အရည်ပျော်ပျောက်ကွယ်ခြင်း

ဒါက နဂါးဓာတ်ကြောရဲ့ နဂါးဝိညာဉ်ပဲ! ကျင့်ယန်မြို့ဟာ အမြဲတမ်း နဂါးဓာတ်ကြောတည်ရှိရာနေရာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တာပဲ။ အရှိန်အဝါတွေ ယိုစိမ့်မထွက်ခဲ့တဲ့အကြောင်းရင်းကတော့ အဘိုးကြီးပိုင်လီက ထူးကဲတဲ့နည်းလမ်းတွေသုံးပြီး နဂါးဓာတ်ကြောကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့လို့ပဲ။

တစ္ဆေဘုရားက ကောင်းကင်မှာ လှည့်ပတ်နေတဲ့ ရွှေရောင်နဂါးဝိညာဉ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ခေါင်းသုံးလုံးစလုံး ဒေါသထွက်နေတဲ့အကြည့်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်၊ "ဒါက နဂါးဓာတ်ကြောရဲ့ နဂါးဝိညာဉ်လား။ အဘိုးကြီး!!!"

နဂါးဓာတ်ကြောတည်ရှိရာနေရာဟာ တစ်ညတည်းနဲ့ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်တာမဟုတ်ဘူး၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ အနည်ထိုင်စုစည်းမှု လိုအပ်တယ်။ ဒါကြောင့် ကျင့်ယန်မြို့ရဲ့ နဂါးဓာတ်ကြောဟာ အချိန်အကြာကြီး တည်ရှိခဲ့တာဖြစ်ရမယ်။

"မင်း အဲ့ဒီတုန်းက ဂဠုန်ဘုရင်ရဲ့နှလုံးသားကို ယူသွားကတည်းက ဒီအကွက်ကို စဉ်းစားထားခဲ့တာပဲ။" "သူရဲကောင်းဝိညာဉ်တစ်သိန်းရဲ့စွမ်းအားနဲ့ နဂါးဓာတ်ကြောရဲ့နဂါးဝိညာဉ်ကိုသုံးပြီး အချိန်အကြာကြီးအတွင်းမှာ ဂဠုန်ဘုရင်ရဲ့နှလုံးသားစွမ်းအားကို တဖြည်းဖြည်းတိုက်စားတယ်။" "ပြီးတော့ ဒီနေ့အထိစောင့်ပြီး နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံ မီးတောက်ဖျက်ဆီးခြင်းကိုသုံး၊ နဂါးဓာတ်ကြောရဲ့ဝိညာဉ်ကိုငှားပြီး နှလုံးသားကို ချေဖျက်ဖယ်ရှားပစ်လိုက်တယ်။" "မင်းက ဒီအစီအစဉ်ကို ဆယ့်ကိုးနှစ်လုံးလုံး ကြံစည်ခဲ့တာပဲ!" တစ္ဆေဘုရားဟာ ထိတ်လန့်ပြီး ဒေါသထွက်သွားပြန်တယ်။

ကောင်းကင်ကိုကြည့်လိုက်တော့ ရွှေရောင်နဂါးဝိညာဉ်ဟာ အမြင့်ကောင်းကင်ယံမှာ လှည့်ပတ်ပြီးနောက် မြေကြီးထဲကို ပြန်ဝင်သွားတယ်။ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတွေက မြေကြီးထဲကအက်ကွဲကြောင်းတွေကနေ ထိုးထွက်လာပြီး မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပနေတယ်။ ထိုအချိန်မှာပဲ ဒီရွှေရောင်အလင်းတန်းတွေဟာ ဆွဲဆောင်ခံရသလိုမျိုး အဆက်မပြတ်စီးဆင်းပြီး 'နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံ'ရဲ့ အနက်ရောင်ကျောက်တိုင်တွေထဲကို ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွားတယ်။ ခဏအကြာမှာ အဲ့ဒီကျောက်တိုင်တွေပေါ်က မီးတောက်ပုံစံတွေဟာ တောက်ပတဲ့အနီရောင်အလင်းတစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်တယ်။

