်ယောက်ပါပဲ" အဘိုးကြီးလီက ခပ်ပေါ့ပေါ့ပြန်ဖြေသည်။

"မင်းက အဘိုးကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်နေမှတော့ မြို့ရဲ့ထောင့်တစ်နေရာမှာ ပုန်းအောင်းပြီး ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေကာ ဘယ်သူမှမသိဘဲ တိတ်တဆိတ်သေဆုံးသွားတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ ဘာလို့ ဒီရှုပ်ထွေးပွေလီတဲ့ကိစ္စထဲကို ဝင်ပါရပြီး သေသည့်တိုင်အောင် စိတ်မအေးရအောင်လုပ်နေရတာလဲ" ပိုင်ချုံက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ငါလည်း အဲ့ဒီလိုပဲစဉ်းစားမိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အမြဲတမ်း စိတ်ထက်ပိုမြန်နေတတ်တယ်။ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကသွေးတွေက ပူနွေးနေတုန်းပဲ၊ ငါမအိုသေးဘူး၊ ငါတစ်ခုခုလုပ်နိုင်သေးတယ်လို့ လှည့်စားနေတုန်းပဲ" အဘိုးကြီးလီက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အနည်းငယ်ကူကယ်ရာမဲ့စွာပြုံးလိုက်သည်။

"မင်းက ဦးနှောက်မမှန်တော့တဲ့ အဘိုးကြီးတစ်ယောက်ပဲထင်တယ်၊ အသက်ကြီးလွန်းလို့ ဦးနှောက်တောင် ကောင်းကောင်းအလုပ်မလုပ်နိုင်တော့ဘူး"

ပိုင်ချုံက သူ့ကိုအထင်သေးစွာကြည့်ရင်း ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ရန် ဆန္ဒမရှိပေ။ အတွေးတစ်ချက်လှုပ်ခတ်သွားသည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှအုပ်စုလိုက်ပိုးကောင်များမှာ သူတို့၏ပစ်မှတ်ကိုပြောင်းလဲကာ အဘိုးကြီးလီထံသို့ စုရုံးသွားကြသည်။

အဘိုးကြီးလီက ဂရုမစိုက်ဘဲ လျို့ကျန့်လီဘက်သို့လှည့်ကာ "ဟေး၊ တခြားတစ်ယောက်ကို ခဏလောက်တားဆီးထားဖို့ မင်းအတွက်ချန်ထားခဲ့ရင်ဘယ်လိုလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။ လီကျန့်လီက အသာအယာခေါင်းညိတ်ပြသည်၊

"သူ့ကိုသတ်ပြီးရင် ကျွန်မရှင့်ကိုလာကူညီမယ်။"

(သတ်မယ်ဟုတ်လား။ ငါလည်း တစ်နေ့နေ့ ဒီလောက်ယုံကြည်ချက်ရှိနိုင်ပါစေလို့ မျှော်လင့်မိတယ်။ အဲ့ဒီမြင်ကွင်းကို စဉ်းစားကြည့်စမ်းပါ... သူ့ကိုသတ်လိုက်ရုံပဲ၊ ဘာလို့ သတ္တိရှိဖို့ သောက်နေရမှာလဲ။ ရန်သူကိုသတ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ သေရည်က နွေးနေတုန်းပဲရှိသေးတယ်။ အင်း၊ ထားလိုက်ပါတော့၊ အိပ်မက်မမက်နဲ့တော့။) ချင်ဖုန်းက တိုးတိုးလေးရေရွတ်သည်၊

"သတိထားပါ။"

"ကောင်းပြီ" လျိုကျန့်လီက တုံ့ပြန်လိုက်ပြီးနောက် မိုးကြိုးနှင့်လျှပ်စီးကဲ့သို့ ဓားတစ်ချက်လွှဲထုတ်လိုက်သည်။ ဓားစွမ်းအင်မှာ စီးဆင်းနေသောရေကဲ့သို့ ကျင်းယွမ်အယ်အပေါ်သို့ကျရောက်သွားပြီး သူ့ကိုလွင့်စဉ်သွားစေသော်လည်း ထိခိုက်မှုမရှိပေ။ လျို့ကျန့်လီက အနီးကပ်လိုက်ပါသွားပြီး သူမ၏ခြေဖျားက ပြိုင်ဘက်၏ဦးခေါင်းပေါ်သို့ နင်းကာ အားကောင်းသောအရှိန်အဝါတစ်ခု တိုးဝှေ့ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချက်ချင်းပင် ကျင်းယွမ်အယ်မှာ ကြိုးပြတ်သွားသောစွန်ရဲတစ်ကောင်အလား တိုက်ပွဲမြေပြင်မှအဝေးသို့ လွင့်စဉ်သွားသည်။ လျို့ကျန့်လီက လိုက်ပါသွားပြီး လေထဲတွင် အဖြူရောင်ပုံရိပ်တစ်ခု ချန်ထားခဲ့သည်။ ဤအရာအားလုံးမှာ ခဏအကြာတွင်ပင် ဖြစ်ပျက်သွားသည်။

ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ အဘိုးကြီးလီက ရယ်မောခြင်းကိုမထိန်းနိုင်တော့ဘဲ "အမှန်ပဲ၊ ခေတ်သစ်ကို လူငယ်တွေက တကယ်ပဲဖန်တီးတာပဲ။ ငါတို့လိုအဘိုးကြီးတွေလည်း နောက်ဆုတ်သင့်ပြီ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သောဆယ်နှစ်ကျော်ကာလကသာဆိုလျှင် အသက်နှစ်ဆယ်မပြည့်သေးသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဤသို့အံ့ဩဖွယ်ရာအစွမ်းအစရှိလိမ့်မည်ဟု သူ မည်သို့စိတ်ကူးနိုင်မည်နည်း။

"မင်း တကယ်ပဲ နောက်ဆုတ်သင့်ပြီ။" ပိုင်ချုံ၏စကားဆုံးသည်နှင့် မကုန်ဆုံးနိုင်သောအုပ်စုလိုက်ပိုးကောင်များမှာ သူတို့၏နေရာများကိုယူထားပြီးဖြစ်ကာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"အရေအတွက်က တော်တော်များတာပဲ၊ ငါ့နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်စေတယ်" အဘိုးကြီးလီက ခပ်ပေါ့ပေါ့ဆိုသည်။

"အခုမှ ကြောက်နေတာက နည်းနည်းတော့နောက်ကျသွားပြီ" ပိုင်ချုံက သူ၏ညာလက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပိုးကောင်အုပ်ကြီးမှာ ရှေ့သို့တိုးဝှေ့သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် အဘိုးကြီးလီကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

"အကြီးအကဲလီ!" ချင်ဖုန်းက ထိတ်လန့်တကြီးအော်ပြောလိုက်သည်။ ဘေးမှ လန်နင်ရွှမ်နှင့်အခြားနှစ်ဦးမှာလည်း မနှစ်မြို့ဖွယ်ရာမျက်နှာထားများ ဖြစ်နေကြသည်။

"မင်း ကိုယ့်အစွမ်းအစကို အထင်ကြီးလွန်းနေပြီ" ပိုင်ချုံက သူ၏အကြည့်ကို ချင်ဖုန်းနှင့်အခြားသူများထံသို့ ပြောင်းလိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် အဘိုးကြီးမှာ သေဆုံးပြီးသားလူတစ်ယောက်ပင်။

သို့သော် ဤအတွေးပေါ်ပေါက်လာသည်နှင့် သူ ရုတ်တရက်တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်ပြီး ပိုးကောင်အုပ်စုမြုပ်သွားသောနေရာသို့ နောက်ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ စိမ်းဖန့်ဖန့်အလင်းရောင်များစွာ လျှပ်တပြက်ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ထုပ်ပိုးသိပ်သည်းနေသောပိုးကောင်အစုအဝေးမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း စိမ်းဖန့်ဖန့်အလင်း၏ ဝါးမြိုခြင်းကိုခံလိုက်ရသည်။ အလင်းရောင်ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ ပထမဆုံးမြင်ကွင်းထဲသို့ဝင်ရောက်လာသည်မှာ စစ်ဝတ်စုံများဝတ်ဆင်ပြီး သံချပ်ကာများဆင်မြန်းထားသော စစ်သည်တော်ရာပေါင်းများစွာပင်။ ထိုမျှသာမက၊ အစမျှသာ။ စိမ်းဖန့်ဖန့်တစ္ဆေသရဲစစ်သည်များမှာ ပို၍ပို၍များပြားလာပြီး ပို၍ပို၍သိပ်သည်းလာသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ယူနီဖောင်းဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်ထဲတွင် ဓားများ၊ လှံများ၊ ဓားရှည်များနှင့် လှံကောက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာအင်အားတစ်ရပ်ပင်။ ခဏအကြာတွင်ပင် ထူထပ်သိပ်သည်းသောတစ္ဆေသရဲစစ်သည်များမှာ ဧရာမပိုးကောင်အုပ်ကြီးနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ရန် လုံလောက်နေပေပြီ။

စိမ်းဖန့်ဖန့်စစ်တပ်၏ ရှေ့ဆုံးတန်း၌ အဘိုးကြီးလီက ပြုံးလျက် "တော်သေးတာက ငါ့မှာလည်း ညီအစ်ကိုတွေအများကြီးရှိတယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ ပိုင်ချုံက လေးနက်စွာဆိုသည်၊

"ဝိညာဉ်တပ်မှူး။"