သူရဲကောင်းနှင့် အပြင်းစားသေရည်

"ကျရှုံးသွားပြီ!" တစ္ဆေဘုရားက မကျေမချမ်းဖြစ်မှုဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်၊ နောက်တစ်ကြိမ် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရပြန်ပြီ။ မနီးမဝေးမှအဘိုးကြီးကို နက်ရှိုင်းစွာစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ လျှပ်တပြက်ရွေ့လျားကာ ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ချန်ကွေးနှင့်အခြားသူများမှာလည်း တိုက်ပွဲဆက်လက်ဆင်နွှဲခြင်းမပြုတော့ပေ။ တာဝန်မှာ ကျရှုံးခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ဆက်လက်နေခြင်းမှာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့လိမ့်မည်။ သို့သော် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့အားလုံး ဓားတစ္ဆေ၏ဘေးတွင်ရပ်ကာ ကျင့်ယန်မြို့ကို အပေါ်မှငုံ့ကြည့်နေကြသည်။ ထိုသို့တိတ်ဆိတ်စွာကြည့်နေရုံမျှဖြင့်ပင် သူတို့ ချင်ဖုန်းနှင့်သူ၏အုပ်စုအပေါ် ကြီးမားသောဖိအား သက်ရောက်စေသည်။

"ရှပ်!" "ရှပ်!" "ရှပ်!" လေခွင်းသံများစွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ သူတို့ သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ ကျန့်ထျန်းရီနှင့် ယုမေတို့ လူတိုင်း၏ရှေ့တွင် ရပ်နေကြသည်။ လျို့ကျန့်လီက လက်တစ်ဖက်ဖြင့်ဓားကိုကိုင်စွဲထားပြီး သူမ၏အနက်ရောင်ဆံနွယ်များ ဖြည်းညင်းစွာကျဆင်းလာကာ ချင်ဖုန်းနှင့်သူ၏နောက်မှအခြားသူများကို ကာကွယ်ပေးထားသည်။ လေထုမှာ လေးလံဖိနှိပ်နေပြီး ရွှံ့ကဲ့သို့ ထူထဲနေသည်။ နှစ်ဖက်လုံးမှာ အသင့်အနေအထားဖြင့် တင်းမာနေကြသော်လည်း မည်သည့်ဘက်ကမျှ ပထမဆုံးလှုပ်ရှားရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် အားလုံးအံ့ဩသွားရသည်မှာ ချင်ဖုန်းက အဘိုးကြီးလီ၏ဘေးသို့ ပြေးသွားခြင်းပင်။

"အဘိုးကြီး !"

လန်နင်ရွှမ်နှင့်အခြားနှစ်ဦးမှာ အော်ဟစ်ခြင်းကိုမထိန်းနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားကြသည်။ ချင်ဖုန်းက သူတို့ကိုမကြားဟန်ဆောင်ကာ အကြီးအကဲလီ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို သူ၏ထွင်းဖောက်မြင်နိုင်သောစွမ်းရည်ဖြင့် အရေးတကြီး ကြည့်ရှုစစ်ဆေးနေသည်။ နှလုံးသားမှာ ခန္ဓာကိုယ်မှကင်းကွာသွားခဲ့ပြီး ဤအခိုက်အတန့်တွင် ထိုသူမှာ လေထဲမှဖယောင်းတိုင်ကဲ့သို့ပင်။ ကျန်ရှိနေသော သက်စောင့်ဓာတ်မျှင်မျှင်လေးမှာ အချိန်မရွေး ငြိမ်းသတ်သွားနိုင်သည်။

(မြန်မြန်စဉ်းစား၊ သေချာစဉ်းစား။ အကြီးအကဲလီရဲ့အသက်ကိုကယ်တင်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုတော့ ရှိရမယ်။)

