ချင်ဖုန်း၏ တုံ့ပြန်မှု

"ညီလေးချင်၊ ဘာတွေစိုးရိမ်နေတာလဲ။ ကျွန်တော် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကိုဝင်တုန်းကဆိုရင် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့တာ။"

"သိလား။ မဟာချန်မင်းဆက်က မိန်းကလေးတော်တော်များများက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးသမားတွေကို အရမ်းလေးစားအားကျကြတယ်။"

"ကျွန်တော်သိတဲ့ အကြီးအကဲတစ်ယောက်ဆိုရင် သူ့ဇာတိမြို့က အလှဆုံးမိန်းကလေးနဲ့တောင် လက်ထပ်ခဲ့ဖူးတယ်။"

"အဲ့ဒီမိန်းကလေးက နို့ခဲလို ဝင်းဝါစိုပြေတဲ့အသားအရေနဲ့၊ လဝန်းပမာ ရှက်သွေးဖြာသော ပန်းပွင့်လေးလို လှပတယ်၊ ကျွန်တော့်ကို အားကျစေတာပေါ့။"

"ဟုတ်တယ်။" ကျန်းထျန်နန်က ဘေးမှ ထောက်ခံလိုက်သည်။ ယောက်ျားများမှာ လှပသောမိန်းမတစ်ဦး၏ဖြားယောင်းမှုကို တွန်းလှန်ရန် ခက်ခဲလေ့ရှိပြီး ယန်ဟယ်မှာ ဤသည်ကို ခိုင်မာစွာယုံကြည်သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ခန်းမဆောင်အပြင်ဘက်မှ ကြည်လင်သာယာသောအသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်၊ "သခင်လေး၊ ဒီည ကျွန်မနဲ့သခင်မလေး မြို့ပြင်ထွက်ပြီး ဓားသိုင်းလေ့ကျင့်ကြမှာမို့လို့ ပြန်လာတော့မှာမဟုတ်ဘူး။" ယန်ဟယ်က အသံလာရာသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုသူမှာ ယနေ့နံနက် ချင်ဖုန်းနှင့်လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ခဲ့သော အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် လှပသည့်အမျိုးသမီးပင်။ သူမ၏နောက်တွင် လရောင်အောက်မှနတ်သမီးတစ်ပါးအလား လှပသော အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့်ပုံရိပ်တစ်ခုလည်း ရှိနေသည်။ လျို့ကျန့်လီမှာ ထင်ရှားကျော်ကြားသောဂုဏ်သတင်းရှိသော်လည်း လူအများစုမှာ သူမ၏အမည်ကိုသာ ကြားဖူးပြီး သူမကိုမမြင်ဖူးကြပေ။ သို့သော် သူမ၏ထူးကဲသောအလှတရားမှာ အမှန်တကယ်ပင်ဖြစ်ပြီး ယန်ဟယ် မှင်တက်စွာစိုက်ကြည့်နေသည်မှာ အံ့ဩစရာမရှိပေ။

"ကောင်းပြီ" ဟု ချင်ဖုန်းက တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူ လျို့ကျန့်လီနှင့်မျက်လုံးချင်းဆုံလိုက်ရာ သူမ အသာအယာခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် လန်နင်ရွှမ်နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားသည်။

"ခုနက အဲ့ဒီနှစ်ယောက်က ဘယ်သူတွေလဲ" ယန်ဟယ်က မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ "အဖြူရောင်ဝတ်စုံနဲ့တစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ဇနီးပဲ၊ အပြာရောင်ဝတ်စုံနဲ့တစ်ယောက်ကတော့ သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်ဓားအစေခံမလေးပေါ့" ချင်ဖုန်းက ခပ်ပေါ့ပေါ့ဆိုလိုက်သည်။

"အယ်။"

ယန်ဟယ်မှာ အားကျသောအမူအရာပြလိုက်သည်။ သူမှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် ကိုယ်ပိုင်ဓားအစေခံမလေးမှာ အတူတူအိပ်ရာဝင်ခွင့်ရှိသည်။

