မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကို ဝင်ရောက်ခြင်းလား။

ကြိမ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသော အဘိုးကြီးက ဤသည်ကိုကြားသောအခါ လှောင်ပြုံးပြုံးသည်၊ "မင်း အဲ့ဒီလိုပြောပေမယ့် ငါထင်တာတော့ မင်းက ငါ့ဆီက အဲ့ဒီမြူဖြူနည်းစနစ်ကိုပဲ သင်ယူချင်နေတာပဲ။"

(မြင်တွေ့သိရှိထားတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဖော်ထုတ်မပြောဆိုခြင်းက သာမန်ယဉ်ကျေးမှုတစ်ခုပဲလေ။ ခင်ဗျားက ဒီလောက်ပွင့်လင်းလွန်းတော့ အနေရခက်သွားစေတာပေါ့။) ချင်ဖုန်းက ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်သည်၊ "ကျွန်တော်က မြူဖြူနည်းစနစ်ကို တကယ်ပဲ စိတ်ဝင်စားပါတယ်။"

"ဟား၊ ကောင်စုတ်လေး၊ အားမထုတ်နဲ့တော့။ ငါက 'အကယ်၍' လို့ပဲပြောခဲ့တာ၊ မြူဖြူနည်းစနစ်က ငါတကယ်သုံးတဲ့အရာလို့ ပြောခဲ့တာမဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒီနေ့က ကျင့်ယန်မြို့မှာ အခြေအနေတွေက ပရမ်းပတာဖြစ်နေခဲ့တာ။ ငါကြောက်လွန်းလို့ 'မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်'ထဲမှာ ပုန်းနေခဲ့တာ။ အပြင်မှာ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ငါဘာမှမသိဘူး" ဟု အဘိုးကြီးက ခြေထောက်ချိတ်ထိုင်ရင်း သက်သောင့်သက်သာဆိုလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းမှာ ခဏရပ်တန့်သွားသည်၊ "အကြီးအကဲ၊ ကျွန်တော့်ကို နောက်ပြောင်ကျီစယ်မနေပါနဲ့။"

"ငါက နောက်ပြောင်နေတယ်လို့ ထင်ရလို့လား။ ငါ့ကို သေရည်နည်းနည်းလောက်ယူခဲ့ပေးစမ်း၊ ငါစိတ်ကြည်နေရင်တော့ မင်းကို ငါ့တပည့်အဖြစ်လက်ခံဖို့ စဉ်းစားကောင်းစဉ်းစားမိနိုင်တယ်။" အဘိုးကြီးမှာ တကယ်ပဲ ဆရာတစ်ယောက်အဖြစ် မိမိကိုယ်မိမိ သဘောထားနေပုံရသည်။

ချင်ဖုန်း၏အပြုံးမှာ မှေးမှိန်သွားပြီး သူ၏လက်များမှာ လှုပ်ရှားမှုရပ်တန့်သွားသည်၊

"ကျွန်တော် မကြာသေးမီက ထိုးဖောက်မှုတစ်ခုရဲ့အနားကို ရောက်နေပြီလို့ ခံစားနေရတယ်။ စာအုပ်တွေ ပိုပြီးဖတ်ဖို့လိုတယ်။" ထိုသို့ပြောပြီး သူ 'မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်'ထဲသို့ ဝင်ရန်လှည့်လိုက်သည်။

"အမ်؟ မင်း ငါ့ကို ဦးချကန်တော့တော့မှာမဟုတ်ဘူးလား" အဘိုးကြီးက မေးလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာမှာ တောင့်တင်းသွားသည်၊

"ဒီအချိန်အတောအတွင်း ဂျူနီယာက အဋ္ဌမအဆင့် ကြည်လင်စိတ်နယ်ပယ်ကို ထိုးဖောက်ဖို့ ကြိုးစားဖို့စီစဉ်ထားပါတယ်။ နောက်တစ်ကြိမ်မှပဲ အကြီးအကဲကို ဦးချကန်တော့ပါ့မယ်။"

စကားပြောနေစဉ် သူ မြေပြင်ပေါ်မှ 'နတ်ဘုရားမူးယစ်ရီဝေ'ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြန်လည်သိမ်းဆည်းရန် ရည်ရွယ်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ မလုပ်တော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