ဒီမြင်ကွင်းကိုမြင်တော့ တစ္ဆေဘုရားရဲ့မျက်နှာဟာ အလွန်အမင်း အရုပ်ဆိုးသွားတယ်။ ဆယ့်ကိုးနှစ်ကြာ အားနည်းစေခဲ့မှု၊ 'နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံ မီးတောက်ဖျက်ဆီးခြင်း'ရဲ့ အရည်ပျော်စေတဲ့စွမ်းအားနဲ့ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် ဂဠုန်ဘုရင်ရဲ့နှလုံးသားဟာ တကယ်ပဲ ချေဖျက်ခံရနိုင်တယ်။ အဲ့ဒီလိုသာဖြစ်ခဲ့ရင် သူတို့ရဲ့အစီအစဉ် ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။

"အမြန်သွားပြီး အရပ်လေးမျက်နှာက ကျောက်တိုင်တွေကို ဖျက်ဆီးကြစမ်း!" တစ္ဆေဘုရားက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်တယ်။ ဒီအသံကိုကြားတော့ ချန်ကွေးနဲ့အခြားသူတွေ လှုပ်ရှားချင်ပေမယ့် ကျန့်ထျန်းရီနဲ့အခြားသူတွေက သူတို့ကိုတားဆီးထားလိုက်တယ်။ တိုက်ပွဲဟာ နေရာအနှံ့မှာ ပြင်းထန်နေပြီး အားကောင်းတဲ့အရှိန်အဝါတွေ ရမ်းကားစွာ ပေါက်ကွဲထွက်နေတယ်။

ကူကယ်ရာမဲ့စွာနဲ့ တစ္ဆေဘုရားဟာ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လှုပ်ရှားရတော့တယ်။ သူ့ရဲ့လက်လေးဖက်နဲ့ လက်ဖဝါးလေးခု ပေါင်းစပ်သွားပြီး သံသရာခြောက်သွယ်ရဲ့ တန်ခိုးဣဒ္ဓိပါဒ်ကို အသုံးပြုဖို့ ကြိုးစားလိုက်တယ်။ သို့သော် အမြင့်ကောင်းကင်ယံက အနက်ရောင်တံခါး တစ်ဝက်လောက်ပွင့်နေစဉ်မှာပဲ မရှင်းပြနိုင်တဲ့စွမ်းအားတစ်ခုကြောင့် တံခါးဟာ ပြိုကွဲပျက်စီးပြီး လေဟာနယ်ထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားတယ်။ "မင်းရဲ့စွမ်းအင်ကို ချွေတာထားလိုက်ပါ" အဘိုးကြီးပိုင်လီက ခပ်ပေါ့ပေါ့ဆိုလိုက်တယ်။

အခြားတစ်ဖက်မှာတော့ နဂါးဝိညာဉ် ထင်ရှားပေါ်ထွက်လာတဲ့အခိုက်အတန့်မှာ အဘိုးကြီးလီက သူရဲ့ရင်ဘတ်အရှေ့ခြမ်းကို ဖွင့်လှစ်လိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ရင်ဘတ်အရေပြားများ ကွဲအက်နေပြီး အက်ကွဲကြောင်းတွေကနေ အတွင်းထဲကို မြင်တွေ့နိုင်တယ်။ နှလုံးခုန်သံတစ်ချက်တိုင်းမှာ ရွှေရောင်နဲ့အနီရောင်ရောစပ်နေတဲ့အလင်းတစ်ခု လက်ခနဲထွက်ပေါ်လာတယ်။ ဒါက ဂဠုန်ဘုရင်ရဲ့နှလုံးသားပဲ။

