တောင်ပိုင်းနယ်မြေတပ်မှူးချုပ်၏ ခန့်အပ်လွှာ

ချင်ဖုန်းနှင့်သူ၏အဖော် 'မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်'သို့ သွားရာလမ်းတွင် လျှောက်လှမ်းနေကြသည်။ ရုတ်တရက် သူတို့၏နောက်မှ ဆူညံပွက်လောရိုက်သံတစ်ချက် ကြားလိုက်ရသည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သံချပ်ကာဝတ်ဆင်ထားသောစစ်သည်များနှင့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးသမားများက သာမန်ပြည်သူများကို ဘေးသို့တွန်းဖယ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဝတ်စုံများမှာ ကောင်းကင်ဘုံမြို့တော် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၏ စံဝတ်စုံများဖြစ်ရာ ဤလူများမှာ ကောင်းကင်ဘုံမြို့တော်မှ ဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိသော်လည်း မည်သည့်မြို့မှ တိတိကျကျလာသည်ကိုမူ မရှင်းလင်းပေ။

ချင်ဖုန်းက တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားသည်။ အကြောင်းမှာ သူ ရင်းနှီးသောမျက်နှာနှစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောကြောင့်ပင်။ အဖွဲ့၏ရှေ့ဆုံးမှ အစောင့်များကိုဦးဆောင်နေသူများမှာ အပြာရောင်မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားနှစ်ဦး၊ ချီယွမ်မြို့သို့အလည်အပတ်ရောက်ရှိစဉ် သူနှင့်ထိတွေ့ဆက်ဆံခဲ့ဖူးသော ယန်ဟယ်နှင့် ကျန်းထျန်နန်တို့မှလွဲ၍ အခြားမည်သူမျှမဟုတ်ပေ။ (သူတို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီအခြွေအရံထဲ ရောက်နေရတာလဲ။ ဒီလူတွေအားလုံးက ချီယွမ်မြို့ကလူတွေလား။) ချင်ဖုန်းက စဉ်းစားနေမိသည်။

အခြွေအရံများ၏အလယ်ဗဟိုသို့ ဆက်လက်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ချင်ဖုန်းမှာ ပို၍ပင် အံ့ဩသွားသည်။ ကာကွယ်ထားသောအလယ်ဗဟိုတွင် ရှိနေသူမှာ အခြားမည်သူမျှမဟုတ်၊ ချီယွမ်မြို့၏မြို့စား လီမင်ရွှမ်နှင့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၏အကြီးအကဲ ကျိုးခိုင်တို့ပင်တည်း။ သူတို့၏နောက်တွင် ယခင်က ကျင့်ယန်မြို့သို့ရောက်ရှိလာခဲ့သော လက်မှုပညာရှင်အုပ်စု—'နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံ'မှ ပညာရှင်များ လိုက်ပါလာသည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် 'နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံ'မှအဖွဲ့ဝင်များမှာ ချင်ဖုန်း သူတို့နှင့်တွေ့ဆုံခဲ့သည့်ညကထက် ပိုမိုများပြားနေပြီး သူတို့ထဲတွင် မရင်းနှီးသောမျက်နှာများစွာ ပါဝင်နေသည်။

သူတို့ထဲတွင် ဆံပင်ဖြူနှင့်အဘိုးကြီးတစ်ဦးမှာ ထင်ရှားစွာပေါ်လွင်နေပြီး အဆင့်အတန်းမြင့်မားကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။ သူ ပါးစပ်ထဲတွင် ဆေးတံတစ်တံခဲထားပြီး လက်နောက်ပစ်လျက် လီမင်ရွှမ်နှင့် ကျိုးခိုင်တို့နှင့် ပခုံးချင်းယှဉ်နီးပါး လျှောက်လှမ်းနေသည်။ ဆံပင်ဖြူနှင့်အဘိုးကြီးမှာ 'နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံ'၏ ထူးခြားသော အနီရောင်ဝတ်စုံကိုဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ရင်ဘတ်မှာ ပွင့်ဟနေသည်။ ပေါ်ထွက်နေသောကြွက်သားများမှာ လူငယ်များထက်ပင် ပို၍အထင်ကြီးဖွယ်ရာကောင်းလှသည်။ ချင်ဖုန်းက သူ၏သိပ်မထင်ရှားတဲ့ ရင်အုပ်ကြွက်သားများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဆံပင်ဖြူနှင့်အဘိုးကြီးကို ပြန်လည်စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။ သူ လောကကြီးမှာ စာပေပညာရှင်တွေအပေါ် နက်ရှိုင်းတဲ့မလိုမုန်းထားမှုတစ်ခု ရှိနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ (နတ်ဘုရားထွင်းထုပညာရှင်တွေ မွေးထုတ်ပေးတဲ့ အလုပ်ရုံနဲ့ တကယ်ပဲထိုက်တန်တာပဲ။ အဘိုးကြီးတစ်ယောက်တောင် ဒီလောက်ကောင်းမွန်တဲ့ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သေးတယ်။) ချင်ဖုန်းက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

