ဓားလက်ဆင့်ကမ်းခြင်း စမ်းသပ်မှု

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် ချင်ဖုန်းက သူ၏အိပ်ရာဘေးမှ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားနှင့် ခန့်အပ်လွှာကိုကြည့်ရင်း သူ၏စိတ်ထဲတွင် ခံစားချက်ပေါင်းများစွာ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဒီလိုနဲ့ပဲ သူ ရုတ်တရက် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကို ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

"ဘဝဆိုတာ တကယ်ပဲ ခန့်မှန်းရခက်တာပဲ။" ချင်ဖုန်းက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး စောင်ခြုံကိုဖယ်ကာ အဝတ်အစားများဝတ်ဆင်ရန် ထလိုက်သည်။ မူလက ယန်ဟယ်က သူ၏ကိုယ်တိုင်းပမာဏများကိုတောင်းပြီး စိမ်းပြာရောင် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဝတ်စုံတစ်ထည် ချုပ်လုပ်ပေးရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ ငြင်းပယ်ခဲ့သည်၊ အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ စိမ်းပြာရောင်မှာ ကံမကောင်းစေသောအရောင်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ယောက်ျားတစ်ယောက်အတွက်၊ အထူးသဖြင့် လှပသောဇနီးတစ်ယောက်ရှိသောသူအတွက် ထိုသို့သောအရောင်များဝတ်ဆင်ခြင်းမှာ အနည်းငယ် ကံမကောင်းစေဟု မှတ်ယူရမည်။ သို့သော် ချင်ဖုန်းက ယန်ဟယ်နှင့်သူ၏လူလွတ်သူငယ်ချင်းနှစ်ဦးမှာ ဤအကြောင်းပြချက်ကို နားလည်နိုင်မည်မဟုတ်ဟု တွေးထင်လိုက်သည်။ သူ ခေါင်းခါလိုက်ရင်း ထိုသို့တွေးနေမိသည်။

အခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး ချင်အာ ဝင်လာသည်၊

"သခင်လေး၊ မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ။" အချိန်တိုင်း ဤအချိန်တွင် သူမ အခန်းသန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် ရောက်ရှိလာတတ်သည်။ ချင်ဖုန်းက အသိအမှတ်ပြုသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူ၏အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်အောင်ပြုလုပ်ကာ စိမ်းကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားကို သူ၏ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲလိုက်သည်။

"ဒီလက်ရာမြောက်လှတဲ့ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားက အနက်ရောင်အဝတ်အစားတွေနဲ့ အလွန်လိုက်ဖက်ညီတာပဲ။" ချင်ဖုန်းက ငုံ့ကြည့်ရင်း အတော်လေးကျေနပ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။ အစပိုင်းတွင် သူ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနသို့ဝင်ရောက်ရန် ချီတုံချီတုံဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် တကယ်တမ်းဝင်ရောက်ပြီးနောက် သူ၏စိတ်ထဲတွင် မဖော်ပြနိုင်သောခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနအတွင်းမှလူများမှာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးတံဆိပ်ပြားကို လက်ခံရရှိသည်နှင့် မဟာချန်၏ တရားဝင်အဖွဲ့အစည်းဝင်များအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရသည်။ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားကိုင်ဆောင်ထားသော မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးသမားတစ်ဦးမှာ တင်းကျပ်စွာပြောရလျှင် ဆဋ္ဌမတန်း စစ်ဘက်အရာရှိတစ်ဦးနှင့် ညီမျှသည်။

(ဒီလိုတွေးကြည့်တော့ အန္တရာယ်ကိုဘေးဖယ်ထားရင် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကိုဝင်ရောက်တာက လုံးဝမဆိုးပါဘူး။) ချင်ဖုန်းက လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း မိမိကိုယ်မိမိ ဤသို့နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"သခင်လေး ပင်မခန်းမဆောင်မှာ နံနက်စာ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပါပြီ" ချင်အာက ခေါ်လိုက်သည်။

