နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံ မီးတောက်ဖျက်ဆီးခြင်း

မျက်နှာမဲ့ပုံရိပ်က သူ၏ဦးခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာမော့လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေဆဲ။

"မြောက်ပိုင်းနယ်မြေရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကျော်ကြားသော တစ္ဆေခေါင်းဆောင်က အခုတော့ ဒီလိုဝေးလံခေါင်ဖျားတဲ့နေရာမှာ ပုန်းအောင်းနေရပါလား။ မင်းလည်း မဟာချန်တော်ဝင်မိသားစုအပေါ် ယုံကြည်မှုပျောက်ဆုံးသွားလို့ ကိုယ့်ရဲ့တာဝန်တွေကို စွန့်လွှတ်ပြီး လောကီရေးရာတွေကို ဂရုမစိုက်တော့တာလား" ဓားတစ္ဆေက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"တစ္ဆေခေါင်းဆောင်လား" ချင်ဖုန်းက တိုးတိုးလေးရေရွတ်လိုက်သည်၊ ထိုအမည်ကို သူ တစ်နေရာရာတွင် ကြားဖူးသည့်အလား။ ရုတ်တရက် သူ၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး "တစ္ဆေခေါင်းဆောင်" ဟူသောအမည်ကို သတိရသွားသည်—မြောက်ပိုင်းနယ်မြေ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၏ ယခင်တပ်မှူးချုပ်ပင်တည်း။

မဟာချန်ကို နယ်မြေလေးခုအဖြစ် ပိုင်းခြားထားသည်- မြောက်၊ တောင်၊ အနောက်၊ အရှေ့။ နယ်မြေတစ်ခုချင်းစီတွင် တပ်မှူးချုပ်မှာ အသန်မာဆုံးပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ပြီး ထိုဒေသကို အုပ်ချုပ်ကွပ်ကဲသည်။ တပ်မှူးချုပ်၏အစွမ်းအစမှာ ကွဲပြားသော်လည်း နှစ်တစ်ရာနီးပါးအတွင်း အားလုံးအသိအမှတ်ပြုထားသော အသန်မာဆုံးပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦးရှိခဲ့သည်။ သူတို့မှာ တောင်ပိုင်းနယ်မြေ၏ ကောင်းကင်ဘုံနဂါးနှင့် မြောက်ပိုင်းနယ်မြေ၏ တစ္ဆေခေါင်းဆောင်၊ တောင်နှင့်မြောက်ပိုင်း၏ တပ်မှူးချုပ်များအဖြစ် လူသိများသည်။ သူတို့၏အစွမ်းအစမှာ အမှန်ပင် ပြိုင်ဘက်ကင်းလှသည်။ တော်ဝင်မြို့တော်၌ ဤနှစ်ဦး မြောက်နှင့်တောင်ပိုင်းကို ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲနေသရွေ့ မိစ္ဆာနှင့်တစ္ဆေများမှာ သူတို့၏သြဇာလွှမ်းမိုးမှုကနေ ရှောင်ရှားရလိမ့်မည်ဟုပင် ကောလာဟလများရှိခဲ့သည်။ သို့သော် တစ္ဆေခေါင်းဆောင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် ထိုကောလာဟလများလည်း တည်ရှိတော့ခြင်းမရှိပေ။

