ဝမ်းနည်းဖွယ်အမှန်တရား

အဘိုးကြီးပိုင်လီက သူ့ကို အေးစက်စွာတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မည်သို့မျှ တုံ့ပြန်ခြင်းမပြပေ။ အမှန်တော့ ဂိုဏ်းချုပ်ဘုရားပြောခဲ့သည်မှာ မှားယွင်းနေသည်။ နောက်ဆုံးမလွှဲမရှောင်သာသည့်နည်းလမ်းမဟုတ်လျှင် သူ နှလုံးသားကို ကိုယ်တိုင်စတင်ဦးဆောင်၍ ဖျက်ဆီးမည်မဟုတ်ပေ။

ရုတ်တရက် အဘိုးကြီးက ကျင့်ယန်မြို့အပြင်ဘက် မြောက်ဘက်သို့ ဦးခေါင်းကိုစောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားသည်။ အလွန်ဝေးကွာသောနေရာမှ ခြားနားနေသော်လည်း ပုံရိပ်တစ်ခု အမှန်ပင် လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာနေသည်။ မြို့ထဲ၌ တိုက်ပွဲဝင်နေသူအားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရပ်တန့်သွားကြသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာအရှိန်အဝါတစ်ခု တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာနေသည်။

မြို့စားအိမ်တော်၌ ကျန့်ထျန်းရီက တစ်စုံတစ်ခုကို နားလည်သဘောပေါက်သွားဟန်ဖြင့် ချန်ကွေးကို ရုတ်ခြည်းခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ ရှုပ်ထွေးသောမျက်နှာထားဖြင့် ဆိုသည်၊ "မင်းလည်း လာလိမ့်မယ်လို့တော့ ငါမထင်ခဲ့ဘူး။" စကားပြောနေစဉ် သူ၏ပေါ်ထွက်နေသောခန္ဓာကိုယ်ညာဘက်ခြမ်း၊ အချိန်ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပျောက်ကင်းပြီးအမာရွတ်ကျန်သင့်သောဒဏ်ရာမှ မမျှော်လင့်ဘဲ သွေးစိမ်းရှင်ရှင်များ စိမ့်ထွက်လာပြီး သိမ်မွေ့သောနာကျင်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

"ဘန်း!" အသစ်ရောက်လာသူမှာ ကျင့်ယန်မြို့အပြင်ဘက် လေထုရပ်ဝန်း၌ ရပ်တန့်သွားသည်။ အလွန်အမင်းမြန်ဆန်မှုကြောင့် ရုတ်တရက်ရပ်တန့်လိုက်ခြင်းက လေထုကို ကွဲလွင့်သွားစေသည့်အလား။ ပိုင်ချုံက မိမိကိုယ်မိမိ တိုးတိုးလေးရေရွတ်လိုက်သည်၊ "နောက်ဆုံးတော့ မင်းရောက်လာပြီပေါ့။" ချင်ဖုန်းနှင့်အခြားသူများမှာ ဤသည်ကိုကြားသောအခါ ချဉ်းကပ်လာသောပုံရိပ်ထံသို့ လှမ်းမျှော်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

စကားပြောသူကဲ့သို့ပင် ဝတ်ဆင်ထားသည်၊ အဖြူအနက်ဝတ်ရုံနှင့် ခေါင်းပေါ်တွင် တစ္ဆေမျက်နှာဖုံးတစ်ခု၊ သူ၏မီးခိုးဖြူရောင်ဆံပင်များမှာ နောက်သို့ လွင့်ပျံနေသည်။ အကယ်၍ ကွာခြားချက်တစ်ခုခုရှိသည်ဆိုပါက သူ၏ခါးတွင်ချိတ်ဆွဲထားသော သွေးနီရောင်ဓားနှင့် ဝတ်ရုံ၏ရင်ဘတ်မှ ထင်ရှားသော နံပါတ်သုံးပင်။ ချင်ဖုန်းမှာ ရင်ဘတ်မှနံပါတ်၏ တိကျသောအရေးပါမှုကို မသိသော်လည်း ၎င်းမှာ အစွမ်းအစနှင့် ဆက်စပ်နေသည်ဟု မှေးမှိန်စွာခန့်မှန်းမိသည်။ မနီးမဝေးမှ ကင်းခြေများကိုထိန်းချုပ်နေသော ပိုးကောင်သခင်မှာ ထူးကဲသောအစွမ်းအစရှိသော်လည်း သူ၏ရင်ဘတ်မှနံပါတ်မှာ ကိုးသာဖြစ်သည်။ သို့ဆိုလျှင် နံပါတ်သုံးနှင့်လူသားမှာ မည်သို့သော အံ့ဩဖွယ်ရာနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာအစွမ်းအစကို ပိုင်ဆိုင်ထားသနည်း။