"ငါ ဒီနေ့နံနက်စာမစားတော့ဘူး၊ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကို သွားဖို့လိုတယ်။"

(အစ်မကန်းနဲ့ သခင်ကြီးစီကျန့်တို့ ငါ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကိုဝင်ရောက်သွားတာကိုမြင်ရင် ဘယ်လိုမျက်နှာထားမျိုးတွေ ဖြစ်သွားကြမလဲမသိဘူး။) ချင်ဖုန်းမှာ မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

"ဒါနဲ့ ချင်အာ၊ တံဆိပ်ပြားက ငါ့အပေါ်မှာ အရမ်းထင်ရှားနေသလား။"

ချင်အာက သူ့ကို ဂရုတစိုက်စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီး လေးနက်စွာအကြံပေးသည်၊

"သခင်လေးက တံဆိပ်ပြားကိုဖုံးကွယ်ချင်တယ်ဆိုရင် ကြိုးကိုတိုအောင်လုပ်ပြီး ခါးပတ်နဲ့ကာထားလို့ရပါတယ်။"

"ငါသိပြီ။" ဤသည်ကိုကြားပြီးနောက် ချင်ဖုန်းက တံဆိပ်ပြား၏ကြိုးကို ရှည်အောင်လုပ်လိုက်ပြီးနောက် တမင်တကာပင် ပို၍ပါးလွှာသောခါးပတ်တစ်ခုသို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားမှာ ပို၍ပင် အမြင်တွင် ထင်ရှားပေါ်လွင်နေသည်။ ကျေနပ်စွာဖြင့် သူ အခန်းမှထွက်ခွာသွားရာ ချင်အာမှာ ကြောင်တောင်တောင်အမူအရာဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ချင်အိမ်တော်၏ ကန်ရေပြင်ဘေးရှိအဆောင်သို့ လျှောက်လှမ်းလာရာ ခြံဝင်းကိုဖြတ်သန်းစဉ် လေက သူ၏နားထဲတွင် တဝှီးဝှီး မြည်သံပေးနေသည်။ စင်္ကြံလမ်းတွင် ယုမေက နံရံကိုမှီလျက် သူမ၏အပြာရောင်ဂါဝန်အကွဲမှ ပေါ်ထွက်နေသော ဖြူဖွေးသောပေါင်တံများမှာ လူများ မျက်စိမှေးသွားလောက်အောင် တောက်ပနေသည်။ မီးသွေးခေါင်းမှာလည်း ခြံဝင်းအပြင်ဘက်တွင်ရပ်ကာ အာရုံစူးစိုက်စွာ ကြည့်ရှုလေ့လာနေသည်။

ချင်ဖုန်း ချဉ်းကပ်လာသောအခါ သူ တစ်ခဏမျှစဉ်းစားပြီးနောက် ရှေ့သို့ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ထပ်လှမ်းကာ မီးသွေးခေါင်း၏ဘယ်ဘက်တွင် ရပ်လိုက်သည်။ "ငါ့ဒုတိယညီ ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ တိုးတက်မှုတစ်စုံတစ်ရာ ရရှိခဲ့သလား။" မီးသွေးခေါင်းမှာ ဤသည်ကိုကြားသောအခါ ခေါင်းလှည့်ကာ ပြန်ဖြေသည်၊

"အကြီးအကဲကျန့်ထျန်းရီရဲ့ လမ်းညွှန်မှုနဲ့ ဒုတိယသခင်လေးရဲ့မွေးရာပါပါရမီကြောင့် တိုးတက်မှုက သဘာဝအတိုင်း လျင်မြန်ပါတယ်။ ကျွန်တော်သာ ဒုတိယသခင်လေးနဲ့ နောက်တစ်ကြိမ်ယှဉ်ပြိုင်ရရင် အသက်လုတိုက်ပွဲမှာတောင်မှ ကျွန်တော် သူ့ရဲ့ပြိုင်ဘက် မဟုတ်တော့ဘူးလို့ စိုးရိမ်မိပါတယ်။"

