တောင်ပိုင်းနယ်မြေမှ ဟွာရုံလမ်း

သုံးရက်အကြာ

နံနက်စောစောတွင် ချင်ဖုန်းက သူ၏ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်းမှ စာပေချီစွမ်းအင်ကို အနည်းငယ်ရှုပ်ထွေးသောမျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်နေသည်။ "အရင်ရက်ပိုင်းတွေတုန်းက စာပေချီစွမ်းအင် တိုးတက်နှုန်းက အရမ်းမြန်လွန်းနေတယ်။"

သွားလေသူများ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများက ဆက်လက်ရှင်သန်ရမည်။ ချင်ဖုန်းမှာ သဘာဝအတိုင်းပင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုထဲတွင် အမြဲတမ်းနစ်မြောနေနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဤရက်များအတွင်း သူ သူ၏ယခင်ကျင့်ကြံမှုအတိုင်း ပြန်လည်လုပ်ဆောင်ကာ လူနာများကိုကုသပေးပြီး စာအုပ်များအလွတ်ကျက်မှတ်ခဲ့သည်။ ကျင့်ကြံမှုနည်းလမ်းမှာ ယခင်ကနှင့်ဆင်တူသော်လည်း စာပေချီစွမ်းအင်စုဆောင်းမှုမှာ ယခင်ကထက် သိသိသာသာ ပိုမိုမြန်ဆန်နေသည်။

"ဒါက ကျင့်ယန်မြို့မှာ နဂါးဓာတ်ကြောတွေ ထင်ရှားပေါ်ထွက်လာလို့ ဖြစ်လောက်တယ်။" သူ ချီယွမ်မြို့၌ရှိနေစဉ် အကြီးအကဲစီကျန့် သူ့ကိုပြောခဲ့သောစကားများကို သတိရလိုက်သည်။ နဂါးဓာတ်ကြောတည်ရှိရာမြေမှာ ကောင်းကင်ဘုံက မျက်နှာသာပေးတဲ့ မင်္ဂလာမြေဖြစ်ပြီး ဤနေရာ၌ကျင့်ကြံသူမည်သူမဆို လျင်မြန်စွာတိုးတက်နိုင်သည်။ သို့သော် အကျိုးသက်ရောက်မှုက ဤမျှအံ့ဩဖွယ်ကောင်းလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ချင်ဖုန်းက စိတ်ထဲတွင်သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အခန်းမှထွက်ခွာကာ ခန်းမဆောင်သို့လာရောက်ပြီး သူ၏မိသားစုနှင့်အတူ နံနက်စာစားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဘေးမှသူ၏ဒုတိယညီကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ "ဘယ်လိုလဲ။ သခင်ကျန့်ထျန်းရီက မင်းကို သူ့တပည့်အဖြစ်လက်ခံဖို့ သဘောတူလိုက်ပြီလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက ကျင့်ယန်မြို့ကျူးကျော်ခံရသည့်ဘေးအန္တရာယ် ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် သခင်ကျန့်ထျန်းရီမှာ ယုမေနှင့်အတူ အမြန်ဆုံးထွက်ခွာသွားလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ နတ်စစ်သူကြီးဆယ့်နှစ်ဦးနှင့် ကြယ်တာရာစစ်သူကြီးသုံးဆယ့်ခြောက်ဦးမှာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၏ အထွတ်အထိပ်အင်အားစုများဖြစ်ကြသည်၊ သူတို့ တစ်နေရာတည်းတွင် အချိန်အကြာကြီး မည်သို့နေနိုင်မည်နည်း။ သို့သော် သူအံ့ဩသွားသည်မှာ ဆယ်ရက်ကြာမြင့်ခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း ဤလူနှစ်ဦးမှာ ချင်အိမ်တော်၌ ဆက်လက်နေထိုင်နေဆဲပင်။ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ကျန့်ထျန်းရီက ခြံဝင်းထဲ၌ သူ၏ဒုတိယညီကို ဓားတာအိုနှင့်ပတ်သက်၍ ဂရုတစိုက် လမ်းညွှန်သင်ကြားပေးနေသည်။ ဤသည်ကလည်း ချင်ဖုန်းကို မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေးနေသည်။ သခင်ကျန့်ထျန်းရီက သူ၏ဒုတိယညီကို တပည့်အဖြစ်လက်ခံမည့် မျှော်လင့်ချက်ပင်။