(ငွေသားထောင်ပေါင်းများစွာတန်တဲ့ သေရည်တစ်အိုးကို ဒီအတိုင်းပေးလိုက်ရတာ တကယ်ပဲနှမြောစရာကောင်းတယ်။) (တကယ်တော့ ငါ အစကတည်းက ခန့်မှန်းမိခဲ့သင့်တာ။ အဘိုးကြီးလိုလူမျိုးက နတ်ဘုရားဆန်သော အငွေ့အသက်များရှိသည့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပုဂ္ဂိုလ်တွေနဲ့ ဘာမှမပတ်သက်လောက်ဘူး။) ချင်ဖုန်းက တွေးရင်း သက်ပြင်းချကာ 'မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်'ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် အဘိုးကြီးမှာ ဒေါသထွက်ခြင်း သို့မဟုတ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ခြင်းတစ်စုံတစ်ရာမရှိဘဲ ကြိမ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် အေးအေးလူလူလှဲလျောင်းနေပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အဓိပ္ပာယ်ပါသောအပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။

"အချိန်မတန်သေးဘူး။"

နေဝင်သွားသည်နှင့် ချင်ဖုန်းက ချင်အိမ်တော်ဆီသို့ အတွေးများဖြင့် နစ်မြောရင်း ပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။

"မကြာသေးမီက စာပေချီစွမ်းအင်စုဆောင်းနှုန်းက သိသိသာသာ တိုးတက်လာတယ်။ ဝိညာဉ်ပင်လယ်ရဲ့သတ္တမအဆင့်ကို ပြည့်စေခဲ့ရုံသာမက အဋ္ဌမအဆင့်အချို့ကိုပါ ပြည့်စေခဲ့တယ်။ ဒီနှုန်းအတိုင်းသာဆိုရင် အဋ္ဌမအဆင့် ကြည်လင်စိတ်နယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းမယ့်အချိန်က အများကြီးပိုပြီး စောလာနိုင်လောက်တယ်။"

"ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ နဂါးဓာတ်ကြောမြေက ဒီလိုအကျိုးသက်ရောက်မှုမျိုးရှိနေရတာလဲ။ သခင်ကြီးစီကျန့်ပြောခဲ့တဲ့ ကောင်းကင်ဘုံမှ ကောင်းချီးမင်္ဂလာဆိုတာက အထင်မှားဖွယ်ရာတစ်ခုခုတော့ ဖြစ်နိုင်လောက်တယ်။ တော်ဝင်မြို့တော် ကောင်းကင်ဘုံမြို့တော်က အဲ့ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေက တကယ့်အကြောင်းရင်းအမှန်ကို သိကြမှာသေချာတယ်၊ မဟုတ်ရင် သူတို့ နဂါးဓာတ်ကြောမြေကို ဒီလောက်အလေးထားမှာမဟုတ်ဘူး။"

ချင်အိမ်တော်သို့ပြန်ရောက်သောအခါ ညစာစားချိန်ပင်။ လန်နင်ရွှမ်ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်း ပင်မခန်းမဆောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် အပြာရောင်မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသော ပုံရိပ်နှစ်ခုကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။ ဘယ်ဘက်တွင်ထိုင်နေသူမှာ ပိန်သွယ်ပြီးပြုံးနေသော ယန်ဟယ်။ ညာဘက်တွင်မူ တုတ်ခိုင်ပြီးစကားနည်းသော ကျန်းထျန်နန်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့ ပန်းကန်လုံးများကိုကိုင်ကာ ဟော့ပေါ့ကို အားရပါးရစားသုံးနေကြသည်။ အဖေ၊ ဒုတိယမေမေလေးနှင့် ဒုတိယညီတို့မှာ ကြောင်တောင်တောင်စိုက်ကြည့်နေကြပြီး အနည်းငယ်အနေရခက်နေပုံရသည်။

"ဖုန်းအာ၊ မင်းနောက်ဆုံးတော့ပြန်လာပြီ။ ဒီနှစ်ယောက်က..." မေမေလေးမှာ ချီတုံချီတုံဖြစ်နေသည်။ ယန်ဟယ်က ခေါင်းလှည့်ကာ နှုတ်ဆက်သည်၊

"ညီလေးချင် ပြန်လာပြီလား။ မြန်မြန်၊ မြန်မြန်၊ ဒီဟော့ပေါ့က အရသာရှိတယ်ကွာ။ မင်းသာနောက်ကျရင် လွတ်သွားနိုင်တယ်။" သူ ထရပ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ်ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်နေသော ချင်ဖုန်းကို သူ၏နေရာသို့ ကြိုဆိုလိုက်သည်။ ဘေးမှချင်အာက လျင်မြန်စွာ ထမင်းပွဲပြင်ဆင်ပေးလိုက်သည်။ သတိပြန်မဝင်သေးသော ချင်ဖုန်းမှာ ထိုနေရာတွင် ကြောင်တောင်တောင်ရပ်နေမိသည်။ ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ ယန်ဟယ်က တိုက်တွန်းသည်၊