အဘိုးကြီးလီက ဘယ်ဘက်လက်ထဲကတောင်ဝှေးနဲ့ ကိုယ်ကိုထောက်ထားပြီး သူ့ရဲ့ညာလက်ဟာ ရုတ်တရက် သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်ကအရေပြားနဲ့အသားတွေကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားတယ်။ မကြာမီမှာပဲ သူ ခုန်နေတဲ့နှလုံးသားတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။ နှလုံးသားဟာ သာမန်လူတစ်ယောက်ရဲ့နှလုံးသားအရွယ်အစားလောက်ပဲရှိပေမယ့် သူ့ရဲ့အသွင်အပြင်က အံ့ဩစရာကောင်းလှတယ်၊ ကြည်လင်သောဖန်သားတစ်လုံးလိုပဲ။ နှလုံးခုန်သံတစ်ချက်တိုင်းမှာ နှလုံးသားထဲက ရွှေရောင်နဲ့အနီရောင်သွေးတွေ စီးဆင်းနေတာကို မြင်တွေ့နိုင်တယ်။ ဒီမြင်ကွင်းကိုမြင်တော့ နင်ရွှမ်နဲ့အခြားသူတွေ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြတယ်။ ချင်ဖုန်းကတော့ တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားမိဟန်နဲ့ သူ့ရဲ့မျက်နှာမှာ ရှုပ်ထွေးတဲ့အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။

(အကြီးအကဲလီက ဂဠုန်ဘုရင်ရဲ့နှလုံးသားကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြံရွယ်နေတာလား။ ဒီလိုလုပ်ခြင်းအားဖြင့် သူ သေမင်းကို တမင်တကာ ဖိတ်ခေါ်နေသလိုပဲ မဟုတ်ဘူးလား။)

ထိုအချိန်မှာပဲ 'နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံမီးတိုင်'ရဲ့ ကျောက်တိုင်လေးခုပေါ်က မီးတောက်ပုံစံတွေကနေ ထုတ်လွှတ်နေတဲ့အနီရောင်အလင်းဟာ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ရှိနေပြီ။ ကျယ်လောင်ပြီး စူးရှတဲ့နဂါးဟောက်သံတစ်ချက် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်နှင့်၊ လခြမ်းသဏ္ဌာန်ကျောက်တိုင်နှစ်ခုကြားကနေ အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထိုးထွက်လာပြီး ကျင့်ယန်မြို့အထက်က အမြင့်ကောင်းကင်ယံမှာ စုစည်းသွားတယ်။ ထို့နောက် လူအုပ်ကြီးရဲ့အံ့ဩတကြီးအကြည့်တွေအလယ်မှာ ပြင်းထန်သောမီးတောက်များဖြင့် လွှမ်းခြုံနေသော နဂါးလက်သည်းတစ်ခု လေဟာနယ်ထဲမှာ ပေါ်ထွက်လာပြီး နေရာလွတ်ကိုယ်တိုင်ပင် ကွေးကောက်သွားစေတယ်။ ဒါက 'နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံ မီးတောက်ဖျက်ဆီးခြင်း'ရဲ့ နောက်ဆုံးပုံစံဖြစ်ပြီး လောကရှိအရာအားလုံးကို အရည်ပျော်စေနိုင်တဲ့စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်။

အကြီးအကဲလီက ဖန်သားတစ်လုံးလိုဖြစ်နေတဲ့နှလုံးသားကို အမြင့်သို့မြှောက်တင်လိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့မျက်ခွံများ လေးလံကျဆင်းလာပြီး သူ့ရဲ့ကိုယ်ဟာ အနည်းငယ်ယိမ်းယိုင်နေပုံရတယ်။ နှလုံးသားမရှိတော့ဘဲ သူ့ရဲ့အတွင်းမှသက်စောင့်ဓာတ်မှာ လျင်မြန်စွာ မှေးမှိန်လာနေပြီး သူ့ရဲ့သဘာဝသက်တမ်းမှာ ကုန်ဆုံးခါနီးနေပြီ။ နောက်ဆုံးလက်ကျန်အားအင်ကိုသုံးပြီး သူ သူ့ရဲ့တောင်ဝှေးကို အားပြင်းစွာ မြေကြီးထဲသို့ စိုက်ထောက်လိုက်ကာ မတ်တပ်ရပ်နေတဲ့ပုံစံကို ထိန်းသိမ်းထားလိုက်တယ်။ ထိုအချိန်မှာပဲ 'နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံ မီးတောက်ဖျက်ဆီးခြင်း'ဟာ ဖျက်ဆီးရန်ပစ်မှတ်ကို သဘာဝအတိုင်း ရှာတွေ့သွားပြီး မီးတောက်လောင်နေတဲ့နဂါးလက်သည်းဟာ လားရာပြောင်းသွားတယ်။