ချင်ဖုန်း၏ဦးနှောက်မှာ လျင်မြန်စွာ စဉ်းစားတွက်ချက်နေပြီး သူ အကြိမ်ကြိမ်ဖတ်ရှုခဲ့သော ဆေးကျမ်းများကို ပြန်လည်သတိရနေသည်။ သို့သော် နှလုံးသားမရှိဘဲ လူတစ်ယောက် မည်သို့အသက်ရှင်နိုင်မည်နည်း။ ချင်ဖုန်းက သွားများကိုတင်းတင်းကြိတ်၊ လက်သီးများကိုဆုပ်ကာ အကြီးအကဲလီ၏မျက်လုံးများထဲမှ မှေးမှိန်လာသောအလင်းရောင်ကို အားမတန်မာန်လျော့ရသောခံစားမှု အပြည့်ဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။

"ချင်မိသားစုက အဲ့ဒီကောင်လေးလား" အဘိုးကြီးလီက အားနည်းစွာပြောလိုက်သည်၊ သူ၏အသံမှာ နားအနားကပ်မှသာ ကြားနိုင်သောအနေအထား။ သူ ဘာကိုမှမမြင်နိုင်တော့ပေ။

"ကျွန်တော်ပါ" ချင်ဖုန်းက တိုးညင်းစွာပြန်ဖြေသည်။

"မင်းဆီမှာ သေရည်ကျန်သေးလား။"

"ရှိပါတယ်။"

"ငါ့ကို တစ်ခွက်လောက်ငှဲ့ပေးစမ်း။"

"ဟုတ်ကဲ့။" ချင်ဖုန်းက အလျင်အမြန် နတ်ဘုရား မူးရစ်ရီဝေ'ကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှထုတ်ယူကာ ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးထဲသို့ငှဲ့ထည့်ပြီး အကြီးအကဲလီထံသို့ကမ်းပေးကာ သူ၏ပါးစပ်ထဲသို့ ညင်သာစွာ တိုက်လိုက်သည်။

သူတို့၏ပတ်ဝန်းကျင်၌ စစ်သည်တော်များ၏ဝိညာဉ်များ စုရုံးလာကြပြီး အားလုံး အဘိုးကြီးလီထံသို့ ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့ တစ်စုံတစ်ခုကို စောင့်မျှော်နေကြသည့်အလား။

"ဒီသေရည်က တကယ်ပဲ ပြင်းတာပဲကွာ" အဘိုးကြီးလီက ရယ်မောရင်းဆိုလိုက်ပြီးနောက် မတ်မတ်ရပ်ကာ အသက်ရှူရပ်တန့်သွားသည်။ လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားပြီး အဘိုးကြီးလီ၏စုတ်ပြတ်နေသောအဝတ်အစားများ တရှပ်ရှပ်မြည်သွားသည်။ ချင်ဖုန်းမှာ မှေးမှိန်စွာကြားလိုက်ရသည်။ အလျင်အမြန်မြင်းခွာသံများ၊ တိုးညင်းသောတံပိုးခရာသံများ။ ရွှေရောင်သံချပ်ကာစစ်သည်တော်များနှင့် သံမြင်းများ၊ မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ လွှမ်းမိုးကြီးစိုးနေသည်။ တပ်ဖွဲ့အတွင်း၌ သေရည်သောက်ရင်း ရဲဝံ့စွာသီဆိုနေသော စစ်သည်တော်များ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ဟစ်နေသည့်အလား၊ "ငါ့ကို ဘယ်သူ ထပ်ပြီးယှဉ်ပြိုင်ဝံ့သေးသလဲ။"

ဟူး~ လေပြင်းတစ်ချက် နောက်တစ်ကြိမ်ထပ်တိုက်ခိုက်လာသည်။ ယင်ဝိညာဉ်တစ်သိန်း ထင်ရှားပေါ်ထွက်လာပြီး ခေါင်းဆောင်မှာ အခြားသူမဟုတ်၊ အဘိုးကြီးလီပင်တည်း။ ဟူး~ လေမှာ လျင်မြန်စွာရောက်လာပြီး လျင်မြန်စွာထွက်ခွာသွားသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ယင်ဝိညာဉ်တစ်သိန်းမှာ ခြေရာလက်ရာမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူတို့၏တာဝန်မှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် နောက်ဆုံးတွင် ပြီးမြောက်သွားခဲ့ပြီ။