ဤကိစ္စမှာ လွန်ခဲ့သောဆယ့်ရှစ်နှစ်က တစ္ဆေခေါင်းဆောင်က အဋ္ဌမအဆင့်သို့ တစ်လှမ်းသာလိုတော့သော သတ္တမအဆင့်အထွတ်အထိပ်ရှိ မိစ္ဆာသားရဲကြီးတစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်ရန် တာဝန်ပေးအပ်ခံရသည့်အချိန်မှ စတင်ခဲ့သည်။ ထိုတိုက်ပွဲမှာ ပရမ်းပတာဖြစ်ခဲ့ပြီး မြောက်ပိုင်းနယ်မြေမှ မိုင်ငါးရာပတ်လည်ဧရိယာကို လူသူကင်းမဲ့သော အမိုက်မှောင်မြေလွင်ပြင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့ကာ ယနေ့ထက်တိုင် သက်ရှိကင်းမဲ့နေဆဲ။ ထိုတိုက်ပွဲ၏ရလဒ်ကို မည်သူမျှမသိခဲ့ပေ၊ အကြောင်းမှာ တစ္ဆေခေါင်းဆောင်နှင့် မိစ္ဆာသားရဲကြီးနှစ်ဦးလုံး နောက်ပိုင်းတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အချို့က တစ္ဆေခေါင်းဆောင် မိမိကိုယ်မိမိ စတေး၍ သားရဲကြီးကိုသတ်ဖြတ်ခဲ့သည်ဟုဆိုကြပြီး အချို့ကမူ သူ သားရဲကြီးကိုတွန်းလှန်နိုင်ခဲ့သော်လည်း မကြာမီမှာပင် သေစေနိုင်သောဒဏ်ရာများကြောင့် ကျဆုံးခဲ့သည်ဟု အခိုင်အမာဆိုကြသည်။ ယခုကြည့်ရလျှင် ဤမှန်းဆချက်များမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိဟု ထင်ရသည်။

"တစ္ဆေခေါင်းဆောင်က လုံးဝမသေခဲ့ဘူး။ သူအသက်ရှင်နေသေးမှတော့ ဘာလို့ မြောက်ပိုင်းနယ်မြေတပ်မှူးချုပ်ရာထူးက ပြောင်းလဲသွားရတာလဲ။" ချင်ဖုန်းမှာ နားလည်သဘောပေါက်နိုင်ခြင်းမရှိပေ။

မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်ပင်ဖြစ်စေ မျက်နှာမဲ့ပုဂ္ဂိုလ်၏ တကယ့်အထောက်အထားကို သိခွင့်ရတဲ့အတွက် ကံကောင်းတယ်လို့ ချင်ဖုန်း ခံစားမိသည်။ "သူဌေးက အမြဲတမ်း ကျင့်ယန်မြို့ အကျပ်အတည်းကြုံတိုင်း အချိန်မီရောက်လာတာ အံ့ဩစရာမရှိတော့ဘူး။ သူက ဒီမြို့ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတာကိုး။ မျက်နှာဖုံးနောက်ကွယ်က ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက ဘယ်သူဖြစ်မလဲမသိဘူး။ သူနဲ့သာ ဆက်ဆံရေးတစ်ခု တည်ထောင်နိုင်ခဲ့ရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ။"

ဤသို့တွေးရင်း ချင်ဖုန်းက တိုက်ပွဲမြေပြင်သို့ ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။ နှစ်ဖက်လုံးမှ အသန်မာဆုံးအင်အားစုနှစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီ။ တစ္ဆေခေါင်းဆောင်နှင့် ဓားတစ္ဆေကြားမှတိုက်ပွဲ၏ရလဒ်မှာ ကျင့်ယန်မြို့တိုက်ပွဲ၏ နောက်ဆုံးရလဒ်ကို သက်ရောက်မှုရှိပေလိမ့်မည်။

မျက်နှာမဲ့မျက်နှာဖုံးအောက်မှ ထူးဆန်းသော၊ စက်သံကဲ့သို့သော လေသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်၊ "မင်းနာမည်ကို ဓားတစ္ဆေလို့ပြောင်းလိုက်မှတော့ အရင်ကမင်း သေဆုံးသွားပြီလို့ ဆိုလိုတာလား။"

"သိရဲ့သားနဲ့ ဘာလို့မေးနေသေးတာလဲ" ဓားတစ္ဆေက အေးစက်စွာတုံ့ပြန်သည်။

မျက်နှာမဲ့ပုံရိပ်က အသာအယာခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဘုန်း!