"ဟင်؟ ဒါက ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားပဲ။ သခင်လေး၊ ခင်ဗျား မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကို ဝင်ရောက်ခဲ့တာလား။" ချင်ဖုန်းက သူ၏ညာဘက်ခါးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဟန်ဆောင်လိုက်သည်၊

"တံဆိပ်ပြားက မမျှော်လင့်ဘဲ ပေါ်ထွက်နေတာပဲ။ ငါက မထင်မရှားနေဖို့ စဉ်းစားနေတုန်းရှိသေးတယ်။"

သူ ဤသို့ပြောသော်လည်း မီးသွေးခေါင်းကို ပြီးခဲ့သည့်ညကအဖြစ်အပျက်များကို ကျွမ်းကျင်လိမ္မာစွာ ပြန်လည်ပြောပြခဲ့သည်။

ရှင်းရှန့် (မီးသွေးခေါင်း) မှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားသည်၊

"တောင်ပိုင်းနယ်မြေတပ်မှူးချုပ်က ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ခန့်အပ်လွှာထုတ်ပြန်ပြီး သခင်လေးကို မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကို ဝင်ရောက်ခွင့်ပြုခဲ့တာလား။" ချင်ဖုန်းမှာ မီးသွေးခေါင်း၏တုံ့ပြန်မှုအပေါ် အတော်လေးကျေနပ်နေသည်၊

"အတိအကျပဲ၊ ငါ မူလက ငြင်းပယ်ချင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ကမ်းလှမ်းမှုက အရမ်းရိုးသားလွန်းတယ်။ ဒါ့အပြင် တောင်ပိုင်းနယ်မြေတပ်မှူးချုပ်က အကဲခတ်ကောင်းတဲ့မျက်လုံးရှိပြီး ငါ သူ့ကို တကယ်ပဲ လေးစားအားကျတယ်။"

ဘေးမှ ယုမေ၏အမူအရာမှာ အနည်းငယ်ထူးဆန်းသွားသည်။ ကျန့်ထျန်းရီ ခြံဝင်းထဲ၌ ဒုတိယညီ၏ကျင့်ကြံမှုကို လမ်းညွှန်နေစဉ် သူ၏စူးရှသောနားများမှာ စင်္ကြံလမ်းမှစကားဝိုင်းကို သဘာဝအတိုင်း ကြားမိနေသည်။ သူ ဖြည်းညင်းစွာချဉ်းကပ်လာပြီး အဓိပ္ပာယ်ပါသောအမူအရာဖြင့် "ငါတို့တပ်မှူးချုပ်က စာပေသူတော်စင်တစ်ယောက်ကို မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကိုဝင်ရောက်ဖို့ မမျှော်လင့်ဘဲ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တာက တော်တော်ထူးဆန်းတာပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အဆင့်နိမ့်စာပေသူတော်စင်များမှာ မကြာခဏ အားနည်းပြီးအစွမ်းအစမရှိကြရာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနသို့ဝင်ရောက်သည့်တိုင် များများစားစားအထောက်အကူမပြုနိုင်ဘဲ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကလည်း သဘာဝအတိုင်း သူတို့ကို အထင်သေးသည်။ အဆင့်မြင့်စာပေသူတော်စင်များမှာမူ တော်ဝင်မြို့တော်မှ မဟာစာပေတော်ဝင်တက္ကသိုလ်၌ အများဆုံးစုစည်းနေကြပြီး ထိုရှေးရိုးစွဲပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများထံမှ သူတို့ကိုခေါ်ထုတ်ရန်မှာ အလွန်အမင်းခက်ခဲသည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၌ စာပေသူတော်စင် အလွန်နည်းပါးသည်။ သို့သော် ကျန့်ထျန်းရီမှာ တပ်မှူးချုပ်၏ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်နိုင်သည်။ ကြေမွသွားသောသွေးကြောများကို ပြုပြင်နိုင်စွမ်းရှိသော ထူးကဲပြောင်မြောက်သည့် ဆေးပညာစွမ်းရည်များပိုင်ဆိုင်သည့် စာပေသူတော်စင်တစ်ဦးမှာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနအတွက် ရတနာတစ်ပါးကဲ့သို့ပင်။