အမြင့်ကောင်းကင်ယံအထက်၌ တစ္ဆေဘုရားက လေးနက်သောအသံဖြင့် "တာဝန်ကျရှုံးသွားမှတော့ ငါတို့ တစ်ခုခုတော့လုပ်ရမယ်။ ငါတို့ပြန်ရောက်ရင် ရှင်းပြရလိမ့်မယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ စကားများမှာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဤစကားများ၏အဓိပ္ပာယ်မှာ ရှင်းလင်းလွန်းလှသည်။

သို့သော် ဓားတစ္ဆေက အောက်မှအနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်မျက်နှာမဲ့လူသားကိုကြည့်ကာ လှောင်ပြုံးပြုံးသည်၊ "မင်းတို့ သေမှာမကြောက်ရင်တော့ စမ်းကြည့်ကြပေါ့။"

"မင်း ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ" ချန်ကွေးက မေးလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီလူ ဒေါသထွက်နေပြီ။ ငါတို့ တကယ်ပဲတိုက်ခိုက်ကြရင် တစ်ခုခုယူသွားနိုင်ရင်တောင်မှ အဆုံးမှာတော့ အများဆုံး လူနှစ်ယောက်ပဲ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်လိမ့်မယ်"

ဓားတစ္ဆေက ခပ်ပေါ့ပေါ့ပြန်ဖြေသည်။ သဘာဝအတိုင်း ထိုနှစ်ယောက်ထဲမှတစ်ယောက်မှာ သူကိုယ်တိုင်ဖြစ်မည်၊ သို့သော် အခြားတစ်ယောက်မှာ မည်သူဖြစ်မည်နည်း။ ကျန်ရှိသောအုပ်စုမှာ တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်ကာ မရေမရာဖြစ်နေကြသည်။

တောင်ပိုင်းကောင်းကင်ဘုံနဂါးနှင့် မြောက်ပိုင်းတစ္ဆေခေါင်းဆောင်ဟူသော ဘွဲ့ထူးများ၊ အတိတ်ကာလတွင် မည်သူကမသိဘဲနေမည်နည်း။ မည်သူက နားမလည်ဘဲနေမည်နည်း။ တစ္ဆေဘုရားက မကျေမချမ်းဖြစ်စွာဖြင့် "ကျင်းယွမ်အယ်၊ သွားကြစို့!" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ "အို။" ကျင်းယွမ်အယ်မှာ ဤသည်ကိုကြားသောအခါ သူ၏ဝမ်းဗိုက်ကို ပြင်းထန်စွာထိုးနှက်လိုက်သည်။ သွေးများပြည့်နေသောပါးစပ်တစ်ခု နောက်တစ်ကြိမ်ပွင့်ထွက်လာပြီး တံခါးပေါက်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ အုပ်စုမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

"ပြေးဖို့တောင် စိတ်မကူးနဲ့!" ကျန့်ထျန်းရီက သူ၏လက်ထဲမှငွေဖြူရောင်ဓားရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဓားစွမ်းအင်တစ်ခု ကောင်းကင်သို့ တက်သွားသည်။ ဓားတစ္ဆေက ခဏရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ၏ညာလက်ဖြင့် ဓားစွမ်းအင်ကို ညှပ်ချေဖျက်လိုက်သည်။ သူ နောက်သို့ ခပ်ပေါ့ပေါ့တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အခြားသူများနှင့်အတူ လေဟာနယ်ထဲသို့ဝင်ရောက်ကာ ကောင်းကင်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဤအုပ်စုထွက်ခွာသွားသည်နှင့် တိုက်ပွဲမှာ နောက်ဆုံးတွင် အဆုံးသတ်သွားတော့သည်။ ယခု ကျင့်ယန်မြို့ကိုကြည့်လိုက်လျှင် အပေါက်အပြဲများနှင့် နေရာအနှံ့အပြားတွင် အပျက်အစီးများသာ ကျန်ရစ်နေသည်။ ဤသို့ပျက်စီးမှုများဖြင့် မူလအခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိစေရန် မည်မျှအချိန်ယူရမည်ကို မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။