မီးခိုးဖြူရောင်ဆံပင်နှင့်လူသား၏အရှိန်အဝါမှာ တိုးဝှေ့ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျင့်ယန်မြို့ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ အဘိုးကြီးလီက အလျင်အမြန် အရိပ်ရုပ်သေးနည်းစနစ်ကိုအသုံးပြု၍ ချင်ဖုန်းနှင့်အခြားသူများပတ်လည်တွင် စီးဆင်းနေသောအရိပ်နံရံများ ဖန်တီးလိုက်သည်။ အရှိန်အဝါဖြတ်သန်းသွားသည်နှင့် ဒဏ်ရာရရှိပြီးသား အဘိုးကြီးလီမှာ တိုးညင်းသောညည်းညူသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုစီးဆင်းနေသောအရိပ်နံရံများပေါ်တွင် အက်ကွဲကြောင်းများပေါ်ထွက်လာပြီး အသက်ရှူချိန်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ကြေမွသွားသည်။ ချင်ဖုန်းနှင့်အခြားသူများ၏မျက်နှာများမှာ အလွန်အမင်း လေးနက်တည်ကြည်သွားသည်။

(ထုတ်လွှတ်လိုက်တဲ့အရှိန်အဝါသက်သက်နဲ့တင် ဒီလောက်စွမ်းအားကြီးမားနေတာလား။) (အကြီးအကဲလီသာ ကြိုတင်ပြီး ငါတို့ကိုမကာကွယ်ပေးခဲ့ရင် အကျိုးဆက်တွေက တွေးတောမှန်းဆ၍မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားမှာပဲ။)

မီးခိုးဖြူရောင်ဆံပင်နှင့်လူသားက သူ၏အရှိန်အဝါကိုပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကိုခံစားမိကာ ခပ်ပေါ့ပေါ့ဆိုသည်၊

"ငါ ရင်းနှီးတဲ့မျက်နှာတချို့နဲ့ ကြုံတွေ့မိပုံပဲ။"

"တစ္ဆေဘုရား၊ မင်းရှာနေတဲ့အရာကို တွေ့ပြီလား။" တစ္ဆေဘုရား၏အမူအရာမှာ တင်းမာနေသည်၊

"မြို့ထဲမှာ တံဆိပ်တော်အရှိန်အဝါကို ငါရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး။"

"တံဆိပ်တော်အရှိန်အဝါမရှိဘူး ဟုတ်လား" မီးခိုးဖြူရောင်ဆံပင်နှင့်လူသားက တစ်ခဏမျှစဉ်းစားပြီးနောက် ရုတ်တရက် သူ၏အကြည့်ကို အဘိုးကြီးလီထံသို့ စူးစိုက်လိုက်သည်။

"ဆယ့်ကိုးနှစ်အကြာ ကျန်းလင်တောင်ကြားစခန်းတိုက်ပွဲအပြီးမှာ မင်း တကယ်ပဲမသေခဲ့ဘူးလား။"

"မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ စိတ်ဝင်စားစရာတစ်ခုခုရှိနေတယ်။"

"မင်းက မင်းရဲ့သိုင်းပညာကျင့်ကြံမှုကို တကယ်ပဲဖျက်သိမ်းပြီး တစ္ဆေတစ်ရာ တာအိုလမ်းစဉ်မျိုးဆက်ကို ပြောင်းလဲကျင့်ကြံခဲ့တာလား။ ကျဆုံးသွားတဲ့မင်းရဲ့ရဲဘော်ရဲဘက်တွေကို ဂုဏ်ပြုဖို့အတွက်လား။"