အခြွေအရံများ ချဉ်းကပ်လာသည်ကိုမြင်သောအခါ သူ ပင်ကိုယ်အသိစိတ်အရ လန်နင်ရွှမ်၏လက်ကိုဆွဲကိုင်ကာ ဘေးသို့ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။ လန်နင်ရွှမ်မှာ အစပိုင်းတွင် နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသော်လည်း ထို့နောက် နီမြန်းသောအရောင်တစ်ခု သူမ၏မျက်နှာပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာပျံ့နှံ့သွားပြီး နူးညံ့မှုနှင့်ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဤအပြုအမူမှာ သဘာဝအတိုင်းပင် လူအချို့၏အာရုံကို ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။

ယန်ဟယ်မှာ ပထမဆုံးလှမ်းကြည့်လိုက်သူဖြစ်ပြီး ဆုပ်ကိုင်ထားသောလက်များကို မြင်တွေ့ကာ ညစ်စူသောမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏အမူအရာမှာ မကျေမချမ်းဖြစ်နေသည်။ ကျန်းထျန်နန်မှာမူ အသိအမှတ်ပြုခြင်းပုံစံတစ်မျိုးအဖြစ် ခေါင်းညိတ်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ သူတို့မှာ ကင်းစောင့်တာဝန်ထမ်းဆောင်နေဆဲဖြစ်ရာ သာမန်စကားပြောဆိုခြင်းကို ခွင့်မပြုပေ။ ထို့နောက် မြို့စားလီနှင့် အကြီးအကဲကျိုးတို့ ချင်ဖုန်းကိုသတိပြုမိကာ အပြုံးတစ်ပွင့် ပေးအပ်လိုက်ကြသည်။ အခြွေအရံများမှာ ရှေ့သို့ဆက်လက်ချီတက်သွားပြီး လမ်းအဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ချင်ဖုန်းက သူ၏အကြည့်ဖြင့် လိုက်ပါကြည့်ရှုရင်း "အဲ့ဒါ မြို့စားအိမ်တော်ရဲ့လားရာဘက်ကို ဦးတည်နေပုံပဲ" ဟု တိုးတိုးလေးရေရွတ်လိုက်သည်။ အနည်းငယ်စဉ်းစားပြီးနောက် သူ ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုကို မှန်းဆလိုက်သည်။ မြို့တော်မှကပ်ဘေးအပြီးတွင် မြို့စားအိမ်တော်၌ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူမရှိတော့ပေ။ ထို့အပြင် ကျင့်ယန်မြို့မှာ နဂါးဓာတ်ကြောတစ်ခုပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ၎င်း၏အရေးပါမှုကိုညွှန်ပြနေရာ ကောင်းကင်ဘုံမြို့တော်အဖြစ် တိုးမြှင့်ခံရဖွယ်ရှိသည်။ ထိုသို့ဖြစ်ပါက မြို့အတွက်ခေါင်းဆောင်အသစ်များ ခန့်အပ်ခြင်းမှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သောခြေလှမ်းတစ်ခုပင်။ 'နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံ'မှလူများအတွက်မူ သူတို့ ကျင့်ယန်မြို့ကိုတိုးချဲ့ရန် ဆင့်ခေါ်ခံရခြင်းဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ကောင်းကင်ဘုံမြို့တော်၌ ထင်ရှားသောအမှတ်အသားလက္ခဏာနှစ်ခုရှိသည်- နဂါးကာကွယ်ရေးမျှော်စင်နှင့် နဂါးကာကွယ်ရေးကျောက်တိုင်အထိမ်းအမှတ်။ ဒုတိယတစ်ခုမှာ မြို့တော်၏ အကာအကွယ်အစီအရင်ပင်။ သာမန်လူများမှာ ဤအရာနှစ်ခုကို မဖန်တီးနိုင်ပေ။ ပါရမီထူးချွန်သော နတ်ဘုရားထွင်းထုပညာရှင်များသာလျှင် ဤသို့သောအရာများကို ပြီးမြောက်အောင်မြင်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ပေသည်။