(ဒီလိုအလှပဂေးနှစ်ယောက် အမြဲတမ်းဘေးမှာရှိနေမှတော့ ဘယ်သူက စွန့်စားပြီး မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကို ဝင်ချင်မှာလဲ။)

ယန်ဟယ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူ သူ၏တာဝန်ကိုမမေ့ဘဲ ထပ်မံဆိုသည်၊ "ဘဝမှာ လူတစ်ယောက်က ဘဝရဲ့ ရည်မှန်းချက်ပန်းတိုင်များတစ်ခုခုတော့ ရှိသင့်တယ်။ ယောက်ျားတွေ တစ်သက်တာလုံး လိုက်လံရှာဖွေနေတာကတော့ အင်း... မိန်းမတွေ... အဟွတ်ဟွတ် ပိုက်ဆံနဲ့အာဏာထက်မပိုပါဘူး။"

"တပ်မှူးချုပ်က ခင်ဗျားကိုခန့်အပ်တာဖြစ်လို့ အစပိုင်းမှာ အစွမ်းအစစစ်ဆေးမှုခံယူစရာမလိုဘူး။ ကျောက်စိမ်းကြယ်တစ်ပွင့်အမိန့်တော်ကို တိုက်ရိုက်လက်ခံရရှိနိုင်တယ်။ ကျောက်စိမ်းမိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးသမားရဲ့ လစဉ်လစာက ဘယ်လောက်ရှိတယ်ဆိုတာ ခင်ဗျားသိလား။"

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ငွေသား နှစ်ဆယ်တုံး။ ဒါ့အပြင် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနက ခင်ဗျားကို သွေးချီဆေးလုံးတွေနဲ့ ယင်ဝိညာဉ်ဆေးလုံးတွေလိုမျိုး အပိုဆောင်းကျင့်ကြံမှုအထောက်အပံ့ပစ္စည်းတွေ ပေးအပ်လိမ့်ဦးမယ်။ ဒီအရာတွေအားလုံးပေါင်းလိုက်ရင် သာမန်လူတွေ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာမှ ရှာနိုင်တဲ့ဝင်ငွေပဲ။"

"မှန်တယ်" ကျန်းထျန်နန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း၏အမူအရာမှာ ထူးဆန်းနေသည်။

(ဒီလစာတွေက ဘာလုပ်လို့ရမှာလဲ။ ကြည့်ပါဦး၊ ကျင့်ယန်မြို့က မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနဆိုတာ တစ်နည်းအားဖြင့်ပြောရရင် ငါကိုယ်တိုင် ထောက်ပံ့နေရတာလေ။)

ဘေးမှချင်အာက ဝင်မပြောဘဲမနေနိုင်၊ "သခင်လေးက ထက်မြက်တဲ့ စီးပွားရေးအမြင်ရှိပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ပြောနေတာတွေက သခင်လေး တစ်နေ့တာဝင်ငွေရဲ့ အစွန်းအစလေးတောင် မရှိလောက်ဘူး။"

ယန်ဟယ်မှာ မှင်တက်သွားပြီး ချင်ဖုန်းက သူ့ကိုဆုချလိုစဉ်က ကျင့်ကြံမှုအထောက်အပံ့ပစ္စည်းတွေနဲ့ငွေကိုမတောင်းဘဲ မြို့စားဆီက မျက်နှာသာတစ်ခုတောင်းခံပြီး ချီယွမ်မြို့မှာ စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ဖွင့်ချင်ခဲ့သည်ကို ရုတ်တရက်သတိရသွားသည်။

(ဒီအိမ်တော်ကြီးကိုကြည့်လိုက်စမ်းပါ၊ သူသာ တစ်သက်လုံး ထမင်းမစားရေမသောက် အလုပ်ကြိုးစားလုပ်ခဲ့ရင်တောင် ဝယ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။)