သူ၏ဒုတိယညီက ပြန်ဖြေသည်၊

"သခင်ကျန့်ထျန်းရီက ကျွန်တော့်ကို အရင်အတိုင်းပဲ သင်ကြားပေးနေတုန်းပါပဲ။"

"သူ မင်းကိုတပည့်အဖြစ်လက်ခံမယ့် အရိပ်အယောင်တစ်ခုခုရော ရှိလား" ချင်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ဒုတိယညီက ခေါင်းခါလိုက်ပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားမိဟန်ဖြင့်

"ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော်ခံစားမိတာကတော့ အကြီးအကဲယုမှာ ထူးဆန်းတဲ့ရည်ရွယ်ချက်တချို့ရှိနေတယ်" ဟု ဆိုသည်။

(ဟမ်?)

ချင်ဖုန်းမှာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။

(ခြေတံလှလှ အစ်မကြီးက ဘယ်လို ထူးဆန်းတဲ့ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိနိုင်မှာလဲ။)

"သူမက ဘာဖြစ်နေလို့လဲ" ချင်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။ သူ၏ဒုတိယညီက တစ်ခဏမျှစဉ်းစားပြီးနောက် လေးနက်စွာဆိုသည်၊

"ကျွန်တော်ခံစားမိတာကတော့ သူမ ကျွန်တော့်အပေါ်မှာ စိတ်ဝင်စားနေတယ်။"

"အဟွတ်ဟွတ်!"

အဖေဖြစ်သူမှာ စားသောက်နေစဉ် ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာချောင်းဆိုးသွားသည်။ ဒုတိယမေမေလေးမှာလည်း သူမ၏လှပသောမျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်ကာ ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။ ချင်ဖုန်းက ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် မယုံကြည်နိုင်သောအမူအရာတစ်ခု ထင်ဟပ်နေသည်။

(အကြီးအကဲယုက သခင်ကျန့်ထျန်းရီကို ပေါ်ပေါ်တင်တင် သဘောကျကြောင်း ဖော်ပြပြီးသားပဲလေ။ သူမ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငါ့ရဲ့ဒုတိယညီအပေါ်မှာ စိတ်ဝင်စားနိုင်မှာလဲ။)

သူတို့နှစ်ဦးမှာ ထူးကဲသောကြားနိုင်စွမ်းရှိသည့် အဆင့်မြင့်သိုင်းသမားများဖြစ်သည်ကို စဉ်းစားမိပြီး ချင်ဖုန်းက အလျင်အမြန် တိုးတိုးလေးဆိုသည်၊

"ဒုတိယညီ၊ လျှောက်မပြောနဲ့လေ။ အကြီးအကဲယုက မင်းအပေါ်မှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စိတ်ဝင်စားနိုင်မှာလဲ။" ဒုတိယညီက လေးနက်သောအမူအရာဖြင့် ရှင်းပြသည်၊

"အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော် လျှောက်ပြောတာမဟုတ်ဘူး။ သခင်ကျန့်ထျန်းရီ ကျွန်တော့်ကိုသင်ကြားပေးတိုင်း သူမ အမြဲတမ်းရှိနေတတ်တယ်။"

"အစပိုင်းမှာတော့ ဘာမှမဟုတ်ဘူး။ သူမက အဝေးကနေပဲ ကြည့်နေခဲ့တာ။"

"ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာတော့ သူမ အမြဲတမ်း ဘေးကနေဝင်ပြောတတ်တယ်၊ ကျွန်တော်က ဓားတာအိုမှာ ပါရမီကြီးမားပြီး အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ တစ်ခုခုတော့ အောင်မြင်မှာသေချာတယ်တဲ့။ ဒါက သူမ ကျွန်တော့်ကို တပည့်အဖြစ်လက်ခံချင်နေတဲ့ပုံစံ မဟုတ်ဘူးလား။"

"ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက အကြီးအကဲယုက ဓားရှည်သုံးပြီး ကျွန်တော်ကလည်း ဓားပဲသုံးတာ။ သူမ ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တပည့်အဖြစ်လက်ခံနိုင်မှာလဲ။"