အခြားတစ်ဖက်တွင် အဘိုးကြီးပိုင်လီက သူ၏ညာလက်ကိုမြှောက်လိုက်ရာ 'မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်'မှာ မြေပြင်မှ နောက်တစ်ကြိမ်ထွက်ပေါ်လာသည်။ နဂါးနှုတ်ခမ်းမွေးစုတ်တံမှာ သူ၏လက်ထဲတွင် ထင်ရှားပေါ်ထွက်လာပြီး ရွှေရောင်စာလုံးများ လေဟာနယ်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။ နောက်ထပ်အဖြူရောင်မြူများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး မကြာမီမှာပင် ကျင့်ယန်မြို့တစ်ခုလုံးကို လုံးဝဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ အားလုံးအံ့ဩသွားရသည်မှာ ပျက်စီးနေသောလမ်းများမှာ မယုံနိုင်လောက်သောအရှိန်ဖြင့် မြင်သာစွာ ပြန်လည်ပြုပြင်နေခြင်းပင်။ "ဒါလည်း 'မြူမှောင်ကြားမှ ပန်းများမြင်ခြင်း'ရဲ့ စွမ်းရည်တစ်ခုများလား" လန်နင်ရွှမ်က အံ့ဩတကြီးအော်ပြောလိုက်သည်။

မနီးမဝေးတွင် ချင်ဖုန်းမှာ သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်မှပြောင်းလဲမှုများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အကြီးအကဲလီ၏အလောင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ လှဲချလိုက်သည်။ ထိုသူမှာ ဤနေရာကို တစ်သက်တာလုံးစောင့်ရှောက်ခဲ့ပြီး လှဲလျောင်းအနားယူရန် ထိုက်တန်ပေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် လေဟာနယ် နောက်တစ်ကြိမ်ပွင့်ထွက်လာပြီး တစ္ဆေဘုရား၏အုပ်စု ဆက်လက်ပေါ်ထွက်လာသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အမှောင်အတိဖြစ်နေပြီး ဘေးနှစ်ဖက်မှမီးတုတ်များသာ မှိန်ဖျော့သောအလင်းရောင်ထုတ်လွှတ်ကာ ဆယ်ပေပတ်လည်ဧရိယာကို ထွန်းလင်းထားသည်။

"တာဝန်ကျရှုံးခဲ့သလား" အမှောင်ထဲတွင် ဝေဝါးပြီး တစ္ဆေသရဲဆန်သောအသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ္ဆေဘုရားက ဆိုသည်၊

"ဂဠုန်ဘုရင်ရဲ့နှလုံးသားကို နတ်ဘုရားမီးတောက်က အရည်ပျော်သွားစေခဲ့တယ်။"

"ဓားတစ္ဆေလည်း ကျရှုံးခဲ့တယ်၊ ပြိုင်ဘက်က ဘယ်သူလဲ။"

"တစ္ဆေခေါင်းဆောင်ပဲ" ဓားတစ္ဆေက ခပ်ပေါ့ပေါ့ပြန်ဖြေသည်။

"ငါသိပြီ။" အမှောင်ထဲမှအသံမှာ တစ်ခဏမျှစဉ်းစားပြီးနောက် ထပ်မံဆိုသည်၊

"အရေးမကြီးပါဘူး၊ ကြီးမြတ်တဲ့အရာတွေကိုကြံစည်တဲ့သူတွေက ကာလတိုအကျိုးအမြတ်တွေကိုပဲ ကြိုးစားကြတာမဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့အားလုံး ပင်ပန်းခဲ့ကြပြီ။"