ဤသည်ကိုတွက်ချက်ပြီးနောက် ယန်ဟယ်က ချက်ချင်းပင် အကြောင်းအရာပြောင်းလိုက်သည်၊

"ဒါပေမဲ့ ပိုက်ဆံဆိုတာ နောက်ဆုံးမှာတော့ ပြင်ပအရာဝတ္ထုတစ်ခုပဲ၊ မွေးတုန်းကလည်းပါမလာ သေတော့လည်းပါမသွားဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဂုဏ်ပကာသနနဲ့စည်းစိမ်ဥစ္စာကတော့ မျိုးဆက်တစ်ဆက်ပြီးတစ်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းနိုင်ပြီး ထာဝရတည်တံ့သောအမွေအနှစ် ချန်ထားနိုင်တယ်။ မဟာချန်မင်းဆက်မှာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနက ရှေ့ဆောင်ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဘယ်လောက်များများက တစ်ဖက်တစ်နေရာကို မိစ္ဆာနဲ့တစ္ဆေကောင်တွေရန်ကနေ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခဲ့ပြီး လူအများက သီဆိုချီးကျူးကြလဲ။ ဒါက ကြီးမြတ်တဲ့ဂုဏ်ပြုမှုတစ်ခုပဲ။"

"မှန်တယ်!" ယန်ဟယ်က ကျန်းထျန်နန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ကိုပိုပြီးပြောရန် ရှင်းလင်းစွာညွှန်ပြလိုက်သည်။ ထိုသူမှာ တစ်ခဏမျှစဉ်းစားပြီးနောက် ထပ်ပြောသည်၊

"အဲ့ဒါမှန်တယ်။"

ယန်ဟယ်: "..."

ဤနေရာတွင် ဒုတိယညီက ဝင်ပြောသည်၊

"ဒါပေမဲ့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှာလည်း အများအပြားက မိစ္ဆာတွေလက်ထဲမှာ သေဆုံးခဲ့ကြပြီး အရိုးခြောက်တွေအဖြစ်ပြောင်းလဲကာ အမည်မသိဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြရတယ်။"

"ကျွန်တော် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကို လေးစားပါတယ်၊ ပြီးတော့ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်လုံးကိုလည်း လေးစားအားကျပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အစ်ကိုကြီးကို မလိုအပ်တဲ့အန္တရာယ်တွေ မယူစေချင်ဘူး။" ချင်ဖုန်းမှာ ဤသည်ကိုကြားသောအခါ အတွေးများဖြင့် နစ်မြောသွားသည်။

"ခင်ဗျားတို့ အထင်လွဲနေကြပြီ။ ကျွန်တော်တို့ ညီလေးချင်ကို မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကိုဝင်ရောက်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တာက သူ့ရဲ့ဆေးပညာစွမ်းရည်ကြောင့်ပါ။"

"မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးကိစ္စတွေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရာမှာ သူ့ရဲ့တိုက်ရိုက်ပါဝင်ပတ်သက်မှု မလိုအပ်လောက်ပါဘူး" ဟု ယန်ဟယ်က ရှင်းပြသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီလိုဆိုရင်တောင်မှ အန္တရာယ်တွေရှိနေဦးမှာပဲ မဟုတ်လား" မေမေလေးမှာ စိုးရိမ်သောမျက်နှာဖြင့် ကြည့်နေသည်။ ယန်ဟယ်နှင့် ကျန်းထျန်နန်တို့ တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဤသည်ကို မငြင်းဆိုကြပေ။

လူတွေမကြာခဏပြောကြသည်မှာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနသို့ဝင်ရောက်သည်နှင့် သက်တမ်းတစ်ဝက် သေမင်းတံခါးဝမှာ ရောက်နေသလိုပင်။ သို့သော် သူတို့အကြားတွင် နောက်ထပ်ဆိုရိုးစကားတစ်ခု ပျံ့နှံ့နေသည်၊ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနသို့ဝင်ရောက်သည်နှင့် တစ်သက်တာ ယမမင်းနဲ့ နပန်းလုံးရခြင်းပင်။ သေမင်းနဲ့အတူ ကခုန်ခြင်းက သူတို့ရဲ့နေ့စဉ်လုပ်ငန်းဆောင်တာပဲ။ ချင်ဖုန်းက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနသို့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များအတွက် ဒဏ်ရာများကိုကုသပေးရန်သာ ဝင်ရောက်သည့်တိုင် အားကောင်းသောမိစ္ဆာများနှင့် တစ္ဆေကောင်များနှင့်ကြုံတွေ့ပါက ဘေးဒုက္ခသင့်ပြီး အသက်ဆုံးရှုံးသွားနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