(အာ... ရည်ရွယ်ချက်ဆိုတာ ဒါကိုဆိုလိုတာကိုး။) ချင်ဖုန်း၏ပါးစပ်မှာ တွန့်သွားသည်။

အဖေက စိတ်တည်ငြိမ်အောင် ဟင်းချိုတစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး ဒုတိယမေမေလေးမှာလည်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ချင်ဖုန်းက သူ၏မေးစေ့ကိုထောက်ကာ စဉ်းစားသည်၊

(အကြီးအကဲယုက သိသိသာသာ အလျင်လိုနေတာပဲ၊ သခင်ကျန့်ထျန်းရီကို တပည့်တစ်ယောက်ယူလာအောင် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးသုံးပြီး ကြိုးစားနေတာ။)

(ဖြစ်နိုင်တာက သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ဘယ်တော့မှမထွက်ခွာသွားဘဲ သူမက ကြားထဲမှာ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်နေခဲ့တာဖြစ်နိုင်တယ်။)

(အာ၊ အချစ်မှာနစ်မွန်းနေတဲ့အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အတွက် တကယ်ပဲမလွယ်ပါလား၊ အထူးသဖြင့် အားကျနှစ်သက်နေရသူက အချစ်ရေးမှာ အလိုက်ကန်းဆိုးမသိတဲ့ ယောက်ျားသားစစ်စစ်ဖြစ်နေတဲ့အခါမှာပေါ့။)

သို့သော် ချင်ဖုန်းအတွက်မူ ဤသည်မှာ ကောင်းမွန်သောအရာတစ်ခုပင်။ ဤသည်ကြောင့် သခင်ကျန့်ထျန်းရီက သူ၏ဒုတိယညီကို တပည့်အဖြစ်လက်ခံမည့်အခွင့်အရေးမှာ ပို၍ပင် ကြီးမားလာသည်။ ကျင့်ယန်မြို့မှပရမ်းပတာအခြေအနေများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ပြီးနောက်၊ အသက်ရှင်ခြင်းနှင့်သေဆုံးခြင်းဆိုင်ရာ ခွဲခွာမှုများကို မြင်တွေ့ခဲ့ပြီးနောက် ဤသို့မတည်ငြိမ်သောကာလများတွင် ကောင်းစွာအသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်ရန် အားကောင်းသောစွမ်းအား သို့မဟုတ် ရာထူးတစ်ခုခုရှိရမည်ကို သူ ပို၍ပင် သေချာသွားသည်။ သူ၏မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်က သူ့ရဲ့ကျင့်ကြံမှုအခြေခံကို စွန့်ပစ်ခဲ့သဖြင့် ဆယ်နှစ်ကျော်ကာလကို အလဟဿဖြုန်းတီးခဲ့ရသည်။ အခြားသူများ၏တိုးတက်မှုကို လိုက်မီရန်မှာ လွယ်ကူသောအလုပ်မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဒုတိယညီမှာ ကြိုးစားပမ်းစား လေ့ကျင့်ရမည်။

ဤသို့တွေးရင်း ချင်ဖုန်းက သူ၏ခေါင်းကိုလှည့်ကာ အစာကို ဆက်လက်စားသုံးနေသော သူ၏ဒုတိယညီကို ကြည့်လိုက်သည်။ သိုင်းသမားတစ်ဦး၏စားချင်စိတ်မှာ အမှန်ပင် အံ့ဩဖွယ်ရာဖြစ်ပြီး သူ၏ဒုတိယညီမှာ ကျန့်ထျန်းရီ၏လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် နံနက်မှညအထိ လေ့ကျင့်နေသည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလျှင် သူ၏စားချင်စိတ်မှာ သဘာဝအတိုင်း ပို၍ပင် ကြီးမားနေသည်။ သို့သော် အချိန်မှာ ယခု အလွန်အရေးကြီးနေသည်၊ အကြောင်းမှာ သခင်ကျန့်ထျန်းရီနှင့်အခြားသူများ မည်သည့်အချိန်တွင် ထွက်ခွာသွားမည်ကို မည်သူမျှမသိသောကြောင့်ပင်။ ထို့ကြောင့်...