"ညီလေးချင်၊ စားလေ။ ငါနဲ့များ ဘာလို့ ယဉ်ကျေးနေရမှာလဲ။"

"ဒါက ငါ့အိမ်လေ! ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီကိုရောက်နေရတာလဲ။" ချင်ဖုန်းက မျက်လုံးများပြူးကျယ်ကာ ကျယ်လောင်စွာမေးလိုက်သည်။ ဒုတိယညီ၏မျက်နှာမှာ ထူးဆန်းနေသည်၊

"အစ်ကိုကြီး၊ ညစာမစားခင်လေးတင်ပဲ ဒီနှစ်ယောက်က ချင်အိမ်တော်ကိုရောက်လာပြီး အစ်ကိုကြီးရဲ့မိတ်ဆွေဟောင်းတွေဖြစ်ကြောင်းနဲ့ သတင်းကောင်းပြောပြဖို့ရှိတယ်လို့ ပြောကြတယ်။"

"ကျွန်တော်တို့က မူလက သူတို့ကို ဧည့်သည်ခန်းမှာထားပြီး အစ်ကိုကြီးပြန်လာတာကို စောင့်ခိုင်းဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က အလျင်အမြန်လာခဲ့ရလို့ အစာတောင်မစားရသေးဘူးလို့ ပြောကြတယ်။" ကျန်စကားများကို ဒုတိယညီ ဆက်မပြောတော့ပေ။ သို့သော် အခုအခြေအနေကတော့ ပြောနေစရာတောင်မလိုအောင် ထင်ရှားနေတာပေါ့လေ။

"ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်က တကယ်ပဲ မယဉ်ကျေးကြဘူးလား။" ချင်ဖုန်းက စိတ်ပျက်အားလျော့စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါတို့က သေအတူရှင်မကွဲ ဖြတ်သန်းခဲ့ကြတဲ့ ညီအစ်ကိုတွေလေ။ ဒီလိုတရားဝင်အဆောင်အယောင်တွေကို ဂရုစိုက်နေဖို့လိုသေးလို့လား။ ဟူး၊ ဟူး" ယန်ဟယ်က စကားပြောနေစဉ် တူများဖြင့်ဆက်လက်စားသုံးရင်း မရပ်မနားဆိုလိုက်သည်။ သူ ကျန်းထျန်နန်ကို အနီးကပ်စောင့်ကြည့်နေသည်၊ သူသာနှေးကွေးစွာလှုပ်ရှားရင် အရှုံးပေါ်သွားမှာကို ကြောက်ရွံ့နေသည့်အလား။

သူ၏အကြည့်နောက်သို့လိုက်ရင်း ချင်ဖုန်းက ကျန်းထျန်နန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုစဉ်းစားမိကာ မေးမြန်းရန်ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်။ ထိုအစား သူ ယန်ဟယ်ဘက်သို့လှည့်ကာ "စားဖို့ပဲအာရုံစိုက်မနေနဲ့။ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် ကျွန်တော့်ကိုရှာတွေ့ဖို့ ဘာအကြောင်းကိစ္စရှိလို့လဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့၊ သတင်းကောင်းပေါ့ ညီလေးချင်။ ဒါဘာလဲဆိုတာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပါဦး။" ယန်ဟယ်က သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ စာတစ်စောင်နှင့် တံဆိပ်ပြားတစ်ခုကို ချောမွေ့စွာထုတ်ယူကာ စားပွဲပေါ်တင်လိုက်သည်။

ချင်မိသားစုနှင့်အခြားသူများ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ စာမှာ တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ထားပြီး ၎င်း၏အကြောင်းအရာကို မမြင်နိုင်သော်လည်း တံဆိပ်ပြားမှာ အလွန်ထင်ရှားနေသည်။ စိမ်းကျောက်စိမ်းဖြင့်ပြုလုပ်ထားပြီး ကြယ်တစ်ပွင့် ထွင်းထုထားသည်။ ထင်ရှားသည်မှာ ၎င်းမှာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၏ ကြယ်တစ်ပွင့်တံဆိပ်ပြားပင်တည်း။

"ဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ" ချင်ဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ်မသက်မသာဖြစ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ညီလေးချင်၊ တောင်ပိုင်းနယ်မြေဌာနတပ်မှူးချုပ်ရဲ့အမိန့်အရ ကျွန်တော်တို့ အထူးတလည် ညီလေးကို မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကိုဝင်ရောက်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်တာပါ" ယန်ဟယ်က ပြုံးရင်းဆိုလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းမှာ ထိုစကားကြောင့် မှင်တက်သွားသည်။ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၏ဖိတ်ခေါ်မှုအပေါ် သူ သိပ်ပြီးအံ့ဩမနေပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ချီယွမ်မြို့၌ အကြီးအကဲကျိုးနှင့် မြို့စားလီတို့ သူ့အတွက် အပြိုင်အဆိုင်ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် တောင်ပိုင်းနယ်မြေဌာနမှူးသခင်၏အမိန့်အရ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တော့မှမမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ တောင်ပိုင်းနယ်မြေဌာနမှူးသခင်က ဘယ်သူလဲ။ တောင်ပိုင်းကောင်းကင်ဘုံနဂါးဟု လူသိများပြီး ဖမ်းရခက်ကာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး။ ထိုသို့သောပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးက အဘယ်ကြောင့် သူ့ကို မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုရသနည်း။ မဟုတ်သေး၊ အရေးကြီးသောမေးခွန်းမှာ သူ ထိုသူနှင့် တစ်ခါမျှ ထိတွေ့ဆက်ဆံမှုမရှိခဲ့ခြင်းပင်။

"ချီယွမ်မြို့က သခင်ကျိုးကများ သူ့ကို ကျွန်တော့်အကြောင်း ထောက်ခံပေးလိုက်တာလား" ချင်ဖုန်းမှာ ဤဖြစ်နိုင်ခြေကိုသာ စဉ်းစားနိုင်တော့သည်။ သို့သော် အဓိကပြဿနာမှာ ချင်ဖုန်းက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကို ဝင်ရောက်လိုခြင်းမရှိခြင်းပင်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဌာန၏တာဝန်မှာ မိစ္ဆာနှင့်တစ္ဆေကောင်များကို သတ်ဖြတ်ခြင်း၊ ဒေသတွင်းငြိမ်းချမ်းရေးကို စောင့်ကြပ်ကာကွယ်ခြင်းဖြစ်ပြီး မကြာခဏ အန္တရာယ်များနှင့် ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းရသည်။ စာပေသူတော်စင်တာအိုလမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံနေသော စာပေပညာရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် တန်ခိုးဣဒ္ဓိပါဒ်နှင့်ပြည့်စုံသောသတ္တဝါများနှင့် ကြုံတွေ့ပါက သူ မည်သို့သေဆုံးသွားမည်ကိုပင် သိနိုင်ဖွယ်မရှိပေ။ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနသို့ဝင်ရောက်ခြင်းမှာ သေမင်းတံခါးဝတွင် သက်တမ်းတစ်ဝက်ဟု မဟာချန်မင်းဆက်မှလူများအကြား လူသိများသော ဆိုရိုးစကားတစ်ခုရှိသည်။ ဤသည်ကိုစဉ်းစားရင်း ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာမှာ ညှိုးမှိန်သွားပြီး သူ သူ၏မိသားစုကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဖုန်းအာ " မေမေလေးမှာ စိုးရိမ်နေပုံရပြီး ဒုတိယညီမှာ ချီတုံချီတုံဖြစ်နေသည်။ အဖေမှာမူ သူ၏ပုံမှန်အမူအရာနှင့်ဆန့်ကျင်စွာ မျက်မှောင်ကြုတ်နေပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရနေဟန်ဖြင့် လေးလံစွာသက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ယန်ဟယ်နှင့်အခြားသူများမှာ ချင်ဖုန်း၏အတွေးများကို အာရုံခံမိပြီး သူတို့၏လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူတို့ ဤနေရာသို့ ခက်ခဲကြီးမားသောတာဝန်တစ်ခုဖြင့် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည် — အခြားတစ်ဖက်မှသူကို မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနထဲသို့ ခေါ်ဆောင်ရန်။ အကယ်၍ သူတို့ကျရှုံးခဲ့ပါက သူတို့ပြန်ရောက်သည့်အခါ သခင်ကျိုးက သူတို့ကို မည်သို့ပြုလုပ်မည်နည်း။ စဉ်းစားကြည့်ရုံမျှဖြင့်ပင် ကျောရိုးထဲမှ စိမ့်တက်သွားစေသည်။ နှစ်ဦးသား တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး နှစ်ဦးလုံး၏မျက်လုံးများထဲတွင် လေးနက်သောအမူအရာတစ်ခု ရှိနေသည်။

(တစ်ခုခုတော့ ပြောရမယ်။ အရင်ဆုံး သူ့ကိုလှည့်ဖြားပြီး မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနထဲကို ဝင်ရောက်စေရမယ်။)

ယန်ဟယ်က မျက်လုံးများကိုမှေးစင်းလိုက်ပြီး လေကိုမှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။