ယန်ဟယ်က ချင်မိသားစုဝင်များ၏မျက်နှာအမူအရာများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်၊

"ဒီနေ့တော့ အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော်တို့ကို အပြစ်တင်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ကျန်းထျန်နန်၊ သွားကြစို့။"

"ကောင်းပြီ။" နှစ်ဦးသား မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြပြီး ယန်ဟယ်က စိမ်းကျောက်စိမ်းမိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးတံဆိပ်ပြားနှင့် ခန့်အပ်လွှာကိုယူကာ ထွက်ခွာရန်ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် တစ်ချိန်လုံးတိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ချင်ဖုန်းက ရုတ်တရက် "ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားကို ထားခဲ့ပါ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ ဤစကားကြောင့် ခန်းမဆောင်ထဲမှလူတိုင်း အံ့ဩသွားကြသည်။

"အစ်ကိုကြီး။"

"ဖုန်းအာ။"

ဒုတိယညီနှင့် မေမေလေးတို့၏မျက်နှာအမူအရာများမှာ ရှုပ်ထွေးနေပြီး စကားပြောရန် ချီတုံချီတုံဖြစ်နေကြသည်။

ယန်ဟယ်နှင့် ကျန်းထျန်နန်တို့၏မျက်လုံးများထဲတွင် ဝမ်းမြောက်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု လျှပ်တပြက်ဖြတ်သန်းသွားသော်လည်း သူက လေးနက်စွာသတိပေးလိုက်သည်၊

"မင်းမိသားစုပြောတာမှန်တယ်။ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကိုဝင်ရောက်လိုက်တာနဲ့ အန္တရာယ်နဲ့ကြုံတွေ့ရခြင်းကနေ မရှောင်လွှဲနိုင်တော့ဘူး။"

"ဒီနေ့ ငါတို့ခေါင်းတွေက ငါတို့ပခုံးပေါ်မှာ ရှိနေသေးပေမယ့် မနက်ဖြန် ဘယ်မှာပြုတ်ကျသွားမလဲ ငါတို့မသိဘူး။"

"မင်းကတော့ သေသေချာချာ စဉ်းစားဖို့လိုတယ်။"

ချင်ဖုန်းက များများစားစားမပြောဘဲ လက်ဆန့်တန်းကာ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားနှင့် ခန့်အပ်လွှာကို ယူလိုက်သည်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ အလွန်ရှင်းလင်းနေသည်၊ အောက်ကျနောက်ကျဖြစ်နေပေမယ့် ခိုင်မာတည်ကြည်တဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခု။ ရှင်စဉ်သူရဲကောင်း၊ သေရင်တောင် ရဲရင့်တဲ့တစ္ဆေ။ ဘဝကို ကျော်လွန်သောအရာများ အမြဲတမ်းရှိနေတတ်သည်။ သူ ထိုသို့သောကြီးမြတ်မှုမျိုးကို အောင်မြင်အောင်မြင်နိုင်မည်မဟုတ်သော်လည်း သူ၏စွမ်းဆောင်နိုင်တဲ့အတိုင်းအတာအတွင်းမှာ အချို့အရာများကို လုပ်ဆောင်နိုင်ကောင်း လုပ်ဆောင်နိုင်ပေမည်။