ဤစကားများဖြင့် တိတ်ဆိတ်မှုပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။ လူတိုင်း နောက်ဆုတ်ကာ အမှောင်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ ဓားတစ္ဆေတစ်ဦးတည်းသာ ထိုနေရာတွင်ရပ်နေပြီး သူ၏ညာလက်ထဲမှ ကျားခေါင်းပုံလက်ကိုင်ကို ကြည့်နေသည်၊ ၎င်းမှာ အက်ကွဲပြီး သွေးထွက်နေပြီးဖြစ်သည်။ "သိပ်မဆိုးသေးပါဘူး၊ တိုးတက်မှုတော့ရှိသားပဲ။"

ခုနစ်ရက်တာအချိန်မှာ အလျင်အမြန်ကုန်ဆုံးသွားပြီး ကျင့်ယန်မြို့မှာ ပုံမှန်အတိုင်းပင်။ ဘေးနှစ်ဖက်မှဈေးသည်များ အော်ဟစ်ရောင်းချနေကြပြီး လမ်းမပေါ်တွင် ခြေကျင်သွားလာသူများ အဆက်မပြတ် သွားလာနေကြသည်။ သူတို့ကဲ့သို့သာမန်လူများအတွက် ခုနစ်ရက်အကြာကဘေးအန္တရာယ်မှာ အိပ်မက်တစ်ခုထက်မပိုပေ။

ချင်အိမ်တော်၏ ပင်မခန်းမဆောင်၌ မေမေလေးက စပ်စုပြီးမေးသည်၊

"ဘာလို့ ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ ဖုန်းအာကိုမတွေ့ရတာလဲ။" ဒုတိယညီက သူ၏စားသောက်တန်ဆာများကို ခဏရပ်တန့်လိုက်သည်၊

"အစ်ကိုကြီးက ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ သူ့အခန်းထဲမှာပဲ အလုံပိတ်နေတယ်။"

"အခန်းထဲမှာ အလုံပိတ်နေတာလား။ သူ ဘာလုပ်နေတာလဲ။" ဘေးတွင်ရပ်နေသော ချင်အာက တိုးညင်းစွာပြန်ဖြေသည်၊

"သခင်လေးက နေ့ရောညပါ လက်ရေးလှပညာလေ့ကျင့်နေပြီး အချိန်အကြာကြီး အနားမယူဘဲနေခဲ့တာပါ။"

"လက်ရေးလှပညာလေ့ကျင့်ချင်ရင်တောင် ဒီလိုမျိုးတော့မလုပ်သင့်ဘူး" မေမေလေးမှာ စိုးရိမ်နေပုံရသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ပင်မနေရာ၌ထိုင်နေသော ချင်ကျန့်အန်းက သူ၏စားသောက်တန်ဆာများကိုချကာ "သူ့ကို ဒီအတိုင်းထားလိုက်ပါ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဟောင်းနွမ်းသောသစ်သားတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ ကျီကနဲအသံမြည်သွားသည်။ ခြံဝင်းထဲ၌ သေရည်ချက်ကိရိယာများ အစုံအလင်ရှိနေသော်လည်း ရင်းနှီးသောပုံရိပ်တစ်ခု ပျောက်ဆုံးနေသည်။

ချင်ဖုန်းက ခြံဝင်းထဲသို့ခြေချကာ ထောင့်တစ်နေရာသို့ လျှောက်သွားသည်။ သူမှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် မြေအောက်ခန်းအဝင်ဝမှာ ဤနေရာတွင်ရှိသည်။ သူ လျို့ကျန့်လီဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ အသာအယာခေါင်းညိတ်ပြသည်။ သူ၏ကိုယ်ထဲမှစွမ်းအင်များ တိုးဝှေ့ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် မြေအောက်ခန်းအဝင်ဝမှာ ဖြည်းညင်းစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။