ထိုအချိန်မှာပင် ကောင်းကင်မှ ကျယ်လောင်သောအသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဓားတစ္ဆေက သူ၏ရှေ့မှသွေးစွန်းနေသောဓားဖြင့် မျက်နှာမဲ့ပုံရိပ်၏ရုတ်တရက်ထိုးနှက်ချက်ကို တားဆီးလိုက်သည်။ သို့သော် တစ္ဆေခေါင်းဆောင်က သူ၏အင်အားကိုစုစည်းလိုက်သည်နှင့် သွေးစွန်းနေသောဓားပေါ်မှဖိအားမှာ တိုးများလာသည်။ အားလုံး၏အံ့ဩတကြီးမျက်လုံးများထဲတွင် ဓားတစ္ဆေ၏ကိုယ်မှာ နောက်ဆုံးတွင် လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် လွင့်စဉ်သွားပြီး ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသည်။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်မျက်နှာမဲ့လူသားက သူ၏ညာခြေဖြင့် လေထဲသို့နင်းတက်လိုက်သည်။ အသံပေါက်ကွဲမှုတစ်ခုနှင့်အတူ သူ၏ကိုယ်မှာ နောက်မှအနီးကပ်လိုက်ပါသွားပြီး ကောင်းကင်သို့ တိုးဝှေ့တက်သွားသည်။

အကွာအဝေးမှာ အလွန်ဝေးကွာလွန်းပြီး နတ်သိုင်းဆဋ္ဌမအဆင့်ရှိသော လန်နင်ရွှမ်ပင်လျှင် မမြင်နိုင်ပေ။ သာမန်အဋ္ဌမအဆင့် စာပေပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်သော ချင်ဖုန်းမှာ ပြောစရာပင်မရှိတော့။ သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးကြားမှတိုက်ခိုက်မှု၊ ဓားနှင့်လက်သီးများထိခတ်သံများမှာ ကိုးလွှာကောင်းကင်မှမိုးကြိုးသံအလား ပဲ့တင်ထပ်ကာ အဆက်မပြတ် ပေါက်ကွဲနေသည်။ တစ်ကြိမ်ပဲ့တင်ထပ်တိုင်း ခဏတာဖိအားမှာ ပြိုကျလာသောတောင်ကြီး၊ ဟိန်းဟောက်နေသောဆူနာမီကဲ့သို့ပင်။

ပိုင်ချုံမှာ ကောင်းကင်မှဆူညံသံကိုအာရုံခံမိပြီး အလွန်အမင်းကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ချီယွမ်မြို့ကိုတိုက်ခိုက်စဉ် သူ မျက်နှာမဲ့ပုံရိပ်နှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်က ပြိုင်ဘက်မှာ အကောင်းဆုံးအနေအထား၌ နတ်စစ်သူကြီးဆယ့်နှစ်ဦးထဲမှတစ်ဦးကဲ့သို့သာ ခံစားခဲ့ရသည်။ သို့သော် ယခုမူ ပြိုင်ဘက်က တမင်တကာ အားလျော့ထားခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်၊ အကြောင်းမှာ အစွမ်းကုန်တိုက်ခိုက်လျှင် အလွန်အမင်းပျက်စီးမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ မိမိကိုယ်မိမိ ချုပ်တည်းထားခဲ့ခြင်းပင်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် တစ္ဆေဘုရားက ပေတစ်ထောင်အကွာမှ အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ "မင်း အဲ့ဒီမှာ ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ။ ဂဠုန်ဘုရင်ရဲ့နှလုံးသားကို သိမ်းပိုက်လိုက်လေ!"