"ဒုတိယညီ၊ ငါထင်တာတော့ မင်းစားတာတော်လောက်ပြီ။ အမြန်ဆုံး ခြံဝင်းထဲသွားပြီး မင်းရဲ့ဓားရှည်ကို လေ့ကျင့်တော့" ချင်ဖုန်းက ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။ ဒုတိယညီမှာ အံ့ဩသွားသည်၊

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် တစ်လုတ်နှစ်လုတ်တောင် မစားရသေးဘူးလေ။"

"သိုင်းပညာကျင့်ကြံမှုမှာ စားသောက်ခြင်းစည်းမျဉ်းတွေလည်းရှိတယ်။ နံနက်စာကို နည်းနည်းပဲစား၊ နေ့လည်စာကို အဝစား၊ ညစာကို ခပ်ပေါ့ပေါ့စား။"

"အရင်တုန်းက မင်းကြီးထွားနေတာကို ငါမြင်လို့ ဒီအရာတွေကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။"

"ဒါပေမဲ့ အခု မင်းက နတ်သိုင်းဆဋ္ဌမအဆင့် 'စွမ်းအင်စုစည်းခြင်းနယ်ပယ်' ကို ရောက်နေပြီ၊ ဒီအသေးစိတ်အချက်အလက်တွေကို လေးလေးနက်နက် ထည့်သွင်းစဉ်းစားရတော့မယ်။"

ချင်ဖုန်း စကားပြောနေစဉ် သူ၏သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ သွေးချီဆေးလုံးတစ်ပုလင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်၊

"ဒါကို မင်းရဲ့အစားအစာအဖြစ် သုံးလိုက်တော့။"

ချင်အန်းကဲ့သို့ သိုင်းသမားတစ်ဦးအတွက် သွေးချီဆေးလုံးမှာ ဆာလောင်မှုကို ပြေပျောက်စေရန် အမှန်ပင် အထောက်အကူပြုသည်။ သို့သော် ၎င်း၏အရသာမှာ သိပ်မကောင်းခြင်းနှင့် ဈေးကြီးခြင်းတို့ကြောင့် သိုင်းသမားအနည်းငယ်သာ ဤနည်းလမ်းကို ရွေးချယ်ကြသည်။ သွေးချီဆေးလုံးကိုမြင်သောအခါ ဒုတိယညီ၏မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် မနှစ်မြို့ဖွယ်ရာဖြစ်သွားသည်၊

"အစ်ကိုကြီး၊ ပြောတာတွေက တကယ်လား။" ချင်ဖုန်းက မျက်နှာအမူအရာမပြောင်းဘဲ လိမ်ညာလိုက်သည်၊

"အစ်ကိုကြီးက စာအုပ်တွေအများကြီးဖတ်ဖူးတယ်၊ ငါ မင်းကိုလိမ်မှာမဟုတ်ဘူး။"

"ကောင်းပြီ။" ဒုတိယညီမှာ ချင်ဖုန်းကို ခြွင်းချက်မရှိ ယုံကြည်နေဆဲ။ သူ ဆေးပုလင်းကိုသိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ထရန်ပြင်လိုက်သည်။

"ခဏနေဦး၊ ဒီမှာ 'နတ်ဘုရားမူးယစ်ရီဝေ' တစ်အိုးပါတယ်။ အကြီးအကဲကျန့်ထျန်းရီဆီကို ယူသွားပေး၊ ယဉ်ကျေးမှုကို မမေ့နဲ့ဦး" ဟု ချင်ဖုန်းက ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ဒုတိယညီ ခန်းမဆောင်မှထွက်ခွာသွားပြီးနောက် အဘိုးကြီးက စပ်စုသောမျက်နှာဖြင့် ခေါင်းမော့ကာ

"ဖုန်းအာ၊ သိုင်းပညာကျင့်ကြံမှုကလည်း ဒီလိုအရာတွေကို ဂရုစိုက်ရတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။ ချင်ဖုန်း မတုံ့ပြန်မီမှာပင် ဘေးမှဒုတိယမေမေလေးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မကျေမနပ်ဖြင့်