"မဟုတ်ဘူး၊ လုံးဝမဟုတ်ဘူး။ မင်းရဲ့နှလုံးခုန်သံက သာမန်လူတွေနဲ့မတူဘူး။"

"အာ၊ ငါသိပြီ။"

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ အဘိုးကြီးလီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ အဘိုးကြီးပိုင်လီက မျက်လုံးများကိုမှေးစင်းလိုက်ပြီး တစ္ဆေဘုရားမှာ ပထမတွင်နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ ထို့နောက် ဉာဏ်အလင်းပွင့်သွားဟန်ဖြင့် မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားသည်။

"ငါ အခုနားလည်သွားပြီ၊ ဘာဖြစ်လို့ အဲ့ဒီတုန်းက ဂဠုန်ဘုရင်ရဲ့နှလုံးသားကို ဘယ်သူမှရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့တာလဲ၊ ပြီးတော့ ဘာဖြစ်လို့ မြို့ထဲမှာ တံဆိပ်တော်အရှိန်အဝါမရှိတာလဲဆိုတာကို။"

"အစကတည်းက ဒီလိုတံဆိပ်တော်မျိုးမရှိခဲ့ဘူး။ ကျန်းလင်တောင်ကြားစခန်းတိုက်ပွဲမှာ မင်းက မင်းရဲ့နှလုံးသားကို တခြားတစ်ယောက်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ပြောင်းရွှေ့ခဲ့တာ။"

"မင်းက စစ်သည်တော်တစ်သိန်းရဲ့ဝိညာဉ်တွေကိုသုံးပြီး ဂဠုန်ဘုရင်ရဲ့နှလုံးသားအရှိန်အဝါကို ပိတ်ဆို့ကာ လူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုအတွင်းမှာ တံဆိပ်ခတ်ခဲ့တာပဲ!"

"အဲ့ဒီလူက လီယန်ပဲ!"

အသံမှာ မိုးကြိုးကဲ့သို့ ကျင့်ယန်မြို့ကောင်းကင်ယံ၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ လူတိုင်း ဤသည်ကိုကြားသောအခါ မယုံကြည်နိုင်သောမျက်နှာထားများ ပေါ်လာကြသည်။ အဘိုးကြီးပိုင်လီက သက်ပြင်းချသည်၊

"နောက်ဆုံးမှာတော့ အဲ့ဒီနောက်ဆုံးအဆင့်ကို ရောက်ခဲ့ရတာပါပဲ။"

မီးခိုးဖြူရောင်ဆံပင်နှင့်လူသား၏ပေါ်ထွက်လာမှုမှာ သူ၏ဗေဒင်ဟောချက်တွင် မပါဝင်ခဲ့ပေ။ သာမန်လူများနားလည်နိုင်စွမ်းထက်ကျော်လွန်သော ထိုအားကောင်းသည့်သတ္တဝါများမှာ ကံကြမ္မာ၏စီမံမှုများကိုယ်တိုင်ကိုပင် ကျော်လွှားနိုင်ကြသည်။ ထို့အပြင် မီးခိုးဖြူရောင်ဆံပင်နှင့်လူသားမှာ နတ်သိုင်းပညာ၏အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိနေသည်။ သူ၏လူ့အသားနှင့်သွေးအပေါ် ကျွမ်းကျင်မှုနှင့်နားလည်မှုဖြင့် အဘိုးကြီးလီ၏ကိုယ်ထဲမှ ပုံမှန်မဟုတ်သောထူးခြားမှုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိရန်မှာ မခက်ခဲပေ။