"မင်း မနေ့ညက ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားကို ရရှိခဲ့မှတော့ ခန့်အပ်လွှာကိုလက်ခံဖို့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကို သွားရမှာသေချာတယ်။ ငါ မင်းကို မျက်နှာသာတစ်ခု တောင်းခံလိုပါတယ်" ကျန့်ထျန်းရီက ဆိုလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲ၊ ပြောသာပြောပါ။ ဂျူနီယာ လုပ်နိုင်သရွေ့တော့ ကျွန်တော် ငြင်းပယ်မှာမဟုတ်ပါဘူး" ချင်ဖုန်းက ချက်ချင်းသဘောတူလိုက်သည်။

"မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ယောက် တော်ဝင်မြို့တော်ကိုရောက်နေပြီး အခု မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှာ ရှိသင့်တယ်။ အဲ့ဒီကောင်က ထူးကဲတဲ့စွမ်းရည်တွေရှိပြီး မင်းရဲ့ဒုတိယညီကိုပေးဖို့ ဓားတစ်လက်ထုလုပ်ရာမှာ သူ့ကိုကူညီစေချင်တယ်။ သူ့ဆီကို သတင်းစကားတစ်ခု လက်ဆင့်ကမ်းပေးပါဦး။"

ဤစကားကြောင့် ချင်ဖုန်းနှင့် ယုမေနှစ်ဦးလုံး အံ့ဩသွားကြသည်။ ဒ(သူ ဓားတစ်လက်လက်ဆင့်ကမ်းပြီး ဆရာတပည့်ဆက်ဆံရေး တည်ထောင်တော့မှာလား။)

"ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ အဲ့ဒီအဘိုးကြီးမှာ စည်းမျဉ်းတစ်ခုရှိတယ်။ သူက တူညီတဲ့လက်နက်အမျိုးအစားကို ဒုတိယအကြိမ် ဘယ်တော့မှမထုလုပ်ဘူး။ သူက ငါ့အတွက် 'ကောင်းကင်ဖြတ်ဓား'ကို အရင်ကထုလုပ်ပေးခဲ့ပြီးသားဆိုတော့ သူ နောက်ထပ်ဓားတစ်လက် ထုလုပ်ပေးမှာမဟုတ်လောက်ဘူး။ အင်း၊ စမ်းကြည့်ကြတာပေါ့လေ။" ကျန့်ထျန်းရီက သူ၏မေးစေ့ကိုပွတ်သပ်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။

(ကောင်းကင်ဖြတ်ဓား ဟုတ်လား။) (ဒါဆိုရင် အကြီးအကဲကျန့်ထျန်းရီရဲ့လက်ထဲက ငွေဖြူရောင်ဓားရှည်က ကောင်းကင်ဖြတ်ဓားပေါ့။ နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံရဲ့ အထွတ်အထိပ်လက်နက်ကြီးတစ်ဆယ့်နှစ်ခုထဲက တစ်ခု။)

(အကြီးအကဲကျန့်ထျန်းရီပြောတဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းဆိုတာ နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံက အထွတ်အထိပ်လက်နက်ကြီးတစ်ဆယ့်နှစ်ခုကို ထုလုပ်ခဲ့တဲ့ အဘိုးကြီးပဲဖြစ်ရမယ်။)

ရုတ်တရက် ချင်ဖုန်းက မနေ့နံနက်က လူတိုင်းဝန်းရံနေသော ဆံပင်ဖြူနှင့်အဘိုးကြီးကို သတိရသွားသည်။ ပုံရိပ်နှစ်ခုမှာ တဖြည်းဖြည်း တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားသည်။

(ငါ့ညီအတွက် ဓားတစ်လက်ထုလုပ်ပေးဖို့ အဲ့ဒီအဘိုးကြီးကို သဘောတူလာအောင် နည်းလမ်းတစ်ခုတော့ ရှာရမယ်။)