မနီးမဝေးမှာရှိတဲ့ ပိုင်ချုံဟာ ငြိမ်သက်စွာမနေနိုင်တော့ဘူး။ ဂဠုန်ဘုရင်ရဲ့နှလုံးသားကိုမြင်လိုက်တဲ့အခိုက်အတန့်မှာ သူ သူ့ရဲ့အတွင်းစွမ်းအားကို စတင်စုစည်းလိုက်တယ်။ သူ့ကိုယ်ထဲကနေ အားကောင်းတဲ့စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်တာနဲ့ ပိုင်ချုံဟာ ပုံစံပြောင်းသွားတယ်။ အဖြူအနက်ဝတ်ရုံတွေ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး အနီရောင်တောက်ပသော ပြင်ပအရိုးစုတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတယ်။ ကင်းခြေများလက်မောင်းဟာ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး ကိုယ်ထဲကိုပေါင်းစပ်သွားတယ်။

အသက်ရှူချိန်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ ပိုင်ချုံဟာ ဆယ်ကိုက်ရှည်ပြီး တစ်ကိုက်ကျယ်တဲ့ ဧရာမအနီရောင်ကင်းခြေများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်။ ဒီကင်းခြေများဟာ ယခင်ပေတစ်ရာကင်းခြေများထက် အများကြီးသေးငယ်ပေမယ့် သူထုတ်လွှတ်နေတဲ့ဖိအားကတော့ ယခင်ကောင်ထက် အများကြီးသာလွန်နေတယ်။ ပိုးကောင်တွေဟာ အနီရောင်တစ္ဆေကဲ့သို့ ရွေ့လျားသွားကြတယ်။

စစ်သည်တော်များရဲ့ဝိညာဉ်တွေဟာ အကြီးအကဲလီရဲ့ရှေ့မှာ နောက်တစ်ကြိမ်ရပ်တည်လိုက်ကြပေမယ့် ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူတို့ ပိုးကောင်တွေကို လုံးဝမဟန့်တားနိုင်တော့ဘူး၊ တစ်ခဏတာလေးတောင်မှ မဟုတ်ဘူး။ ချင်ဖုန်းနဲ့အခြားသူတွေ မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားကြတယ်။ သူတို့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ချင်ရင်တောင် ဒီတိုက်ပွဲမှာ သူတို့တုံ့ပြန်ဖို့အချိန်မရှိတော့ဘူး။ အနီရောင်ကင်းခြေများဟာ အခု အကြီးအကဲလီနဲ့ ဆယ်ကိုက်အကွာအဝေးအောက်မှာပဲ ရှိတော့တယ်။ ဒီဆယ်ကိုက်အကွာအဝေးဟာ တစ်ခဏတာအားထုတ်မှုတောင်မလိုအပ်ဘူး။ အကြီးအကဲလီရဲ့လက်ရှိအားအင်မဲ့နေတဲ့အခြေအနေကိုထည့်သွင်းစဉ်းစားရင် ဂဠုန်ဘုရင်ရဲ့နှလုံးသားဟာ လက်တစ်ကမ်းအလိုမှာပဲရှိနေပုံရတယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီသေးငယ်လှတဲ့တစ်ခဏတာအတွင်းမှာပဲ။ အမြင့်ကောင်းကင်ယံမှာ ဧရာမအနက်ရောင်အရှိန်အဝါနဲ့ တစ္ဆေခေါင်းဆောင် ပေါ်ထွက်လာတယ်။ မိုးကြိုးထစ်ချုန်းသံကဲ့သို့သော ပေါက်ကွဲသံတစ်ချက် ကြားလိုက်ရတယ်။ အားလုံး တုံ့ပြန်ပြီး အောက်သို့ငုံ့ကြည့်လိုက်ကြစဉ်၊ အနီရောင်ကင်းခြေများဟာ လက်သီးတစ်ချက်တည်းနဲ့ အပိုင်းပိုင်းကြေမွသွားခဲ့ပြီ။ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခဲ့သူမှာ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် မျက်နှာမဲ့ပုံရိပ်ပင်တည်း။