"ဒါပေမဲ့ လက်ရှိအခြေအနေအရကြည့်ရရင် ကျင့်ယန်မြို့ရဲ့အရာရှိအသစ်တွေကို ချီယွမ်မြို့ကနေ ပြောင်းရွှေ့ခန့်အပ်နေတာများလား" ချင်ဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ မူလက ကျင့်ယန်မြို့မှာ မြို့ငယ်လေးတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး ၎င်း၏အုပ်ချုပ်ရေးဆိုင်ရာဌာနအားလုံးမှာ ကောင်းစွာဖွဲ့စည်းတည်ထောင်ထားခြင်းမရှိပေ။ မြို့တော်ကိုစီမံခန့်ခွဲရန် တော်ဝင်မြို့တော်မှလူများကို နောက်တစ်ကြိမ်စေလွှတ်ခြင်းမှာ မလွဲမသွေ အချိန်ကုန်ပြီး လူပန်းစေလိမ့်မည်။ ချီယွမ်မြို့မှာ ကောင်းကင်ဘုံမြို့တော်၌ ကျင့်ယန်မြို့နှင့် အနီးဆုံးမြို့ဖြစ်ရာ ထိုနေရာမှလူများကို ယူဆောင်လာခြင်းမှာ အထိရောက်ဆုံးဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ "အဲ့ဒီလိုသာဆိုရင်တော့ ဒါက ငါ့စိတ်ကြိုက်နဲ့ကိုက်ညီတာပေါ့။" ချင်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ထိုနေရာမှအရေးပါသောပုဂ္ဂိုလ်များမှာ ယခင်ချီယွမ်မြို့သို့အလည်အပတ်ရောက်ရှိစဉ် သူ၏အပေါ်၌ ကောင်းမွန်သောထင်မြင်မှုများ ရှိခဲ့ကြသည်။ မြို့စားလီနှင့် အကြီးအကဲကျိုးတို့ သူ့အတွက် အပြိုင်အဆိုင်ကြိုးစားခဲ့ကြပုံကို သူ ယခုတိုင် မှတ်မိနေသေးသည်။

(ဟင်?) ရုတ်တရက် ချင်ဖုန်းက သူ၏လက်ထဲတွင် ထူးခြားမှုတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ နူးညံ့၊ သိမ်မွေ့၊ ချောမွေ့နေသောလက်။ သူ ဘေးသို့တစ်ချက်စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အနေရခက်စွာ သူ၏လက်ကို လွှတ်လိုက်ကာ "တောင်းပန်ပါတယ်၊ ခုနက အဖြစ်အပျက်တွေက ရုတ်တရက်ဖြစ်သွားလို့ပါ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ လန်နင်ရွှမ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အနည်းငယ်နှမြောတသဖြစ်သောအမူအရာတစ်ခု ထင်ဟပ်နေသည်။ (သူမ လက်ကို နည်းနည်းကြာကြာလေး ဆုပ်ကိုင်ထားချင်သေးတာ။) "ကိစ္စမရှိပါဘူး သခင်လေး။"

မြို့စားအိမ်တော်၌ လူတိုင်း ခန်းမဆောင်တွင် နေရာယူပြီးဖြစ်ကြသည်။ အုပ်စုသုံးစုမှာ ရှင်းလင်းစွာ ကွဲပြားနေသည်။ တစ်ဖက်တွင် ချီယွမ်မြို့ မြို့စားရုံးမှအရာရှိများဖြစ်ပြီး လီမင်ရွှမ်က ရှေ့ဆုံးတွင်ရှိနေသည်။ ဒုတိယအုပ်စုမှာ ကျိုးခိုင်ဦးဆောင်သော မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနဖြစ်သည်။ တတိယအုပ်စုမှာ 'နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံ'မှ ဆံပင်ဖြူနှင့်အဘိုးကြီးဦးဆောင်သော လူတစ်စုဖြစ်သည်။