(ဓားကိုလက်ဆင့်ကမ်းပြီးတာနဲ့ ဆရာတပည့်ဆက်ဆံရေးက ခိုင်မြဲသွားမှာပဲ။)

ဤသို့တွေးရင်း ချင်ဖုန်းက "အကြီးအကဲ၊ စိတ်ချပါ။ ကျွန်တော် သတင်းစကားကို သေချာပေါက်လက်ဆင့်ကမ်းပေးပြီး သူသဘောတူလာအောင် အစွမ်းကုန်ကြိုးစားပါ့မယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"အတင်းအကျပ်တော့ လုပ်စရာမလိုပါဘူး။" ကျန့်ထျန်းရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ချင်ဖုန်းလည်း ခွင့်တောင်းထွက်ခွာသွားသည်။ ကျန့်ထျန်းရီ၏ညွှန်ကြားချက်အရ မီးသွေးခေါင်းက ခြံဝင်းထဲသို့ဝင်ရောက်ကာ ဒုတိယညီနှင့်အတူ ယှဉ်ပြိုင်လေ့ကျင့်နေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ယုမေက စကားစတင်သည်၊

"ရှင် သူတို့ကိုစမ်းသပ်နေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် သူတို့ကိုဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် ခက်ခဲအောင်လုပ်နေတာလား။"

"ခင်ဗျားက ချင်မိသားစုက ဒုတိယသခင်လေးအပေါ် တော်တော်ကျေနပ်မှုရှိတာကို ကျွန်မမြင်နိုင်တယ်။ ဒီလိုသာဆိုရင် ဘာလို့ သူ့ကို တိုက်ရိုက်ပဲ တပည့်အဖြစ်မခေါ်လိုက်တာလဲ။"

ကျန့်ထျန်းရီက သူ၏ညာဘက်မှဓားဒဏ်ရာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျင့်ယန်မြို့၌ ဒုက္ခပေးခဲ့သော မီးခိုးဖြူရောင်ဆံပင်နှင့်လူသားကို သတိရသွားသည်။ သူ တည်ငြိမ်စွာဆိုသည်၊

"ဒီလောကမှာ အရာအားလုံးက ကိုယ့်ရဲ့ဆန္ဒအတိုင်း ဖြစ်လာနိုင်တာမဟုတ်ဘူး။ ငါ သူတို့ကို ဒီအခွင့်အရေးပေးခဲ့ပြီးပြီ၊ သူတို့ ဆုပ်ကိုင်ဖမ်းယူနိုင်မလား မဖမ်းယူနိုင်မလားဆိုတာကတော့ ချင်မိသားစုက အဲ့ဒီလူငယ်လေးရဲ့စွမ်းရည်အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။"

"အခွင့်အရေးလို့ပြောတာက ကိုယ်ကိုယ်တိုင် စိတ်ရှင်းရှင်းနဲ့ထွက်ခွာသွားဖို့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုပေးတဲ့ ဆင်ခြေသက်သက်ပဲ။ အရင်တုန်းက ကျွန်မ အဲ့ဒီအဘိုးကြီးကို အချိန်အကြာကြီးတောင်းပန်ခဲ့ပေမယ့် သူ ကျွန်မအတွက် နောက်ထပ်ဓားတစ်လက်ထုလုပ်ပေးဖို့ ငြင်းဆန်ခဲ့တယ်။ သူ တစ်ခါမှမတွေ့ဖူးတဲ့လူငယ်တစ်ယောက်အတွက် ဒီနေ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စည်းမျဉ်းတွေကို ပြောင်းလဲနိုင်မှာလဲ" ယုမေက ဤစကားများကို ပစ်ချခဲ့ပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။

"မင်း ဘယ်သွားမလို့လဲ" ကျန့်ထျန်းက စပ်စုပြီးမေးလိုက်သည်။

"ဟိုနားဒီနား။"

စကားဆုံးသည်နှင့် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း မည်သည့်နေရာတွင်မျှ ယုမေ၏အရိပ်အယောင်ကို မမြင်တွေ့ရတော့ပေ။ ကျန့်ထျန်းက နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ခြံဝင်းထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားသည်။