ဤသည်ကလည်း ပိုင်လီ၏မူလအစီအစဉ် ကျရှုံးခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ သို့သော် ပညာရှိတစ်ဦးမှာ အဖြစ်အပျက်များ၏တိုးတက်မှုကို ကြိုတင်မျှော်လင့်ကာ လျှို့ဝှက်အားထားရသောအစီအမံတစ်ခုကို အမြဲတမ်းသိမ်းဆည်းထားတတ်သည်၊ သူ အနည်းဆုံးမြင်တွေ့လိုသောမြင်ကွင်းသို့ ဦးတည်သွားသည့်တိုင်အောင်ပင်။

"ဘုရင်ရဲ့နှလုံးသားကို လူသားတစ်ယောက်ထဲမှာ ထိန်းသိမ်းထားရတာ၊ ဝိညာဉ်တစ်သိန်းရဲ့အကူအညီနဲ့တောင်မှ ဒီနှစ်တွေအတွင်း မင်း သေခြင်းထက်ဆိုးရွားသောကံကြမ္မာကို ဖြတ်သန်းနေခဲ့ရမှာပဲ" မီးခိုးဖြူရောင်ဆံပင်နှင့်လူသားက လှောင်ပြုံးပြုံးသည်၊ သူ၏လေသံမှာ နက်ရှိုင်းသောရွံရှာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ချင်ဖုန်းမှာ ဤသည်ကိုကြားသောအခါ အကြီးအကဲလီ၏နှလုံးသားရှိရာသို့ ရှုပ်ထွေးသောမျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ဂဠုန်များမှာ နဂါးများကိုစားသုံးကြပြီး သူတို့၏ကိုယ်များမှာ ကျိန်စာမီးတောက်များဖြင့် အဆက်မပြတ်လောင်ကျွမ်းခံရသည်၊ သူတို့၏နှလုံးသားများအပါအဝင်။ သို့သော် ဂဠုန်မျိုးနွယ်စုမှာ လူသားများထက် အလွန်အမင်းသာလွန်သော အားကောင်းသည့်ကိုယ်ထည်များဖြင့် ကျိန်စာမီးတောက်မှထိခိုက်ပျက်စီးမှုကို သဘာဝအတိုင်း ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ကြသည်။

သို့သော် အကြီးအကဲလီမှာ မခံနိုင်ပေ။ အကယ်၍ အကြီးအကဲလီက ဘုရင်၏နှလုံးသားကို သူ၏ကိုယ်ပိုင်ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အမှန်တကယ်ဖွက်ထားခဲ့ပါက ဤနှစ်များအတွင်း သူ၏တည်ရှိမှုမှာ မီးဖိုပေါ်တွင် အရှင်လတ်လတ်ကင်ခံနေရသကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရပေလိမ့်မည်။

ချင်ဖုန်းက နင်ရွှမ် တစ်ခါကသူ့ကိုပြောပြခဲ့သော အသေးစိတ်အချက်တစ်ချက်ကို ရုတ်တရက်သတိရသွားသည်။ မဟာချန်က ကျန်းလင်တောင်ကြားစခန်းတိုက်ပွဲ၌ အားကောင်းသောဂဠုန်မျိုးနွယ်စုကို တွန်းလှန်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ အမှန်ပင် မယုံနိုင်စရာဖြစ်ခဲ့သည်။ ယခုမူ အမှန်တရားမှာ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာနေသည်။ မဟာချန်က မရေမတွက်နိုင်သောစစ်သည်တော်များ၏အသက်ကိုအသုံးပြု၍ ဂဠုန်ဘုရင်၏နှလုံးသားကို ထုတ်ယူရန်အခွင့်အရေးရရှိခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူတို့ နှလုံးသားကို အကြီးအကဲလီ၏ရင်ဘတ်ထဲတွင်ဖွက်ထားပြီး ဝိညာဉ်တစ်သိန်းဖြင့် တံဆိပ်ခတ်ခဲ့သည်။ ဂဠုန်ဘုရင် နှလုံးသားဆုံးရှုံးသွားသည်နှင့် သူ၏အစွမ်းအစမှာ ထိုးကျသွားသည်။ ဂဠုန်မျိုးနွယ်စုမှာ နှလုံးသားကိုရှာမတွေ့နိုင်ဘဲ သဘာဝအတိုင်း ထျန်းလင်တောင်သို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။ သို့သော် ဤသည်မှာ ထိုစစ်သည်တော်များအတွက် အနည်းငယ် ရက်စက်လွန်းလှသည်။ အကြီးအကဲလီအတွက်လည်း အလွန်ရက်စက်လွန်းလှပေမည်။