"ပိုင်ချုံ သေပြီ။" လျို့ကျန့်လီနဲ့ အကြိတ်အနယ်တိုက်ခိုက်နေတဲ့ ကျင်းယွမ်အယ်က တစ်စုံတစ်ခုကိုအာရုံခံမိပြီး တိုးတိုးလေးရေရွတ်လိုက်တယ်။ ပိုင်ချုံနဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာအတူခရီးသွားခဲ့ပေမယ့် သူ့ရဲ့လေသံထဲမှာ ဝမ်းနည်းမှုအရိပ်အယောင်တစ်စွန်းတစ်စမှမရှိဘဲ နောင်တရိပ်အယောင်တစ်ခုသာ ပါဝင်နေတယ်။ "ဒီလောက်ကြီးတဲ့ပိုးကောင်ကြီး၊ တစ်ခါလောက်တော့ အဝအဝစားလိုက်ချင်တာ။" စကားပြောနေစဉ် သူ့ရဲ့ဝမ်းဗိုက်ထဲကနေ ဂွီကနဲအသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

တစ္ဆေဘုရားကလည်း ပိုင်ချုံရဲ့သေဆုံးမှုကို အာရုံခံမိလိုက်ပြီး သူတို့ရဲ့မျက်နှာတွေဟာ အလွန်အမင်း အရုပ်ဆိုးသွားကြတယ်။ သူတို့ ကျယ်လောင်စွာအော်ဟစ်လိုက်ကြတယ်၊

"ဓားတစ္ဆေ!"

"ရှပ်!" မီးခိုးဖြူရောင်ဆံပင်နဲ့လူသားဟာ လူတိုင်းရဲ့အမြင်အာရုံထဲကို နောက်တစ်ကြိမ်ပေါ်ထွက်လာပေမယ့် လှုပ်ရှားမှုတစ်စုံတစ်ရာမပြုလုပ်ခဲ့ဘူး။ သူ ဖန်မီးအိမ်ငယ်တစ်ခုလိုဖြစ်နေတဲ့နှလုံးသားကို၊ မှေးမှိန်လာနေတဲ့သက်စောင့်ဓာတ်ကို၊ ကျောရိုးမကုန်းသေးတဲ့ပုံရိပ်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။

သူတို့ စကားပြောတာ နောက်ကျသွားခဲ့ပြီး အဖြစ်အပျက်ကလည်း အရမ်းမြန်ဆန်လွန်းခဲ့တယ်။ 'နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံ မီးတောက်ဖျက်ဆီးခြင်း'ကနေ ထင်ရှားပေါ်ထွက်လာတဲ့ ပြင်းထန်တဲ့မီးတောက်နဂါးလက်သည်းဟာ လေထဲကိုဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားပြီး အဘိုးကြီးလီ မြင့်မားစွာကိုင်မြှောက်ထားတဲ့နှလုံးသားကို သွေဖည်ခြင်းမရှိဘဲ ဆွဲယူသွားတယ်။ နဂါးလက်သည်းဟာ အမြင့်သို့ပျံတက်သွားပြီး ပြင်းထန်တဲ့မီးတောက်တွေ တိုးဝှေ့ထွက်ပေါ်လာတယ်။ အဲ့ဒီဖန်သားလိုကြည်လင်နေတဲ့နှလုံးသားဟာ လူတိုင်းရဲ့အကြည့်အောက်မှာ တစ်စစီကြေမွပြီး အရည်ပျော်သွားတယ်။ အားကောင်းတဲ့အရှိန်အဝါတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကိုတိုက်ခတ်သွားကာ နောက်ဆုံးမှာတော့ လေဟာနယ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထိုအချိန်မှာပဲ မိုင်ပေါင်းထောင်ချီဝေးကွာတဲ့ တောင်ပိုင်းနယ်မြေရဲ့ တောင်ဘက်အစွန်ဆုံး၊ ကျန်းလင်တောင်ကြားစခန်းမှာ။ သွယ်လျတဲ့ပုံရိပ်တစ်ခု အမြင့်မှာရပ်နေပြီး ထျန်းလင်တောင်ကို ငေးမောကြည့်နေတယ်။ အဲ့ဒါ ယန်ကျိုးပဲ။ သူ့ဘေးမှာတော့ သဘာဝအတိုင်းပဲ သူ့ရဲ့ဇာတိအိမ်ကို စွန့်ခွာလာခဲ့သော လီလော့ရှိနေတယ်။