"ကျွန်တော် ဆေးကုသရုံပဲလိုပြီး တခြားဘာမှလုပ်စရာမလိုဘူးဆိုတာ သေချာရဲ့လား" ချင်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့။" ယန်ဟယ်က ချက်ချင်းပြန်ဖြေသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ကျွန်တော် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကိုဝင်ရောက်ဖို့ ကတိပေးပါတယ်" သူ ရုတ်တရက် ထုတ်ဖော်ပြောလိုက်သည်၊ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ပွင့်ရှိနေသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ အများကြီး စိတ်သက်သာရာရသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ချင်ကျန့်အန်း၏မျက်လုံးများထဲမှ လေးနက်တည်ကြည်မှုမှာ မှေးမှိန်သွားပြီး ကျေနပ်မှုဖြင့် အစားထိုးသွားသည်။ သူ သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များကို မြှင့်တင်လိုက်သည်၊ တစ်စုံတစ်ခုကို လွှတ်ချလိုက်သည့်အလား။ မေမေလေးက သူ၏ပခုံးကိုပုတ်ကာ စိုးရိမ်တကြီးဆိုသည်၊

"သခင်ကြီး။"

ချင်ဖုန်းကလည်း သူ၏အဖေကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဖုန်းအာ၊ အန်းအာ၊ နားထောင်ကြ။"

"ငါ မင်းတို့ကို မိသားစုအတွက် ဂုဏ်ယူစရာတွေယူဆောင်လာဖို့ ဘယ်တော့မှမတောင်းဆိုဘူး၊ မင်းတို့ရဲ့ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကိုပဲ ငါမျှော်လင့်တယ်။"

"ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်ရွေးချယ်မှုတွေကိုလည်း ငါလေးစားတယ်။"

"အဖေ။" ချင်ဖုန်းနှင့် ချင်အန်းတို့ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။

"ငါ အရင်ကမင်းတို့ကိုပြောခဲ့တာကို မှတ်မိသေးလား။"

"ဘဝမှာ သန့်ရှင်းသောလမ်းစဉ် ရှိပါစေ။"

"မှန်ကန်သောလမ်းစဉ်ပေါ်မှာနေနိုင်ဖို့ မူလရည်ရွယ်ချက်တွေကို မမေ့ပါနဲ့။"

"ဖုန်းအာ၊ ငါတို့ကိုစိတ်မပူဘဲ မင်းလုပ်ချင်တာကိုလုပ်ပါ" အဖေက ဖြည်းညင်းစွာပြောလိုက်သည်၊ သူ၏အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း စူးရှထိုးထွင်းနိုင်စွမ်းရှိသည်။

"နားလည်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဖေ။" ချင်ဖုန်းက ရိုသေစွာ ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဖော်ပြလိုက်သည်။

တာဝန်ပြီးမြောက်ပြီးနောက် ယန်ဟယ်နှင့် ကျန်းထျန်နန်တို့ သခင်ကျိုးထံသို့ သတင်းပို့ရန် မြို့စားအိမ်တော်သို့ အလျင်အမြန်ပြန်သွားကြသည်။

"သူ သဘောတူလိုက်ပြီလား။"

"ဟုတ်ကဲ့ အကြီးအကဲကျိုး။"

"ကောင်းပြီ၊ အသေးစိတ်ပြောပြစမ်း။" ကျိုးခိုင်က သူ၏မုတ်ဆိတ်ကိုပွတ်သပ်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။ လီမင်ရွှမ် ဤအကြောင်းကိုသိရှိသွားသည့်အခါ သူ၏မျက်နှာအမူအရာကို သူ မြင်တွေ့ချင်လှပြီ။ ယန်ဟယ်က အဖြစ်အပျက်အားလုံးကို ပြန်လည်ပြောပြခဲ့သည်။ နားထောင်ပြီးနောက် ကျိုးခိုင်က ခေါင်းညိတ်ကာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ကျင့်ယန်မြို့အပြင်ဘက်၊ တောင်မြင့်များပေါ်၌။ အဘိုးကြီးပိုင်လီ၏အဖြူရောင်ပုံရိပ်မှာ လီယန်၏ကျောက်တိုင်အထိမ်းအမှတ်ဘေးတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူ ကျောက်တိုင်အထိမ်းအမှတ်ကို ညင်သာစွာထိတွေ့လိုက်ပြီး ကမ္ပည်းစာကိုကြည့်ကာ ပြုံးလျက် "မင်းကောင်စုတ်လေး၊ ဒီစာလုံးတွေ နောက်ဆုံးတော့ ဖတ်လို့ရသွားပြီပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။