(အဲ့ဒီကျန်းလင်စစ်သည်တော်တွေ၊ တိုက်ပွဲမြေပြင်ကိုမချီတက်ခင် သူတို့ရဲ့ကံကြမ္မာက ကြိုတင်သတ်မှတ်ပြီးသားဆိုတာကို သူတို့သိခဲ့ကြသလား။)

ချင်ဖုန်းက စိတ်ထဲတွင်ဝမ်းနည်းစွာတွေးရင်း အကြီးအကဲလီထံသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ အဖြေမှာ ထင်ရှားနေပုံရသည်။ "သူတို့ သိခဲ့ကြမှာပါ" ချင်ဖုန်းက ဆို့နင့်သောလေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

အမြင့်ကောင်းကင်ယံ၌ မီးခိုးဖြူရောင်ဆံပင်နှင့်လူသားက အေးစက်စွာဆိုသည်၊ "အရေခြုံသောကောင်းကင်မြို့တော်၊ အရေခြုံသောတော်ဝင်မိသားစု၊ သူတို့ရဲ့ထည်ဝါသောလမ်းကို အခြားသူများ၏အသားနှင့်သွေးဖြင့် ခင်းကျင်းနေကြတယ်။"

"သာယာဝပြောမှုအလယ်မှာ သူတို့ အရိုးခြောက်ပုံကြီးများနဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ဂုဏ်ကျေးဇူးတွေကို သီဆိုချီးကျူးနေကြတယ်။"

"လီယန်၊ မင်း နည်းနည်းလေးမှ မနာကြည်းဘူးလား။"

"ငါ မင်းကိုရွေးချယ်ခွင့်တစ်ခုပေးမယ်။ ဂဠုန်ဘုရင်ရဲ့နှလုံးသားကို ငါမယူသွားဘူး၊ မင်းရဲ့ကိုယ်ထဲမှာပဲထားခဲ့ပြီး မင်းအသက်ကိုထိန်းသိမ်းထားလိုက်မယ်။"

"ငါနဲ့အတူ ကောင်းကင်မြို့တော်ကိုဖြုတ်ချဖို့ပူးပေါင်းပြီး အဲ့ဒီအထင်မှားနေတဲ့လူတွေကို ချေမှုန်းပစ်လိုက်။" တစ္ဆေဘုရားက အော်ပြောလိုက်သည်၊

"ဓားတစ္ဆေ၊ မဆင်မခြင်မလုပ်နဲ့။ အစီအစဉ်ကို မဖျက်ဆီးနဲ့!" ဓားတစ္ဆေဟုခေါ်သော ငွေဖြူရောင်ဆံပင်နှင့်လူသားက အေးစက်စွာတုံ့ပြန်သည်၊

"ငါ့ကိစ္စငါဆောင်ရွက်မယ်၊ မင်းဝင်ရောက်ညွှန်ကြားပိုင်ခွင့်မရှိဘူး။" တစ္ဆေဘုရားမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ပိုင်ချုံနှင့်အခြားသူများအပါအဝင် ကျန်ရှိသူများမှာလည်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

လျို့ကျန့်လီက ကောင်းကင်မှဓားတစ္ဆေကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်ခုံးများ အနည်းငယ်တွန့်ချိုးသွားသည်။

"မင်းရဲ့အဖြေကရော"

ဓားတစ္ဆေက မေးလိုက်သည်။ အဘိုးကြီးလီက ပြုံးလိုက်သည်။ သူ သူ၏ယခင်ရဲဘော်ရဲဘက်များကို ပတ်ပတ်လည်ကြည့်လိုက်ရာ စစ်သည်တော်များ၏ဝိညာဉ်များမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိဟန်ဖြင့် အားလုံး သူ့ကိုတစ်ပြိုင်နက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ကျွန်တော့်အဖြေကို ဆယ့်ကိုးနှစ်အကြာက ကျွန်တော့်ညီအစ်ကိုတွေကို ပေးခဲ့ပြီးသားပါ။"

"ရှပ်!"