ပိုင်ချုံက သူ၏တွေဝေမှုမှ လွတ်မြောက်လာပြီး အနည်းငယ်အားနည်းနေသော အဘိုးကြီးလီကိုကြည့်ကာ သူ၏ညာလက်မောင်းမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ဧရာမကင်းခြေများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သို့သော် ယခင်ကနှင့်မတူဘဲ ဤတစ်ကြိမ်တွင် လက်မောင်းကင်းခြေများမှာ လုံးဝအနီရောင်ဖြစ်နေပြီး လူတစ်ယောက်၏နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်စေသော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာဖိအားတစ်ခု ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ထို့နောက် ပိုင်ချုံ၏ညာလက် ဆန့်တန်းထွက်လာပြီး အနီရောင်ကင်းခြေများမှာ မိုးကြိုးတစ်ခုအလား လီယန်ကို ပြိုင်ဘက်ကင်းသောအရှိန်ဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ နေရာလွတ်ကိုယ်တိုင်ပင် စုတ်ပြဲသွားတော့မည့်အလား။ ပိုင်ချုံမှာ လီယန်ကို ချက်ချင်းသတ်ဖြတ်ကာ သူ၏နှလုံးသားကို တိုက်ရိုက်ထုတ်ယူရန် ရည်ရွယ်ထားသဖြင့် များများစားစားစကားပြောရန်မလိုဘဲ ချက်ချင်းပင် သေစေနိုင်သောတိုက်ကွက်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ အဘိုးကြီးလီက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး စစ်သည်တော်များ၏ဝိညာဉ်များ စုရုံးလာကာ အနီရောင်ကင်းခြေများရှေ့တွင် ရပ်တည်လိုက်ကြသည်။ ရှေ့ဆုံးမှဝိညာဉ်များ ချက်ချင်းပင်ကွဲလွင့်သွားသော်လည်း နောက်မှစစ်သည်တော်များ၏ဝိညာဉ်များက ကွက်လပ်များကို လျင်မြန်စွာဖြည့်တင်းလိုက်ကြသည်။ ဤအဆက်မပြတ်ကြိုးပမ်းမှုဖြင့် ပိုင်ချုံ၏တိုက်ခိုက်မှုမှာ နောက်ဆုံးတွင် ချေဖျက်ခံလိုက်ရပြီး သူ အဘိုးကြီးလီ၏ အရိပ်ရုပ်သေး အနက်ရောင်လက်ဖြင့် လွင့်စဉ်သွားသည်။

သို့သော် ဤသည်က ကိုယ်ရောစိတ်ပါ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီဖြစ်သော အဘိုးကြီးလီကို အသက်ရှူ ပို၍ပင်အားနည်းသွားစေသည်။ သူ သိပ်မကြာခင် မခံနိုင်တော့မည်ကို သူသိနေသည်။ ယခင်ကလို ခွန်အားကြီးမားသော စစ်သည်တော်တစ်ဦး မဟုတ်တော့ဘဲ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျိန်စာမီးတောက်များ၏ အဆက်မပြတ်လောင်ကျွမ်းမှုကိုခံစားခဲ့ရခြင်းက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို လုံးဝဥဿုံ အားအင်ကုန်ခန်းသွားစေခဲ့သည်။ သူ့ကို ဆက်လက်ရပ်တည်စေသောအရာမှာ သူ၏စိတ်ထဲမှယုံကြည်ချက်တစ်ခုသာ။

ထိုအဘိုးကြီးက သူ၏အသက်ကိုရှည်အောင် အမြဲကြိုးစားပြီး သူ့ကိုမသေစေချင်သော်လည်း အဘိုးကြီးကိုယ်တိုင်ပင် သေဆုံးခြင်းမှာ အမှန်တကယ်တော့ သူ့အတွက် သက်သာရာရခြင်းတစ်မျိုးဖြစ်သည်ကို နားလည်ကောင်းနားလည်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် အကြိမ်များစွာတွင် လူတို့မှာ မိမိတို့အတွက် မျှော်လင့်ချက်အချို့ကို ဆုပ်ကိုင်ထားတတ်ကြပြီး အသက်ရှင်နေသရွေ့ မျှော်လင့်ချက်ရှိနေသေးသည်ဟု ယုံကြည်တတ်ကြသည်။