အရာရှိများနှင့်မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးသမားများမှာ တည်ကြည်လေးနက်စွာထိုင်နေ သို့မဟုတ် မားမားမတ်မတ်ရပ်နေကြသည်။ သို့သော် 'နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံ'မှအုပ်စုမှာမူ မသက်မသာဖြစ်နေကြပုံရသည်။ သူတို့အတွက်မူ အလုပ်လုပ်မည့်အစား ဤနေရာတွင်ထိုင်၍ အရေးကြီးသောဆွေးနွေးမှုများကို နားထောင်နေရခြင်းမှာ အချိန်ဖြုန်းတီးခြင်းကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ သူတို့ အစည်းအဝေး အမြန်ဆုံးပြီးဆုံးရန်သာ မျှော်လင့်နေကြသည်။

ကျိုးခိုင်က ပထမဆုံးစကားစတင်သည်၊ "ကျင့်ယန်မြို့မှာ မကြာသေးမီကဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ ပွက်လောရိုက်မှုအကြောင်း လူတိုင်းသိရှိပြီးဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်တော်ယုံကြည်ပါတယ်။" "နဂါးဓာတ်ကြောထင်ရှားပေါ်ထွက်လာတာနဲ့အမျှ အမျိုးမျိုးသောမိစ္ဆာနဲ့တစ္ဆေကောင်တွေ လောဘတက်ကြမှာကတော့ မလွဲမသွေပါပဲ။" "ငါးရက်အကြာက တော်ဝင်အမိန့်တော်က ကျွန်တော်တို့ကို ဒီကိစ္စကိုဖြေရှင်းဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့ပါတယ်။" "သခင်လီ၊ ခင်ဗျားရဲ့အတွေးအမြင်က ဘယ်လိုရှိပါသလဲ။"

လီမင်ရွှမ်မှာ ကောင်းကင်ဘုံမြို့တော်၏မြို့စားတစ်ဦးအနေဖြင့် ထူးချွန်ပြောင်မြောက်သော အုပ်ချုပ်မှုစွမ်းရည်များကို ပြသခဲ့သည်။ သူ ကျင့်ယန်မြို့၏စီမံခန့်ခွဲမှုနှင့် ပြန်လည်တည်ဆောက်ရေးကို ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ရှင်းပြခဲ့သည်။ အချို့ရှုပ်ထွေးပုံရသောကိစ္စများမှာ သူ၏စကားများထဲတွင် ရှင်းလင်းသွားပြီး အလွန်စနစ်ကျကြောင်း ပြသနေသည်။ အခြားသူများမှာ သဘောတူညီဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကြသည်။ 'နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံ'မှအုပ်စုမှာ နားမလည်သော်လည်း သူတို့လည်း အတူတူခေါင်းညိတ်နေကြသည်။ သူ၏ထိုင်ခုံတွင်ထိုင်နေသော ဆံပင်ဖြူနှင့်အဘိုးကြီးမှာ ပါးစပ်ထဲတွင်ဆေးတံခဲလျက် ငိုက်မျဉ်းနေပုံရသည်။

အချိန်ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ကိစ္စရပ်များစွာကို ဖြေရှင်းပြီးဖြစ်သည်။ နောက်ဆက်တွဲဆွေးနွေးမှုမှာ ရာထူးခန့်အပ်မှုများပတ်လည်တွင် လည်ပတ်နေသည်။ မြို့စားရုံးနှင့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှာ သီးခြားအဖွဲ့အစည်းနှစ်ခုဖြစ်ပြီး တစ်ခုက အုပ်ချုပ်ရေးအတွက်၊ အခြားတစ်ခုက လုံခြုံရေးအတွက် တာဝန်ယူသည်။ သူတို့၏ခန့်အပ်မှုများမှာ သိသိသာသာ ထိပ်တိုက်တွေ့ခြင်းမရှိပေ။