"ဖုန်းအာက စာအုပ်တွေအများကြီးဖတ်ဖူးတော့ သဘာဝအတိုင်း နားလည်တာပေါ့။ သခင်ကြီးက စာပေရော သိုင်းပညာပါ ကျွမ်းကျင်မှုမရှိဘဲနဲ့ ဝင်မနှောင့်ယှက်ဘဲ မေးခွန်းတွေမမေးနဲ့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ အဘိုးကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် အလျှော့ပေးလိုက်သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ခန်းမဆောင်အပြင်ဘက်မှ အလျင်အမြန်ခြေသံတစ်ချက် ကြားလိုက်ရသည်။ တံခါးစောင့်မှာ ပျော်ရွှင်သောအမူအရာဖြင့် အလျင်အမြန် သတင်းပို့သည်၊

"သခင်ကြီး၊ သတင်းကောင်း၊ သတင်းကောင်းကြီးပါ!"

"ဘာသတင်းကောင်းလဲ" ချင်ကျန့်အန်းက နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မဟာချန်ဧကရာဇ်က အစိုးရလမ်းမကြီးတစ်ခုဖြစ်တဲ့ ဟွာရုံလမ်းကို တည်ဆောက်နေပါတယ်။ ဒီနေ့ အဲ့ဒီလမ်းက ကျင့်ယန်မြို့အပြင်ဘက်ကို ရောက်လာပြီ။ ကျွန်တော်တို့မြို့ငယ်လေးက မျက်နှာပန်းလှလာတော့မယ်ထင်တယ်!" တံခါးစောင့်က အော်ပြောလိုက်သည်။

(နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပေါ့။)

ချင်ဖုန်းမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲ၊ သူ ဤအကြောင်းကို အချိန်အတော်ကြာကတည်းက သိရှိပြီးဖြစ်သည်။ ဤရက်များအတွင်း ကျင့်ကြံမှုဖြင့် စာပေချီစွမ်းအင်စုဆောင်းခြင်းအပြင် သူ အနားမနေဘဲ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်နေခဲ့သည်။

ဒုတိယမေမေလေးမှာ အလွန်အမင်းဝမ်းသာသွားသည်။ သူမ အိမ်တွင်းအမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း အစိုးရလမ်းမကြီး၏အကျိုးကျေးဇူးများကို သူမလည်း နားလည်သည်။ ထိုလမ်းမှာ တော်ဝင်နန်းတော်မှ တည်ဆောက်သောလမ်းဖြစ်သည်။ ကျယ်ပြန့်ရုံသာမက မိုင်ငါးဆယ်တိုင်းတွင် စခန်းအဆင့်ဆင့်များလည်း တည်ထောင်ထားသည်။ ပုံမှန်နေ့ရက်များတွင် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှအရာရှိများနှင့် စစ်သည်တော်များ ကင်းလှည့်ကြမည်။ တောင်ပေါ်လမ်းများနှင့်နှိုင်းယှဉ်လျှင် အများကြီးပို၍ လုံခြုံသည်။ အရေးအကြီးဆုံးမှာ အစိုးရလမ်းမကြီးရှိနေလျှင် အခြားအဓိကမြို့ကြီးများသို့ ခရီးသွားခြင်းမှာ အများကြီးပို၍ မြန်ဆန်လိမ့်မည်။ ဤသို့တိုးတက်လာသော သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးဖြင့် ကျင့်ယန်မြို့မှာ သဘာဝအတိုင်း စည်ကားလာလိမ့်မည်။ ကုန်သည်တွေ မကြာခဏ ဝင်ထွက်သွားလာကြပြီး အကျိုးကျေးဇူးများစွာ ယူဆောင်လာလိမ့်မည်။

"မြန်မြန်ပြောပြပါဦး၊ ဒီဟွာရုံလမ်းက တောင်ပိုင်းနယ်မြေက ဘယ်နေရာတွေကို ဖြတ်သန်းသွားတာလဲ"မေမေလေး က ပျော်ရွှင်စွာမေးလိုက်သည်။ တံခါးစောင့်က ပြန်ဖြေသည်၊ "ကျွန်တော်ကြားတာတော့ ဟွာရုံလမ်းက တောင်ပိုင်းနယ်မြေက ကောင်းကင်ဘုံမြို့တော်အားလုံးကို ဖြတ်သန်းသွားတယ်ထင်တယ်" ဤသည်ကိုကြားသောအခါ ချင်ဖုန်းပင်လျှင် အံ့ဩသောအမူအရာ ပြလိုက်သည်။