"အဘိုးကြီး၊ ထားလိုက်ပါတော့၊ ငါအသက်အတော်ရှည်ခဲ့ပါပြီ။" အဘိုးကြီးလီက အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ခါးသက်စွာပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် သေခြင်းကို လက်ခံရန် ခိုင်မာသောဆုံးဖြတ်ချက်ရှိနေသော်လည်း သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင်မူ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးအပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။ ဟုတ်သည်၊ သူ အသက်အတော်ရှည်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

'မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်'အပြင်ဘက်၌ မိုင်တစ်ရာအကွာမှ ပိုင်လီက ဝမ်းနည်းသောအမူအရာပြကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊

"ကောင်းပြီ။"

စကားပြောနေစဉ် သူ သူ၏လက်ညှိုးကို ကောင်းကင်ဆီသို့ထိုးညွှန်လိုက်ရာ အဖြူရောင်အလင်းတစ်ခုက လေးပြင်လေးရပ်ဗုဒ္ဓနယ်နိမိတ်ကို ထိုးဖောက်သွားသည်။

"အဘိုးကြီး၊ မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ" တစ္ဆေဘုရားက အော်ပြောလိုက်သည်။ ဤသို့မရှင်းပြနိုင်သောလှုပ်ရှားမှုဖြင့် လျှို့ဝှက်ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခု ရှိရမည်၊ သူ မည်သို့ သတိမထားဘဲနေနိုင်မည်နည်း။

ထိုအချိန်မှာပင် ကျင့်ယန်မြို့၏အရှေ့တောင်၊ အနောက်မြောက်ထောင့်များတွင် ပုန်းအောင်းနေသော လူတစ်စုက ထုပ်တန်းများပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ကြသည်။ "လုပ်ကြစို့။" ကုန်းလျန်နှင့် ဟွယွမ်တို့မှာ ရှုပ်ထွေးသောမျက်နှာထားများဖြစ်နေပြီး အတူတကွသက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။ 'နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံ'မှလူများမှာ စကားပြောနေစဉ် သူတို့၏လက်ချောင်းများကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ကြသည်။ လက်ချောင်းတစ်ခုချင်းစီမှာ သေးငယ်သောကြိုးမျှင်တစ်ခုနှင့်ဆက်သွယ်ထားပြီး ကြိုးမျှင်၏အခြားတစ်ဖက်မှာ အိမ်အတွင်းပိုင်းသို့ ရှည်လျားစွာဝင်ရောက်နေသည်။

အိမ်အတွင်းမှ ကွဲအက်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ခေါင်မိုးထုပ်တန်းများမှာ လှီးဖြတ်ထားသောဖရဲသီးတစ်လုံးအလား ကွဲအက်ထွက်သွားသည်။ ယခုအခါ လူတစ်ဦးချင်းစီ၏ကြိုးမျှင်အဆုံး၌ အနက်ရောင်နှင့်ရွှေရောင်ဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော အရုပ်ရုပ်သေးတစ်ခုစီရှိနေသည်မှာ ထင်ရှားသွားသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် အရုပ်ရုပ်သေးများမှာ သူတို့၏လက်မောင်းများကို မြေကြီးထဲသို့ထိုးစိုက်ထားပြီး ရွှေရောင်အလင်းတစ်ခုဖြင့် တောက်ပနေသည်။