မြို့စားလီ ရုတ်တရက်စကားစတင်သည်အထိပင်၊ "နေရာတစ်ခုကို ပိုကောင်းကောင်းစီမံခန့်ခွဲနိုင်ဖို့အတွက် အဲ့ဒီနေရာနဲ့ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုရှိရမယ်။"

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ကျင့်ယန်မြို့အကြောင်း သိပ်မသိဘူး။ အရင်ကဖော်ပြခဲ့တဲ့ခန့်အပ်မှုတွေအပြင် ကျွန်တော် ဒီနေရာကနေ အပိုလူတစ်ယောက် ရွေးချယ်ချင်တယ်။" "အဲ့ဒီလူကတော့—"

သူစကားမဆုံးမီမှာပင် ကျိုးခိုင်က ချက်ချင်းဖြတ်ပြောလိုက်သည်၊ "သခင်လီနဲ့ကျွန်တော် အတွေးတူနေပုံရတယ်။ ကျွန်တော်လည်း မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနအတွက် ဒီနေရာကနေ လူတစ်ယောက်ရွေးချယ်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။"

"အဲ့ဒီလူကတော့ ချင်မိသားစုက ချင်ဖုန်းပဲ!"

ဤစကားထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် လီမင်ရွှမ်နှင့် ကျိုးခိုင်တို့ စားပွဲတစ်ခု၏တစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှ တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး နှစ်ဦးလုံး မျက်နှာအမူအရာမပြောင်းပေ။

မြို့စားလီက ဆိုသည်၊ "ကျွန်တော်မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် ကျင့်ယန်မြို့ကပြဿနာတွေကြောင့် ပရမ်းပတာအခြေအနေတွေဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် ဒီကမိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကတော့ ထိခိုက်မှုမရှိဘူး။ ဘာဖြစ်လို့ သခင်ကျိုးက နောက်ထပ်လူတွေ ခေါ်ယူစုဆောင်းဖို့ လိုအပ်နေရတာလဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီမြို့ကမြို့စားအိမ်တော်ကတော့ အခု အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူမရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော်က လက်ရှိမှာ ဝန်ထမ်းအင်အား လိုအပ်နေတယ်၊ ဒါကြောင့် သခင်ကျိုးကို သဘောထားကြီးပေးဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်။"

ကျိုးခိုင်က ချက်ချင်းပင် စိတ်ရှုပ်ထွေးသောအမူအရာပြသည်၊ "မြို့စားလီ ဒီလိုပြောမှတော့ ကျွန်တော်လည်း ခင်ဗျားကို တကယ်ပဲမငြင်းဆိုနိုင်တော့ဘူး။" 'နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံ'မှအုပ်စုမှလွဲ၍ ဤစကားကိုကြားသူတိုင်း အလွန်အမင်းအံ့ဩသွားကြသည်။ (စည်းကမ်းကြီးပြီး စိတ်ဓာတ်ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ သခင်ကျိုးက ဘယ်တုန်းက ဒီလောက် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်သွားရတာလဲ။) လီမင်ရွှမ်ပင်လျှင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အခြေအနေများ ဒီလောက်မရိုးရှင်းသည်ကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။

အမှန်ပင်၊ သူမျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ခဏရပ်တန့်ပြီးနောက် ကျိုးခိုင်က ခန့်အပ်လွှာတစ်စောင်ကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်ပြီး လူတိုင်း၏ရှေ့သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ချင်ဖုန်းကို မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနထဲ ထည့်သွင်းဖို့က ကျွန်တော်တို့သူဌေးရဲ့အမိန့်ပဲ။ ကျွန်တော်ငြင်းချင်ရင်တောင်မှ မရဘူး။" သခင်ကျိုးက သက်ပြင်းချရင်း ခေါင်းခါလိုက်သော်လည်း သူ၏မျက်ခုံးများမှာ မြင့်တက်သွားသည်။

လီမင်ရွှမ်က စားပွဲပေါ်မှခန့်အပ်လွှာကိုကြည့်လိုက်ပြီး ညာဘက်အောက်ခြေမှတံဆိပ်တော်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏အမူအရာ တုန်လှုပ်သွားသည်။ "တောင်ပိုင်းနယ်မြေတပ်မှူးချုပ်၊ ယန်ကျိုး!"