အတွင်းသို့လျှောက်ဝင်သွားရာ အလင်းရောင်မှာ မှိန်ဖျော့နေသည်။ မီးအိမ်ကို အချိန်အကြာကြီး မည်သူမျှမလဲလှယ်ခဲ့ရာ သဘာဝအတိုင်း ဆီကုန်ခါနီးနေပြီ။ ပတ်ပတ်လည်ကြည့်လိုက်ရာ သပ်ရပ်သောကျောက်ခုံပေါ်တွင် စစ်သည်တော်များ၏အထိမ်းအမှတ်ကမ္ပည်းပြားများရှိနေပြီး ကမ္ပည်းပြားများအောက်တွင် သေသပ်စွာစီထားသော သေရည်အိုးများရှိနေသည်။ ချင်ဖုန်းက ကျောက်ခုံကိုထိတွေ့လိုက်ရာ သူ၏လက်မှာ ဖုန်များဖြင့်ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ သူ မြေအောက်ခန်း၏အနက်ရှိုင်းဆုံးအပိုင်းသို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းသွားရာ အမည်မရေးထိုးရသေးသော အထိမ်းအမှတ်ကမ္ပည်းပြားကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ချင်ဖုန်းက မြေအောက်ခန်းမှ ထွက်ခွာသွားသည်။ ယခင်ကအမည်မရေးထိုးရသေးသော တံဆိပ်ပြားပေါ်တွင် အမည်တစ်ခု ထပ်တိုးလာခဲ့သည်။

ကျင့်ယန်မြို့အပြင်ဘက်၊ မြောက်ဘက်၊ တောင်မြင့်တစ်ခု၏ထိပ်ပေါ်၌။ အကြီးအကဲလီယန်၏ဂူမှာ ဤနေရာတွင် မြှုပ်နှံထားသည်။ ချင်ဖုန်းက သေရည်'တစ်အိုးကိုထုတ်ယူကာ ဂူကျောက်တိုင်ရှေ့တွင်ထားလိုက်ပြီးနောက် သူ၏လက်ချောင်းထိပ်မှ စွမ်းအင်လက်တစ်ဆစ်ကို စုစည်းကာ ကျောက်တိုင်ပေါ်တွင် အဆက်မပြတ် ထွင်းထုနေသည်။ အားမာန်အပြည့်နှင့် တန်ခိုးသြဇာရှိသော လက်ရေးမှာ ဖြည်းညင်းစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းမှာ:

"လူတွင်သူရဲကောင်းအဖြစ်မွေးဖွား၊ သေသည့်တိုင်အောင် စွမ်းအားကြီးမားသောဝိညာဉ်။ ပြုံးလျက် တမလွန်မှ ရဲဘော်ဟောင်းများကိုခေါ်ငင်၊ သိန်းချီတပ်ကိုဦးဆောင်ကာ မိစ္ဆာအလုံးအရင်းကို နှိမ်နင်းလော့။"

ကမ္ပည်းစာထွင်းထုပြီးစီးသည့်အခိုက်အတန့်တွင် ကြည်လင်သောအလင်းတစ်ခု ကောင်းကင်သို့ တက်သွားသည်။

'မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်'အပြင်ဘက်၌ အဘိုးကြီးပိုင်လီက ရုတ်တရက် "ကောင်းတယ်!" ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ သူ၏သေရည်ခွက်ကိုမြှောက်ကာ မြောက်ဘက်သို့မျက်နှာမူပြီး တစ်ကျိုက်တည်းမော့သောက်လိုက်သည်။ အပြင်းစားသေရည်သည် သူရဲကောင်းတစ်ဦးနှင့် ထိုက်တန်ပေသည်တကား။