ဧရာမအနက်ရောင်တိုင်လုံးကြီးနှစ်ခု မြေကြီးထဲမှ ပေါ်ထွက်လာသည်။ တိုင်လုံးများမှာ အနည်းငယ်ကွေးနေပြီး လခြမ်းသဏ္ဌာန်တူကာ ထက်မြက်သောအစွန်းများမှာ အတွင်းဘက်သို့ မျက်နှာမူနေပြီး မီးတောက်ပုံစံများ အဆက်မပြတ် ထွင်းထုထားသည်ကို ညွှန်ပြနေသည်။ မြေပြင် တောက်ပစွာလင်းလက်လာသည်နှင့် တိုင်လုံးများမှာ ပို၍ပို၍ မြင့်မားလာသည်။ မကြာမီမှာပင် မြေပြင်အထက် အနည်းဆုံးဆယ်ကိုက်အမြင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုသို့သောတိုင်လုံးများ လေးခုရှိနေသည်။ တစ္ဆေဘုရားမှာ ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်သောအခါ သူ၏မျက်လုံးခြောက်လုံး ပြူးကျယ်သွားသည်၊ "နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံ မီးတိုင်များလား။"

တော်ဝင်မြို့တော်၏ 'နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံ'မှာ နှစ်တစ်ရာကြာ အပင်ပန်းခံ သုတေသနပြုလုပ်ပြီးနောက် အစီအရင်တစ်ခုနှင့်တူသော အဖိုးတန်ရတနာပစ္စည်းတစ်ခုကို တစ်ခါက ဖန်တီးခဲ့ဖူးသည်။ ဤသို့သောရတနာပစ္စည်းမျိုးမှာ နဂါးဓာတ်ကြောများ၏စွမ်းအားကို အသုံးချနိုင်ပြီး အံ့ဩဖွယ်ရာဖျက်ဆီးခြင်းစွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်ကာ လောကရှိအရာအားလုံးကို အရည်ပျော်စေနိုင်စွမ်းရှိသည်။ ဤအရာဝတ္ထုကို "နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံ မီးတောက်ဖျက်ဆီးခြင်း" ဟု လူသိများလာသည်။

တစ္ဆေဘုရားမှာ ချက်ချင်းပင်နားလည်သွားပြီး ကျယ်လောင်စွာအော်ဟစ်လိုက်သည်၊ "အဘိုးကြီး၊ မင်းက နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံ မီးတောက်ဖျက်ဆီးခြင်းကိုသုံးပြီး ဂဠုန်ဘုရင်ရဲ့နှလုံးသားကို ဖျက်ဆီးချင်နေတာလား။" သူ့ကိုတုံ့ပြန်သောအရာမှာ တခဏတာတိတ်ဆိတ်မှုသာ။

"မင်း အသက်ကြီးလို့ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားတာများလား။ နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံ မီးတောက်ဖျက်ဆီးခြင်းက ကြောက်မက်ဖွယ်ရာကောင်းပေမယ့် နှလုံးသားကိုဖျက်ဆီးဖို့အိပ်မက်မက်တာက အရူးအလုပ်သက်သက်ပဲ။ ဒါ့အပြင် ဒီလိုဝေးလံခေါင်ဖျားတဲ့မြို့ငယ်လေးမှာ နဂါးဓာတ်ကြောတွေ ဘယ်လိုလုပ်ရှိနိုင်မှာလဲ" တစ္ဆေဘုရားက မသေချာမရေရာမှုကြောင့် စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် ဒေါသတကြီးဆိုလိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် အဘိုးကြီးပိုင်လီ သူ၏ညာလက်ကိုမြှောက်လိုက်သည်နှင့် သူ၏နောက်မှ 'မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်'မှာ ရုတ်တရက် ပြာသာဒ်ငယ်တစ်ခုအဖြစ် ကျုံ့ဝင်သွားပြီး သူ၏လက်ဖဝါးအလယ်ဗဟို၌ ဆိုင်းတွဲနေသည်။ ထို့နောက် ကျင့်ယန်မြို့၏မြေပြင် တုန်ခါသွားသည်။ ရွှေရောင်နဂါးဝိညာဉ်တစ်ခုက နားကွဲလုမတတ်ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထုတ်လွှတ်ရင်း ကောင်းကင်သို့ တက်သွားတော့သည်။