ရုတ်တရက် ထျန်းလင်တောင် တုန်ခါသွားပြီး ဟိန်းဟောက်သံတစ်ချက် ကောင်းကင်ယံကို ပဲ့တင်ထပ်သွားတယ်။ ကျောဘက်မှာ ရွှေရောင်အတောင်နှစ်စုံပါတဲ့ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ပုံရိပ်တွေ ထိုးထွက်လာပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်အရှိန်အဝါတွေ ထုတ်လွှတ်နေတယ်။ "ဆရာ၊ သူတို့..." လီလော့က လေးနက်တဲ့အမူအရာနဲ့ ဆိုလိုက်တယ်။ သူ ဂဠုန်မျိုးနွယ်စုရဲ့ကျော်ကြားမှုကို သဘာဝအတိုင်းကြားဖူးပြီးသား။ 'တစ္ဆေသရဲစစ်သည်ဓားသေတ္တာ' ကြိုတင်ဖွင့်ထားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကကြွက်သားတွေ တင်းမာနေကာ တိုက်ခိုက်ဖို့အသင့်ဖြစ်နေပြီ။

ယန်ကျိုးက တည်ငြိမ်နေဆဲ၊ သူ့ရဲ့အရှိန်အဝါ ပျံ့နှံ့ထွက်ပေါ်လာပြီး မြေကြီးကိုတုန်ခါသွားစေတယ်။ "ပြန်သွားကြ။" ရိုးရှင်းတဲ့စကားလုံးသုံးလုံးသာ ပြောလိုက်ပေမယ့် မလွန်ဆန်နိုင်တဲ့ဖိအားတစ်ခု ပါဝင်နေတယ်။ ဂဠုန်မျိုးနွယ်စုဟာ သူတို့ရဲ့နှလုံးသားထဲမှာ အေးစက်မှုကိုခံစားလိုက်ရပြီး သူတို့ရဲ့အမူအရာတွေ လေးနက်သွားပေမယ့် သူတို့ ဆုတ်ခွာမသွားခဲ့ဘူး။ ထျန်းလင်တောင်အတွင်းပိုင်းအနက်ရှိုင်းဆုံးကနေ ခန့်ညားထည်ဝါသောအသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည့်တိုင်အောင်ပင်၊

"ပြန်လာခဲ့ကြ။"

ဂဠုန်မျိုးနွယ်စုဝင်များ တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်ပြီးနောက် သူတို့ စိတ်မပါ့တပါနဲ့ ထျန်းလင်တောင်ထဲကို ပြန်လည်ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားကြတယ်။

"ဆရာ၊ အဲ့ဒီအသံက ဘာလဲ" လီလော့က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီးမေးလိုက်တယ်။ အသံထွက်ပေါ်လာတဲ့အခိုက်အတန့်မှာ သူ သူ့ရဲ့နှလုံးသားထဲမှာ တုန်ခါမှုကိုခံစားလိုက်ရတယ်။ ယန်ကျိုးက ပြန်မဖြေဘဲ ထျန်းလင်တောင်ကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေတယ်။ မကြာမီမှာပဲ အသံက နောက်တစ်ကြိမ်ထွက်ပေါ်လာတယ်၊

"ငါတို့ နောက်တစ်ခါ ပြန်ဆုံကြဦးမယ်။"

စကားဆုံးသည်နှင့် ထျန်းလင်တောင် တည်ငြိမ်အေးချမ်းမှုသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။

"သွားကြစို့။"

ယန်ကျိုးက လေကိုညင်သာစွာမှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့မျက်လုံးများထဲမှာ လေးနက်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေသည်။