တစ်ပြေးညီခြေစောင့်သံများ ချက်ချင်းပင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး အချိန်မှာ ဆယ့်ကိုးနှစ်အကြာက ကျန်းလင်တပ်မတော်ထွက်ခွာခဲ့သည့်အခိုက်အတန့်သို့ ပြန်ရောက်သွားသည့်အလား။ စစ်သည်တော်များ၊ မိမိတို့၏ဇာတိမြေကိုကာကွယ်ရန်အတွက် သေခြင်းကိုပင် မကြောက်ရွံ့ကြပေ။

တပ်မတော်မှရဲဘော်ရဲဘက်တစ်ဦးအနေဖြင့် မီးသွေးခေါင်းမှာ ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်သောအခါ မသိစိတ်ကပင် လက်သီးများကိုဆုပ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများ နီရဲလာသည်။ ချင်ဖုန်းနှင့်အခြားသူများမှာလည်း အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။ ဤသည်ကိုကြားသောအခါ ဓားတစ္ဆေ၏ရင်ဘတ်မှာ အနည်းငယ်နိမ့်ချည်မြင့်ချည်ဖြစ်သွားသည်။ အမှန်တော့ ဤအဖြေမှာ သူ၏မျှော်လင့်ချက်များထဲတွင် ရှိနှင့်ပြီးသားဖြစ်သည်။

"ငါ အသက်အတော်အတန်ရှည်ရှည်နေခဲ့ပြီးပြီ၊ ငါ့ဘဝမှာ ငါလေးစားအားကျရတဲ့သူ နှစ်ယောက်ခွဲပဲရှိတယ်။ လီယန်၊ မင်းက အဲ့ဒီထဲကတစ်ယောက်ပဲ။" "ဒီနေ့ ငါ မင်းကိုလွတ်မြောက်ခြင်းရှာတွေ့ဖို့ ကူညီပေးဖို့လာခဲ့တာ။"

သူ၏စကားဆုံးသည်နှင့် သွေးနီရောင်လေထဲတွင်ဆိုင်းထားသောဓားမှာ အနည်းငယ်တုန်ခါသွားသည်။ သွေးနီရောင်စွမ်းအင်မျဉ်းကြောင်းတစ်ခုက အချိန်နှင့်နေရာလွတ်ကိုဖြတ်သန်းကာ လူအုပ်ကြီးတုံ့ပြန်မှုမပြုလုပ်နိုင်မီ အကြီးအကဲလီ၏ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည့်အလား။ လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

(ဒီတစ်ချက်က ရှောင်လွှဲလို့မရနိုင်ဘူး!)

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်ပုံရိပ်တစ်ခု အကြီးအကဲလီ၏ဘေးတွင် လေဟာနယ်ထဲမှပေါ်ထွက်လာပြီး ဖြူလွှသောမျက်နှာမဲ့မျက်နှာဖုံးတစ်ခု ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ သူ၏ညာလက်ကိုဆန့်တန်းပြီး ညင်သာစွာဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ သွေးဓား၏ကြောက်မက်ဖွယ်ရာဓားစွမ်းအင်မှာ ကြေမွသွားသည်။

"ဘန်း!"

ပေါက်ကွဲထွက်လာသောအရှိန်အဝါမှာ တိုးဝှေ့ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း မျက်နှာမဲ့ပုဂ္ဂိုလ်၏တစ်ပေပတ်လည်အကွာအဝေးကို မကျော်လွန်နိုင်ပေ။ ၎င်းမှာ အားကောင်းသောစွမ်းအားတစ်ခုခုဖြင့် သီးခြားခွဲထုတ်ခံထားရသည့်အလား။

"မင်း နောက်ဆုံးတော့ ပေါ်လာဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီပေါ့" ဓားတစ္ဆေက ခပ်ပေါ့ပေါ့ဆိုလိုက်သည်။